လော့ဟွား ဇရပ်မှ ဇာတ်လမ်း

~ဝမ်ရှန်မြို့၏ အပြင်ဘက်တွင် မက်မွန်တော တစ်ခု ရှိလေသည်။

မက်မွန်ပွင့်များ အစွမ်းကုန် ပွင့်ချိန်တွင် ဆယ်မိုင်ခရီးတစ်လျှောက် လှပမှုကား မေ့နိုင်ဖွယ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် မက်မွန်ပွင့်ချိန် ရာသီ မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ဆယ်မိုင်ခရီး တစ်လျှောက်တွင် သစ်ကိုင်းခြောက်များသာ ကျန်ရစ်ပြီး အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပုံ ပေါက်နေသည်။

ဤမက်မွန်တောအုပ်ထဲတွင် "လော့ဟွား" (ကြွေကျသော ပန်းပွင့်များ) ဟု အမည်ရသော ဇရပ်လေး တစ်ဆောင် ရှိ၏။

မက်မွန်ပွင့်များ ကြွေကျသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ရာသီအလိုက် ဘဝ၏ အနှစ်သာရကို ခံစားရသည်မှာ ထူးခြားသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမိုသည် စောစောက လူငယ်နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း မက်မွန်တောထဲရှိ လော့ဟွားဇရပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ဇရပ်သို့ မရောက်မီမှာပင် ဝေးလံသော နေရာမှ လာသော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဇိသာ (တရုတ်ဗျပ်စောင်း) တီးခတ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ထိုအသံသည် တောင်များနှင့် ကျောက်ဆောင်များ၏ အသံနှင့် တူလှသည်။

ရှေ့ဆက်သွားလိုက်သောအခါ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက် ဇရပ်ထဲတွင် ထိုင်၍ ဇိသာတီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဂီတအာရုံထဲတွင် နစ်မြောနေပုံရ၏။

ရှေးဟောင်း ဇိသာတစ်လက်နှင့် အမွှေးတိုင်အိုး တစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။

လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော မုတ်ဆိတ်မွေး သုံးခွနှင့်အတူ သူသည် လောကကြီးကို ဂရုမစိုက်သော ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

လူငယ်သည် ဆုမိုကို ခဏစောင့်ရန် အချက်ပြပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဆုမို ပြုံးလိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်း လူကြီး၏ တီးခတ်မှုကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် တီးခတ်မှု ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

လူလတ်ပိုင်း လူကြီးသည် ဇိသာကြိုးများပေါ်သို့ လက်တင်ကာ အသံကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်အိုးမှ မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံနေဆဲ အချိန်တွင် သူသည် ဆုမိုကို မော့ကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းလေး ရောက်လာပြီလား... ဒီအဘိုးကြီးက ဇိသာနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ထုတ်ရင်း အာရုံလွန်သွားတယ်... မင်းကို လစ်လျူရှုသလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်"

"ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ဆုမို လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကသာ သာယာတဲ့ တေးသွားလေးကို အလကား နားထောင်ခွင့်ရလိုက်တာပါ... ကျွန်တော်ပဲ အမြတ်ထွက်သွားတာပေါ့"

"ဟေ"

လူလတ်ပိုင်း လူကြီး၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် နှစ်သက်သဘောကျမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"သူရဲကောင်းလေးက တကယ်ပဲ ဂီတနားလည်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာလား... ဒါပေမဲ့ ဒီတေးသွားရဲ့ ဘယ်နေရာကိုများ သဘောကျသွားတာလဲ သိခွင့်ရမလား"

"အင်း..."

ဆုမို ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နားထောင်လို့ ကောင်းလို့ပါ"

"..."

လူလတ်ပိုင်း လူကြီး ကြောင်အသွားရသည်။ ဆုမိုဆီကနေ ဒီလောက် ရိုးရှင်းပြီး ပေါ့တန်သည့် အဖြေမျိုး ထွက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပုံ ရသည်။

ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးနောက် သူသည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"သူရဲကောင်းလေးက တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်မှုကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူပဲ... သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူး... ကဲ... ထိုင်ပါဦး"

သူ လက်ပြကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သဖြင့် ဆုမိုလည်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ လော့ဟွားဇရပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး လူလတ်ပိုင်း လူကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်း လူကြီးသည် ဆုမိုအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆန်းသစ်မှုတော့ ရှိတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ကာလတစ်ခုတုန်းက တုန်းဟွမ် မြောက်ပိုင်း အစွန်အဖျားက မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ယူလာပေးတာ... မြောက်ပိုင်းက ရာသီဥတု အရမ်းအေးတော့ လက်ဖက်စိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီမှာ 'ရွှယ်လီဟုန်' (နှင်းထဲက အနီရောင်) လို့ ခေါ်တဲ့ ရှားပါး လက်ဖက် တစ်မျိုး ရှိတယ်... အေးလေ ပိုပြီး ရှင်သန်လေပဲ... ဒေသခံတွေက တုန်းဟွမ်က လက်ဖက်ခြောက်လုပ်နည်းနဲ့ ဖျော်လိုက်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ အရသာ ရလာတာ အံ့သြစရာပဲ... သူရဲကောင်းလေး မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"

ဆုမို လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"စီနီယာရဲ့ နာမည်နဲ့ မျိုးရိုးကို မေးမြန်းခွင့် ရှိမလားခင်ဗျာ"

"ဟားဟား... ငါ့ရဲ့ ရိုင်းပျမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက အပြုံးပါးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မျိုးရိုးက 'ရွှီ' ပါ... ငယ်ငယ်တုန်းက သိုင်းကွက်လေး နည်းနည်းပါးပါး သင်ပြီး သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာဖူးတယ်... သိုင်းလောကသားတွေက ငါ့ကို 'တောင်လှန်လက်ဝါး' လို့ နာမည်ပေးထားကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကရဲ့ လှိုင်းလေထန်မှုတွေက မြန်ဆန်လွန်းတော့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ စိတ်ပင်ပန်းလာတာနဲ့ တောင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ"

"ဪ... တောင်လှန်လက်ဝါး စီနီယာရွှီ ကိုး... နာမည်ကြားဖူးပါတယ်ဗျ"

ဆုမို ကပျာကယာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

`'ပါးစပ်ကသာ ပြောနေတာ... သူ့စကား တစ်လုံးမှ မယုံဘူး'`

'တောင်လှန်လက်ဝါး' ဆိုသော နာမည်ကို သူ တခါမှ မကြားဖူးပေ။

မူလပိုင်ရှင် က ဗဟုသုတ နည်းပါးပြီး လူကြီးလူကောင်းကို မမှတ်မိဘူးဟု ပြောချင် ပြော၍ ရသော်လည်း၊ ဒီလူကတော့ တောထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်သည့် လူစားမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်လျှင် ဘာကိစ္စ ပိုးသားသေတ္တာအတွက် ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံ ပြင်ဆင်နေဦးမည်လဲ။

မျိုးရိုး 'ရွှီ' ရှိသော လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက အပြုံးပါးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ... ငါ့ရဲ့ နာမည်ပျက်လေးက ဒီလောက် လေးစားခံရဖို့ မတန်ပါဘူး"

ပါးစပ်ကသာ ပြောနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ နှစ်သက်သဘောကျနေသော အမူအရာ ပေါ်နေသည်။ ဆုမို၏ ချီးကျူးမှုကို တကယ် သဘောကျနေပုံ ရ၏။

သူ့စကားနှင့် အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ဆုမို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေသော်ငြား၊ ဒီလူ၏ အပြောအဆို၊ အနေအထိုင်၊ လက်ချောင်းလေး လှုပ်ရှားတာကအစ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းသည်။

သဘာဝကျလွန်း၍ အားနည်းချက် ရှာမရဘူးဟု ဆိုရမည်။

တောအုပ်ထဲမှာ တခြားလူတွေနှင့် အတူရှိနေတာကိုသာ မမြင်ခဲ့လျှင်၊ ဆုမို သူ့စကားတွေကို ယုံမိသွားမှာ သေချာသည်။

ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိုင်းလောက၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုသည် လူ့စိတ်ထဲတွင်သာ ရှိပြီး၊ လူ့စိတ်၏ အန္တရာယ်များသည် သိုင်းလောက၏ ဆိုးယုတ်မှုများပင် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"သူရဲကောင်းလေး... ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက သိုင်းလောကကြီး ဘယ်လောက် ကျယ်ပြောလဲဆိုတာ သေချာ မခံစားခဲ့ရဘူး... ဒါကြောင့် အမြဲတမ်း ပြန်တွေးမိတိုင်း နောင်တရတယ်... ဒါကြောင့် သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည် သွားလာနေတဲ့ သူတွေကို ငါ အရမ်း တန်ဖိုးထားတာ... ဒါကြောင့် မင်းကို ဒီမှာ လာပြီး စကားစမြည်ပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်မိတာပါ... စိတ်မရှိပါနဲ့... ငါ ကြိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ မတ်တတ်ထရပ်ကာ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ့အမူအရာမှာ ရိုးသားဟန် ရှိလှသည်။

ဆုမိုက လှမ်းတားလိုက်သည့် ဟန်ပန် လုပ်လိုက်သည်။

"စီနီယာက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ"

စီနီယာရွှီက မျက်လုံးအနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းလေး စိတ်မရှိရင် ပြီးတာပါပဲ... ကဲ... လက်ဖက်ရည် သောက်ကြတာပေါ့"

ဆုမို လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သောက်တော့မည့် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

"စကားမစပ်... ကျွန်တော် တကယ် နားမလည်တာလေး တစ်ခု ရှိနေလို့... စီနီယာ ရှင်းပြပေးနိုင်မလား ခင်ဗျာ"

"ဟေ... ပြောပါဦး"

"ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေမယ့်၊ ဒီကို လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ပါဘူး... စီနီယာက ကျွန်တော့်နာမည် 'ဆု' ဆိုတာ သိနေရုံတင်မကဘူး... ကျွန်တော့် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံနဲ့ ရုပ်ရည်ကိုပါ အတိအကျ ပြောပြနိုင်တယ်ဆိုတော့... ကျွန်တော့်အကြောင်း ဘယ်ကနေ ကြားခဲ့တာလဲ သိခွင့်ရမလား"

ဆုမို လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်း လူကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အမှန်တရားကို သိချင်နေသော အရိပ်အယောင်များ သမ်းနေလေသည်။

စီနီယာရွှီက အံ့သြဟန် မပြဘဲ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းလေးက ဒါကို သိချင်နေမယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."

သူ့လေသံက စဉ်းစားဟန်ပါနေပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ အချက်ပြလိုက်သည်။

ဆုမိုက စကားမပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။

"အင်း..."

စီနီယာရွှီက သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်သည်။

"ကဲ... သူရဲကောင်းလေးက သိချင်မှတော့ ငါလည်း မဖြေဘဲ မနေပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်တုန်းက လမ်းဘေး တောအုပ်ထဲမှာ သူရဲကောင်းလေးရဲ့ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ငါကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရလို့ပါပဲ"

"ဟမ်"

`'ဒါက အဓိက အချက်ပဲလား'`

ဆုမို၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် စီနီယာရွှီ၏ တဟားဟား ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"သူရဲကောင်းလေးက ခွန်အားကြီးမားသလို အရမ်းလည်း သတိကြီးတာပဲ... သိုင်းလောကထဲ ရောက်ခါစ လူတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး... ဒါပေမဲ့ အချိန်လည်း တော်တော် နီးကပ်လာပြီ... မင်း ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းလာသလို မခံစားရဘူးလား"

ဆုမို မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး မျက်နှာထား ပိုမို တင်းမာလာသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် လုံးဝ မသောက်ခဲ့ဘူး"

"ဟားဟားဟား... စားသောက်တာကို သတိထားတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကမှာ ဆရာသခင်တွေ အများကြီးရှိသလို သိုင်းကွက်တွေလည်း သန်းချီ ရှိတယ်လေ... ခွက်ထဲက အရာကိုပဲ ဘာလို့ ကန့်သတ်ထားရမှာလဲ"

သူသည် ဇိသာဘေးရှိ အမွှေးတိုင်အိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမွှေးတိုင်နံ့လေးက မွှေးရဲ့လား"

"..."

ဆုမို မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"အမွှေးတိုင်ထဲမှာ အဆိပ်ထည့်ထားတာလား... ခင်ဗျားကျတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါလား"

"ငါက ဖြေဆေး ကြိုသောက်ထားပြီးသားလေ"

စီနီယာရွှီ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့အမူအရာမှာ အောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

" 'ဟူပျောင်းပျောင်း' က သူ့မှာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိတယ်လို့ ကြွေးကြော်တယ်... 'စားဖိုမှူးကျိုး' ကလည်း ပထမအဆင့် စတင်ခဲ့တယ်... မင်းက စားဖိုမှူးကျိုးရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့လဲ ငါ မသိပေမယ့်... ဝမ်ရှန်မြို့ကို ရောက်လာမှတော့ ငါ့လက်ထဲကနေ မင်း ပြေးမလွတ်တော့ပါဘူး... လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ ခွန်အားက တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်... ငါတောင် မင်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ သိပ်မရဲဘူး"

"ဒါကြောင့် မင်းကို ဖမ်းဖို့ ဒီနည်းလမ်းတွေကို သုံးခဲ့ရတာ"

"အခုတော့ မင်းက သားသတ်စင်ပေါ်က ငါးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီ... မသေချင်ရင် ငါပြောသမျှ နားထောင်တာ ကောင်းမယ်"

"...ဪ... ဒီလိုကိုး... ခင်ဗျားလည်း ပိုးသားသေတ္တာကို လိုချင်လို့ပဲလား"

ဆုမို ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ထင်သားပဲ... အလကား နေ့လည်စာဆိုတာ မရှိသလို... နောက်ကွယ်မှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ စားဖို့သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်မယ့်သူလည်း မရှိပါဘူးလေ... ကဲ... ကျွန်တော်က သေရတော့မှာ ဆိုတော့... မသေခင်မှာ နားမလည်တာလေး တစ်ခုလောက် မေးပြီးမှ သေချင်တယ်... ပိုးသားသေတ္တာထဲမှာ ဘာတွေများ ပါနေလို့လဲ သိခွင့်ရမလား"