အခန်း (၂၃၁-၂၃၅)
Vol. 24 Ch. 231-235
အခန်း (၂၃၁) အိမ်သို့အပြန်
"ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေနဲ့တွေ့ဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လောနေတာလား"
မင်ယွဲ့က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အင်း..."
မိုဟန်ကျီက ဤမျှ ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ ဖြေလာလိမ့်မည်ဟု မင်ယွဲ့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
မိဘများ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များအောက်တွင် မင်ယွဲ့ တစ်ယောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဖုန်းချလိုက်ရသည်။
"ဒါ တကယ်ပဲ သမီးရဲ့ ရည်းစားလား"
မင်ယွဲ့၏ဖခင်သည် သားဖြစ်သူ မင်ချန် ဖုန်းထဲတွင် ရှာဖွေပြသနေသော လူ၏အကြောင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေသည်။
ထိုသူမှာ ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစု ၏ ဥက္ကဋ္ဌ လူငယ်ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ရော၊ စည်းစိမ်ပါ ပြည့်စုံလွန်းသည့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကုံထံတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
"တကယ်ပါ အဖေရဲ့"
မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ အံ့ဩလွန်း၍သာ ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ဘဝတွင် အမြင်ဖူးဆုံး အာဏာရှိသူဆို၍ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသာ ရှိဖူးသည်။
မိမိတို့ဒေသမှ ပီကင်းတက္ကသိုလ်သို့ ကျောင်းသားနှစ်ဦး တစ်ပြိုင်တည်း အောင်မြင်သည်မှာ အလွန်ရှားပါးလှရာ၊ ထိုစဉ်က မင်ယွဲ့၏ ထူးချွန်မှုကြောင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုယ်တိုင် သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုဆုပေးရင်း တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သမီးသည် မည်သည့်အခါမျှ လိမ်ညာတတ်သူမဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း၊ မင်ယွဲ့၏ ရည်းစားမှာ ဤမျှ အရှိန်အဝါကြီးမားသူ ဖြစ်နေခြင်းက သူတို့ကို မိန်းမောသွားစေသည်။
အွန်လိုင်းတွင် ကိုယ်ရေးရာဇဝင်အကျဉ်း ရှာဖွေ၍ရနိုင်သော လူတစ်ယောက်မှာ မည်သို့မျှ သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်သည်မှာ အထင်အရှားပင်။
"ဒီကောင်လေးက တကယ် ချောတာပဲ တို့ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေမှာ ဒီလောက်ချောတဲ့ သမက်မျိုး တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"
ယောက္ခမက သမက်လောင်းကို ကြည့်လေ ကြည့်လေ ပို၍ အသည်းစွဲလေဆိုသကဲ့သို့ မင်ယွဲ့၏ မိခင်မှာ အွန်လိုင်းမှ ဓာတ်ပုံအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေတော့သည်။
"ကြည့်ရတာ တကယ်ကို လူရည်မွန်ပဲ ဝတ်စုံကိုလည်း သေသေသပ်သပ် ဝတ်ထားတယ်"
မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ကလည်း မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ အဆင့်အတန်းရှိသူမှန်း ခံစားမိသည်။
မိမိသမီး အိမ်ထောင်ပြုလျှင် ကောင်းမွန်သော လက်တွဲဖော်နှင့် ဆုံဆည်းကာ ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်စေလိုသည်မှာ ဖခင်တိုင်း၏ ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။
"မမ... ဒါ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခဲအိုကြီးလား"
မင်ချန်က မင်ယွဲ့အနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။
"အခြေအနေက အတည်တကျတောင် မဖြစ်သေးဘူး၊ နင်က အခုကတည်းက ခဲအိုလို့ ခေါ်နေပြီလား"
မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ် ခဲအိုပဲလေ"
မင်ချန်သည် သူ့မမအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
မင်ယွဲ့မှာ တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ချစ်ရေးဆိုကိစ္စတွင် စိတ်ပါဝင်စားလာပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အပျော်အပါးမဟုတ်ဘဲ တစ်သက်တာအတွက် အလေးအနက် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မင်မင်သည်လည်း တုန်လှုပ်နေမိသည်။ မင်ယွဲ့တွင် ရည်းစားရှိသည်ကို သိထားသော်လည်း ယနေ့မှ သိလိုက်ရသော သတင်းမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။
ညမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ မိသားစုဝင်အားလုံး အစားအသောက်များကို မြိန်ယှက်စွာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။
ညအေးအေးတွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲနှင့် ပိုးကောင်လေးများ၏ မြည်သံကို နားထောင်ရင်း တဲလေးများထဲ၌ အိပ်စက်အနားယူကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် လီယာခြံဝန်းအတွင်းရှိ ဆန်းပြားလှပသော အချိန်များကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်လမ်းသို့ စတင်ခြေဦးလှည့်ချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှုများက မငြိမ်သက်သေးပေ။
"ကဲ... အဆင်ပြေရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာကြတာပေါ့"
သူတို့၏ တသသဖြစ်နေသော ပုံစံကိုကြည့်ကာ မင်ယွဲ့က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"မင်ချန်... နင်လည်း မကြာခင် အလယ်တန်း နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်တော့မယ် အထက်တန်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
မင်ယွဲ့က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မမကို မျက်နှာမပျက်စေရပါဘူး မမတောင် ပီကင်းတက္ကသိုလ်ကဆိုတော့၊ ကျွန်တော်လည်း ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုခုက ဖြစ်ရမှာပေါ့"
မင်ကျောက်ကလည်း ဆေးပညာကို လေ့လာလိုသောကြောင့် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ခိုင်မာပြီးသား ဖြစ်သည်။
"ညီမကတော့ A တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ်ကို သွားချင်တာ"
ရည်မှန်းချက်ရှိလျှင် ထိုအိပ်မက်ကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားရန် မင်ယွဲ့က အားပေးလိုက်သည်။
ယခင်က သူမတွင် အိပ်မက်များကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည့် မိသားစုအခြေအနေ မရှိခဲ့ပေ။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိုစဉ်က သူမသည် စာကိုသာ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ရပြီး တိကျသော အိပ်မက်ဟူ၍ပင် မရှိခဲ့။
ဆရာများက ၎င်းတို့အား 'တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲသည် ဘဝ၏ ဒုတိယအခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း၊ ပညာရေးသည် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်းနှင့် မျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း' ထပ်ခါတလဲလဲ သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကြိုးစားစာသင်၍ ဘဝကို ပြောင်းလဲမည်ဟူသော စိတ်ကူးသာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည်။
ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေများမှာ သူမ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မလာခဲ့သော်လည်း၊ ဆရာများ၏ စကားကို နားထောင်၍ ပညာကို အလေးထားခဲ့ခြင်းအတွက် သူမ အလွန်ဝမ်းသာမိသည်။
ပညာရေးသည် ကံကြမ္မာကို တိုက်ရိုက်မပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ အမြင်များကို ကျယ်ပြောစေကာ ဗဟုသုတများကို တိုးပွားစေပြီး မြင့်မားသော လူမှုအဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူမတွင် အခြေအနေကောင်းများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မောင်လေး၊ ညီမလေးများကို ပီကင်းတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့ ကျောင်းမျိုးမှအပ မရရအောင် တက်ရမည်ဟု ဖိအားမပေးလိုတော့ပေ။
A တက္ကသိုလ်၏ ဆေးပညာဌာနမှာ အလွန်ကျော်ကြားလှရာ မင်ယွဲ့ကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ထောက်ခံပေးလိုက်သည်။
လေယာဉ်ဆင်းသက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အိမ်သို့တိုက်ရိုက်ပြန်ရန် ကားတစ်စီး ငှားလိုက်
သည်။
"ဒုတိယမြောက်သမီး ပြန်လာပြီလား မိသားစုလိုက် ခရီးထွက်ရာက ပြန်လာကြတာလား"
ရွာသားများက မင်ယွဲ့တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ယွဲ့ယွဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို နိုင်ငံခြားအထိ ခေါ်သွားတာ ဟိုက ရှုခင်းတွေက တကယ်လှတာဗျ"
မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ပြောပြသည်။
ထိုစဉ် လမ်းလျှောက်လာသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့ရာ မင်ယွဲ့က
“အဖိုး... လမ်းလျှောက်ထွက်တာလား"
ဟု ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဤအဖိုးအိုမှာ မင်ယွဲ့ထက် ဝါစဉ်ကြီးသူဖြစ်၍ 'အဘိုး' ဟု ခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် သနားစရာကောင်းသူ ဖြစ်ပြီး ခြေထောက်
တစ်ဖက်မှာလည်း အနည်းငယ် မသန်စွမ်းပေ။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အိမ်ထောင်ကျဖူးသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ရာ ယခုတိုင် တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် မင်ယွဲ့ကို မိမိမြေးအရင်းကဲ့သို့ ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာ ချီးမွမ်းနေတော့သည်။
"အဖိုး... ဒါလေး အိမ်ယူသွားပြီး စားလိုက်ပါဦး"
မင်ယွဲ့က ကားနောက်ဖုံးမှ ဒေသထွက် လက်ဆောင်မုန့်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ ပီကင်းတက္ကသိုလ်သို့ ကျောင်းတက်ခါနီးတွင်လည်း ဤအဖိုးအိုက လာရောက်လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။
"မလိုပါဘူးကွယ်၊ သမီးတို့ပဲ အိမ်ယူသွားစားကြပါ မိသားစုက လူများတာပဲဟာ"
အဖိုးအိုက ငြင်းဆန်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော်လည်း မင်ယွဲ့က သူ့ရှေ့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်သည်။
"အဘိုး... ဒါက ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ စေတနာမို့ လက်ခံပေးပါဗျာ"
ဟု မင်ယွဲ့ဖခင်ကလည်း ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုလိုက်
သည်။
အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်စများဖြင့် စိုစွတ်လာသည်။
"အဘိုး... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာပဲ ထမင်းလာစားပါ လူစုံတုန်းလေး စည်စည်ကားကား ရှိတာပေါ့"
မင်ယွဲ့၏ မိခင်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
အဘိုးအိုမှာ သားသမီးမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း နေရသဖြင့် အထီးကျန်နေမည်ကို သူမ သိသောကြောင့်ပင်။ အဖိုးအိုက အားနာ၍ ငြင်းရန်ပြင်သော်လည်း မင်ယွဲ့ဖခင်က သူ့လက်ကိုဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
အိမ်သို့ရောက်သော် အဒေါ်ဖြစ်သူက ခြံထဲတွင် အဝတ်လှန်းနေရင်း လှမ်းမြင်ကာ
“ဒုတိယအစ်ကို... ယွဲ့ယွဲ့တို့ ပြန်လာပြီဟေ့"
ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မကြာမီ မိသားစုဝင်အားလုံး အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။
"သမီးတို့ ပြန်လာမယ့်အကြောင်း သိလို့ အိမ်မှာ ထမင်းဟင်းတွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ လမ်းခရီးမှာ ဆာလာကြပြီမလား"
ဟု အဘွားဖြစ်သူက ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်သည်။
မိသားစုဝင်အားလုံး စုံစုံလင်လင်နှင့် ထမင်းဝိုင်းကြီးမှာ အလွန်စည်ကားနေတော့သည်။
"ဘယ်လိုလဲ... ပျော်ခဲ့ကြလား ယွဲ့ယွဲ့က နင်တို့ကို ခြံကြီးတစ်ခြံကို ခေါ်သွားတယ်ဆို"
ဟု အဒေါ်က စပ်စုမေးမြန်းသည်။
ဦးလေးဖြစ်သူကလည်း
“ခြံထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ငါးတွေ၊ ဝက်တွေလား"
ဟု ရိုးသားစွာ မေးရှာသည်။
"အဲဒါတွေလည်း ရှိတာပေါ့ ဦးလေးရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခြံက အရမ်းကျယ်ပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်"
ဟု မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အဖေ... ကျွန်မတို့ ရေပူစမ်းလည်း ချိုးခဲ့တယ်၊ ကြယ်တွေကို မြင်ရတဲ့ အခန်းထဲမှာလည်း အိပ်ခဲ့တယ်၊ စခန်းချပြီး ပျော်ပွဲစားထွက်ရုံတင်မကဘူး၊ မြင်းတောင် စီးခဲ့သေးတယ် သိလား"
မင်မင်က သူမ၏ ခရီးသွားအတွေ့အကြုံများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖောက်သည်ချနေတော့သည်။
အခန်း (၂၃၂) ထန်ထန်
"မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ မြင်းစီးခဲ့ကြတာလား"
ဦးလေးဖြစ်သူက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် ဦးလေးရဲ့၊ အဲဒီခြံထဲမှာ မြက်ခင်းပြင်တွေရော၊ ပန်းဥယျာဉ်တွေရော ရှိတာ တကယ်ကို စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ နေရာလေးပါ"
"ဒါနဲ့ သမီးရော မြင်းစီးတတ်သွားပြီလား"
ဦးလေး၏ အမေးကြောင့် မင်မင် တစ်ချက်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းလိုက်တော့သည်။
"အဖေနဲ့ အမေ... ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ခဲ့တယ်၊ လာကြည့်ကြဦး"
မင်မင်က သူမ၏ ကင်မရာကို ထုတ်၍ ပြသလိုက်သည်။ ရိုက်ကူးထားသော ပုံရိပ်လွှာများထဲတွင် မြင်းပေါ်၌ ဟန်ပါပါ ထိုင်နေသော မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ အထူးပင် ထင်ရှားနေသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့ မြင်းစီးနေတာ တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ"
ဟု ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့က တအံ့တဩ ချီးမွမ်းကြသည်။
"ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ၊ အမိုက်ဆုံး ပုံတွေက နောက်မှာ"
မင်မင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာဖြင့် ပုံများကို တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ လှန်ပြသည်။
လေးပစ်နေသည့် ဟန်ပန်မှာလည်း ရဲရင့်ပြတ်သားလွန်းလှရာ ကြည့်ရှုသူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အနားတွင် ပြုံးပြုံးလေး နားထောင်နေသော ဘိုးဘွားအိုထံသို့ ကင်မရာလေး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"အဘိုး... ဒါ ကျွန်မရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေလေ၊ လှတယ်မလား"
"လှတာပေါ့... တကယ်ကို လှပါတယ် ငါ့မြေး ယွဲ့ယွဲ့ကလည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ရင် သိပ်ပေါ်တာပဲအားလုံးက လိမ်မာတဲ့ ကလေးတွေချည်းပဲ"
နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော အဘိုးအိုအတွက် ယခုကဲ့သို့ မိသားစုဝင်များ၏ ဆူညံသံမှာ နားငြီးစရာ မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးသော မေတ္တာရိပ်မြုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးရိပ်တို့မှာ အစားအသောက်များကို မြိန်ယှက်စွာ သုံးဆောင်နေစဉ်အထိ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။
ထမင်းစားသောက်ပြီးစ အချိန်တွင်ပင် ဦးလေးဖြစ်သူထံမှ အရေးပေါ် ဖုန်းဝင်လာသည်။
"အစ်ကိုကြီး... ရှောင်ရှင်း ကလေးမွေးတော့မယ် ဘာလို့ ရက်စောသွားလဲ မသိဘူး၊ အခု ဆေးရုံ ရောက်နေပြီ"
"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ၊ ငါတို့ အခုပဲ လိုက်လာခဲ့မယ်"
ကလေးမွေးဖွားခြင်းဟူသည်မှာ မိခင်တစ်ဦးအတွက် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဦးလေးဖြစ်သူမှာ အလွန်စိုးရိမ်သွားသည်။ သို့သော် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ဦးလေးငယ်က ငြင်းဆန်ရှာသည်။
"မလာပါနဲ့ဦး အစ်ကိုကြီးရာ၊ မင်ကျောက်တို့လည်း ခရီးက ပြန်ရောက်ကာစဆိုတော့ နားပါစေဦး ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်သေးလို့ မင်ကျောက်ကိုပဲ ခဏလောက် ကြည့်ပေးထားပါဦး"
ဖုန်းချပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေသော မိသားစုဝင်များကို သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။
"မရီး ကလေးမွေးခန်းထဲ ရောက်နေပြီတဲ့"
"နှစ်ပတ်လောက် လိုသေးတယ် ပြောတာ မဟုတ်လား"
ဟု အဘွားဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့် ဖြစ်နေကြစဉ် မင်ယွဲ့ကပင် ဦးဆောင်၍ အကြံပြုလိုက်သည်။
"အဖေ... သမီး မင်ကျောက်ကို ခေါ်ပြီး ဆေးရုံကို လိုက်သွားလိုက်မယ် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အိမ်မှာပဲ သတင်းစောင့်ကြတာပေါ့"
မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း
“ငါလည်း လိုက်မယ် မရီး မွေးခန်းထဲက ထွက်လာရင် ကူညီပေးဖို့ လူလိုလိမ့်မယ်"
ဟု ဆိုကာ မင်ယွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ကားပေါ်တွင် မင်ကျောက်သည် နောက်ခန်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။
ဆေးပညာကို ဝါသနာပါပြီး ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ချင်သော သူ့အတွက် ဤခရီးမှာ ရိုးရှင်းသော ဆေးရုံသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားက နယ်စည်းမခြား တိုက်ပွဲတစ်ခုကို သွားရောက်ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
မိခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို မွေးဖွားစဉ်ကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် အသက်ဘေးနှင့် ရင်းခဲ့ရမည်ကို တွေးမိကာ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။
"မင်ကျောက်... အရမ်း မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အခုခေတ် ဆေးပညာက တိုးတက်နေပြီဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေမှာပါ"
ဟု မင်ယွဲ့က နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မောင်
ဖြစ်သူကို အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ မွေးခန်းရှေ့ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ဦးလေးငယ်မှာ တွေဝေငေးမောစွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ ရောက်လာမှပင် သတိဝင်လာဟန်ရှိသည်။
တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းတွင် စိုးရိမ်စိတ်များက အချိန်နှင့်အမျှ တိုးပွားနေသည်။
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မွေးခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။
"ဆရာဝန်... ကျွန်တော့်ဇနီး အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"
ဟု ဦးလေးငယ်က အပြေးအလွှား မေးလိုက်
သည်။
"မိခင်ရော ကလေးရော ဘေးကင်းပါတယ်"
ဟု ဆရာဝန်က နှာခေါင်းစည်းကို ချွတ်ရင်း ပြောလိုက်မှသာ လူတိုင်း ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။
မင်ကျောက်သည် သူ၏ ညီမလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ ညီမလေး ရပြီပေါ့"
ဟု သူက မယုံနိုင်စွာ ရေရွတ်ရင်း
“နောင်ကျရင် ညီမလေးကို ကျွန်တော် အလိုအလိုက်ဆုံး အစ်ကိုကြီး ဖြစ်စေရမယ်"
ဟု အနာဂတ်အတွက် ရည်မှန်းချက်များ ယခုကတည်းက စတင် ချမှတ်နေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်ကာ အဒေါ်ဖြစ်သူထံ သွားရောက် ကြည့်ရှုသည်။ အဒေါ်မှာ ယနေ့တွင် ပို၍ လန်းဆန်းနေပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့ လာပြီလား... သမီးကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"
"အားမနာပါနဲ့ အဒေါ်ရာ... ကျွန်မတို့က မိသားစုတွေပဲဟာ"
မင်ယွဲ့က ကလေးငယ်အနားသို့ တိုးကပ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးမလေးမှာ အသားအရေ စိုပြည်ကာ ဖောင်းဖောင်းအိအိလေးနှင့် ချစ်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။
"ကလေးအတွက် နာမည် ပေးပြီးပြီလား"
"နာမည်ရင်းတော့ မရသေးဘူးသမီး၊ အိမ်ခေါ်
နာမည်ကိုတော့ 'ထန်ထန်' လို့ ပေးထားတယ်
သကြားလုံးလေးလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာပေါ့"
မင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ နူးညံ့လှသော ပါးပြင်လေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။
"ချစ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ နာမည်လေး သမီးလေးရဲ့ ဘဝကလည်း သကြားလုံးလေးလိုပဲ အမြဲတမ်း ချိုမြိန်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"
မိခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာရိပ်များ လွှမ်းခြုံနေသော အဒေါ်ဖြစ်သူကလည်း မင်ယွဲ့၏ ဆုတောင်းကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံလိုက်တော့သည်။
အခန်း (၂၃၃) သမီးရတနာ
ဆေးရုံခန်းအတွင်း မင်ယွဲ့နှင့် သူမ၏မိခင်တို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဦးလေးငယ်မှာ လူနာစောင့်ကုတင်ပေါ်၌ ခဏတာ အနားယူနေသည်။ ဤအခန်းထဲတွင် သားဖွားလူနာ နှစ်ဦးရှိရာ၊ ဘေးကုတင်မှ အမျိုးသမီးမှာ မွေးဖွားရန် ရက်စေ့နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဗိုက်မနာသေးဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေသူ ဖြစ်သည်။
"ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း မွေးတာလား"
ဗိုက်ပူပူနှင့် အမျိုးသမီးက မင်ယွဲ့၏အဒေါ်ကို ကြည့်ကာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဤနေရာတွင် ရောက်နေသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်ရာ၊ မနေ့ကအထိ အလွတ်ဖြစ်နေသော ကုတင်တွင် ယနေ့၌ ကလေးတစ်ယောက် ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩနေခြင်းပင်။
"ဟုတ်တယ်... မနေ့ညက ဆေးရုံရောက်တာနဲ့ မွေးတာပဲ"
အဒေါ်ဖြစ်သူက မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သားလား၊ သမီးလား"
ထိုအမျိုးသမီးက စပ်စုပြန်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အစားအသောက်များသယ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
"သမီးလေးပါ"
အဒေါ်ဖြစ်သူက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း၊ ထိုအမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"ဘာလို့ သမီးလေး ဖြစ်ရတာလဲ၊ သားလေးဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့ ဒါနဲ့... အမတို့ရဲ့ အကြီးက သားလား"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။
"ညီမလေးရယ်... ကိုယ့်သားသမီးပဲ၊ သားဖြစ်ဖြစ် သမီးဖြစ်ဖြစ် အန်တီကတော့ ချစ်တာပါပဲ"
ပထမကလေး၏ ကျား၊ မ ခွဲခြားမှုက ဒုတိယကလေးအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားကို ပြောင်းလဲစေမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမက သွယ်ဝိုက်၍ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟင်း... ကျွန်မရဲ့ အကြီးကလည်း သမီး၊ ဒုတိယကလည်း သမီးပဲ အခုတော့ အားလုံးက ဒါကို သားလေးလို့ ပြောနေကြတာ ကျွန်မ ဗေဒင်
တောင် သွားမေးထားသေးတယ်"
ထိုအမျိုးသမီးသည် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ အယူအဆဟောင်းများကိုသာ တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။
"စိတ်မပူနဲ့... ဒီတစ်ခါတော့ သားလေး အသေအချာပဲ"
သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာလည်း ကလေးအကြိမ်ကြိမ် မွေးပေးထားရသော ဇနီးသည်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ၊ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ သားလေးရရှိရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။
မင်ယွဲ့နှင့် သူမ၏ မိခင်မှာ ထိုသူတို့ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေမိကြသည်။
ခေတ်နောက်ကျသော အယူအဆများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အခြားအမျိုးသမီးများအပေါ် ပြန်လည်ဖိနှိပ်သည့် လက်သပ်မွေး လူသတ်
သမားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။
"ကျွန်မ ခင်ပွန်းက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတာ ဒါကြောင့် သူ့အတွက် သားတစ်ယောက် မွေးပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပဲ
အမရဲ့ ခင်ပွန်းကလည်း အမအပေါ် ကောင်းပုံရတယ်၊ သားလေးတစ်ယောက် ရှိရင်တော့ ပိုကောင်းမှာပေါ့"
မင်ယွဲ့မှာ ဆက်၍ နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သူမက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ မိသားစုက သားသမီး ခွဲခြားဆက်ဆံတာမျိုး မရှိဘူး ပြီးတော့ ကျွန်မတို့မှာ ဆက်ခံစရာ ရာဇပလ္လင်လည်း မရှိဘူးလေ ဒါကြောင့် သားမွေးဖို့ကို အဓိကမထားဘူး နောင်ကျရင် ကျွန်မအဒေါ်ရှေ့မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်
စရာ စကားမျိုးတွေ မပြောပါနဲ့"
မင်ယွဲ့၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ထိုအမျိုးသမီး ဗိုက်နာလာသဖြင့် ဆရာဝန်များက မွေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ထိုဘေးကုတင်မှ မိသားစုများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် အခန်းတွင်း လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာအေးစက်သွားတော့သည်။
"ဘာလို့ နောက်ထပ် သမီးလေးပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ ဒါနဲ့ဆို သမီးသုံးယောက် ရှိသွားပြီ"
အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရုပ်ဆိုးဆိုး မျက်နှာထားဖြင့် မနှစ်မြို့ဖွယ် စကားများကို ဆိုနေသည်။
သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ယောက္ခမ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ယခင်က ဇနီးသည်ကို ချစ်လှပါသည်ဆိုသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာလည်း အသံတိတ်နေကာ တစ်ချက်မျှ ဝင်မပြောတော့ပေ။
မွေးဖွားပြီးစ မိခင်လောင်းမှာတော့ စိတ်ပင်ပန်းစွာဖြင့် အိပ်ပျော်နေရှာသည်။
ထိုစဉ် မင်ယွဲ့၏ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"သမီးလေးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ ရှောင်
ရှင်းနဲ့တောင် တူသေးတယ် နောင်ကျရင် အလှလေး ဖြစ်မှာပဲ"
ဟု အဘွားဖြစ်သူက မြေးမလေးကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောနေသည်။
"အမေ... ဘာလို့ ဒီအထိ လိုက်လာတာလဲ"
ဟု အဒေါ်ဖြစ်သူက သူမအပေါ် တန်ဖိုးထားသော ယောက္ခမမိသားစုကို ကြည့်ကာ ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်နေသည်။
ဘေးကုတင်မှ အဘွားအိုက မင်ယွဲ့၏ အဘွားကို လှမ်းမေးပြန်သည်။
"ခင်ဗျားတို့လည်း မြေးမလေးပဲ ရတာလားအကြီးကတော့ သားမလား"
မင်ကျောက်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ကြားဖြတ်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က အကြီးပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ယောင်္ကျားလေး အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
အဘွားအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
“ဒီကလေးကတော့... ငါက မင်းတို့အတွက် ဝမ်းသာပေးတာပါ ယောင်္ကျားလေးဆိုတာ မိသားစုရဲ့ ဒေါက်တိုင်တွေပဲလေ"
ဟု ဆိုသည်။
မင်ယွဲ့၏ အဘွားက ထိုသူတို့နှင့် ဆက်၍ စကားမပြောလိုတော့ပေ။
သူမသည် မြေးမလေးကိုသာ ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ အဘိုးမှာလည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုသော်လည်း မြေးမလေးထံမှ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်ကာ မေတ္တာအပြည့်ဖြင့် ငေးမောနေတော့သည်။
ဤမိသားစုအတွက်မူ သားဖြစ်စေ၊ သမီးဖြစ်စေ ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးရှိနေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။
အခန်း (၂၃၄) ရွှေသော့ခလောက်လေး
"ဆေးရုံက ဆင်းတော့မယ် ဒီမှာနေရတာ ကြာလေ ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ ကုန်လေပဲ"
အမျိုးသမီးငယ်၏ ယောက္ခမဖြစ်သူက စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေပြန်သည်။
ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သားဖွားမိခင်လောင်းလေးမှာမူ မျက်တောင်များ တုန်ယင်နေပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာမူ တစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
ထိုစဉ် အမျိုးသမီး၏ မိခင်နှင့် မောင်ဖြစ်သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"ကလေးမွေးပြီးခါစကို အိမ်ဘယ်လိုပြန်မလဲဆေးရုံမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်နေရဦးမယ်လေ"
ဟု မိခင်ဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုကာ သမီးဖြစ်သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
"ဘယ်လိုနေသေးလဲသမီး... နေလို့ မကောင်းတာမျိုး ရှိလား"
"နည်းနည်းပါ အမေ..."
ဟု သူမက အားမရှိသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
သမီးလေးမွေးသည်ဟု ကြားကတည်းက သူမကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ပျက်မိသလို၊ ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မျက်နှာမပြရဲအောင် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။
ယောက္ခမဖြစ်သူကမူ
“နေချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးမှာလား အရင်ကဆို ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ခုတင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်ကြတာပဲ အခုတော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေလိုက်တာ"
ဟု ဆိုကာ ဆေးရုံဆင်းရန် အတင်းအကျပ် လုပ်နေတော့သည်။
မင်မိသားစုမှာ ထိုသူတို့၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ အခြေအနေမှာ တင်းမာနေစဉ် အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလာသည်။
"ဒီမှာ ဆက်နေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေက များလာပြီဆိုတော့ အခန်းပြောင်းကြမယ်"
သူသည် သားဦးလေးရမည်ဟု ယူဆကာ အခန်းကောင်း ငှားပေးခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သမီးလေး ဖြစ်နေသဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်များကို ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်မိသဖြင့် အဒေါ်ဖြစ်သူအတွက် သီးသန့်အခန်း တစ်ခုကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
"အဒေါ်... သမီး အခန်းအသစ် စီစဉ်ပေးထားတယ် ဟိုဘက်မှာ ပိုအေးဆေးတယ်"
မကြာမီပင် အဒေါ်ဖြစ်သူ ဆေးရုံမှ ဆင်းခဲ့သည်။
ဦးလေးငယ်မှာ ဟိုတယ်အလုပ်များနှင့် မအားလပ်သဖြင့် သူမကို မင်ယွဲ့တို့အိမ်သို့သာ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။
မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း သူမအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းကို ကြိုတင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပေးသည်။
"မရီး... အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားပါ လိုတာရှိရင် ကျွန်မတို့ကို ပြောနော်"
ဟု မင်ယွဲ့မိခင်က နွေးထွေးစွာ ဆိုသည်။
ဟောင်းနွမ်းသော အယူအဆများနှင့် ကွဲပြားစွာပင်၊ မင်မိသားစု၏ အိမ်လေးထဲတွင် ဆူညံအေးစက်သော စကားသံများ မရှိဘဲ မေတ္တာရိပ်များသာ လွှမ်းခြုံနေသည်။
မင်ယွဲ့သည်လည်း အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် ညီမလေးအတွက် အာဟာရဖြစ်စေမည့် ဟင်းလျာများကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ် ပေးလေသည်။
"ဒီနေ့ ယွဲ့ယွဲ့ လက်ရာဆိုတော့ ကျွန်တော် ထမင်း နှစ်ပန်းကန် စားရတော့မယ်"
ဟု ဦးလေးငယ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ မိဘများ ရောက်ရှိလာသောအခါ မိမိတို့ သမီးဖြစ်သူကို မင်မိသားစုက ကိုယ့်သမီးအရင်းကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် ပြုစုထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အလွန် စိတ်အေးသွားကြသည်။
“ရှောင်ရှင်းကို ဒီလို ဂရုစိုက်ပေးကြတာ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာဗျာ"
မင်ယွဲ့သည် ညီမလေး ထန်ထန်အတွက် ရွှေသော့ခလောက်လေး တစ်ခုကို လက်ဆောင်
ပေးလိုက်သည်။
"အဒေါ်... ဒါက ထန်ထန်လေးအတွက်ပါ"
ရွှေသော့ခလောက်လေး၏ ရှေ့တွင် 'မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံခြင်း' ဟူသော စာလုံးနှင့် နောက်ကျောဘက်တွင် 'ထန်ထန်' ဟူသော အမည်ကို ထွင်းထုထားသည်။
ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့၏ စေတနာနှင့် ညီမလေးအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာတရားပင် ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွဲ့ယွဲ့ရယ် ထန်ထန်လေးကတော့ မမတွေရဲ့ အချစ်ကို အပြည့်အဝ ရနေတာပဲ"
ဟု အဒေါ်ဖြစ်သူက ပီတိဖြစ်စွာ ဆိုသည်။
မင်ကျောက်ကလည်း
“ညီမလေးအတွက် ငွေလက်ကောက်လေးတွေလည်း ဝယ်ပေးဦးမှာ"
ဟု ဆိုကာ သူ၏ ညီမလေးအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကို ဖော်ပြသည်။
မင်ကျောက်သည် မကြာမီ တက္ကသိုလ်တက်ရန် ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ညီမလေးကို ကာကွယ်ပေးမည့် အစ်ကိုကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ရန် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
ဆေးရုံခန်းထဲမှ အေးစက်သော လေထုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင်၊ မင်မိသားစု၏ အိမ်လေးအတွင်း၌ ထန်ထန်လေး၏ ငိုသံစပြုသံနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစရာ ကောင်းသော အနာဂတ်
သစ်တစ်ခု စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း (၂၃၅) လူကြီးမင်း၏ ဧည့်သည်တော်
လီအောက်ကျေးရွာ၏ နေထိုင်မှုဘဝမှာ အေးချမ်းသာယာလှသည်။ မင်ယွဲ့ ပံ့ပိုးကူညီထားသော အလှူငွေများကြောင့် မိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာ တည်ဆောက်ရေးမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြီးစီးလုနီးပြီ ဖြစ်သည်။
အဆောက်အဦ၏ အပြင်ပန်းလက်ရာများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အတွင်းဘက်ရှိ ပစ္စည်းများထားရှိရာ ဗီရိုနှင့် အမွမ်းအမံများမှာမူ လက်ရာမြောက်လှပေသည်။
ကျေးရွာလူကြီးက မင်ယွဲ့ကို လုပ်ငန်းခွင်သို့ လိုက်လံပြသချိန်တွင် အလုပ်သမားများမှာ အမိုးပြားများ ကပ်ခြင်းနှင့် အချောသတ်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ရွာသူရွာသား အလုပ်သမားများမှာ ပုံမှန်လုပ်ခလစာရရှိရုံသာမက ဤစီမံကိန်းမှာ မင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်လှူဒါန်းမှုဖြင့် တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ရာ အစိုးရရန်ပုံငွေထက်ပင် ပိုမိုစိတ်ချရသည်ဟု ယူဆကာ ပျော်ရွှင်တက်ကြွစွာ လုပ်ကိုင်နေကြသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့... သမီးဆီကို ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်"
ဘိုးဘွားရိပ်သာ၏ ဒုတိယဆောင်အတွင်း ရွာသားများ လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းချက်များနှင့် မင်ယွဲ့၏ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ရွာလူကြီးက သတင်းစကား ပါးလိုက်
ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဓာတ်ပုံထဲတွင် မင်ယွဲ့မှာ ဘွဲ့နှင်းသဘင်ဝတ်စုံဖြင့် ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပုံရိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်
ထားသည်။
"ကျွန်မဆီကိုလား ဘယ်သူပါလိမ့်"
"ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ တကယ့်ကို သူဌေးပုံစံပဲကွယ် ကားဆိုတာလည်း အကောင်းစားကြီးပဲ"
မင်ယွဲ့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။
သူမ၏ မိသားစုတွင် ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဆွေမျိုးမျိုးနွယ်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟု မမှတ်မိပေ။
သို့သော် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ချောချောနှင့် ချမ်းသာသော ပုံရိပ်ဟု ဆိုလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်က ချက်ချင်း ထင်ဟပ်လာသည်။
'မဟုတ်လောက်ပါဘူး... သူက ယန်ကျန်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေမှာပဲ'
ဟု သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ငြင်းဆိုနေစဉ်မှာပင်၊ မလှမ်းမကမ်း၌ ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော လူရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ သူမကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးကြည့်နေသော မိုဟန်ကျီပင် ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့ ဒီအထိ ရောက်လာတာလဲ"
မင်ယွဲ့က အပြေးအလွှား သွားရောက်
နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီက ရင်ခွင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သော်လည်း လူမြင်ကွင်းဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်များမှာ မသိမသာ ပြန်ကျသွားတော့သည်။
"မင်း ပြန်ရောက်ရင် လာတွေ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ"
ဟု မိုဟန်ကျီက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြုံးရွှင်နေသော မိန်းကလေးထံမှ ခဏမျှပင် ဖယ်ခွာမသွားပေ။
"တကယ် လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးအလုပ်တွေ မရှုပ်ဘူးလား"
"မရှုပ်ပါဘူး"
ဟု သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် သူသည် မင်ယွဲ့ကို လာတွေ့နိုင်ရန် ကုမ္ပဏီတွင် ညလုံးပေါက် အလုပ်ဆင်းကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အိမ်သို့အပြန်လမ်းတွင် ရွာသားများက စူးစမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ "ဒါ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားပါ" ဟု ပွင့်လင်းစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်ပမာ တောက်ပသွားပြီး မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ မိဘများက စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြသည်။
"အဖေ... အမေ... ဒါက မိုဟန်ကျီ ပါ ဟန်ကျီလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်"
"ဦးလေး... အန်တီ..."
ဟု မိုဟန်ကျီက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်
သည်။
မင်ယွဲ့၏ မိခင်မှာ မိုဟန်ကျီ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာကြောင့် အားနာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဧည့်သည်ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလေသည်။
သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ မိမိသမီးကို ခိုးယူသွားမည့် သူဌေးသားကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေရှာသည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် မိုဟန်ကျီက လက်ဖက်ရည်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖျော်စပ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ စနစ်ကျလှသော အမူအရာနှင့် မွှေးပျံ့လှသော လက်ဖက်ရည်နံ့တို့က မင်ယွဲ့ဖခင်၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားစေသည်။
ဘိုးဘွားများနှင့် ဦးလေး၊ အဒေါ်များမှာလည်း မင်ယွဲ့၏ ရည်းစားကို ကြည့်ရန် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
မင်ယွဲ့က မီးဖိုချောင်ထဲရှိ သူမ၏ မိခင်ထံသို့ သွားရောက်ကူညီလိုက်သည်။
"ယွဲ့ယွဲ့... သူ ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ပါဦး ဂျင်ဆင်းတွေ၊ ငှက်သိုက်တွေ၊ တန်ဖိုးကြီး လက်ဖက်ရည်တွေချည်းပဲ ဒါတွေက အရမ်းစျေးကြီးမှာပဲ၊ အန်တီတို့ လက်ခံဖို့ သင့်တော်ပါ့မလား"
ဟု မိခင်ဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။
"အမေရယ်... စိတ်မပူပါနဲ့ ဟန်ကျီအတွက် ဒါတွေက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး အမေတို့က အားနာပြီး လက်မခံရင် သူ့ကို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်
သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"
ဟု မင်ယွဲ့က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ ဘဝထဲသို့သာမက သူမ၏ မိသားစုအတွင်းသို့ပါ နွေးထွေးစွာဖြင့် ဝင်
ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့၏ မိသားစုဝင်များမှာလည်း ဤထူးခြားထက်မြက်သော လူငယ်လေးအား ကြည့်ကာ သူတို့သမီးလေးအတွက် စိတ်ချရသော လက်တွဲဖော် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု စတင်ယုံကြည်လာကြတော့သည်။