အခန်း (၂၁၆-၂၂၀)

အခန်း (၂၁၆) နောက်တစ်ခေါက်လည်း လာခဲ့ပါဦး

ယွမ်ပေါ့၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို မင်ယွဲ့ သိရှိသော်လည်း မသိကျိုးကျွံပြုထားလိုက်သည်။

ဤအတုမဲ့ စနစ်သတ္တဝါလေးသည် အစားကြူးသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုပင် စားသည် ဖြစ်စေ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရမည်မဟုတ်

ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

ထို့အပြင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာပါကလည်း သူမကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် စနစ်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝ ပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်၏ ကောင်တာရှေ့တွင် လူအများအပြား၊ အထူးသဖြင့် ကလေးသူငယ်လေးများ ဝိုင်းအုံနေကြသည်။

"ငါ ပြောသားပဲ... ဒီမှာ ပန်ဒါရှိပါတယ်ဆိုတာကိုငါ့ရဲ့ တရုတ်စာဆရာမက ငါ့ကို လူလိမ်ဆိုပြီး ပြောတယ်"

"အခုတော့ ရှောင်ကျွန်း ပြောတာကို ငါ ယုံသွားပြီဒီမှာ တကယ်ပဲ ပန်ဒါရှိတာပဲ"

"ဟွန့်... မင်းတို့က ငါ့ကို စောစောကတည်းက ယုံသင့်တာ အရင်တစ်ခေါက် အဖေနဲ့ ဒီမှာ လာစားတုန်းက ငါ မြင်ဖူးပြီးသား"

ကလေးသုံးဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်လှသော စကားသံများကို နားထောင်ရင်း မင်ယွဲ့မှာ ပြုံးမိသလို သူတို့၏ ရိုးသားမှုကိုလည်း အားကျမိသည်။

တစ်ချိန်က သူမသည် အရွယ်ရောက်လိုလှသော်လည်း တကယ်တမ်း ကြီးပြင်းလာသောအခါ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ အပြစ်ကင်းစင်မှု လျော့နည်းလာခဲ့ရသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ပိုမိုများပြားလာသော်လည်း ရိုးရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှု အာရုံခံစားချက်များမှာမူ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသကဲ့သို့ပင်။

မင်ယွဲ့သည် ကောင်တာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အမွှေးပွနားရွက်ကလေးများကို လှုပ်ခါနေသော ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်ရင်း အကြည့်များ နူးညံ့သွားရသည်။ ယွမ်ပေါ့ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူမ၏ လောကကို ပိုမိုတောက်ပ စိုပြည်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းက သူမသည် ငွေသိန်းသန်းချီ ပိုင်ဆိုင်ပါက ကျောင်းထွက်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လှည့်လည်သွားလာမည်ဟု အမြဲအိပ်မက် မက်ခဲ့ဖူးသည်။ ကြီးပြင်းလာမှသာ ထိုစဉ်က အိပ်မက်များမှာ မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းခဲ့သည်ကို နားလည်လာရသည်။

ပညာသင်ကြားခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ စရိုက်ကို ပျိုးထောင်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ခရီးဝေးများ မသွားနိုင်လျှင်ပင် စာအုပ်စာပေများက လူ၏ အမြင်ကို ကျယ်ပြန့်စေနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် သာမန်မိသားစုများအတွက် ပညာရေးသည် ဘဝအောင်မြင်မှုအတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းစတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဘဝတစ်သက်တာ သင်ယူလေ့လာခြင်းသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ပြီး ယွမ်ပေါ့ကလည်း သူမ စိတ်ဝင်စားသော အတတ်ပညာများကို သင်ယူရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ဖန်တီးပေးထားသည်။

မိတ်ကပ်ပညာ၊ ပန်းချီ၊ ဂီတ၊ ကွန်ပျူတာနှင့် စူးကျိုးပန်းထိုးပညာ... ဤအရာများက သူမ၏ ဘဝကို ပိုမိုပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ သို့သော် ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာလည်း မြင့်မားလာခဲ့သည်။

ကလေးများ စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ မသိမသာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ကလေးများ၏ ဆူညံသံကို စိတ်ပျက်သွားဟန်ရှိသော ယွမ်ပေါ့သည် ကောင်တာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

မင်ယွဲ့ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သောအခါ ယွမ်ပေါ့သည် အတော်လေး လေးလံလာပြီး ကိုယ်ထည်လည်း အနည်းငယ် ကြီးထွားလာကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"မမ... ဒါက မမရဲ့ ပန်ဒါလေးလားဟင်"

ကလေးငယ်က အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးဖြင့် အနားသို့ ပြေးလာကာ မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ကလေးကို လိမ်ညာမိသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အားနာသွားရသည်။ ယွမ်ပေါ့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ပန်ဒါနှင့် တူနေသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာ စနစ်သတ္တဝါလေးသာ

ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ကလေးရဲ့... သူက ပန်ဒါနဲ့တူတဲ့ ခွေးကလေးတစ်ကောင်ပါ"

မင်ယွဲ့က ချိုသာစွာ ရှင်းပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ညင်သာမှုမှာ အရာမထင်ခဲ့ပေ။

"ဝါး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး..."

သူငယ်ချင်းများကို ကြွားဝါရန် ခေါ်လာခဲ့သော ကောင်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။

"ကလေးလေး... မငိုနဲ့လေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ မမကို ပြောပါဦး"

ကောင်လေး ဘာကြောင့် ဤမျှ ဝမ်းနည်းပန်းနည်း ငိုနေရသည်ကို မင်ယွဲ့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

"မမရေ... အရင်တစ်ခေါက်က တရုတ်စာဆရာမက ရှောင်ကျွန်းကို အကြိုက်ဆုံး တိရစ္ဆာန်

အကြောင်း မေးတော့ သူက ပန်ဒါလို့ ဖြေခဲ့တာ

မမတို့ဆိုင်မှာ ပန်ဒါတွေ့ခဲ့တယ်၊ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပြီး အသားစားရတာ ကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တရုတ်စာဆရာမ၏ အံ့ဩမှင်သက်သွားမည့် မျက်နှာကို မင်ယွဲ့ ပုံဖော်ကြည့်မိသည်။

မင်ယွဲ့ ပို၍ပင် အားနာသွားရသည်။ ယွမ်ပေါ့ကြောင့် ဤပထမတန်း ကျောင်းသားလေး သုံးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ပန်ဒါ၏ ပုံရိပ်မှာ လွဲမှားကုန်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ကလေးလေး မငိုနဲ့တော့နော်၊ မမက ယွမ်ပေါ့ကို ပေးဖက်မယ်လေ"

မင်ယွဲ့က ကလေးကို ချော့မြူရန် ယွမ်ပေါ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယွမ်ပေါ့က ငိုနေသော ကောင်လေးကို အနည်းငယ် အထင်သေးသကဲ့သို့ ကြည့်သော်လည်း ကောင်လေး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ပေးလိုက်ရှာသည်။ ကောင်လေးမှာ ငိုနေရာမှ ရယ်မောသွားကာ ယွမ်ပေါ့ကို အသည်းယားစွာ ပွတ်သပ်တော့သည်။

"သမီးလည်း ကိုင်ချင်တယ်... သမီးလည်း ကိုင်

ချင်တယ်"

ယွမ်ပေါ့က အလိုက်သင့် နေပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သည့် မိန်းကလေးငယ်ကလည်း ပူဆာလေတော့သည်။ ကလေးသုံးဦးမှာ ယွမ်ပေါ့ကို ဝိုင်းအုံ၍ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ကလေးများ ပြန်လည်ရယ်မောလာသည်ကို မြင်မှ မင်ယွဲ့ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

“ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာက ဇွန်လက ရာသီဥတုလိုပဲ၊ တကယ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလွယ်တာပဲ"

"ကလေးတို့... လူကြီးမပါဘဲ လာကြတာလား"

ဟု မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ တိတ်တိတ်လေး ထွက်လာကြတာ"

ဟု ရှောင်ကျွန်းက ဖြေသည်။

မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ကို ပေးဖက်ထားသဖြင့် ကလေးများက သူမကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကလေးများ၏ သတ္တိကို မင်ယွဲ့ အံ့ဩမိသည်။

"ရှောင်ကျွန်းက ပန်ဒါပြမယ်ဆိုလို့ လိုက်လာတာ"

ဟု မိန်းကလေးငယ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"သားတို့ မိဘတွေရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် မှတ်မိလား မမက ဖုန်းဆက်ပြီး လာကြိုခိုင်းပေးမယ်လေ"

ကလေးများက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ယွမ်ပေါ့ကိုသာ အားရပါးရ ပွတ်သပ်နေကြသည်။

"နောက်တစ်ခါ လာချင်ရင် မိဘတွေကို သေချာပြောပြီးမှ လာရမယ်နော်"

ဟု မင်ယွဲ့က ထပ်လောင်းပြောမှ ရှောင်ကျွန်းက ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလေသည်။

မင်ယွဲ့ ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ ရှောင်ကျွန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ဆက်သွယ်မိသည်။ သူမသည်လည်း မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်၏ ပုံမှန်

ဖောက်သည်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"အားနာလိုက်တာ ညီမလေးရယ် ဒီကလေးက စမတ်နာရီတောင် မဝတ်ဘဲ ဒီထိရောက်လာလိမ့်

မယ်လို့ မထင်ထားဘူး အန်တီဖြင့် တစ်မြို့လုံး အနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ"

ရှောင်ကျွန်း၏ မိခင်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှောင်ကျွန်း၏ တင်ပါးကို ရိုက်နှက်ဆုံးမလေတော့သည်။

ရှောင်ကျွန်းမှာ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် အရိုက်ခံရသဖြင့် အလွန်အရှက်ရသွားသော်လည်း အံကြိတ်ကာ မငိုဘဲ နေရှာသည်။ ယောကျ်ားကောင်းဆိုသည်မှာ အရိုက်ခံရရုံဖြင့် မငိုသင့်ဟု သူ တွေးနေဟန်တူသည်။

စောစောကမှ ပန်ဒါမဟုတ်၍ ငိုယိုခဲ့သည်ကို သူ မေ့သွားပုံရသည်။

ယွမ်ပေါ့သည် ရှောင်ကျွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာရာ မင်ယွဲ့က ပွေ့ချီ၍ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"သားက တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာတာတင် မကဘူး၊ ရှောင်သော်တို့ အဖွဲ့ကိုပါ ခေါ်လာတာလား နေဦး... သားရဲ့ အန်တီတို့၊ ဦးလေးတို့နဲ့ တွေ့ရင်တော့ အသေပဲ"

ထိုအခါမှ ရှောင်ကျွန်းမှာ ကြောက်စိတ်ဝင်လာပြီး သူ့ကို စောင့်ကြိုနေမည့် ပြစ်ဒဏ်များကို တွေးကာ စိုးရိမ်နေတော့သည်။

"ရှောင်ကျွန်း... မကြောက်နဲ့၊ ငါ နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်"

ဟု ရှောင်သော်လေးက ရင်ဘတ်လေးကို မကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း ကာကွယ်ပေးမယ်"

ကလေးများ၏ အပြန်အလှန် ရိုင်းပင်းမှုကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့မှာ ရယ်မောမိသည်။

ကလေးဘဝ၏ သံယောဇဉ်မှာ တကယ့်ကို ဖြူစင်လှသည်။ အတူတူ အရိုက်ခံဝံ့သည့် သူငယ်ချင်းမျိုးမှာ ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါဆို အန်တီတို့ သွားလိုက်ဦးမယ်နော် ဒီမျောက်လေးတွေကို အိမ်အမြန်ပြန်ခေါ်သွားမှ ဖြစ်မယ် ဒီနေ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး"

"ရပါတယ် အန်တီ၊ ကလေးတွေက ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မမလှလှ……နောက်တစ်ခါလည်း လာလည်ဦးမယ်နော်"

ရှောင်သော်က မင်ယွဲ့၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ပြောသည်။

"အင်း... နောက်တစ်ခါလာရင် မိဘတွေကို ပြောလာနော်၊ ခိုးမထွက်လာနဲ့ဦး"

မင်ယွဲ့သည် ကလေးမလေး၏ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ရှောင်ကျွန်း၏ မိခင်မှာ ကလေးနှစ်ဦးကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဆွဲကာ ရှေ့မှသွားပြီး ရှောင်ကျွန်းမှာမူ အားငယ်စွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားလေတော့သည်။

ထိုစဉ် အပေါ်ထပ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဆင်းလာသည်။ မင်ယွဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်မန်နေဂျာ ကျန်ကျွင်း ဖြစ်

နေသည်။

"ငွေရှင်းမယ်"

သူသည် မင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ကိုက်သတ်ချင်နေသည့်

အလား အံကြိတ်ကာ ကြည့်နေသည်။။

မင်ယွဲ့ကတော့ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အေးအေးလူလူ လှုပ်ခါရင်း တစ်ငုံ သောက်

လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားရသည်။ သူသည် ငွေရှင်းရန် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသည်ကို သတိရမှသာ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားတော့သည်။

ငွေသောင်းချီ ကုန်ကျသွားသည့်အတွက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဆိုင်ပြင်သို့ အမြန်ခြေလှမ်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

"မန်နေဂျာကျန်... နောက်တစ်ခါလည်း ထပ်လာပါဦးနော်"

မင်ယွဲ့၏ နောက်ဆုံးစကားကြောင့် ထိုအမျိုးသားသည် နောက်မှ ခွေးဆိုးလိုက်လာသည့်အလား အတင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အခန်း (၂၁၇) သပိတ်မှောက်ခြင်း

ထိုအမျိုးသားသည် ငွေရှင်းပြီးနောက် ဗိုက်ကားအောင် စားထားရသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ဒေါသမာန်ဟုန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုလူ ဆိုင်ပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားပြီး လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်ထဲသို့ ကသုတ်ကရက် ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သဘောတကျ ရယ်မောမိတော့သည်။

ယွမ်ပေါ့ကမူ မောက်မာလှသော ထိုသူကို တစ်ချက်မျှ ခိုးကြည့်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ဝှက်ကာ ပြန်လည်အိပ်စက်သွားပြန်သည်။

"နောက်ခါ သူလာရင် သတိထားကြည့်ကြနော်၊ မကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်မသွားအောင်လို့"

မင်ယွဲ့က ဝန်ထမ်းများကို ကြိုတင်မှာကြားထားသည်။

သူခိုးဖမ်းသကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာသည်ထက်စာလျှင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရိပ်အောက်မှနေ၍ မသမာသော နည်းလမ်းများ သုံးလာပါက ကာကွယ်ရန် ပိုမိုခက်ခဲမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

မင်ယွဲ့သည် ဆိုင်သို့ ရောက်နေသည်ဖြစ်ရာ ကျောင်းတက်ရန် အချိန်လည်း မရှိတော့သဖြင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

"မန်နေဂျာ ရောက်လာပြီလား"

စားဖိုမှူးချုပ်က ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏ ထူးကဲလှသော ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကြောင့် ဝန်ထမ်းအားလုံး၏ လေးစားမှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားသူဖြစ်သည်။

စားဖိုမှူးကြီး ရွှီခယ်သည်လည်း ယခုအခါ မီးဖိုချောင်တွင် အားတက်သရော အလုပ်လုပ်

နေသည်။

ပျောက်ဆုံးနေသော သားဖြစ်သူကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ဘဝမှာ အဓိပ္ပာယ်သစ်များ ပြည့်နှက်လာကာ ဇနီးနှင့် သားသမီးများအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင် ဖန်တီးပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် စားစရာ ပြင်ဆင်နေစဉ် သီးသန့်အခန်းတစ်ခုမှ မှာယူထားသော ဟင်းလျာကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ရှဉ့်ပုံသဏ္ဌာန် ကတ်စပယ်ငါးကို ဆရာကြီး မချက်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မပဲ ချက်ပေးလိုက်မယ်"

မင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်သော လက်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ငါးကို သန့်စင်ကာ အရိုးထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဓားအသုံးအနှုန်းမှာ တကယ့်ကို အနုပညာဆန်လှသည်။ ငါးအသားကို ပြောင်းဖူးမှုန့် လူးပေးပြီးနောက် ဆီပူပူတွင် ပုံသွင်းကာ ရွှေအိုရောင်သန်းသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။

ငါးခေါင်းက ထောင်ထောင်လေးနှင့်၊ အသားလွှာများက ကြည်လင်တောက်ပစွာဖြင့် ပန်းကန်ပေါ်တွင် လှပစွာ နေရာယူထားသည်။

ထိုအပေါ်သို့ မွှေးကြိုင်လှသော ဆော့စ်

ရည်များကို လောင်းချလိုက်သည်။

"ဟင်းပွဲ ထွက်ပါပြီ"

မင်ယွဲ့က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမအတွက် ဟင်းအချို့ကို ထပ်မံပြင်ဆင်ကာ ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီ၍ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ ငါးကြော်က ထူးထူးခြားခြားကို အရသာရှိတာပဲ၊ စားဖိုမှူးရွှီရဲ့ လက်ရာက သိသိသာသာကို တိုးတက်လာတာပဲ"

ဟု သီးသန့်အခန်းထဲမှ ပုံမှန်ဖောက်သည်များက မြိန်ယှက်စွာ စားရင်း ချီးမွမ်းနေကြသည်။

"မစ္စတာလျို... ဒီနေ့ ငါးကြော်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် ချက်ပေးထားတာပါခင်ဗျာ"

စားပွဲထိုးက ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။

မစ္စတာလျိုသည် မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်၏ ပုံမှန်ဖောက်သည်ဖြစ်ပြီး ငါးဟင်းကို အထူးနှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။

“ဪ... မင်းတို့ မန်နေဂျာက ဒီလောက်တောင် လက်ရာကောင်းတာလား"

များသောအားဖြင့် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူသာ ဖြစ်ကြပြီး ဟင်းချက်တတ်သူ ရှားပါးလှသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မင်ယွဲ့၏ လက်ရာမှာ မစ္စတာလျိုကို အံ့အားသင့်စေကာ သူ၏ တူကိုင်နှုန်းမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ်၍ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလင်းပြင်နေရာ ထဲမှ ယွမ်ပေါ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းကန်များကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဟင်းလျာတစ်ဝက်ကို ယွမ်ပေါ့ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်သည်။

"စားတော့"

မင်ယွဲ့၏ စကားသံအဆုံးတွင် ယွမ်ပေါ့သည် အသင့်အနေအထား ဖြစ်သွားကာ တံတွေးသုတ်

ပဝါကို ပတ်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်

တော့သည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ ယွမ်ပေါ့၏ အစားကြီးပုံကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ စနစ်သတ္တဝါလေး၏ အစာအိမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုသဖွယ်ပင်။

စားသောက်ပြီးနောက် မစ္စတာလျိုက မန်နေဂျာနှင့် တွေ့ဆုံလိုကြောင်း ပြောသဖြင့် မင်ယွဲ့လည်း သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"သူရဲကောင်းဆိုတာ အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ မန်နေဂျာက ဒီလောက်တောင် ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ဟု မစ္စတာလျိုက လေးစားစွာ ပြောဆိုသည်။

"မစ္စတာလျို သဘောကျတယ်ဆိုရင်ပဲ ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ် နောက်လည်း လာခဲ့ပါဦး"

မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဖက်ရည်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

မန်နေဂျာကျန်မှာမူ မိမိဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်

သောအခါ ဒေါသများက ပို၍ပင် တောက်

လောင်လာသည်။

ဝန်ထမ်းများမှာလည်း ပေါက်ကွဲခါနီး ယမ်းအိုးကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေသော သူ့အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

မိမိဆိုင်တွင် ဧည့်သည်အချို့ ရှိနေသော်လည်း လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားလှသည်။

တစ်ဖက်ဆိုင်တွင် လူအုပ်ကြီးက စည်ကားနေချိန်၌ မိမိဆိုင်တွင်မူ ခြောက်ကပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မန်နေဂျာကျန်သည် မင်ယွဲ့ကို တားဆီးခဲ့ဖူးသော ဝန်ထမ်းကို ဆွဲထုတ်ကာ အကြောင်းမဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ အဲဒီနေ့က သူမကို ဆိုင်ထဲဝင်ခွင့်မပေးခဲ့လို့ အခုလို ဖြစ်ကုန်တာ"

ဝန်ထမ်းမှာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရသည်။

မန်နေဂျာကျန်သည် ထိုဝန်ထမ်းကို အပြစ်တင်ရုံတင်မကဘဲ အသားလွတ် အလုပ်မှ ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းမလေးမှာလည်း ဘာကြောင့် အထုတ်ခံရမှန်း မသိဘဲ မျက်ရည်လည်ရွှဲဖြင့် ထွက်သွားရရှာသည်။

မန်နေဂျာကျန်၏ ဒေါသမှာ မပြေသေးဘဲ ယုတ်မာသော အကြံတစ်ခုကို ထပ်မံရရှိလိုက်

သည်။

“မင်းတို့က တိရစ္ဆာန်တွေကို ချစ်တာလား... ဒါဆိုရင် ရူးနေတဲ့ ခွေးတွေနဲ့ တွေ့ရင်ရော ချစ်နိုင်ဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

သူသည် မသမာသော အပြုံးဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းကာ နှာခေါင်းစွပ်မပါဘဲ ပေစုတ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကို မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်သို့ လွှတ်လိုက်လေသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်ခုံချကာ အေးအေးလူလူ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့၏ ဝန်ထမ်းများက ခွေးခေါ်လာသော ထိုလူကို တံခါးဝတွင်ပင် တားဆီးလိုက်

သည်။

"လူကြီးမင်းခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ကို တိရစ္ဆာန်တွေ ခေါ်လာမယ်ဆိုရင် သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ကျန်းမာရေးကို အထူးဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

ဤခွေး၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ ရှုပ်ထွေးပေစုတ်နေပြီး ရောဂါရှိပုံလည်း ပေါ်နေသည်။

မည်မျှပင် တိရစ္ဆာန်ချစ်သူများ ဖြစ်ပါစေ၊ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ သန့်ရှင်းရေးမှာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။

"မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်က တိရစ္ဆာန်တွေ လာလို့ရတယ်ဆို အခု ဘာလို့ တားတာလဲ၊ ငါ ဝင်မှာပဲ"

ဝန်ထမ်းများက ပြတ်သားစွာ တားဆီးထားသည်။

မန်နေဂျာကျန်မှာ ထိုလူ ဆိုင်ထဲဝင်မရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်ကို မြင်ကာ သဘောကျနေသည်။

ဖရဲသီးကို စားရင်း ခြေထောက်ချိတ်ကာ တစ်ဖက်ဆိုင် ပျက်စီးမည့်အရေးကို စောင့်

ကြည့်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့ကလည်း ပြဿနာရှာသူများကို မကြောက်ရန် ဝန်ထမ်းများကို ညွှန်ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။ ငွေကိုင်ဝန်ထမ်းက မင်ယွဲ့ထံသို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။

ခွေးမှာ ရူးသွပ်စွာ ဟောင်နေသဖြင့် ဆိုင်တွင်းရှိ ဧည့်သည်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ပုံမှန် ဧည့်သည်များမှာ သူတို့၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာဖြင့် နှာခေါင်းစွပ်များ တပ်ဆင်၍ ခေါ်လာတတ်ကြသည်။ ယခု ခွေးမှာမူ လမ်းဘေးခွေးနှင့် တူနေပြီး ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ရှိမရှိပင် မသေချာပေ။

"ငါ့ကို ပေးမဝင်ရင် မပြန်ဘူး"

ဟု ထိုလူက ခြိမ်းခြောက်နေသည်။

ထိုစဉ် မန်နေဂျာကျန်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ကြပါဦး အမျိုးတို့ရေ... တိရစ္ဆာန်ချစ်သူတွေအတွက်လို့ ကြွေးကြော်ထားတဲ့ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်ဟာ အခုတော့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူတို့ရဲ့ မူဝါဒကို ဖျက်ဆီးပြီး တိရစ္ဆာန်တွေကို ငြင်းပယ်နေပါပြီ"

အခြေအနေမှန်ကို မသိသော အချို့သော အင်တာနက်အသုံးပြုသူများက မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်ကို စတင် ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"စီးပွားရေးသမားဆိုတာ စီးပွားရေးသမားပါပဲတိရစ္ဆာန်ချစ်သူတွေကို အသုံးချပြီး ပိုက်ဆံရှာနေတာ"

"နာမည်ကြီးလာတော့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီပေါ့လေ"

"ဒါမျိုးကိုတော့ ဝိုင်းပြီး သပိတ်မှောက်ကြရမယ်"

အခန်း (၂၁၈) ဆုလာဘ်များ

အွန်လိုင်းလောကရှိ လူအများစုမှာ အချက်အလက် အစအနလေးများကို မြင်ရုံမျှဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်ကြသည်။

မိမိတို့ ပြောဆိုနေသည့် အကြောင်းအရာသည် အမှန်လော၊ အမှားလောဟူသည်ကိုပင် သေချာစွာ မသိနားမလည်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်နေသလော သို့မဟုတ် မတရားမှုကို အားပေးကူညီနေသလော ဆိုသည်ကို ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ရောက်မှသာ သိရှိကြရသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်သည့် စူးရှသော မျက်လုံးပိုင်ရှင်အချို့လည်း ရှိနေပါသေးသည်။

"ဒါထက်... မင်းရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတွေကို အဲဒီဆိုင်ထဲ ခေါ်သွားပြီး ငါတို့အတွက် ဓာတ်ပုံလေးတွေ ရိုက်ပြလို့ ရမလား"

"အခြေအနေအမှန်ကို မသိသေးဘဲနဲ့တော့ ဝေဖန်တာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး ထင်တယ်"

"တိရစ္ဆာန်တွေ လာလို့ရတယ်ဆိုတာက တိရစ္ဆာန်တိုင်းကို လက်ခံရမယ်လို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ မင်းက မိကျောင်းတစ်ကောင် မွေးထားရင်ရော ဆိုင်ထဲ ခေါ်သွားမှာလား"

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူများက မေးခွန်းများ စတင်ထုတ်ဖော်လာကြသည်။

မန်နေဂျာကျန်သည် လက်ထဲမှ ဖရဲသီးကို ချလိုက်ပြီး မှတ်ချက်ကဏ္ဍတွင် အမှန်တရားဘက်တော်သား လုပ်နေသူများကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်တိုလာရသည်။

"မင်း စာရိုက်ထားတဲ့ ပုံက ကြည့်ရရင် မင်းက လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်ဒါက တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ စီးပွားရေးစစ်ပွဲပဲ"

"ထပ်ပြီး အလေးအနက် ပြောပါရစေ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်က တိရစ္ဆာန်တွေ လာလို့ရရုံနဲ့တင် နာမည်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ရဲ့ ဟင်းလက်ရာ၊ ဆိုင်အပြင်အဆင်နဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းမို့လို့ နာမည်ကြီးတာ"

အခြေအနေကို သဘောပေါက်လာသူများ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ မန်နေဂျာကျန်သည် တံခါးဝ၌ ရပ်ကာ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်နေတော့သည်။

အွန်လိုင်းမှ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပေါ်ပေါက်လာရုံရှိသေး၊ ပါးနပ်သော အင်တာနက် အသုံးပြုသူများကြောင့် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားရသည်။

မကြာမီပင် မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ထိုခွေးနှင့် လူ၏ ဓာတ်ပုံများကို ရိုက်၍ အွန်လိုင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လူတစ်ယောက်ကို အသွင်အပြင်နဲ့ မဆုံးဖြတ်သင့်ပေမဲ့ ဒီလူ့ပုံစံက မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာ လာစားမယ့်သူနဲ့တော့ မတူဘူး သူ့လက်သည်းခွံတွေထဲမှာတောင် ဖုန်တွေ၊ မြေကြီးတွေ ရှိနေတာ"

"ဒီလိုပြောရတာ မကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်"

"ပြီးတော့ ဒီခွေးက လုံးဝကို လမ်းဘေးခွေးပဲဂရုစိုက်ခံရတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်က ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မနေဘူး"

"စားသုံးသူတွေရဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုနဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ဦးစားပေးတဲ့ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပါတယ်"

စားသုံးသူများမှာလည်း မိမိတို့၏ ဘေးကင်းမှုကို ငဲ့ကွက်ကြသူများဖြစ်ရာ ဆိုင်ဘက်မှ ရပ်တည်လာကြသည်။

မန်နေဂျာကျန်မှာမူ မည်သူ့ကို အတုခိုး၍ အကွက်ဆင်နေမှန်း မသိသော်လည်း သူ ကြံစည်သမျှမှာ အရာမထင်ဘဲ လူထု၏ အမြင်မှာ သူ့ဘက်သို့ ပြန်လည်လှည့်လာတော့သည်။

"ချက်ချင်း ရဲတိုင်လိုက်ပါ"

မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းရှိ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ရောက်နေစဉ် ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီးနောက် ယွမ်ပေါ့ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခိုင်းလိုက်သည်။

【ယွဲ့ယွဲ့... အဲဒီလူက တခြားပြည်နယ်ကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်ပဲ။】

ယွမ်ပေါ့၏ စကားကြောင့် မင်ယွဲ့သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများသည် ထိုလူကို မောင်းထုတ်ရုံမျှဖြင့် ပြီးပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ရဲတိုင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့အား လစာပေးထားသော အရှင်သခင်၏ အမိန့်အတိုင်း ရဲစခန်းသို့ အကြောင်းကြားလိုက်ကြသည်။

မန်နေဂျာကျန်သည် ရဲကားရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားကာ ဆိုင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်၍ ပုန်းနေတော့သည်။

သူသည် ထိုလူကို အမှတ်မထင် ငှားရမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ရဲများရောက်လာသောအခါ မိမိ၏ အကြံအစည်များ ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူသည် ရဲစခန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ယခင်က ပြစ်မှုမှတ်တမ်းရှိသော ဝရမ်းပြေးတစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မန်နေဂျာကျန်အတွက်မူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

မင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို သိရှိသွားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပင် ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

"မင်ယွဲ့... လာဦး မင်းရဲ့ စမ်းသပ်ချက် အဆင့်ဆင့်နဲ့ အချက်အလက်တွေကို သရုပ်ပြပေးပါဦး"

ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က ခေါ်လိုက်သည်။

စီနီယာကျောက်နှင့် စီနီယာလျိုဝေတို့သည် မင်ယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်များကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။

မိမိတို့၏ ပညာရေးအရည်အချင်းအတွက် ရှက်ရွံ့မိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အရည်အချင်းကိုမူ သူတို့ မငြင်းပယ်နိုင်ကြပေ။

ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အထွက်တွင် မင်ယွဲ့က လက်ဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒါက ဆရာ့ကတော်အတွက် လက်ဆောင်လေးပါ"

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲမှ သားရေစက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ရှေးဟောင်းပုံစံ သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံတွေ အကုန်မခံပါနဲ့

ကလေးမရယ်"

ပရော်ဖက်ဆာယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တားမြစ်သည်။

"ဒါက ကျွန်မကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာပါ ဆရာ၊ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကုန်ပါဘူး"

အမှန်စင်စစ် ဤလက်ဆောင်အတွက် အချိန်နှင့် စိတ်ရှည်မှုများစွာ ရင်းနှီးထားရသည်။

စူးကျိုးပန်းထိုးပညာကို လေ့ကျင့်ရင်း သူမသည် မိသားစုဝင် လူကြီးသူမများအတွက် ချောင်ဆန်း ဝတ်စုံများကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ် ပန်းထိုးပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ စူးကျိုးပန်းထိုးပညာမှာ ကျွမ်းကျင်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိမှသာ ပရော်ဖက်ဆာယန်က လက်ခံလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့တွင် ငွေကြေးချမ်းသာသည်ကို သိသော်လည်း လူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကို အမြဲတမ်း ငွေကုန်ကြေးကျ မခံစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာယန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုသေတ္တာလေးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာ အနားသို့ ရောက်လာသည်။

"ရှင် ဘာတွေ ဝယ်လာတာလဲ"

"ငါ ဝယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ မင်ယွဲ့က မင်းအတွက် ပေးလိုက်တာ"

ပရော်ဖက်ဆာယန်က မျက်လုံးညောင်းညာမှုကို ဖြေဖျောက်ရန် နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ညှစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးက ဘာလို့ ထပ်ပြီး ပိုက်ဆံအကုန်ခံနေတာလဲ ရှင်ကလည်း သူ့ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်မလာခဲ့ဘူး"

ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ သားသမီးများမှာ ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားနေကြသဖြင့် သူတို့ဇနီးမောင်နှံမှာ မင်ယွဲ့ကို မိမိတို့ သမီးအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်ကြသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့က သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာတဲ့၊ ဝယ်တာမဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကြောင့် ဆရာကတော်မှာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒီကလေးက တကယ့်ကို စိတ်ထားကောင်းတာပဲ ကျောင်းစာတွေနဲ့ ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားက ငါ့အတွက် အချိန်ပေးပြီး လုပ်ပေးထားသေးတယ်"

ဆရာကတော်က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းရှိ ချောင်ဆန်းဝတ်စုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျောင်းစာကတော့ သူ့အတွက် မခက်ခဲပါဘူး အခု သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ပါရဂူဘွဲ့ကိုတောင် တိုက်ရိုက် တက်လို့ရနေပြီ"

ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုသည်။

"ဒါ... ဒါက စူးကျိုးပန်းထိုးပညာပဲ အရမ်းလှတာပဲ"

ဆရာကတော်မှာ မင်ယွဲ့ လက်ရာဖြင့် ချုပ်

လုပ်ထားသော ဝတ်စုံကို ကြည့်ကာ အံ့ဩမှင် သက်သွားရသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး လုပ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။ မင်ယွဲ့၏ လက်ရာမှာ ပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သူမ သိရှိလိုက်

သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့က တကယ်ပဲ သာမန်ကျောင်းသူတစ်

ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား"

သူမ တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် ဝတ်စုံများအကြောင်း နားမလည်သော်လည်း လှပတင့်တယ်နေသည်ကိုမူ ခံစားမိသည်။ ဆရာကတော် ဝတ်ဆင်ထားသော အသွင်မှာ အသိပညာ ကြွယ်ဝသူတစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်အလှကို အထင်းသား ပေါ်လွင်စေကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

【ဒင် - အိမ်ရှင်မင်း၏ မနားမပန်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စီမံခန့်ခွဲမှုပညာသည် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပါပြီ။ စနစ်မှ ကျပန်းဆုလာဘ်

တစ်ခု ချီးမြှင့်ပါမည်။】

【ဒင် - ဆုလာဘ် ပေးအပ်ခြင်း- ဂျီ (G) နိုင်ငံရှိ မန်းစပျစ်ရည်လုပ်ငန်း၏ ဆုတစ်ခု။ မန်းစပျစ်ရည်လုပ်ငန်းသည် ကမ္ဘာ့ဒုတိယအဆင့်ရှိ စပျစ်ရည်စက်ရုံဖြစ်ပြီး ထုတ်လုပ်မှုပမာဏ နည်းပါးခြင်းကြောင့်သာ ပထမနေရာနှင့် လွဲချော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။】

မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ကြည့်နေရင်းမှ စိတ်ကူးများမှာ အဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားသည်။

သူမသည် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများအတွက် စနစ်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လက်ဖက်ရည်ပညာနှင့် ဝိုင်အရသာ မြည်းစမ်းခြင်းပညာများကို သီးသန့် လေ့လာခဲ့ဖူးရာ ယခုကဲ့သို့ စပျစ်ရည်စက်ရုံကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခြင်းမှာ သူမ လိုချင်နေသည့် အရာကို ရရှိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

【ဒင် - အိမ်ရှင်မင်း၏ မနားမပန်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် စူးကျိုးပန်းထိုးပညာသည် အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပါပြီ။ စနစ်မှ ကျပန်းဆုလာဘ်တစ်ခု ချီးမြှင့်ပါမည်။】

စိတ်ကူးထဲတွင် နစ်မြောနေသော မင်ယွဲ့သည် စက်ရုပ်ဆန်သော အသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိဦးမည်

ဖြစ်သဖြင့် သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။

【ဒင် - ဆုလာဘ် ပေးအပ်ခြင်း- ရှီးလင်း ပင်လယ်ပြင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်။ ရှီးလင်း ပင်လယ်ပြင်သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အတွင်းပိုင်း ရေပြင်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ သင်္ဘောလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အိမ်ရှင်မင်းအတွက် နှစ်စဉ် အမြောက်အမြားသော ဝင်ငွေများ ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။】

ဝင်ငွေပမာဏကို အတိအကျ မဖော်ပြထားသော်လည်း ပင်လယ်ရေကြောင်း လမ်းကြောင်းများမှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းမှာ အစဉ်အမြဲ ကြီးမားကြောင်း မင်ယွဲ့ သိထားသည်။

ဆုလာဘ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာသဖြင့် အံ့အားသင့်စရာများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို ဆွဲယူကာ အားရပါးရ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ယွမ်ပေါ့၏ အမွှေးများပင် ကျွတ်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေရသည်။

ယွမ်ပေါ့ကမူ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး 'ဒီလို မင်ယွဲ့မျိုးကို အိမ်ရှင်အဖြစ် ရထားတာ တကယ့်ကို စိတ်မအေးရပါလား' ဟု တွေးနေဟန်တူသည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ ယွမ်ပေါ့ ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ တစ်ညတည်းနှင့် ချမ်းသာသွားသည့် အိပ်မက်ကို ယွမ်ပေါ့က ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီဟုသာ ခံစားနေရသည်။

သူမသည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဆုလာဘ်တစ်ခု ရတိုင်း အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ငွေကြေး သို့မဟုတ် အတတ်ပညာ ဆုလာဘ်ရရုံတင်မကဘဲ သူမကိုယ်တိုင် တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် တိုးတက်လာကြောင်း သက်သေပြချက်လည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် ယွမ်ပေါ့သည် သူမကို ထားသွားခဲ့ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏ လက်ရှိ တတ်မြောက်ထားသော ပညာရပ်များဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ရှင်သန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ပေါ့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ ဘဝခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် နိုးထချင်စိတ်မရှိသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေရသလားဟုပင် မင်ယွဲ့ သံသယဝင်မိတော့သည်။

အခန်း (၂၁၉) အားလပ်ရက်

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဘဝကို မနားမပန်း ထုဆစ်ပုံဖော်ခဲ့သည်။ ကြိုးစားမှုတို့၏ ရလဒ်အဖြစ် ပန်းထိုးလွန်းသဖြင့် နာကျင်နေသော လက်ချောင်းများနှင့် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကိုက်ခဲနေသည့် ဝေဒနာတို့ကသာ သူမအတွက် အစစ်အမှန် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် လွင့်ပါးတိမ်တိုက်သဖွယ် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လောကအလယ်တွင် မိမိ၏ လုပ်အားဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေရသည့် လက်တွေ့ဘဝ၏ အရသာပင် ဖြစ်သည်။

【ဒင် - အိမ်ရှင်၏ အခြေအနေကို အဆင့်

မြှင့်တင်ပြီးပါပြီ -】

* ဆွဲဆောင်မှု: ၉၀ (၁၀၀) 【ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရား】

* လုပ်ငန်းခွင်: ၇၀ (၁၀၀) 【အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်】

* ပိုင်ဆိုင်မှု: ၄၈၀,၆၈၇,၀၀၀,၀၀၀ (ယွမ် လေးရာရှစ်ဆယ် ဘီလီယံ ကျော်)

* (ယုဖူး အိမ်ရာ၊ ဟိုက်ဖူး အဆောက်အအုံ၊ ဥယျာဉ်ခြံဗီလာ၊ အာဖရိက သတ္တုတွင်း၊ မြို့လယ်ဆိုင်ခန်း နှစ်ခန်း၊ မြို့အရှေ့ပိုင်း စီးပွားရေးလမ်းမ၊ ချွန်ဟယ် လူနေအိမ်ရာ၊ မြို့တော်အဆောက်အအုံ၊ လီယာ လယ်ယာခြံ၊ ဟွမ်ရှင်း အပန်းဖြေဥယျာဉ်၊ အာမန် စပျစ်ရည်စက်ရုံနှင့် ရှီးလင်း ပင်လယ်ပြင်။)

* ရှယ်ယာများ: ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ (၇၅%)၊ ဆောင်းမိုမီဒီယာ (၃၀%)၊ ဝေကွမ် အုပ်စု (၅၀%)။

* အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ: ရိုးစ်ရွိုက်စ်၊ ပီတက်ဖိလစ်၊ ရှန်းနှင့် ကျိုးခေတ် ကြေးထည်သုံးချောင်းထောက် အိုးကြီးများ၊ သမုဒ္ဒရာကူး သင်္ဘောကြီး... 【အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝချမ်းသာသူ】

* ဂုဏ်သတင်း အမှတ်: ၄၇၀,၀၀၀

* ကျွမ်းကျင်မှု: အတတ်ပညာမျိုးစုံ ပိုင်ဆိုင်သူ။

* အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု: လူကြီးလူကောင်းတို့ တတ်အပ်သော အတတ် ၆ ပါး (မြင်းစီး၊ မြှားပစ် စသည်)။

* အလယ်အလတ် ကျွမ်းကျင်မှု: မိတ်ကပ်၊ ဘဏ္ဍာရေး၊ ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်မှု၊ ဟက်ကာပညာ၊ စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှု၊ အဝတ်အထည် ဒီဇိုင်း၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စီမံခန့်ခွဲမှု။

* အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်မှု: ဟင်းချက်၊ ပန်းချီ၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ဂီတ၊ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား၊ စူးကျိုးပန်းထိုး။

* အထူးပစ္စည်းများ: ၁၀*၁၀ မီတာ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလင်းပြင်၊ ပညာသင်ကြားရေး အခန်း၊ အလိုအလျောက် ပုံဖော်ကင်မရာ။

* စနစ်အဆင့်: အဆင့် ၅။

မင်ယွဲ့သည် တစ်စတစ်စ ပြည့်စုံလာသော သူမ၏ အခြေအနေပြဇယားကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တင်းတိမ်မှု အပြည့်ဖြင့် နွေရာသီ အားလပ်

ရက်ကို စောင့်ကြိုနေတော့သည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူမ၏ မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပန်းဖြေ ခရီးထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အထူးသဖြင့် ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိထားသော လီယာ လယ်ယာခြံ သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သူမ စိတ်အားထက်သန်နေ၏။

မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာမူ ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာများကြောင့် နာမည်ပျက်သွားခြင်း မရှိဘဲ၊ အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ပိုမိုကျော်ကြားလာကာ တာဝန်သိသော တိရစ္ဆာန်ချစ်သူများဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိသည်။

လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်မှာမူ မန်နေဂျာ၏ စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားမှုနှင့် ဝန်ဆောင်မှု ညံ့ဖျင်းမှုတို့ကြောင့် ဆိုင်ခန်းငှားခပင် မပေးနိုင်တော့ဘဲ "ဆိုင်ရောင်းရန်ရှိသည်" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ရလေပြီ။

ယန့်ကျင်း တက္ကသိုလ်၏ အားလပ်ရက်မှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ အပြင်ဘက်တွင်မူ နေရောင်ခြည်က ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ ပေါင်းအိုးကြီးတစ်ခုအလား ပူလောင်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ကောင်တာရှေ့တွင် အစားအစာ လာပို့သူကို စောင့်နေသော ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးမိသည်။ ယခင်နှစ်က သူမ၏ ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုအခါ သူမသည် အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"အားလပ်ရက်မှာ ဘာတွေလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"

မိုဟန်ကျီက ဖုန်းဆက်၍ မေးမြန်းလာသည်။

"ရှင်ကော ဘာတွေ အကြံပေးချင်လို့လဲ"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

သူ ဖုန်းဆက်လာသည်မှာ တစ်ခုခု စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။

"ငါတို့ အတူတူ ခရီးထွက်ကြမလား"

ဟု မိုဟန်ကျီက အဆိုပြုသည်။

သူသည် ခရီးသွားခြင်းကို စိတ်ဝင်စားသူ မဟုတ်သော်လည်း ချစ်သူများ အတူလုပ်ဆောင်သင့်သည့် အချက် ၁၀၀ ထဲတွင် ခရီးသွားခြင်း ပါဝင်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့နှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိသူဖြစ်ရာ သူ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် မိသားစုကို အပန်းဖြေခရီး လွှတ်ရန် သီးသန့်စီစဉ်ပေးပြီးနောက် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ခရီးထွက်ရန် သဘောတူလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ သဘောတူညီချက်ကြောင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ သူ၏ လက်ထောက် လင်းနှင့်အတူ ခရီးစဉ်ကို အသေးစိတ် စီစဉ်တော့သည်။

လက်ထောက်လင်းမှာမူ အနာဂတ် သူဌေးကတော်၏ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိရန်အတွက် သူ၏ ချစ်သူထံမှ အကူအညီတောင်းကာ အကောင်းဆုံး ခရီးစဉ်တစ်ခုကို သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်ရေးပျက်ခံ ရေးဆွဲခဲ့ရသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လက်ထောက်လင်းသည် ယွမ်တစ်သိန်း ဆုကြေးငွေ ရရှိခဲ့သဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်အောင် ပြုံးပျော်နေတော့သည်။

သူသည် ငွေကို လက်ဖွာစွာ ပေးတတ်သော သူဌေးမျိုးကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး အချိန်ပိုဆင်းရသည်ကိုပင် အပင်ပန်းဟု မထင်တော့ပေ။

အားလပ်ရက် ရောက်ရှိလာသောအခါ ယန့်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ဂိတ်ဝတွင် ကျောင်းသားများနှင့် မိဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မင်ယွဲ့သည် လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုဟန်ကျီ၏ ကားမှာ ကျောင်းဂိတ်ဝတွင် အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အဘွားက မင်းကို အိမ်မှာ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်နေတယ်၊ မင်း သွားချင်ရဲ့လား"

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ဆန္ဒကို ဦးစားပေးကာ မေးမြန်းသည်။

သူသည် မိသားစုဝင်များ၏ ဇွတ်အတင်း တွေ့ဆုံလိုမှုကို အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ချစ်သူအဖြစ် တရားဝင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မင်ယွဲ့ကို မိတ်ဆက်ပေးရန် အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်လား"

အေးစက်တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်နေသော မိုဟန်ကျီသည် ခဏချင်းပင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝမ်းသာသွားရသည်။

"ရှင့်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မကို မသွားစေချင်ဘူးလို့တောင် ထင်မိတယ်"

မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှာစိုးလို့ မဖိတ်ရဲသေးတာပါ"

မင်ယွဲ့က သူ့မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူခြင်းမှာ သူတို့၏ ပတ်သက်မှုက နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကားသည် မိုမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေသည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်း၍ သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းရသည်ကို အလွန်

နှစ်သက်သည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ မကြာသေးမီက စနစ်အတွင်း၌ ကားမောင်းခြင်းနှင့် မြင်းစီးခြင်းတို့ကို အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့လာထားသူဖြစ်ရာ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကိုင်ဘီး လှည့်ပုံကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

အခန်း (၂၂၀) နှစ်သက်ခြင်း

အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မသိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အကြည့်တို့သည် ကားလက်ကိုင်ဘီးပေါ်၌ တည်ရှိနေသော ခိုင်မာကျစ်လျစ်သည့် လက်ဆစ်များထံသို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်နေမိသည်။

မိုဟန်ကျီသည် လက်ကိုင်ဘီးကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်ပတ်ကာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ထိန်းကျောင်းနေပုံမှာ စစ်မြေပြင်၌ ဗျူဟာခင်းကျင်းနေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မင်ယွဲ့က ငြိမ်သက်နေသဖြင့် သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မိုဟန်ကျီက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်တို့သည် မိမိ၏ လက်များထံတွင် စွဲထင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သဘောကျလို့လား"

မိုဟန်ကျီက သာယာနာပျော်ဖွယ် ရယ်မောသံလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းစွန်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။

"သဘောကျတယ်"

မင်ယွဲ့ကလည်း ဝှက်ဖုံးခြင်းမရှိဘဲ ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။ မိမိချစ်သူ၏ လက်ကို သဘောကျခြင်းမှာ ရှက်စရာကိစ္စမှ မဟုတ်ပါလား။

"ကိုင်ကြည့်ချင်လား"

မိုဟန်ကျီ၏ အသံမှာ တိုးညင်းဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး နားသောတဆင်သူကို ရင်ခုန်စေနိုင်သော စွမ်းအားတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်။

"ကျွန်မကို လာပြီး မြူဆွယ်မနေနဲ့၊ ကားကိုပဲ အာရုံစိုက်မောင်းပါဦး"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် သူ၏ မျက်နှာကို ရှေ့သို့ အသာအယာ ပြန်လှည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ မိုဟန်ကျီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြည်နူးမှု အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ကားလေးသည် မိုမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်သို့ ဆိုက်ရောက်သွားချိန်တွင် မိသားစုဝင်များမှာ တံခါးဝ၌ အသင့်စောင့်ကြိုနေကြသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီပဲ အဘွားက မြေးလေးကို ထပ်တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီ၊ အခုမှပဲ အခွင့်သာတော့တယ် လာ... လာ..."

အဘွားမိုက မင်ယွဲ့၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် နှုတ်ဆက်သည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသော အမူအရာဖြင့် မိုမိသားစုဝင်များကို ဂါရဝပြုနှုတ်ဆက်လေသည်။

"နွေရာသီ အားလပ်ရက် အားတာနဲ့ အဘွားဆီကို ချက်ချင်း လာခဲ့တာပါ"

အားလုံးက ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်သည် မင်ယွဲ့ ဘာကြိုက်တတ်မှန်း မသိသဖြင့် ဈေးကြီးသော သစ်သီးဝလံမျိုးစုံကို စားပွဲပေါ်တွင် အပြည့်ခင်းကျင်းပေးထားသည်။ မိုဟန်ကျီကမူ လိုက်ချီးသီးကို အခွံနွှာ၍ မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ အသာအယာ တေ့ပေးနေသည်။

မင်ယွဲ့သည် အဘွားမိုနှင့် စကားပြောနေရင်းမှ လိုက်ချီးသီး၏ ဖြူဖွေးအိစက်သော အသားကို မြင်သောအခါ ငုံ့၍ စားလိုက်သည်။

အသီးမှာ အရည်ရွှမ်း၍ အစေ့မှာလည်း အလွန်သေးငယ်လှသဖြင့် အရသာမှာ အထူးကောင်းမွန်နေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ကြိုက်ရင် အများကြီးစားနော် ဒါတွေက ကိုယ်ပိုင်ခြံကနေ ခုမှ အသစ်ခူးလာတာမို့လို့ အရသာရှိတယ်"

ဟု မိုမိခင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောရှာသည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့နှင့် မိသားစုဝင်များ၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း မင်ယွဲ့၏ စကားကို ထောက်ခံပေးလိုက်၊ သူမကို အသီးအနှံများ ကျွေးလိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

"ရှင်ပဲ စားတော့"

မင်ယွဲ့က ဗိုက်ပြည့်လာသဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ ခါးကို အသာအယာ တို့၍ တားလိုက်ရသည်။

မိုဟန်ကျီလည်း သူမကျွေးသည့် အသီးကို မိမိပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ရှူးဖြင့် လက်ကို သန့်စင်ကာ စားပွဲပေါ်မှ အသီးများကို ဆက်မကိုင်တော့ပေ။

ညစာစားချိန် ရောက်သောအခါ အားလုံးက ထမင်းစားခန်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ဘေးတွင် သဘာဝကျစွာပင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မိုမိသားစုဝင်များမှာ လိုက်ဖက်လွန်းလှသော ဤစုံတွဲကို ကြည့်ရင်း ကြည်နူးနေကြသည်။

အစဉ်အမြဲ တည်ကြည်လွန်းသော မိုဖခင်ပင်လျှင် သူ၏ သားကြီး အနိုင်နိုင်ရရှိထားသော ချစ်သူလေး လန့်မသွားစေရန် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင် နေလေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီအတွက် အကူအညီလိုရင် ဟန်ကျီကိုပဲ ပြောနော်၊ ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ"

မိုဖခင်က သားဖြစ်သူအတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးလိုသဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်ကယ်၊ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။

"ကျွန်မတို့ ယွဲ့ယွဲ့က တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပါ၊ ကုမ္ပဏီကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကြီးထွားလာတာပဲ"

ဟု မိုမိခင်ကလည်း ထပ်လောင်းချီးကျူးပြန်သည်။

မိုမိသားစုဝင်များ၏ အလွန်အမင်း ချီးကျူးမှုကြောင့် မင်ယွဲ့မှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် စားပွဲအောက်မှနေ၍ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို လှမ်းဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

ထိုအခါ မိုဟန်ကျီမှာ ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားကာ ကိုင်ထားသော တူမှာ ပန်းကန်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး 'တောက်' ဟူသော အသံလေး ထွက်ပေါ်သွားရသည်။

"ဟန်ကျီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မိုဖခင်က သားဖြစ်သူ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

အစဉ်အမြဲ စည်းကမ်းကြီးလှသော သူ၏သားက ယခုကဲ့သို့ အမှားလုပ်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသောကြောင့်ပင်။

မိုဟန်ကျီသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် တူကို အေးဆေးစွာ ပြန်ကောက်လိုက်သည်။

"မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ"

မင်ယွဲ့က လက်ကို ပြန်လည်ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက လုံးဝ မလွှတ်ပေးတော့ပေ။

"ယွဲ့ယွဲ့... ဘာလို့ ထမင်းမစားတော့တာလဲ"

အဘွားမိုက ဟင်းများ ထည့်ပေးချိန်မှသာ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ညာဘက်လက် လွတ်လပ်သွားသောအခါမှသာ မင်ယွဲ့သည် တူကို ကောက်ကိုင်၍ အလျင်အမြန်ပင် ထမင်းစားတော့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် အားလုံးက ဧည့်ခန်းတွင် တီဗွီကြည့်ရင်း စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်။

“ယွဲ့ယွဲ့... ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်သွားပါလား အခန်းတွေက အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသားပါ"

ဟု အဘွားမိုက ဖိတ်ခေါ်သည်။

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသာ အနည်းငယ်မျှ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဟန်ပြပါက သူက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုပေး၍ ခေါ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘွား"

မင်ယွဲ့က လက်ခံလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ခါတွင်မူ မင်ယွဲ့က မငြင်းတော့ပေ။ မိုမိသားစုဝင်များက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ ပြုံးလျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြကာ သီးသန့်အချိန် ပေးလိုက်ကြသည်။

"တကယ်ပဲ ဒီမှာ အိပ်ချင်တာလား"

မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။

မင်ယွဲ့က သူ့အတွက်ကြောင့် အောင့်အည်းသည်းခံနေရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"အဘွားတို့က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းကြတာပဲလေ"

မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီသည် ဝမ်းသာစွာဖြင့် မင်ယွဲ့ကို အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

"ဒီအခန်းမှာ အိပ်နော်၊ ဘာလိုလို ကိုယ့်ကို ခေါ်

လိုက် ကိုယ်က ဘေးခန်းမှာ ရှိနေမယ်"

မိုဟန်ကျီသည် အဝတ်အစားများနှင့် လိုအပ်သည်များကို သေချာစွာ စီစဉ်ပေးပြီးမှ မချင့်မရဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်ယွဲ့သည် ထုံးစံအတိုင်း စောစီးစွာ နိုးထလာခဲ့သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့နှင့်အတူ ခရီးထွက်ရန်အတွက် ခွင့်ရှည်ယူထားသဖြင့် မိုဖခင်ကသာ ရုံးကိစ္စများကို တာဝန်ယူရတော့သည်။ နံနက်စာ စားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အိမ်သို့ ပြန်၍ ခရီးဆောင်အိတ် ပြင်ဆင်ကာ မိဘများထံ ဖုန်းဆက်၍ အသိပေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ခရီးစတင်ချိန်တွင် သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ကားအစား အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ မိုဟန်ကျီက သူမကို တောင်တက်ခရီး ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု မင်ယွဲ့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဘာလို့ တောင်တက်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာလဲ"

မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ထားသူများ ဖြစ်သဖြင့် တောင်ထိပ်သို့ တက်ရသည်မှာ မမောမပန်းလှပေ။

"မင်းရဲ့ WeChat Moments မှာ ကားနဲ့ ခရီးသွားတဲ့ ပုံတွေ တွေ့လို့လေ။ မင်းက သဘာဝရှုခင်းတွေကို ကြိုက်တတ်မှန်း ကိုယ် သိတယ်"

မိုဟန်ကျီသည် ဤခရီးစဉ်အတွက် အတော်လေး လေ့လာထားပုံရသည်။ သူတို့သည် တောင်ထိပ်သို့ နေမဝင်မီ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တောင်ထိပ်၏ အေးမြလှသော လေထုထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အနွေးထည်များကို ကိုယ်စီခြုံကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီတွယ်ရင်း နေဝင်ချိန်အလှကို ခံစားနေကြသည်။

တောင်တန်းများပေါ်သို့ ဖြာကျနေသော နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူတို့အတွက် ထူးခြားသော ရိုမန်တစ်ဆန်မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်ကို နေရောင်ခြည်က နမ်းရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံတို့ မြန်ဆန်လာရသည်။ သူသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းရှုပ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် အံ့ဩသွားသော်လည်း ပြုံးလိုက်ကာ

"နမ်းမယ်ဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နမ်းပါလား ဘာလို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာလဲ"

ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာထံသို့ နက်ရှိုင်းသော အနမ်းတစ်ခု ပေးအပ်

လိုက်တော့သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးသော နက်ရှိုင်းသည့် အနမ်းမှာ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှပေသည်။