အခန်း (၂၂၆-၂၃၀)

အခန်း (၂၂၆) ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး စနစ်က ဘယ်သူလဲ

မင်ယွဲ့သည် ဤခရီးစဉ်အတွက် သူမ၏ ကင်မရာကို အထူးတလည် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဓာတ်ပုံပညာကို စနစ်တကျ လေ့လာဖူးသူ ဖြစ်သည်မို့ မြင်ကွင်းတိုင်း၏ အလင်းအမှောင်နှင့် ထောင့်အဖြတ်အတောက်တို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူနိုင်သည်။

မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် ရိုက်ကူးပြီးသမျှ ပုံရိပ်များကို စိတ်ဝင်တစား လာရောက်ကြည့်ရှုရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုသည်။

"ဒီဓာတ်ပုံတွေက တကယ်ကို လှပလွန်းတယ် သမီးရယ်”

ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ အနားသို့မလာဘဲ အလှမ်းဝေးဝေးမှသာ အသာအယာ အကဲခတ်နေသော်လည်း သူ၏ ကျေနပ်အားရနေသော ခေါင်းငြိမ့်ပြမှုက

စကားလုံးများထက် ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... လာလေ၊ မမ နင်တို့ တစ်မိသားစုလုံး စုံစုံလင်လင်ရှိနေတုန်း ပုံလေးရိုက်ပေးမယ်”

မင်မင်းက ကင်မရာကို တောင်းယူလိုက်ရင်း

“ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"

ဟု ဆိုကာ နှိုးဆော်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့လည်း ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ မိဘများကို နှင်းပန်းခင်းကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်

ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ ပြုံးကြပါဦး၊ နည်းနည်းလောက် တက်တက်ကြွကြွလေး နေပေးကြပါဦး”

လူကြီးများမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်လေ့မရှိသဖြင့် သူတို့၏ အပြုံးများမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေကြသည်။

မင်ယွဲ့တစ်ဦးသာလျှင် မည်သည့်ထောင့်မှ ရိုက်ရိုက်၊ မည်သို့သော အမူအရာမျိုး ပြုပြု သဘာဝအတိုင်း တင့်တယ်လှပနေတော့သည်။ သူမ၏ အလှမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရသော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

မင်မင်းသည် စိတ်ကြိုက်ပုံရိပ်များကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ကူးပြီးနောက်—

"ကဲ... ရပါပြီ”

ထိုစကားကို ကြားမှပင် မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ပြုံးလွန်းသဖြင့် တောင့်တင်းနေသော သူတို့၏ ပါးပြင်များကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်နေကြရသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... မရွေ့နဲ့ဦး၊ အဲဒီအတိုင်းလေးပဲ... ဟုတ်ပြီ၊ တကယ်ကြည့်ကောင်းတယ်”

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများနောက်မှ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မင်မင်းက လှမ်းတားလိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သော အခိုက်အတန့်လေးကို မင်မင်းက ကင်မရာထဲ၌ အမိအရ ဖမ်းယူလိုက်ခြင်းပင်။

"ပြီးပြည့်စုံလိုက်တာ... ပန်းနတ်သမီးလေးအတိုင်းပဲ ယွဲ့ယွဲ့... လာကြည့်ဦး”

မင်မင်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အနီးအနားရှိ ခရီးသွားများပင် လှည့်ကြည့်ကုန်ကြသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ မချိပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

"လှလိုက်တာ... ရှောင်မင်းက ယွဲ့ယွဲ့ကို

တကယ်လှအောင် ရိုက်ပေးနိုင်တာပဲ”

မိဘနှစ်ပါးစလုံးကလည်း တညီတညွတ်တည်း ချီးကျူးနေကြသည်။

မင်ချန်းနှင့် မင်ကျောက်တို့မှာမူ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းထက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရန်သာ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေကြသဖြင့် ဓာတ်ပုံဆရာမ ခိုင်းသမျှကိုသာ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ လိုက်လုပ်ပေးနေကြသည်။

၎င်းတို့သည် လမ်းတလျှောက်ရှိ ဆန်းပြားလှသော ပန်းမန်များကို ကြည့်ရှုရင်း ယနေ့၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သော မွေးမြူရေးခြံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"လီရာ လယ်တောအိမ်မှာ ဒီစားကျက်မြေက မပါမဖြစ်ပဲ”

မင်ကျောက်နှင့် မင်ချန်းတို့မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်မှပင် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကြ

သည်။

စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ထက်တွင် နွားမကြီးများမှာ အေးအေးလူလူ မြက်စားရင်း နေပူစာလှုံနေကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူအမဲ အကွက်အပြောက်များမှာ ချစ်စဖွယ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင်။

"မမ... နွားနို့ကို အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ညှစ်ထုတ်တာ

လား”

အလုပ်သမားများ နွားနို့ညှစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မင်ကျောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ ယခင်က သောက်ခဲ့သော နွားနို့များအကြောင်းကို တွေးတောရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သိပ်ပြီးတော့ စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့ဦး နင် အရင်က သောက်ခဲ့တာတွေက ဒီလောက် လတ်ဆတ်တဲ့ နွားနို့အစစ်တွေ မဟုတ်ဘူး”

မင်ယွဲ့၏ စနောက်သံကြောင့် မင်ကျောက်၏ အတွေးကမ္ဘာမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ကျွန်တော် ဘာတွေ သောက်နေမှန်းတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိပါဘူး”

"ဒီအတိုင်း တိုက်ရိုက်သောက်လို့တော့ မရဘူးလေ စနစ်တကျ စစ်ထုတ်ရမယ်၊ အပူပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ပိုးသတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ လုပ်ရဦးမှာ”

မင်ယွဲ့က ဗဟုသုတအဖြစ် ဖြည့်စွက်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာကြည့်... နွားပေါက်လေး”

မင်ချန်းက မြက်ခင်းပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသော နွားငယ်လေးကို ညွှန်ပြရင်း သူ၏ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်သည်။

ထိုမျှမက သိုးအုပ်များ၊ အမွှေးဖွဖွနှင့် အယ်လ်ပါကာကောင်လေးများကို မြင်သောအခါ မင်မင်းသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာလည်း ဤမျှများပြားသော တိရစ္ဆာန်များကို တစ်နေရာတည်းတွင် မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားဟန်တူသော အယ်လ်ပါကာ တစ်ကောင်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာပြီး သူတို့ထံသို့ တံတွေးဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်တော့သည်။

"အမလေး... အယ်လ်ပါကာက တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်ပြီ”

မင်မင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ ရယ်မောနေမိသည်။ ချစ်စဖွယ် တိရစ္ဆာန်လေးများအပေါ် လူတို့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

"ငါ အဲဒီပုံရိပ်ကို ဗီဒီယိုရိုက်ထားတယ်... မမအတွက် အီမိုဂျီ လုပ်ပေးမယ်လေ”

မင်ကျောက်က သူ၏ဖုန်းကို မြှောက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... ပြီးရင် ငါ့ဆီ ပို့ပေးဦး”

တစ်မိသားစုလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ပတ်ကြပြီးနောက် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်

တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ယဉ်ကျေးစွာ ကြိုဆိုရင်း မီနူးစာအုပ်ကို ကမ်းပေးသည်။ ဤဆိုင်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ လယ်တောအိမ်မှ တိုက်ရိုက်ခူးဆည်းထားသော သဘာဝမြေသြဇာသုံး ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများကို အရင်ဦးဆုံး မှာယူစေသည်။ လူကြီးများမှာ သမီးဖြစ်သူ ချမ်းသာသည်ကို သိသော်လည်း ဖြုန်းတီးခြင်းကို မလိုလားသဖြင့် ဟင်းနှစ်မျိုးခန့်ကိုသာ အားနာပါးနာ မှာယူကြသည်။

ထို့နောက် မင်မင်းနှင့် ကျန်သူများက တစ်မျိုးစီမှာကြပြီး မင်ယွဲ့က ဆိုင်၏ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာအချို့ကို ဖြည့်စွက်ကာ မှာယူလိုက်သည်။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း မိသားစု Group Chat ထဲသို့ ဓာတ်ပုံများ ပို့လိုက်ရာ ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးမှုများဖြင့် စည်ကားသွားတော့သည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူက နှမြောတသဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဦးလေးဖြစ်သူကလည်း သမီးဖြစ်သူ မင်မင်း၏ ဝတ်စုံကို ချီးကျူးနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ ဓာတ်ပုံမှာမူ အနုပညာဆန်လွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်း၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံနေရသည်။

မကြာမီ မှာယူထားသော ဟင်းလျာများ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒါတွေက ကျွန်မတို့ စိုက်တဲ့ အသီးအနှံတွေနဲ့ ဘာမှမခြားပါလား”

မင်ယွဲ့၏ မိခင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်

သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ မေမေ... သဘာဝအတိုင်း စိုက်ပျိုးထားတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်က ပစ္စည်းတွေလိုပဲ လတ်ဆတ်နေတာပေါ့”

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့ လက်ရာကတော့ ငါ့ထက် အများကြီး သာတာ အမှန်ပဲ”

ဖခင်ဖြစ်သူက မြိန်ယှက်စွာ စားရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။ မင်ကျောက်နှင့် မင်ချန်းတို့မှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်အားဘဲ အားပါးတရ စားသောက်နေကြတော့သည်။

ညရောက်သောအခါ သူတို့သည် အမိုးပွင့် အခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် အနားယူကြသည်။ ခေါင်မိုးမှတစ်ဆင့် ကြယ်တာရာများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

"မမ... ဒီနေ့ည ကြယ်တွေက တကယ်လှတာပဲနော်”

မင်ချန်းက ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ သူတို့သည် နက္ခတ်တာရာများအကြောင်းကို စူးစမ်းမေးမြန်းကြပြီး မင်ယွဲ့က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မင်ယွဲ့၏ ဗဟုသုတမှာ မလုံလောက်တော့သဖြင့် ယွမ်ပေါ့ထံမှ အကူအညီ ရယူရတော့သည်။

ဤညတွင် မင်ယွဲ့သည် မောင်လေးနှစ်ဦးအတွက် အရာရာကို သိရှိသော စွယ်စုံကျမ်းသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

မိဘများမှာလည်း သမီးဖြစ်သူ၏ အရည်အချင်းကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေကြသလို မင် မင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း

“ငါ့ညီမလေးက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

ဟူသော အမူအရာက အထင်အရှား ရှိနေသည်။

ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လည်ပတ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်ယွဲ့... ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး စနစ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”

အခန်း (၂၂၇) လွမ်းနေမိတယ်

【ဒါကတော့ မေးနေစရာတောင် လိုဦးမလား... ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်လေး ယွမ်ပေါ့ပေါ့ 】

မင်ယွဲ့က စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလျက် တုံ့ပြန်

လိုက်သည်။

【လမင်းလေးရေ... တကယ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်စနစ်က အစွမ်းအထက်ဆုံးလဲ 】

ယွမ်ပေါ့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပတ်ချာလည်အောင် လည်ပတ်နေသည်။

【ရှင်ပဲ... ရှင်ပဲ... သေချာပေါက် ကျွန်မတို့ရဲ့ သူရဲကောင်း ယွမ်ပေါ့လေးပေါ့ 】

ယွမ်ပေါ့သည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ ဝတ်စုံလဲဂိမ်းကို စတင်တော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ဝတုတ်တုတ် ပန်ဒါလေး တစ်စုံပြီးတစ်စုံ အဝတ်အစား လဲလှယ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အသည်းယားလာမိသည်။ ထိုပန်ဒါလေးကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ယူထားလိုက်ချင်တော့သည်။

ဂျင်းဘောင်းဘီအင်္ကျီဝတ်စုံလေးမှသည် ကုတ်အင်္ကျီနှင့် လည်ကတုံး ပုံစံများအထိ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်နေသော ယွမ်ပေါ့၏ ပုံစံမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လိုက်ဖက်ညီလှသည်။

ယွမ်ပေါ့သည် စနစ်၏ အရောင်းအဝယ်နယ်မြေတွင် မင်ယွဲ့ ပေးအပ်ထားသော ဂုဏ်သတင်းအမှတ်များကို အသုံးပြု၍ သူနှစ်သက်ရာ အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်များကို စိတ်ကြိုက်ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

【ယွမ်ပေါ့... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းအတွက် ဂါဝန်လှလှလေးတစ်ထည် ဝယ်ပေးရမလား 】

မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။

"စနစ်မှာ ကျား၊ မ ခွဲခြားမှု မရှိဘူးဆိုတော့ ဂါဝန်လေးတွေ ဝတ်လိုက်ရင်လည်း တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းနေမှာပဲ”

【မဝတ်ပါဘူး... ငါက ယောင်္ကျားစစ်စစ်ကြီးပါ 】

ထိုမာနကြီးသော မျက်နှာပေးလေးမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ခေါင်းကြီးကို စောင်းကာ ပြောနေပုံမှာ လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးချင်စရာပင်။

【ယွမ်ပေါ့... မင်းက အမျိုးသမီးတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံနေတာလား စနစ်မှာ လိင်ခွဲခြားမှု မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဂါဝန်မဝတ်နိုင်ရမှာလဲ 】

မင်ယွဲ့သည် စိတ်ကူးပေါက်ကာ ထပ်မံ၍ စနောက်လိုက်ပြန်သည်။

【ယွဲ့ယွဲ့... နင်ပြောတာက ဘာမှမရယ်ရဘူးနော် ငါသာ ခွဲခြားဆက်ဆံတတ်ရင် နင့်ကို ငါ့ရဲ့သခင်အဖြစ် လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး 】

【ဒါဆို ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယောင်္ကျားစစ်စစ်လို့ ခေါ်နေရတာလဲ 】

မင်ယွဲ့သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း အတည်ပေါက် မေးလိုက်သည်။

【အဲဒါက တင်စားပြီး ပြောတာပါ... ယောင်္ကျားက မိန်းမထက် သာတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး 】

ယွမ်ပေါ့မှာ ပြောစရာစကား ဆွံ့အသွားပြီး မျက်ဝန်းကြီးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် အားနာသွားရသည်။

【ကဲပါ... ကဲပါ... ငါက စတာပါ 】

【ကောင်းပြီလေ... ဂါဝန်ဝတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး တစ်ခါပဲ ဝတ်မယ်နော် 】

မင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့က ဤမျှအထိ လိုက်လျောလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုညတွင် လူတိုင်းသည် ကြယ်တာရာ ဗီလာ၌ အိပ်စက်အနားယူကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ရေမိုးချိုးပြီးနောက် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲ၌ လဲလျောင်းကာ ပြတင်းပေါက်မှ မြင်တွေ့ရသော ကြယ်တာရာများကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်တည်း အေးချမ်းသော အချိန်ကို ကုန်လွန်စေသည်။

အမှောင်ထုထဲ၌ စိန်ပွင့်များသဖွယ် တောက်ပနေသော ကြယ်များကို သူမ ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံ ရိုက်ယူလိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်များကို တရုတ်နိုင်ငံရှိ မိုဟန်ကျီထံသို့ ပေးပို့ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖုန်းထဲသို့ စာတစ်စောင် ဝင်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို စိတ်ချင်းဆက်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မိုဟန်ကျီ - "ယွဲ့ယွဲ့... ဟိုမှာ ပျော်ရဲ့လား”

မင်ယွဲ့ - "မဆိုးပါဘူး”

မင်ယွဲ့က ကြယ်တာရာ ဓာတ်ပုံလေးကို ပေးပို့လိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီ - "လှလိုက်တာ... မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက ကြယ်အလင်းတန်းလေးတွေလိုပဲ”

မင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကို ဖတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်

မိသည်။

မိုဟန်ကျီက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဤကဲ့သို့ ချိုသာသော စကားများကို ပြောနေမည့် ပုံရိပ်ကို သူမ မြင်ယောင်နေမိသည်။

မင်ယွဲ့ - "တရုတ်မှာ အတော်လေး စောနေဦးမှာပဲရှင် နိုးနေပြီလား”

နိုင်ငံ ဂျီ (G) နှင့် တရုတ်နိုင်ငံမှာ အချိန်ကွာခြားချက် ရှိနေသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ယခုအချိန်မှာ နံနက် ၅ နာရီ သို့မဟုတ် ၆ နာရီခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီ - "နိုးကတည်းက ပြန်မအိပ်ဖြစ်တော့ဘူး မင်းကို သတိရနေလို့လေ”

မင်ယွဲ့သည် သူ၏ အသံကို နားထဲ၌ ကြားယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ဖုန်းထဲသို့ အသံဖိုင် တစ်ခု ဝင်လာသည်။ သြဇာညောင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူ၏ အသံမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ လွမ်းလိုက်တာ”

မင်ယွဲ့သည် အလိုအလျောက်ပင် သူမ၏ နားကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

နွေရာသီ၏ လန်းဆန်းသော လင်မွန်ရည် တစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ရက် ကျန်သေးလဲ”

မင်ယွဲ့က စာပြန်လိုက်သောအခါ ဗီဒီယိုကော ဝင်လာတော့သည်။

"မင်းကို မြင်ချင်ရုံတင်ပါ အိပ်ချင်ရင် အိပ်တော့နော်”

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်လိုသော်လည်း သူ၏ လွမ်းဆွတ်မှုကိုမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

သူသည် အခန်းမီးကို ဖွင့်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထက်၌ ပေါ်လာသည်။ မင်ယွဲ့ဘက်တွင်မူ အိပ်ခန်းမီးကို ပိတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ညအလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေသည်။

"အမှောင်ထဲမှာ ဘာတွေ မြင်နေလို့လဲ”

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်

သည်။

"အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပါ... ကိုယ် မင်းနဲ့ အတူရှိနေပေးမယ် ကိုယ်လည်း မကြာခင် အလုပ်သွားရတော့မှာ”

မိုဟန်ကျီသည် စာပို့ရန်နှင့် ဖုန်းဆက်ရန် တတ်သော်လည်း သူမထံမှ အခွင့်အရေး ယူရန်မူ မသိရှာပေ။ မင်ယွဲ့သည်လည်း မီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူနှင့် အတန်ကြာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လမ်းလျှောက်လွန်းသဖြင့် ပင်ပန်းနေသော မင်ယွဲ့မှာ စကားပြောရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်ငိုက်လာတော့သည်။

သူမ၏ အသံလေးများ တိုးညှင်းသွားသည်ကို

ကြားသောအခါ မိုဟန်ကျီက သိလိုက်သည်။

"အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပါတော့... Goodnight ပါ”

"ဟုတ်ကဲ့... Goodnight...”

မင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကို ဆိုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် သူမ၏ တိုးညှင်းသော အသက်ရှူသံလေးကို ကြားနေရသောအခါ မိုဟန်ကျီမှာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူကတော့ Good Morning ဟု ဆိုရမည့် အချိန်သို့ ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းကို မပိတ်ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော မိန်းကလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွားစဉ်မှာပင် သူမကို မနှောင့်ယှက်စေရန် အသံကို ပိတ်ထားပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်လေးကိုမူ ဖုန်းထဲ၌ တကြည့်ကြည့်နှင့် ရှိနေတော့သည်။

မင်ယွဲ့ နိုးလာသောအခါ ဖုန်းအားကုန်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ညက ဗီဒီယိုကောမှာ အတော်လေး ကြာမြင့်သွားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူး လင်း က လက်မှတ်ထိုးရမည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်လာသည်။

"မစ္စတာမို... ဒါတွေက ဒီနေ့ လက်မှတ်ထိုးရမယ့် အရာတွေပါ”

မိုဟန်ကျီကမူ မင်ယွဲ့ ပေးပို့ထားသော ဓာတ်ပုံများထဲမှ ဖုန်း Wallpaper ထားရန် ပုံတစ်ပုံကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်နေသည်။

"မစ္စတာမို”

အတွင်းရေးမှူး လင်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ထပ်မံသတိပေးလိုက်သည်။

"အေး... သိပြီ။ သွားလို့ရပြီ”

မိုဟန်ကျီက ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူး လင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ ပန်းစည်းလေးကို ကိုင်ကာ ပြုံးနေသော ပုံရိပ်လေးကို Wallpaper အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

အရင်ကမူ သူသည် ချစ်သူများ အချင်းချင်း Wallpaper တူညီစွာ ထားခြင်း သို့မဟုတ် ချစ်သူ၏ ပုံကို Wallpaper ထားခြင်းကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

ယခုမူ သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ချစ်သူရှိလာသောအခါ ကမ္ဘာကို ကြေညာချင်လာတတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။ စစ်မှန်သော အချစ်သည် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။ ယခုအခါ သူ၏ ဖုန်းထဲ၌ မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

အခန်း (၂၂၈) နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း

"နိုးပြီလား”

မင်ယွဲ့သည် စောင်ကို ဖယ်ခွာကာ ဖုန်းကို အားသွင်းကြိုး ထိုးလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပေးပို့လိုက်သည်။

"အတော်လေး နောက်ကျနေပြီနော်... ကလေးမလေး”

ထိုစာသားထဲတွင် မိုဟန်ကျီ၏ အလိုလိုက် ဂရုစိုက်သော လေသံကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

တရုတ်နိုင်ငံတွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်ထဲ၌ နစ်မွန်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်နေလဲ”

"အလုပ်လုပ်နေတာပေါ့”

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ နိုးလာလျှင် သူ့အား လာရှာမည်ကို သိသဖြင့် ယနေ့အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် စာရွက်စာတမ်းများကို အလျင်အမြန်ပင် လက်စသတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်နော်”

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကြိုးစားရင် ဘာဆုလာဒ်တွေ ရမှာလဲ”

"နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တိုးတက်မှုတွေ ရမှာပေါ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရယ်မောမိသည်။

အမြဲတမ်း "ကြိုးစားသင်ယူပြီး နေ့စဉ်တိုးတက်ပါစေ" ဟူသော စကားကိုသာ ကြားဖူးသော်လည်း ယနေ့မူ သူမ၏ နှုတ်ဖျားမှ

"ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ပြီး နေ့စဉ်တိုးတက်ပါစေ"

ဟူသော စကားက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ရံဖန်ရံခါ စနောက်တတ်သော အမူအရာလေးများကို နှစ်သက်လှသည်။ သူမ၏ နုပျိုလန်းဆန်းသော စွမ်းအင်များက သူ့ကို စိတ်ကြည်နူးစေသည်။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ဤမိန်းကလေးအား တစ်သက်လုံး ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ကာ ပူပန်မှုကင်းသော ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုသည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့သည် ရေလောင်းပေါင်းသင်ပေးရန် လိုအပ်သော ပန်းကလေးတစ်ပွင့် မဟုတ်ဘဲ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ကြီးထွားမည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်သည်ကို သူ သိရှိထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ မြစ်ဖျားခံရာ အမြစ်တို့သည် အချင်းချင်း ရစ်ပတ်ယှဉ်တွဲနေကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ပင်စည်တို့မှာမူ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်သွားကြလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ကြီးထွားလာကာ အထွတ်အထိပ် တစ်နေရာတွင် ပြန်လည်

ဆုံစည်းကြပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကိုယ်လည်း နေ့စဉ်

တိုးတက်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်”

အတွင်းရေးမှူး လင်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် မစ္စတာမို၏ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အလုပ်ရှင်မှာ စိတ်ကြည်လင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ... ယူသွားလိုက်တော့”

မိုဟန်ကျီက ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း လက်

တစ်ဖက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး လင်းသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူ၍ ထွက်လာစဉ် စီးပွားရေးဌာန မန်နေဂျာနှင့် တိုးတော့သည်။

"အထဲကို အခု မဝင်နဲ့ဦး... သူဌေးက အရေးကြီးကိစ္စ ရှိနေလို့”

အတွင်းရေးမှူး လင်းက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သော်လည်း ထိုသူက နားမလည်နိုင်ဘဲ အထဲသို့ ဇွတ်ဝင်သွားတော့သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါကြောင့် မန်နေဂျာမှာ အထဲရောက်မှပင် နောင်တရသွားရသည်။

"မစ္စတာမိုက အနာဂတ်ရဲ့ ကတော်ကြီးနဲ့ စကားပြောနေတာလေ”

အတွင်းရေးမှူး လင်း၏ တိုးညှင်းသော စကားသံကို ကြားမှပင် စီးပွားရေး မန်နေဂျာမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်ကိစ္စတွင် အလွန်တည်ကြည်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းကို ချကာ လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများကို ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

မန်နေဂျာသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် အလုပ်ကိစ္စများကို တင်ပြပြီး အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါမှပင် အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်နှင့် ယွမ်ပေါ့ကို သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အခန်းတွင်း၌ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ မရှိသည်ကို ကြိုတင်စစ်ဆေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့.. နင် ငါ့ရဲ့ အိပ်စက်မှုကို နှောင့်ယှက်

လိုက်ပြီ”

ယွမ်ပေါ့သည် ဗြောင်လိမ်လျက် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြနေသည်။

"နိုးပြီဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်တိုင်းကို တိုင်း

ရအောင်”

မင်ယွဲ့သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းဘေးမှ ဆီကွက်များကို တစ်သျှူးဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ လိမ်ညာမှုကို မသိချင်ယောင် ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ယမန်နေ့က ဂါဝန်ဝတ်မည်ဟု ကတိပေးထားသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို အသုံးပြု၍ ယွမ်ပေါ့အတွက် ထူးခြားသော ဝတ်စုံလေးကို ဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းပင်။

ပန်ဒါပေါက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လူသားများနှင့် မတူသဖြင့် လည်ပင်း၊ ရင်ဘတ်၊ ဗိုက်နှင့် ခြေလက်များကို အသေးစိတ် တိုင်းတာရသည်။

ယွမ်ပေါ့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူစားမကုန်သေးသော ကြက်ကင်၊ ဘဲကင်များအကြောင်းသာ ရှိနေသဖြင့် မင်ယွဲ့ ခိုင်းသမျှကို အရုပ်လေးတစ်ရုပ်

ကဲ့သို့ လိုက်လုပ်ပေးနေရှာသည်။

မင်ယွဲ့သည် စနစ်၏ အရောင်းအဝယ် နယ်မြေမှ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ပိတ်စများကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပန်ဒါလေးများမှာ အဖြူနှင့် အမဲသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရောင်များမှာ သူနှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် အတုမဲ့ လေ့လာရေးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အိမ်ဖော်ဝတ်စုံကို အခြေခံ၍ ပန်ဒါဝတ်စုံလေးကို စတင်ချုပ်လုပ်သည်။

ဝတ်စုံ၏ ရှေ့တွင် အိတ်ကပ်လေး တစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးပြီး စိမ်းလန်းသော ဝါးပင်များနှင့် ချစ်စဖွယ် ပန်ဒါရုပ်ပုံများကို လက်ရာမြောက်စွာ ထိုးမြှပ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့ပြင် ပန်ဒါလေး၏ နားရွက်များကြားတွင် တပ်ဆင်ရန် ဇာနားလေးများပါသော ခေါင်းစည်းကွင်းလေးကိုလည်း အနုစိတ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

ယွမ်ပေါ့မှာ ဤဝတ်စုံလေးကို ဝတ်လိုက်လျှင် မည်မျှအထိ ချစ်စရာကောင်းနေမည်ကို မင်ယွဲ့ မြင်ယောင်ရင်း ကျေနပ်နေတော့သည်။

မကြာမီ မိဘများက တံခါးလာခေါက်သဖြင့် မင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့သည်။

"ဒီညနေကျရင် စခန်းချပြီး ပျော်ပွဲစား ထွက်ကြမလား”

မင်ယွဲ့၏ အကြံပြုချက်ကို မောင်လေးများက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံကြသည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့သည် မြင်းစီးကွင်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် မြင်းစီးအတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သဖြင့် မြင်းပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ ခုန်တက်ကာ မြက်ခင်းပြင်ထက်တွင် လေအဟုန်ဖြင့် လွှတ်ကစားနေတော့သည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များ လေထဲ၌ ဝဲလွင့်နေပြီး မြင်းနှင့် လူမှာ တစ်သားတည်း ကျနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

မိဘနှစ်ပါးမှာမူ အန္တရာယ်ကင်းစေရန် နည်းပြများ၏ အကူအညီဖြင့် မြင်းပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် အလှကို ခံစားနေကြသည်။

မင်ချန်းနှင့် မင်ကျောက်တို့မှာမူ ကြောက်စိတ်နှင့် စပ်စုလိုစိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသော ခံစားချက်ဖြင့် မြင်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

နည်းပြများကလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မင်မင်းမှာမူ မြင်းပေါ်တက်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းမူးလာသဖြင့် ခေတ္တမျှသာ စီးပြီးနောက် ဘေးမှနေ၍ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း သူတို့အား ငေးကြည့်နေတော့သည်။

အခန်း (၂၂၉) ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော လက်ရာမွန်

အချိန်ကာလသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ မင်ကျောက်နှင့် မင်ချန်းတို့မှာ နည်းပြ၏ အကူအညီမပါဘဲ မြင်းကို ကိုယ်တိုင်

ထိန်းကျောင်းနိုင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဇက်ကြိုးကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး

နည်းပြများကမူ ဘေးမှနေ၍ အနီးကပ် စောင့်

ကြည့်ပေးနေကြသည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ မည်သူ့အကူအညီမှ မလိုအပ်ဘဲ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးထက်၌ မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ ဒုန်းစိုင်းစီးနင်းနေတော့သည်။

သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ မြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားသည့်အတိုင်း လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် ဝဲလွင့်နေကြသည်။ သူမသည် ဒုန်းစိုင်းစီးနေသော မြင်းပေါ်မှနေ၍ လေးကို အသာအယာ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ကာ မြားတစ်

စင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ တင်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ ထိုကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အမူအရာမှာ အနီးအနားရှိ ခရီးသွားများ၏ အကြည့်တို့ကို သံလိုက်ကဲ့သို့ ဆွဲငင်ထားတော့သည်။

သာမန်အားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်၍ မြားပစ်ခြင်းမှာပင် မလွယ်ကူလှသော်လည်း၊ သူမသည် လှုပ်ရှားနေသော မြင်းကျောပေါ်မှနေ၍ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအများမှာ သူမသည် တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်မည်လား သို့မဟုတ် ဟန်ပြသက်သက်သာလားဟူ၍ စူးစမ်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေကြစဉ်မှာပင် မြားတစ်စင်မှာ လေဟုန်ကို ခွဲထွက်သွားတော့သည်။

"အာ—"

"တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ”

မြားတံမှာ ပစ်မှတ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် မြဲမြံစွာ စိုက်ဝင်သွားသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိုင်းဝန်းအော်ဟစ် အားပေးသံများ ဆူညံသွားသည်။

မင်ယွဲ့သည် မြင်းကျောပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ ရလဒ်ကို အသာအယာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး ကျင့်စဉ်များကို လေ့လာထားသူဖြစ်ရာ လက်ရုံးရည်နှင့် အမြင်အာရုံမှာ သာမန်ထက် ထူးကဲနေသဖြင့် ဤရလဒ်မှာ သူမအတွက်မူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

လူအပေါင်း၏ အကြည့်တို့အောက်တွင် သူမသည် တစ်ဖန် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ မြားကို တင်ပြန်သည်။

နောက်ထပ် ပစ်လိုက်သော မြားတစ်စင်မှာလည်း ပစ်မှတ်၏ အနီစက်တည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားပြန်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက အနီးကပ် ကြည့်နိုင်မည်ဆိုပါက မြားတံ စိုက်ဝင်သွားသော အရှိန်ကြောင့် သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

"စစ်သူရဲမလေး တစ်ယောက်အတိုင်းပဲ”

"တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲဗျာ”

မင်ယွဲ့သည် နောက်ထပ် မြားအတော်များများကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ဝင်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံး မြားတစ်စင်မှာမူ ပထမမြား စိုက်ဝင်နေသော နေရာသို့ပင် တည့်တည့်တိုးဝင်သွားပြီး ရှေ့မြားကို ခွဲထွက်ကာ သစ်သားကွဲသံနှင့်

အတူ ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ မြင်းကျောပေါ်မှနေ၍ ဤမျှ တိကျပြတ်သားစွာ ပစ်ခတ်နိုင်သူမျိုးကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

မင်ယွဲ့၏ ခေတ်မီအဝတ်အစားများအောက်တွင် ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များမှာ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

မင်မင်းသည်လည်း မြင်းစီးသင်ယူခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ ကင်မရာကို ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်အလှကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။ သူမ ရိုက်ကူးထားသမျှ ပုံရိပ်များထဲတွင် မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်များမှာ အလှပဆုံးနှင့် အများပြားဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် စခန်းချရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တဲများကို ထိုးကြပြီး အသားကင်ရန် မီးဖိုကို အသင့်ပြင်ကြသည်။ ဆားနယ်ထားသော ဘဲဥအနှစ်ကဲ့သို့ ရဲရဲတောက်နေသော နေလုံးကြီးမှာ တောင်တန်းများနှင့် စမ်းချောင်းများပေါ်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံးအလင်းရောင်တို့ကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

မင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ မီးခိုးကင်းစင်သော မီးသွေးခဲများကို မီးညှိလိုက်ကြပြီး ဝယ်ယူလာသော သိုးသားတုတ်ထိုး၊ ကြက်တောင်ပံ၊ ကြက်ခြေထောက်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စတင်ကင်ကြတော့သည်။

"ဖိုးဖိုးနဲ့ ဖွားဖွား... ကျွန်တော်တို့ အပြင်မှာ စခန်းချနေတာလေ”

မင်ကျောက်က သူ၏ မိသားစုဝင်များထံသို့ ဗီဒီယိုကော ခေါ်ဆိုကာ ပြသနေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ကျွမ်းကျင်သော လက်ရာဖြင့် အသားကင်နေရင်းမှ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟေး... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ အသားကင်တွေက တကယ်ကို စားချင်စရာပဲနော်”

တစ်မိသားစုလုံး ဆူညံစွာ စကားပြောဆိုရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ အသားကင်များ ရလာသောအခါ စားပွဲငယ်လေးကို ခင်းကျင်းကာ အချိုရည်များ၊ အဖျော်ယမကာများနှင့်အတူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ စားသောက်ကြတော့သည်။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေ... မကင်ပါနဲ့တော့၊ ရပြီ... လာစားကြတော့နော်”

မင်ယွဲ့က အသားကင်တုတ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ ခွက်ချင်းတိုက်ကြရအောင်”

မင်ယွဲ့က ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် မင်မင်းသည် ခွက်ကိုကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလာသည်။

"ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ ယွဲ့ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ် အရင်က မျှော်လင့်ချက် မရှိသလို ခံစားနေရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ယွဲ့ယွဲ့က အလင်းရောင် ပေးခဲ့တာပါ အနာဂတ်အတွက် လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကျွန်မကို အလုပ်အကိုင်နဲ့ စီးပွားရေး အခြေခံကောင်းတွေ ရအောင် သူက ကူညီပေးခဲ့တယ် အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ လွတ်လပ်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ညီမလေး”

မင်ယွဲ့သည် မင်မင်း၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

မိသားစုဝင်အချင်းချင်း ကူညီခြင်းမှာ သူမ၏ စေတနာအရင်းခံ ဖြစ်သော်လည်း၊ မင်မင်းကဲ့သို့ သိတတ်သောသူမျိုးကို ကူညီရသည်မှာ သူမအတွက် ပို၍ ဝမ်းသာစရာပင် ဖြစ်သည်။

ညီအစ်မ နှစ်ဦးသားသည် ခွက်ချင်းတိုက်ကာ တစ်ငုံချင်း အရသာခံ သောက်လိုက်ကြသည်။

မင်ချန်းနှင့် မင်ကျောက်တို့သည်လည်း အချင်းချင်း အားပေးစကားများ ဆိုကြပြီး မိဘနှစ်ပါးမှာမူ သူတို့၏ သားသမီးများ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ပီတိဖြစ်နေကြတော့သည်။

ထိုစဉ် မိုဟန်ကျီထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။

မင်ယွဲ့သည် အစက ထရပ်ကာ အပြင်ထွက်၍ ပြောရန် ကြံစည်သော်လည်း၊ မိဘများမှာ ယခုအခါ စိတ်ကြည်လင်နေကြသဖြင့် သူမ၏ ချစ်သူအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောရန် သင့်တော်သော အချိန်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူမသည် နေရာတွင်ပင် ထိုင်နေရင်း ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟန်ကျီ”

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ခေါ်လိုက်သည်။

ဟိုဘက်မှ အသံကို မကြားရသေးခင်မှာပင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ချိုမြိန်သော ခံစားချက်တို့က ပြည့်လျှံနေတော့သည်။

အခန်း (၂၃၀) ကျွန်တော့်ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးပါ

"ဟန်ကျီ" ဟူသော အမည်နာမကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ စပ်စုလိုစိတ်တို့ ချက်ချင်းပင် ထကြွလာတော့သည်။

၎င်းမှာ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အမည်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး ဖုန်းပြောနေစဉ် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထက်၌ ပေါ်လွင်နေသော နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည့် အမူအရာမှာ သာမန်သူငယ်ချင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်ကို သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ မျက်နှာကို တည်ထားသော်လည်း လက်ထဲမှ အသားကင်တုတ်ကို မလှုပ်မယှက် ကိုင်ထားရင်း အာရုံအားလုံးကို မင်

ယွဲ့၏ ဖုန်းဆီသို့သာ စူးစိုက်ထားတော့သည်။

မိုဟန်ကျီသည်လည်း မင်ယွဲ့က ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ဖုန်းကိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒီတစ်ခါ ဖုန်းကိုင်တာ တော်တော်မြန်သားပဲ၊ ဖုန်းဆော့နေတာလား”

"မဟုတ်ပါဘူး... ဖေဖေတို့ မေမေတို့နဲ့အတူ စခန်းချနေတာလေ”

စကားပြောနေစဉ် လေတိုးသံသဲ့သဲ့ကို ဟိုဘက်မှ ကြားနေရသည်။

"ဒါဆိုရင် ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးပါဦး”

မိုဟန်ကျီက တလေးတစား ဆိုလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က ချက်ချင်းပြောပြမည် မဟုတ်ဟု သူတွေးထားသော်လည်း သူ၏ ဂါရဝတရားကိုမူ အမြဲထုတ်ဖော်ပြသလေ့ရှိသည်။

"ကောင်းပါပြီ”

မင်ယွဲ့က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် မိဘများကို ကြည့်ကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေ... ဟန်ကျီက ဖေဖေတို့ မေမေတို့ကို နှုတ်ဆက်ပေးပါတဲ့”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုဟန်ကျီမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို သူ၏ မိသားစုက သိရှိထားသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ မိသားစုဘက်မှ သဘောထားကို သူ မသိခဲ့ရပေ။

ယခုမူ မင်ယွဲ့က သူမ၏ မိဘများရှေ့တွင် သူ့အကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တရားဝင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့၏ မိခင်မှာ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး "ဟန်ကျီ" ဆိုသည်မှာ မင်ယွဲ့ တွဲနေသည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သမီးဖြစ်သူမှာ အိမ်ထောင်ပြုရမည့် အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့

သူမကို လက်လွှတ်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် မိုဟန်ကျီကို မမြင်ဖူးသေးခင်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အမှတ်လျော့နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကိုယ် အဲဒီကို အခုချက်ချင်း လိုက်လာသင့်

တယ်လို့ ခံစားနေရတယ်”

မိုဟန်ကျီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလာသည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ... အချိန်ရမှ အေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့ ကျွန်မ မိဘတွေကလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

မင်ကျောက်သည်လည်း သူ၏ နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပသော အစ်မကို ဖမ်းစားနိုင်သည့် ထိုယောင်္ကျားမှာ မည်သို့သောသူ ဖြစ်မည်ကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေတော့သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် လူတိုင်း၏ စူးစမ်းသော အကြည့်တို့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

"ဘာတွေ မေးချင်ကြတာလဲ... မေးလို့ရပြီနော်”

သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ထိုင်ချလိုက်ရင်း အားလုံးကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ မင်မင်းမှာမူ အချက်အလက်အချို့ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ဘေးမှနေ၍ အသာအယာ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

"သူက ဘယ်မြို့သားလဲ၊ ရုပ်ရည်ကရော ဘယ်လိုရှိလဲ၊ အလုပ်အကိုင်နဲ့ မိသားစု အခြေအနေကရော... ဘယ်လို စဆုံခဲ့ကြတာလဲ”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အဆက်မပြတ် မေးခွန်းများကြောင့် မင်ယွဲ့မှာ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ရသည်။

"မေမေရယ်... မေးခွန်းတွေကလည်း အများကြီးပဲ သူက ယန်ကျန်းမြို့သားပါ၊ သူ့အိမ်မှာ ကုမ္ပဏီရှိတယ် ကျွန်မ ပါမောက္ခနဲ့အတူ စီးပွားရေး ထိပ်သီးအစည်းအဝေး တက်တုန်းက ဆုံခဲ့တာလေရ

မင်ယွဲ့က အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ ထိုလူငယ်၌လည်း ကုမ္ပဏီရှိသည်ဟု ကြားသောအခါ သမီးဖြစ်သူနှင့် အဆင့်အတန်းချင်း ညီမျှသည်ဟု ယူဆကာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။

"သူ့ရုပ်ကရော... ကြည့်ကောင်းရဲ့လား”

"အရပ်က ၁.၈၈ မီတာ ရှိတယ်၊ တကယ့်ကို လူချောပါပဲ ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်ကို မေမေ သိသားပဲဟာ ကျွန်မက မေမေတို့ဆီက ရုပ်ရည်ဦးစားပေးတဲ့ ဗီဇကို အပြည့်အဝ ဆက်ခံထားတာလေ မေမေတောင် အဲဒီတုန်းက ဖေဖေက တစ်ရွာလုံးမှာ အချောဆုံးလူပျိုကြီးမို့လို့ ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား”

မင်ယွဲ့၏ စနောက်မှုကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူမှာ မျက်နှာဝင်းပသွားကာ—

"ဒါပေါ့... နင့်အဖေသာ ရုပ်မချောရင် ငါက ယူပါ့မလား”

ဟု ဆိုကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

စင်စစ် မင်ယွဲ့၏ မိခင်မှာ မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်စဉ်က ဖခင်၏ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် မိဘများက သဘောမတူခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မိခင်ဖြစ်သူက ယုံကြည်သဖြင့် အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သားသမီးများမှာလည်း လိမ္မာပြီး အောင်မြင်နေကြသဖြင့် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

"ဒါဆိုရင် ဟန်ကျီရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး ဖေဖေ့ထက်တောင် ပိုချောသေးတယ်”

မင်ယွဲ့က မြှောက်ပြောလိုက်သောအခါ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကျေနပ်သွားသော်လည်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူကမူ ထိုကောင်လေးမှာ မည်မျှအထိ ချောမောသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေတော့သည်။

"ဓာတ်ပုံရှိလား”

မင်မင်းက မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဖုန်းထဲတွင် မိုဟန်ကျီ၏ ဓာတ်ပုံ မရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် လွယ်ကူသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ အင်တာနက် browser မှတစ်ဆင့် သူ၏ အမည်ကို ရိုက်ရှာလိုက်ရာ ထင်ရှားလှသော သူ၏ ပုံရိပ်နှင့် ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တို့ ပေါ်လာတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုပုံကို သိမ်းဆည်းကာ မိသားစု Group Chat ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပါ”

အချစ်နှင့် ဝေးကွာခဲ့သော မင်ယွဲ့သည် ယခုအခါ သူမ မြတ်နိုးရသူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤခရီးလမ်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်လျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

မိသားစု Group ထဲတွင် ဓာတ်ပုံရောက်သွားသည်နှင့် ဦးလေး၊ အဒေါ်များနှင့် အဘိုးအဘွားများမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ရုပ်ရည်မှာ ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေကြသလို စိတ်နေစိတ်ထားကိုလည်း စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် မိသားစုဝင်များ၏ စကားဝိုင်းကို screenshot ရိုက်ကာ မိုဟန်ကျီထံသို့ ပေးပို့လိုက်ပြီး "ရှင် ကြောက်နေပြီလား" ဟု စာတိုလေး ပါးလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် အစည်းအဝေးခန်းမ၌ အလုပ်ကိစ္စများကို တည်ကြည်စွာ

ဆွေးနွေးနေသည်။

စီးပွားရေးဌာန၏ အမှားအယွင်းတစ်ခုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး အစည်းအဝေးခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာလည်း အပ်ကျသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူသည် မင်ယွဲ့ ပေးပို့ထားသော စာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည်

ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူသည် အမှားအယွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော ဝန်ထမ်းကို ထိုက်တန်သော အပြစ်ပေးမှုများ ပြုလုပ်ရန်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ကုစားရန် ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါမှသာ မင်ယွဲ့၏ စာကို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုတော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ မိသားစုဝင်များက သူ့အကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းနေကြသည်ကို မြင်

သောအခါ သူသည် ပြုံးလျက် ပြန်စာပို့လိုက်

သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်စား မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပေးပါဦး မင်း ပြန်လာတာနဲ့ ကိုယ် လာတွေ့ပါ့မယ်”