အခန်း (၂၃၆-၂၄၀)
Vol. 24 Ch. 236-240
အခန်း (၂၃၆) ရွှေတုံးလေးများ
"အင်း... သမီးကိုယ်တိုင် စဉ်းစားဆုံးဖြတ်နိုင်ရင် ပြီးတာပါပဲ"
မင်ယွဲ့၏ မိခင်မှာ သမီးဖြစ်သူက ကိုယ်ပိုင်အယူအဆ ခိုင်မာသူမှန်း သိသဖြင့် ဆက်၍ မတားမြစ်တော့ပေ။ ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ လူငယ်များ၏ ကိစ္စတွင် မိမိတို့အနေဖြင့် အမြင်မကျဉ်းသင့်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။
"မောင်လေးတို့ ဇနီးမောင်နှံလည်း ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို တို့အိမ်မှာပဲ စားကြနော် အစ်မ ဟင်းတွေ အများကြီး ချက်ထားတယ်"
ဟု မင်ယွဲ့၏ မိခင်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းပွဲများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ သယ်ထုတ်လာသည်။ မင်ယွဲ့၏ ဖခင်မှာလည်း ဟင်းပွဲများ အဆင်သင့်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကူညီရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မင်ယွဲ့ သွားလေရာသို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေသည်ကို ကြည့်ကာ အဒေါ်ဖြစ်သူက ပြုံးမိသည်။ ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မင်ယွဲ့မှတစ်ပါး အခြားသူ မရှိသကဲ့သို့ပင်။
"အဘွား... ကျွန်တော် ကူညီပါရစေဦး"
မိုဟန်ကျီက မတ်တပ်ရပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ကမ်းလှမ်းသော်လည်း အဘွားဖြစ်သူက
"မလိုပါဘူးကွယ်၊ ဧည့်သည်ကို အလုပ်ခိုင်းစရာလား"
ဟု ဆိုကာ တားမြစ်လိုက်သည်။
စီးပွားရေးလောကတွင် ဝါရင့်လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သော မိုဟန်ကျီမှာ ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ မိသားစုဝင်များရှေ့၌ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အနေခက်ကာ စိုးရိမ်
စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေရသည်။
သူသည် အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်မိ၍ မင်ယွဲ့မိသားစုအပေါ် အထင်အမြင် လွဲမှားသွားမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ထမင်းဝိုင်းအတွင်း လေထုမှာ နွေးထွေးလှသည်။ မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ ကြိုက်တတ်သော ဟင်းများကို ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးနေသည်။
"ဟန်ကျီ... ဘယ်တော့လောက် ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"
ဟု မင်ယွဲ့မိခင်က စကားစပ်၍ မေးလိုက်သည်။
မေးပြီးမှပင် မိမိစကားမှာ ဧည့်သည်ကို နှင်ထုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ "အန်တီက အဲဒီလို သဘောနဲ့ မေးတာမဟုတ်ပါဘူးနော် သား အဆင်ပြေသလောက် နေလို့ရပါတယ်"
ဟု အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြင်ပြောလိုက်ရသည်။
မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်ရာ၊ မင်ယွဲ့က စားပွဲအောက်မှ သူ၏လက်ကို ခပ်ဖွဖွညှစ်ကာ
“ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ ကုမ္ပဏီမှာရော အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလား"
ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ်တို့ ယှက်သန်းသွားသည်။
“အလုပ်တွေ အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပြီဆိုတော့ မအားတာမျိုး မရှိပါဘူး မင်း ယန်ကျန်းကို ဘယ်တော့ ပြန်မှာလဲ"
"နောက် ငါးရက်လောက်နေရင် ပြန်မယ်လေအဆင်ပြေရင် ဒီမှာပဲနေပြီး သမီးနဲ့အတူ တစ်ခါတည်း ပြန်တာပေါ့"
ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုလိုက်ရာ အားလုံးက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံကြသည်။
မင်ယွဲ့ဖခင်မှာမူ ဖခင်တစ်ဦး၏ တင်းမာသော ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် ထိုလူငယ်၏ ရိုးသားမှုကို စတင် အသိအမှတ်ပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် သူယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို မိသားစုဝင်အသီးသီးသို့ ဝေငှလေသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ခါးနှင့် လည်ပင်း နှိပ်နယ်ပေးသည့် စက်ပစ္စည်းများမှအစ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်လာသည့် သူ့ကိုကြည့်ကာ မင်ယွဲ့က ကျီစယ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာသာ မရှိရင် အခုနက မင်းပုံစံက အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတာ"
"အဲဒီတော့ မင်းက ချောတဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်းတွေကို သဘောကျတာလား"
ဟု မိုဟန်ကျီက ပြန်လည် နောက်ပြောင်လိုက်ရာ ဧည့်ခန်းအတွင်း ရယ်မောသံများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
ထို့နောက် မိုဟန်ကျီသည် မင်ချန်နှင့် မင်ကျောက်တို့၏ စာသင်ခန်းသို့ သွားရောက်ကာ စာကူညီပြပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။
"ဒီတာဝန်ကို ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်ချလက်ချ အပ်ထားလိုက်ပါ"
ဟု သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆိုသည်။
မင်ချန်တို့မှာလည်း ပီကင်းတက္ကသိုလ် ဆင်းတစ်ဦးဖြစ်သူ မိုဟန်ကျီ၏ ပညာရည်နှင့် လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ပိုမို ကြိုးစားလိုစိတ်များ ထက်သန်လာကြသည်။
မင်ယွဲ့ကမူ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အခန်းသို့ သွားရောက်ကာ မိုဟန်ကျီ ပေးလိုက်သော လက်ဆောင်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ချစ်စရာကောင်းလှသော ရွှေတုံးလေးများပင် ဖြစ်သည်။
"သူကတော့ တကယ်ပဲ တစ်မူထူးခြားတာပဲ"
ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးရင်း ဆိုသည်။
"ဒါက ထန်ထန်လေးအတွက် ဟန်ကျီက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ"
မိုဟန်ကျီသည် ဤမိသားစု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
သူသည် မင်ယွဲ့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုသာမက၊ သူမ တန်ဖိုးထားသော မိသားစုဝင်များ၏ လေးစားယုံကြည်မှုကိုပါ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ညီမလေး ထန်ထန်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော မိုဟန်ကျီအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များ တိုးပွားလာနေတော့သည်။
အခန်း (၂၃၇) ဒဏ္ဍာရီလာ ပညာထူးချွန်သူ
မင်ယွဲ့သည် အနီရောင်လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ထုတ်လိုက်ရာ အတွင်း၌ တောက်ပနေသော ရွှေတုံးလေးများကို တွေ့ရသည်။
မိုဟန်ကျီအနေဖြင့် ဤထက်ပို၍ တန်ဖိုးကြီးသည့်အရာများကို ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုတွင် အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားမည်စိုး၍ အထိုက်အလျောက်သာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက ရွှေအစစ်တွေလား"
အဒေါ်ဖြစ်သူက ရွှေတုံးလေးကို ဘူးထဲမှထုတ်၍ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။ ရွှေစျေးနှုန်းများ ထိုးတက်နေသည့် ယခုခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့ ရွှေသားအပိန်းတုံးလေးများမှာ သောင်းဂဏန်းချီ တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်ပါလား။
"ဟုတ်တယ် အဒေါ်... ထန်ထန်လေးအတွက် လက်ခံထားလိုက်ပါ"
ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုကာ ဘူးလေးကို ခုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မင်ချန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
အခန်းထဲတွင် မိုဟန်ကျီက မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို စာကူညီပြသပေးနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။
မင်ယွဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးရိပ်တို့ ချက်ချင်း ယှက်သန်းသွားသည်။
"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား"
ဟု မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီအနားတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"မမ... အကိုဟန်ကျီက တကယ့်ကို ပညာရှင်ကြီးပဲပုစ္ဆာတွေကို တွက်ချက်တာ မြန်လိုက်တာမှ လျှပ်စီးလက်သလိုပဲ"
ဟု မင်ချန်က အားကျမဆုံး ပြောပြရှာသည်။
မိုဟန်ကျီမှာမူ ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။ မူလတန်းမှ တက္ကသိုလ်အထိ ပညာရေးလောကတွင် 'ဒဏ္ဍာရီလာ ထူးချွန်သူ' ဟု တင်စားခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ရည်းစားဖြစ်သူ၏ မောင်လေးများရှေ့၌ ထိုကဲ့သို့ ချီးမွမ်းခံရခြင်းက သူ့အတွက်တော့ ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံသစ်ပင်။
"ဟုတ်လား... ငါ့ရဲ့ ဟန်ကျီက အဲဒီလောက်
တောင် တော်တာလား"
ဟု မင်ယွဲ့က မျက်ခုံးလေးပင့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။
"ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒုတိယအတော်ဆုံးပေါ့"
ဟု မိုဟန်ကျီက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆို ပထမက ဘယ်သူလဲဟင်"
ဟု မင်ချန်တို့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးကြရာ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို မြတ်နိုးကြည့်ကြည့်ရင်း
"အဝေးကြီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့မမ မင်ယွဲ့ပေါ့"
ဟု ဖြေလိုက်ရာ မောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ သူတို့ရှေ့၌ မေတ္တာနယ်ချဲ့နေသော စုံတွဲကို ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင်လေး ဖြစ်ကျန်ခဲ့တော့သည်။
မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို သူတည်းခိုရမည့် အခန်းသို့ လိုက်လံပြသသည်။ အခန်းထဲတွင် ပန်းနုရောင် အခင်းအကျင်းများနှင့် ပြင်သစ်စတိုင် ဇာလိုက်ကာများက နေရာယူထားရာ ခန့်ညားထည်ဝါသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် မိုဟန်ကျီနှင့် လားလားမျှ မအပ်စပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်
နေသည်။
"မင်း ယူလာတဲ့ အဝတ်အစားတွေက အကုန်လုံး အနောက်တိုင်းဝတ်စုံတွေချည်းပဲလား"
ဟု မင်ယွဲ့က သူ၏ အဝတ်သေတ္တာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီက ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း စနစ်တကျ ရှိနေလိုသူဖြစ်သဖြင့် ခရီးဆောင်အိတ်ထဲတွင် တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံများသာ အပြည့်အနှက် ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါတွေက ဒီရွာမှာ ဝတ်ဖို့ဆိုရင် အရမ်း အိုက်
လိမ့်မယ် လာ... ငါ နင့်ကို အပြင်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားလေးတွေ ဝယ်ပေးမယ်"
မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် အိမ်တွင် အနားပေးထားသော G-Class ကားကြီး၏ သော့ကို လှုပ်ယမ်းပြရင်း
"ဒီနေ့တော့ ငါက အိမ်ရှင်ဆိုတော့ ငါပဲ ကားမောင်းမယ် နင်ကတော့ ဧည့်သည်ကောင်းတစ်ယောက်လို ငြိမ်ငြိမ်လေး လိုက်ခဲ့ရုံပဲ"
ဟု ဆိုသည်။
ကားလေးသည် ကျေးရွာလမ်းမပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း မောင်းထွက်လာစဉ် ရွာသားများက စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။
"မင်ယွဲ့ရဲ့ ရည်းစားက တကယ့်ကို လူချောလေးပဲ မကြာခင် မင်္ဂလာသတင်း ကြားရတော့မှာလား"
ဟု ရွာသားတစ်ဦးက မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ကို လှမ်း၍ ကျီစယ်သည်။
မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ကမူ ပြုံးရင်း
“သမီးလေးကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ အနားမှာ ထားချင်သေးတာပေါ့ဗျာ"
ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းကာ လီအောက်ကျေးရွာ၏ သာယာသော ရှုခင်းများကို လိုက်လံပြသရင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်လေးများကို စတင်ဖြတ်သန်းနေတော့သည်။
မိုဟန်ကျီမှာလည်း မြို့ပြ၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများမှ ကင်းဝေးကာ မိမိချစ်ရသူ၏ ဇာတိမြေတွင် အေးချမ်းစွာ အနားယူခွင့်ရခြင်းကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိတော့သည်။
အခန်း (၂၃၈) အဆိုးမြင်စကားများ
မင်မိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အိမ်နီးနားချင်းများ စုရုံးကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ်၊ ရွာသားတစ်ဦး၏ မောက်မာစော်ကားသော စကားသံက လေထုကို ပျက်စီးသွားစေသည်။
ထိုသူမှာ ရွာထဲတွင် အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ လောင်းကစားနှင့် ခိုးဝှက်မှုများကြောင့် နာမည်
ပျက်ရှိသူ ပင် ဖြစ်သည်။
"မင်ယွဲ့တို့က ဘယ်သွားကြတာလဲ ဘာလို့ သမီးဖြစ်သူက ကားမောင်းနေရတာလဲ မင်း သမီးရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သေချာထိန်းထားဦးနော်မိန်းကလေးဆိုတာ အပြင်လူဖြစ်သွားမှာ၊ သူ့ပိုက်ဆံတွေ တခြားသူလက်ထဲ ပါမသွားစေနဲ့ဦးပြီးတော့ မင်းသား မင်ချန်ကိုလည်း သေချာကြည့်ထား၊ တို့အရွယ်ရောက်ရင် သားကိုပဲ အားကိုးရမှာ"
သူ၏ စကားများက ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလာရာ မင်ယွဲ့ဖခင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
"သူ့ပိုက်ဆံတွေကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ စီမံမှာပေါ့ဗျာ ကျွန်တော်ကတော့ သမီးလေး အောင်မြင်နေတာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်နေတာ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ခြေထောက်ကို ဆွဲမထားမိရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ"
ဟု မင်ယွဲ့ဖခင်က ခပ်ပြတ်ပြတ် တုံ့ပြန်လိုက်
သည်။
"မင်းက သူ့အဖေပဲလေ မိဘကျေးဇူးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးမားဆုံးပဲ မဟုတ်လား"
ဟု ထိုသူက ဆက်၍ ပြောသော်လည်း မင်ယွဲ့ဖခင်က လက်မခံပေ။
"ကျွန်တော် ကလေးယူခဲ့တာက ကျွန်တော့်ဆန္ဒအရ ယူခဲ့တာပါ သူ့ဆီက ကျေးဇူးဆပ်တာကို ခံချင်လို့ မဟုတ်ဘူး အဲဒီလို စိတ်ကူးမျိုး ရှိနေရင်တော့ ကလေးမယူတာပဲ ကောင်းမယ် ကလေးအတွက် ကုန်ကျမယ့် ပိုက်ဆံကို ဘဏ်မှာ အသေခံအပ်ထားပြီး အိုနာစာအတွက် သုံးလိုက်တာကမှ ပိုသေချာဦးမယ်"
မင်ယွဲ့ဖခင်၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများကြောင့် ထိုသူမှာ မျက်နှာပျက်သွားရသည်။
ထို့ပြင် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများအတွက် အငြိမ်းစားယူချိန်တွင် လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးရရှိမည့် အာမခံများကိုလည်း စီစဉ်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။
ကျေးရွာ၏ ကွေ့ကောက်သော လမ်းကလေးသည် ပင်မလမ်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လမ်းမှာ ပို၍ ချောမွေ့သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောင်တန်းကြီးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေကြသည်။
"မင်း အရင်က ကျေးလက်ဒေသတွေကို ရောက်ဖူးလား"
ဟု မင်ယွဲ့က ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီကို စပ်စုမေးမြန်းလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံမှာ ဤကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာမျိုးနှင့် စိမ်းသက်နေမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရောက်ဖူးပါတယ်... ကုမ္ပဏီရဲ့ သုတေသနအခြေစိုက်စခန်းတွေ လိုက်ကြည့်တုန်းကပေါ့တချို့နေရာတွေဆို ဒီထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းသေးတယ်"
ဟု မိုဟန်ကျီက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။
"ဘယ်လိုခံစားရလဲ"
"လီအောက်ရွာကတော့ တကယ်လှပါတယ်တောင်တန်းတွေက စိမ်းစိုပြီး ငှက်သံလေးတွေနဲ့ ပန်းရနံ့တွေက တကယ့်ကို စာအုပ်ထဲကအတိုင်းပဲ"
"နင့်ရဲ့ စကားတွေက စာအုပ်ကြီးအတိုင်းပဲနော်"
ဟု မင်ယွဲ့က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကားလေးသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြို့ပြအဆောက်အဦများ ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ စီးပွားရေး အတွေ့အကြုံများနှင့် ကုမ္ပဏီစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို မင်ယွဲ့အား ပြောပြနေသည်။
မင်ယွဲ့မှာ ဘဏ္ဍာရေးအထူးပြု ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်တွေ့ကျသော ရှင်းလင်းချက်များကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိသည်။
"ကဲ... ကားပေါ်က ဆင်းတော့ 'ဆရာမို' “
ဟု မင်ယွဲ့က နောက်ပြောင်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
မိမိက ဆရာလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၍ မင်ယွဲ့ စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ ဆရာလုပ်မိသလို ဖြစ်သွားလို့လား"
ဟု သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။
မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်
“မဟုတ်ပါဘူး ငါက ငါ့ရည်းစားက ငါ့ကို အလိုလိုက်တာမျိုးထက်၊ ငါ့ကို ဘဝမှာ တိုးတက်အောင် ကူညီပေးပြီး အတူတူ အောင်မြင်မှုတွေ ဆုပ်ကိုင်နိုင်တာကို ပိုသဘောကျတာ နင့်ဆီက သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ"
ဟု ဆိုလိုက်မှသာ မိုဟန်ကျီမှာ သက်ပြင်းချကာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။
မင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။ သူမသည် မိုဟန်ကျီကဲ့သို့ ထက်မြက်သော လက်တွဲဖော်နှင့်အတူ ဘဝကို အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ပြ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အတူတူ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်အတွက် ပိုမိုခိုင်မာသော ယုံကြည်
ချက်များကို တည်ဆောက်နေကြတော့သည်။
အခန်း (၂၃၉) မင်းကို ဂရုစိုက်လို့ပါ
"မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက အရမ်းတော်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို ချစ်မြတ်နိုးတာမို့လို့ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တိုင်းကို အလေးထား ဂရုစိုက်ချင်
ရုံတင်ပါ"
မိုဟန်ကျီ၏ ရိုးသားပြတ်သားသော စကားသံကြောင့် မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးမှုတို့ လွှမ်းခြုံသွားရသည်။
သူမသည် သူ့ကို ခရိုင်မြို့လေးအတွင်းရှိ
အကောင်းဆုံး ကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ ခေါ်
ဆောင်လာခဲ့သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ နေ့စဉ်သုံးစွဲမှုနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ သေးငယ်လှသော်လည်း၊ သူသည် စိတ်ပျက်ဟန်မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို အဝတ်အစားများနှင့် လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပေးရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းရှိ အရုပ်မော်ဒယ်၌ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံကို မိုဟန်ကျီက စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။
"ဝင်ကြည့်ကြမလား"
"အင်း... ကြည့်မယ်"
ဟု သူက တိုးတိုးလေး ဖြေကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
အရောင်းဝန်ထမ်းက
"ဒါက စုံတွဲဝတ်စုံလေးတွေပါ၊ ဝတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်"
ဟု ဆိုရာ၊ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။
သူသည် မင်ယွဲ့၏ ကိုယ်တိုင်းကို အတိအကျ သိထားသဖြင့် စုံတွဲဝတ်စုံ သုံးစုံကို ချက်ချင်းပင် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။
မင်ယွဲ့က ပိုက်ဆံပေးရန် ပြင်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက ဒုတိယအကြိမ်မှစ၍ သူမကို ပေးခွင့်မပြုတော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင်သာ ပေးချေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မင်ယွဲ့ တည်ထောင်ထားသော 'အန်းရှင်း' မူကြိုကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
ကျောင်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ကျောင်းအပ်နှံနေသော မိဘများနှင့် ကလေးငယ်များဖြင့် စည်ကားနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကလေးငယ်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြီးပြင်းစေရုံသာမက၊ အရည်အသွေးမြင့် ပညာရေးကိုပါ ပေးစွမ်းရန် ဖြစ်သည်။
"မင်း တကယ်ကို တော်တာပဲ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကလည်း အရမ်းစနစ်ကျတယ်"
ဟု မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လုပ်ငန်းကို အံ့ဩချီးမွမ်းမိသည်။
ကျောင်းဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် သူတို့သည် အော်တစ်ဇင် ဝေဒနာခံစားနေရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် သူမ၏ မိခင်တို့ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
မင်ယွဲ့သည် ထိုမိခင်၏ ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးကာ၊ ကျောင်း၏ လက်ခံနိုင်သော ပမာဏအတွင်း၌ ကလေးငယ်အတွက် နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကူညီပေးနိုင်ခြင်းက မင်ယွဲ့ကို ပို၍ ပျော်
ရွှင်စေခဲ့သည်။
ညနေပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး ဟော့ပေါ့ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ မြို့ပြကဲ့သို့ လူမစည်သော်လည်း လေထုမှာ အေးချမ်းလှသည်။
မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဖုန်းမှတစ်ဆင့် လျှော့စျေးကူပွန်များ ဝယ်ယူကာ ပိုက်ဆံချွေတာတတ်ပုံကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီက ပြုံးမိသည်။
သူမသည် ချမ်းသာလာသော်လည်း သူမ၏ ရိုးရှင်းသော လူနေမှုပုံစံကို မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အဝတ်များကို ကူညီလျှော်ဖွတ်ပေးကာ သေသပ်စွာ ခေါက်ပေးလေသည်။
သူသည် စီးပွားရေးလောကတွင် ထက်မြက်သော သူဌေးကြီးဖြစ်သော်လည်း၊ မင်ယွဲ့၏ ရှေ့တွင်မူ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။
မင်ယွဲ့ ရေချိုးပြီး ထွက်လာသောအခါ ပန်းနုရောင် ပိုးသားညဝတ်အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ထိုစဉ် မိုဟန်ကျီက တံခါးခေါက်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ပြာလွင်သော စုံတွဲညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး မင်ယွဲ့၏ ဆံပင်များကို ကူညီအခြောက်ခံပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ငါ အခြောက်ခံပေးမယ်လေ"
မိုဟန်ကျီ၏ နီးကပ်လာသော ကိုယ်ငွေ့နှင့် အေးမြသော ရနံ့တို့က မင်ယွဲ့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဆံနွယ်များကြားတွင် ညင်သာစွာ ကစားနေစဉ်၊ မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို လုံခြုံနွေးထွေးသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရတော့သည်။
အခန်း ၂၄၀ - သီးသန့်ဆန်သော ရိုမန်တစ်ဆန်မှု
အရပ်အမောင်း မြင့်မားလှသော အမျိုးသားဖြစ်သူ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ နောက်ဘက်မှနေ၍ သူမလက်ထဲရှိ ဆံပင်အခြောက်ခံစက်ကို အသာအယာ လှမ်းယူလိုက်သည်။
ကြွက်သားအကြောအခြင်များ အနည်းငယ်ထင်းနေပြီး လက်ဆစ်များ သေသပ်လှပသော လက်တစ်စုံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် မင်ယွဲ့ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အနောက်တွင် ကိုင်းညွတ်နေသော ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့သွားတော့သည်။
မိုဟန်ကျီသည် ခေါင်းကလေးမော့ကာ မှင်သက်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ရင်း သူမဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်ပေါင်းခံဦးထုပ်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် မျက်တောင်ကလေးများ ခတ်လိုက်ရင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ "ကြီးမြတ်သော ပညာရပ်ခြောက်ပါး" ထဲမှ ဂီတပညာကို လေ့လာထားသူဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းအကပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်ထားသူပီပီ သူမ၏ ဟန်ပန်နှင့် ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အလွန်ပင် ကျော့ရှင်းလှပလှသည်။
ညအိပ်ဝတ်စုံဝတ်ကာ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့်တိုင် သူမ၏ ဖြောင့်စင်းသောကျောပြင်နှင့် လှပသော လည်တိုင်တို့မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲပင်။
မိုဟန်ကျီသည် ဆံပင်အခြောက်ခံစက်ကို ခလုတ်နှိပ်လိုက်ရာ အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို အသာအယာ မယူကာ တစ်လက်မချင်း သေချာစွာ ခြောက်သွေ့အောင် ပြုလုပ်ပေးနေသည်။
သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက နူးညံ့သော ဆံနွယ်များကြားတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ကူးခတ်နေ၏။
"မင်ယွဲ့ရဲ့ ဆံပင်တွေက တော်တော်လေး ထူပြီး ရှည်တာပဲ အခြောက်ခံရတာ ခက်လား"
ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့က
“အရင်က အတိုညှပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ပြန်ထားလိုက်တာ အခုတော့ တော်တော်ရှည်သွားပြီ"
ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် ဆံပင်အမျိုးအစား ကောင်းမွန်ပြီး ဆံပင်ထူသူဖြစ်၍ ကိုယ်တိုင်ခြောက်အောင်လုပ်
ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။
တစ်ခါတရံတွင် သူမသည် တစ်ဝက်ခန့်သာ ခြောက်အောင်မှုတ်ပြီး ကျန်ရှိသည့်အပိုင်းကို သဘာဝအတိုင်းသာ ထားလိုက်တတ်သည်။
"ရပါတယ်"
ဟု မိုဟန်ကျီက တုံ့ပြန်သည်။
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း စူးစိုက်ကြည့်လျှင် မျက်ဝန်းထဲ၌ နူးညံ့ကြင်နာမှုများ ပြည့်လျှံနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသည်။
"ဆံပင်ကို အတိုပဲ ပြန်ညှပ်လိုက်ရမလား"
ဟု မင်ယွဲ့က သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်များကို မ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်
သည်။
"ဆံပင်တိုတာကို ပိုကြိုက်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆံပင်ရှည်ကို ပြုပြင်ရတာ ပျင်းလို့လား"
ဟု မိုဟန်ကျီက ဆက်လက် ခြောက်သွေ့ပေးရင်း မေးသည်။
"ဂရုစိုက်ရမှာ ပျင်းလို့ပါ"
မင်ယွဲ့သည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူမသည် တစ်ခုခုကို သင်ယူရာတွင် အလွန်အာရုံစိုက်တတ်သော်လည်း အချို့သော ကိစ္စရပ်များ၌မူ အလွန်ပင် ပေါ့ဆတတ်သည်။ သူမသည် ပျင်းရိတတ်သလို တစ်ဖက်တွင်လည်း စည်းကမ်းကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုဆန့်ကျင်ဘက် အင်္ဂါရပ်နှစ်ခု တစ်ဦးတည်း၌ ရှိနေခြင်းမှာ ထူးခြားလှသည်။
"ကိုယ်ရှိနေသရွေ့ မင်ယွဲ့အတွက် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ပေးမှာပေါ့"
ဟု မိုဟန်ကျီက ပြောလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားရသည်။
ချိုသာသော စကားလုံးများသည် ချစ်သူများအတွက် အလွန်စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ အမြဲတမ်း ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော သူမပင်လျှင် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ များစွာ ပျော်ရွှင်သွားမိသည်။
"ဆံပင်ရှည်တာကို ကြိုက်ရင် ဆက်ထားလိုက်ပါအလုပ်ရှုပ်တာလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ကိုယ်
နှစ်သက်တာကို လက်မလွှတ်ပါနဲ့"
ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။
မင်ယွဲ့သည်လည်း လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်တတ်သူဖြစ်၍ အမှန်တကယ် ညှပ်ပစ်ရန်ထက် စကားအဖြစ်သာ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆံပင်အခြောက်ခံစက်၏ အသံနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် နွေးထွေးသော လေထုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အခန်းတွင်းမှ မီးရောင်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသူနှင့် ထိုင်နေသူ၏ အရိပ်နှစ်ခုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ထပ်တူကျနေပြီး ဆံနွယ်များနှင့်အတူ သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာလည်း တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်နေတော့သည်။
"မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်၊ ဂွတ်နိုက်"
ဆံပင်များ အကုန်ခြောက်သွားပြီဖြစ်၍ မိုဟန်ကျီ ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက်မရှိတော့သဖြင့် ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဂွတ်နိုက်"
မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို အခန်းတံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးသည်။ သူတို့၏ အခန်းများသည် မဝေးလှသဖြင့် မင်ယွဲ့က သူဝင်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အခန်းထဲမဝင်မီ မိုဟန်ကျီက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူနှင့် ဆင်တူဝတ်ထားသော ညအိပ်ဝတ်စုံကလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမကို မြင်ရသောအခါ အလိုလို ပြုံးမိသွားသည်။
တံခါးများ ပိတ်သွားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် မှန်ထဲ၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း သူ၏ လက်ငွေ့များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဆံပင်များကို အသာအယာ ထိတွေ့နေမိသည်။ မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ဆံနွယ်နူးညံ့မှုနှင့် ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ကလေးကို ပြန်လည် ခံစားနေမိတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အဘွားအိမ်သို့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများနှင့်အတူ သွားရောက်လည်ပတ်ရာ မိုဟန်ကျီကလည်းလိုက်ပါလာခဲ့သည်။
"နောင်ဆိုရင် မင်းတို့ လူငယ်တွေပဲ အဆက်အသွယ် မပြတ်အောင် လုပ်ကြတော့ ငါတို့ကတော့ အိုပြီ၊ အနားယူရမယ့် အချိန်ရောက်
ပြီ"
ဟု မင်ယွဲ့၏ မိဘများက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကြသည်။
မင်ယွဲ့သည် မင်ချန်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ကို တင်ဆောင်ကာ အဘွားအိမ်သို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။
အဘွားသည် သူမ၏ မြေးဖြစ်သူ မင်ချန်ကို မြင်သောအခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများပင် ပျောက်ကွယ်သွားမတတ် ပြုံးရွှင်နေတော့သည်။
"အဘွား"
မင်ယွဲ့က ကားပါကင်ထိုးပြီးနောက် ပစ္စည်းများကို သယ်ယူလာခဲ့သည်။
“ယွဲ့ယွဲ့လည်း ရောက်လာပြီပဲ"
ဟု အဘွားက ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုသည်။
ထိုစဉ် သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး
“ယွဲ့ယွဲ့တို့ ရောက်လာတာကို ကြိုမပြောဘူး ထမင်းစားပြီးကြပြီလား"
ဟု လှမ်းမေးသည်။
လူကြီးမိဘများမှာ စားသောက်ရေးကို အမြဲတမ်း အလေးထားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
"စားပြီးမှ လာတာပါ ဒေါ်လေး အခုတလော အိမ်မှာရှိနေတာနဲ့ အဘွားတို့ကို လာတွေ့တာပါ"
ဟု မင်ယွဲ့က ပြန်ပြောသည်။
"အဘွား ခဏနေရင် ကြက်သွားသတ်လိုက်ဦးမယ်"
ဟု အဘွားက ဆိုသည်။
အဘွားသည် အသက်အရွယ်ရလာပြီဖြစ်၍ လမ်းလျှောက်ရာတွင် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေသဖြင့် မင်ယွဲ့က အသာအယာ ထိန်းပေးလိုက်သည်။
"အဘွား မပင်ပန်းပါနဲ့တော့၊ အဲ့ဒီကြက်တွေကို နှစ်သစ်ကူးမှ စားကြတာပေါ့"
ဟု မင်ယွဲ့က တားမြစ်လိုက်ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင်မှ မင်ယွဲ့ သိလိုက်ရသည်မှာ အစိုးရမှ အိမ်ထောင်စုအလိုက် ကြက်ကလေး၊ ဘဲကလေးများ ပေးဝေထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘွားတို့က ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် ထိုအကောင်လေးများကို မွေးမြူထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဖိုးနဲ့ အဘွား၊ ဒါက သမီးရဲ့ ချစ်သူပါ ဟန်ကျီလို့ပဲ ခေါ်ပါ"
ဟု မင်ယွဲ့က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီကလေးက တော်တော်ချောတာပဲ"
ဟု အဘွားက ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။
အဖိုးဖြစ်သူကလည်း
“ငါတော့ ငါ့မြေးမလေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို မီပါ့မလားလို့ စိတ်ပူနေတာ၊ အခုတော့ ကျန်းမာရေးက ကောင်းနေသေးတော့ မီဦးမှာပါ"
ဟု ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ထိုစကားကြောင့် လူငယ်များမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြရသည်။ သေခြင်းတရားမှာ မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် ပြောဆိုလာသည့်အခါ စိတ်ထဲ၌ နာကျင်ရမြဲပင်။
"အဘွားက ကျန်းမာပြီး အသက်ရာကျော် ရှည်ဦးမှာပါ"
ဟု မင်ယွဲ့က အဘွားကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ဟန်ကျီက ဘယ်ကလဲ၊ အိမ်ရှိလား၊ မိဘတွေက ဘာလုပ်လဲ"
အစရှိသဖြင့် အဘွားက မေးခွန်းထုတ်လာရာ မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း
“အဘွားကလည်း သန်းခေါင်စာရင်း စစ်နေတာကျနေတာပဲ"
ဟု ဆိုကာ မိုဟန်ကျီ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်
မည်စိုး၍ သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်
သည်။
မိုဟန်ကျီကလည်း သူမ၏လက်ကို ပြန်လည်
ဆုပ်ကိုင်ရင်း
“အဘွား၊ ကျွန်တော်က ယန်ကျင်းကပါ ကားရော အိမ်ရော ရှိပါတယ် မိဘတွေကတော့ စီးပွားရေး လုပ်ကြပါတယ်"
ဟု ရိုးသားစွာ ဖြေကြားသည်။
"ဒါဆို တစ်လကို ဘယ်လောက်ဝင်ငွေရှိလဲ"
ဟု အဘွားက ထပ်မေးပြန်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး
"တစ်လကို နှစ်သိန်းလောက်ပါ အဘွား"
ဟု အမူအရာမပျက် ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် အလွန်အမင်း များပြားသော ပမာဏကို ပြောလိုက်လျှင် သူတို့ မယုံကြည်မည်စိုးသလို၊ နည်းလွန်းလျှင်လည်း စိတ်မချဖြစ်မည်စိုး၍ သင့်လျော်မည့် ပမာဏတစ်ခုကို ညှိနှိုင်းပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘွား၏ အမြင်တွင်မူ ထိုပမာဏမှာ အလွန်
များပြားလှသည်။
“အများကြီးပဲလား"
ဟု သူမက အံ့ဩတကြီး ဆိုသည်။
အဒေါ်ဖြစ်သူကမူ
“အမေရာ၊ အခုခေတ် လူငယ်တွေက မိသားစု ထူထောင်ဖို့ဆိုရင် ငွေအများကြီး သုံးရတာလေ"
ဟု ဝင်ရောက် ပြောဆိုပေးသည်။
ထို့နောက်တွင် မင်ချန်၏ ပညာရေးအကြောင်းများကို ဆက်လက် ပြောဆိုကြပြီး လူကြီးများမှာ သူတို့၏ မြေးများ အောင်မြင်နေသည်ကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေကြတော့သည်။
နေလည်ပိုင်းတွင် မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် မြို့ထဲရှိ "ယွဲ့ဟွာ စူပါမားကတ်" သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ မိုဟန်ကျီသည် စူပါမားကတ်၏ အမည်ကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေစဉ် မင်ယွဲ့၏ ဖခင်နှင့် ဆုံတွေ့သည်။
"ဦးလေး"
ဟု သူက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ထိုအခါမှ ဤစူပါမားကတ်ကြီးမှာ မင်ယွဲ့မိသားစု ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သူ သေချာစွာ သိလိုက်ရတော့သည်။
"ဒီနေ့ နေ့လည်စာကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ချက်ကျွေးမလို့လေ"
ဟု မင်ယွဲ့က ပြောကာ လိုအပ်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရွေးချယ်သည်။
စူပါမားကတ်မှ ငွေကိုင်ကောင်မလေးသည် မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ
“အန်တီ၊ အဲ့ဒီလူက အန်တီတို့ အမျိုးလား၊ တော်တော်ချောတာပဲ"
ဟု မင်ယွဲ့၏ မိခင်ကို မေးသည်။
"ချောတာပေါ့၊ သူက ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူလေ"
ဟု မင်ယွဲ့မိခင်က ပြန်ပြောလိုက်ရာ ကောင်မလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် အလုပ်ကိုသာ အမြန်
လုပ်နေတော့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
မိုဟန်ကျီကလည်း သူမ၏ ဘေးမှနေ၍ ကူညီရန် အသင့်ရှိနေ၏။ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ရာများကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး အကောင်းဆုံးသော ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်
လိုက်သည်။
"ပုဇွန်တန်ပူရာကြော်” "ငါးဖယ်လုံးချဉ်စပ်” "ပုဇွန်ဆီပြန်" နှင့် "ကြက်ကင်" အစရှိသည့် ဟင်းလျာများမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ဝေဝေဆာဆာ ရှိနေတော့သည်။
အဒေါ်ဖြစ်သူက
“ဒါက နန်းတွင်းစာကျနေတာပဲ၊ ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ"
ဟု ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။
မိသားစုဝင်အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြပြီးနောက် တီဗီကြည့်ရင်း စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်။
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အေးချမ်းသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိသည်။ သူသည် ဤမိသားစု၏ နွေးထွေးသော လေထုနှင့် စည်းလုံးမှုကို အလွန်ပင် နှစ်သက်မိတော့သည်။