ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်သွားလို့မရဘူး

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ အကြွင်းအကျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ကြေမွနေသော အရိုးစု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျန်တစ်ဝက်မှာ အရဟံရွှေရောင်ကိုယ်ထည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီချင်းရန် မှင်တက်သွားရသည်။

ဒါ မဖြစ်နိုင်တာပဲ။

ဗုဒ္ဓစွမ်းအင်နှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်တို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သင့်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ မိစ္ဆာက ဗုဒ္ဓတရားကို လက်ခံကျင့်သုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင်က မိစ္ဆာဖြစ်နေခြင်းပင်...

ဒါဆို မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို ထိန်းချုပ်နေသူက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦးလား။ ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာလား... ဒါမှမဟုတ်... ဖန်ကျင်းလား...

“ငါ ဒီအတတ်ကို အသုံးမပြုချင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာပဲ...”

ဟွေ့ခုန်းက ဟန်ဆောင်မှု အားလုံးကို ဘေးဖယ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ကာ ဧရာမလက်ဝါးကြီး တစ်ဖက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပတ်ယှက်နေသော တစ်ဝက်က မိစ္ဆာ တစ်ဝက်က ဗုဒ္ဓ အရိုးစုလက်ဝါးသည် လီချင်းရန်ထက်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။

သူက ရှိသမျှ အဆင့်မြင့် မိုးကြိုးမီးအဆောင်အားလုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံများ ကောင်းကင်မှ ရွာကျလာပြီး မိစ္ဆာဗုဒ္ဓ၏ တိုက်ကွက်အချို့ကို ချေဖျက် ပေးလိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော မိုးကြိုးများမှာ အကြွင်းအကျန်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း အရဟံရွှေရောင်ကိုယ်ထည်က ဒိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ကာကွယ်ထားသဖြင့် ထိခိုက်မှုမရှိပေ။

“ခုခံတာကို ရပ်လိုက်စမ်း။ ဒါဆို နာကျင်ရတာ သက်သာသွားလိမ့်မယ်။”

ဟွေ့ခုန်းက လက်ဖဝါးချင်း ပူးယှက်ကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လှပြီး လေထုထဲတွင် ရွှေရောင် 卍 သင်္ကေတတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ မလှုပ်မယှက်နိုင်သော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာသည်။

ထိုအမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူလေးမှာ အဆင့်နိမ့်၊ အဆင့်လတ်နှင့် အဆင့်မြင့် မိုးကြိုးမီး အဆောင်များကို အသုံးပြုပြီးသွားလေပြီ။

အဆင့်မြင့်အဆောင်များမှာပင် အလွန်ရှားပါးလှသည် မဟုတ်လား။

သူ့ဆီတွင် ထိုထက် ပိုကောင်းသောအရာ ရှိစရာ အကြောင်းမရှိဟု ဟွေ့ခုန်း ထင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီချင်းရန်က သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

“အော်မီတော်ဖော်... မဖြစ်နိုင်တာ...”

ဟွေ့ခုန်း၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွား၏။

သူက အန္တိမအဆင့် မိုးကြိုးမီးအဆောင် နှစ်ခုကို တကယ်ကြီး ထုတ်လိုက်တာလား...

ဓားကျောင်းတော်ဆိုတာ ချင်းယွန်ဘုံမှာ အဆင်းရဲဆုံးဂိုဏ်း မဟုတ်ဘူးလား။

သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေဟာ အရင်းအမြစ်တွေ အရမ်းရှားပါးလို့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေ ကတောင် ဝမ်းရေးအတွက် လိုက်လုယက်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီကောလာဟလတွေက အလကားတွေလား။

ဒါမှမဟုတ်ရင် ဓားကျောင်းတော်တပည့် တစ်ယောက်ဆီမှာ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အဆောင်တွေ ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။

ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက မြင့်မြတ်နယ်မြေက တကယ့် ပါရမီရှင်လဲတောင် မကွဲတော့ဘူး...

လီချင်းရန်က မိမိ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ လက်တွေ့ဘဝအပေါ် ယုံကြည်ချက်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်ကို မသိရှာပေ။

သူက လက်တစ်ဖက်စီတွင် အန္တိမအဆင့် မိုးကြိုးမီးအဆောင် တစ်ခုစီကို ကိုင်ထားသည်။ အဆောင်များ၏ အနားသတ်များမှာ ခရမ်းရွှေရောင် မီးလျှံများဖြင့် တောက်လောင်လာပြီး ဟင်္သပြဒါးရောင် မိုးကြိုးပုံစံများမှာ မြွေများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေကြ၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့ လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ထက်မှ နက်ရှိုင်းလှသော မြည်ဟည်းသံ နှစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။

“မကောင်းတော့ဘူး...”

ဟွေ့ခုန်းမှာ မကောင်းသော နိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အန္တိမအဆင့် မိုးကြိုးအဆောင်များမှာ အလွန် ရှားပါးသော်လည်း ကျဆင်းလာတော့မည့် မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားကြီးမားပုံကို သူ ခံစားနေရသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။ သူက မိမိ၏ သရုပ်မှန်ကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏ အသက်သွေးကြောလက်နက် ဖြစ်သော ကွင်းကိုးကွင်းပါ တောင်ဝှေးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ တောင်ဝှေးမှာ သူ၏ခေါင်းပေါ် လည်ပတ်သွားပြီး မြင့်မြတ်သော စာသားများ ရေးထိုးထားသော ရွှေရောင် သပိတ်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ကို ကာကွယ်ရန် မှောက်ချလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွား၏။

စည်ပိုင်းတစ်ခုစာခန့် ထူထပ်သော ရွှေရောင်မိုးကြိုးတန်းကြီး ကျဆင်းလာပြီး ရွှေရောင် သပိတ်တော်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်မြွေငယ်လေးများ အဖြစ်သို့ ကွဲကြေသွားပြီး နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို ထိန်းချုပ်နေသော ဟွေ့ခုန်းမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကာအကွယ် ရှိနေသော်လည်း အကြွင်းအကျန်၏ မိစ္ဆာအစိတ်အပိုင်းများမှာ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအားအောက်တွင် စတင် ပျော်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဂျိန်း...

ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုး ကျဆင်းလာပြန်သည်။

ရွှေရောင်သပိတ်တော်မှာ အစအနမကျန် ကွဲကြေသွားတော့သည်။

မိုင်ပေါင်းတစ်ရာအကွာ ဂိုဏ်းအပျက်အစီးများရှေ့တွင် တရားထိုင်နေသော အစစ်အမှန် ဟွေ့ခုန်းမှာ ရုတ်တရက် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

မိုးကြိုးအရှိန်များ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် မီတာ၁၀၀ ပတ်လည်အတွင်း၌ မီးကျွမ်းနေသော မြေပြင်မှလွဲ၍ ဘာမျှမကျန်တော့ပေ။

လီချင်းရန်၏ ရှေ့တွင် နက်ရှိုင်းသော မြေကျင်းကြီး နှစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ခုအတွင်းတွင် မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်မှာ တစ်ချက် တုန်သွားပြီးနောက် ပြိုလဲသွားသည်။

မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် တစ်ဝက်ခန့် ပျက်စီးသွားသော ၎င်း၏ ဦးခေါင်းသာ ကျန်တော့သည်။ မျက်နှာတစ်ဝက်မှာ ရဟန်းတစ်ပါး၏ ရုပ်သွင်ကို ဆောင်နေဆဲပင်။

အရိုးစု၏ ပါးစပ်မှာ ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး အတွင်းမှ ဟွေ့ခုန်း၏ အစစ်အမှန် အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကောင်းတယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်။ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုအနေနဲ့ အရှင်ဖမ်းဖို့ ငါ စိတ်ကူး ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မပူးပေါင်းဘူးဆိုမှတော့...”

ဂိုဏ်းအပျက်အစီးများရှေ့တွင် ဟွေ့ခုန်းက လက်ဟန်တစ်ခုကို ဖော်လိုက်သည်။

“အကြီးကို အငယ်ထဲမှာ ထည့်၊ မြူမှုန်ထဲ စကြာဝဠာကို ကြည့်ရှု... အနန္တခရီးလမ်း...”

စကားအဆုံးတွင် သူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လေထဲတွင် လွင့်ပါးနေသော ဗောဓိရွက်တစ်ရွက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာလည်း မြူမှုန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အနန္တခရီးလမ်း - တာအိုကျင့်စဉ်ရှိ မြေပြင်ကို လက်မအတွင်း ကျုံ့လိုက်ခြင်း အတတ်နှင့် ဆင်တူသည်။

ထိုလျို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ပျံသန်းခြင်းကို တားမြစ်ထားသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်များကိုမူ အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ထိုကျင့်စဉ်မျိုးမှာ အလွန်ထူးကဲသော ပါရမီ လိုအပ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အခြေတည် ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ စတင် သင်ယူနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟွေ့ခုန်း၏ ပါရမီမှာ ငြင်းမရနိုင်ပေ။ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် အလယ်ပိုင်းမှာတင် သူက အနန္တခရီးလမ်းကို တတ်မြောက်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်၏ ပြာပုံပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။

“အော်မီတော်ဖော်...”

ဟွေ့ခုန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံး၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျနေ၏။

မီတာ၁၀၀ကျော်ခရီးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်ခြင်းမှာ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် တစ်ဦးအတွက် ဘာမျှမဟုတ်သော်လည်း သူသည် ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုကျင့်စဉ်ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခြင်းကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားသော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသေးသည်။

“ရှင်ပဲလား...”

လီချင်းရန် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွား၏။

ဖန်ကျင်းဂိုဏ်း၏ ဗုဒ္ဓသားတော် ဟွေ့ခုန်း၏မျက်နှာကို မှားစရာ မရှိပေ။

ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပေါ်တွင် မလိုက်ဖက်အောင် သေးငယ်လွန်းသော ဦးခေါင်း။

သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ နူးညံ့နေသည်။ မျက်နှာရှိ အပေါက်များမှ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူက သနားစရာ မကောင်းဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။

သို့သော်...

သူ့ဆရာ့၏ အနှိုင်းမဲ့ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူက ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ထိုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့် ထိုကဲ့သို့ မျက်နှာမျိုးက မလိုက်မဖက်သော အစိတ်အပိုင်းများကို အတင်းချုပ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေရာ သူ ရွံရှာမိသည်။

“ဒကာမလေး၊ မင်း ငါ့မျက်နှာကို မြင်ပြီးပြီဆိုတော့... ဒီနေ့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရတော့မယ်...”

ဟွေ့ခုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် နှောင်းပိုင်း အရှိန်အဝါများက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မြေကြီးကို တုန်ခါစေကာ မိုးကြိုးဒဏ်သင့် ပြာများကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ထူထပ်သော မြူမည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကို သုံးယောက်။ သူတို့ကို ပျောက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ ရှင်လား။ အားလုံးကို ပိတ်မိစေခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာအခင်းအကျင်းကော ရှင့်အကြံပဲလား။ သူတို့ကို ဘာလုပ် ခဲ့တာလဲ...”

ဟွေ့ခုန်းက ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းသာ တိုးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ပြုံးလိုက်ခြင်းက အရာအားလုံးကို ဖြေပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

မြေပြင် တုန်ခါသွား၏။

တစ်လှမ်းချင်းစီတွင် သူ၏ အရပ်မှာ သုံးမီတာခန့် မြင့်တက်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တစ်မီတာခန့် ကျယ်ပြန့်လာသည်။

၇လှမ်းအပြီးတွင် သူက မိုးထိမတတ် မြင့်မားသော ဧရာမဗုဒ္ဓကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းအောက်တွင် မြေကြီးမှာ သိမ့်သိမ့်တုန်နေတော့သည်။

လီချင်းရန်၏ မျက်နှာမှာ ညိုမှောင်သွားသော်လည်း မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။

သူက စုရွှမ်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူနှင့် ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် နှောင်းပိုင်း ဘုန်းတော်ကြီး...

၎င်းက ခက်ခဲသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာပေတော့မည်။

အကြွင်းအကျန်ကို ထိန်းချုပ်နေသူက ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယ ရှိခဲ့သည်။ ဇန်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ဖန်ကျင်းဂိုဏ်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟုလည်း စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မြင့်မြတ်နယ်မြေများအပေါ် ထားရှိသော သာမန်အယူအဆများကြောင့် ကန့်သတ်ခံထားရသည်။

အခုတော့ ရက်စက်လှသော အမှန်တရားက သူ့ရှေ့တွင် ရောက်နေလေပြီ။

“ဒကာမလေး၊ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့...”

ဟွေ့ခုန်းက ဧရာမရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးဖြင့် လီချင်းရန်ကို လှမ်းအုပ်လိုက်သည်။

လီချင်းရန်က တိုးကပ်လာသော ဗုဒ္ဓလက်ဝါးရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲ ကြာစိမ်းဓားသိုင်းကျမ်း၏ ပထမနှင့် ဒုတိယ သိုင်းကွက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။

ညာလက်ကို ဓားနှောင့်ပေါ်တွင် တင်းတင်းတင်ကာ သူ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်...

ချွမ်...

သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု နောက်ဘက်မှ ပြေးထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓလက်ဝါးရိပ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ချက်တွင် ဟွေ့ခုန်း၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်ချလိုက်၏။

“ဟွေ့ခုန်း...” တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီနေ့တော့ ရှင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

လီချင်းရန်၏ နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခု မည်သည့် အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိ ပေါ်လာသည်။

သွေးရောင်လမင်းမှာ အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး အပြာရောင်အုတ်ခဲများကြားတွင် ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မိုရှုမိန်က လရောင်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ဓားအိမ်ပေါ်ရှိ ပါးလွှာသော အဝတ်စမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေ၏။

“အချိန် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။”

[ ၁၅မိနစ်တောင် မကျန်တော့ဘူး ]

မိစ္ဆာဓားက တုန်ရီလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“လောက်ပါတယ်။” စကားအဆုံးတွင် မိုရှုမိန်က အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

သူက ကျောက်တိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ့ဓား၏ ဦးတည်ရာမှာ ဟွေ့ခုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက်ပင်။

....