အခန်း (၂၉၆-၃၀၀)
Vol. 30 Ch. 296-300
အခန်း (၂၉၆) အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး
တစ်ရက်တာ အနားယူပြီးနောက် မင်ယွဲ့နှင့် အဖွဲ့သားများသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြ
သည်။
ယနေ့သည် မြင်းစီးပြိုင်ပွဲ ဖြစ်သောကြောင့် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး၌ ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။
စနစ်တကျ ဝတ်ဆင်ထားသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မြင်းစီးဝတ်စုံများကြားတွင် ထင်းထင်းလင်းလင်း ဖြစ်နေသူမှာ ယနေ့ပြိုင်ပွဲဝင်မည့်သူပင် ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ပွဲက အောင်နိုင်ဖို့ပဲ ရှိရမယ်၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းဆိုတာ လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"
ဟု ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတည်ကြည်လေးနက်စွာ မှာကြားနေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ဟု ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ ခိုင်မာသော အသံများက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
ထို့နောက် လူစုခွဲကာ မိမိတို့ မြင်းများကို သွားရောက်ခေါ်ယူကြသည်။ ထိုစဉ် ကိုရီးယားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ အဖော်ကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အရာအားလုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ထားတယ်ဆို၊ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဝင်ပြိုင်နိုင်ရတာလဲ"
"သူတို့ မပြိုင်နိုင်လို့ ငါတို့ နိုင်သွားတယ်ဆိုရင်
လည်း သိက္ခာမရှိပါဘူး"
ဟု အမျိုးသားက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် -
"တကယ်လို့... သူတို့ကိုယ်တိုင်က မစွမ်းဆောင်နိုင်တာဆိုရင်တော့ ပြောစရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့"
ဟု ဆိုကာ တရုတ်အဖွဲ့သားများဘက်သို့ မည်းမှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ပြိုင်ပွဲ စတင်လိုက်သည်နှင့် မြေမှုန့်များ တလွင့်လွင့် ထသွားကာ မြင်းခွာသံများက ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။
မြင်းစီးသမားများမှာ လေတိုက်နှုန်းကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ ပရိသတ်များ၏ အားပေးသံများက ကွင်းလုံးဟိန်းနေပြီး ဆူခဲမှာလည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားရပါးရ အော်ဟစ်အားပေးနေတော့သည်။
မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပျော်ရွှင်မှုများ
ပြည့်နှက်နေသည်။
လူသားဟူသည် အပေါင်းအသင်းနှင့် နေထိုင်ရသော သတ္တဝါဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်သော ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များလည်း နိုးကြားလာရသည်။
လက်ရှိတွင် တရုတ်အဖွဲ့က ပထမနှင့် ဒုတိယနေရာတွင် ဦးဆောင်နေပြီး ကိုရီးယားအဖွဲ့က နောက်မှ အပူတပြင်း လိုက်ပါနေကြသည်။
သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် ဦးဆောင်နေသော မြင်းသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကာ ရူးသွပ်သလို မူမမှန် ဖြစ်လာတော့သည်။ မြင်းစီးသမားသည် မြင်းကို ငြိမ်သက်စေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ မြင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လျက် မြင်းစီးသမားကို မြေပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။
ဘေးနားရှိ အဖော်ဖြစ်သူက အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို သိသဖြင့် မိမိမြင်း၏ ဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲကာ သူငယ်ချင်းကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားသည်။
"ခုန်ချလိုက်တော့"
ဟု သူက ချွေးပြန်နေသော်လည်း လက်ကို လှမ်းကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ကိုရီးယားပြိုင်ပွဲဝင် နှစ်ဦးမှာမူ အန္တရာယ်ရှိသော မြင်ကွင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှိန်ဖြင့် ကျော်တက်သွားကြသည်။
မင်ယွဲ့သည် သူတို့၏ မျက်နှာထက်မှ ခိုးပြုံးနေသော အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤကိစ္စမှာ ရိုးရိုးသားသား မဟုတ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။ ယခုအချိန်သည် အနိုင်အရှုံးထက် အသက်ကို ကယ်တင်ရန်မှာ ပို၍ အရေးကြီးသည်။
မြင်းကြီးမှာ နာကျင်စွာ ဟီသံပြုလျက် လေထဲသို့ မြောက်တက်နေသဖြင့် မြင်းစီးသမားမှာ ဇက်ကြိုးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြင်း၏ လည်ပင်းကိုသာ တင်းတင်းဖက်ထားရတော့သည်။ ဤအရှိန်နှင့် လွှင့်ပစ်ခံရပါက ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။
ဆူခဲ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ပရိသတ်စင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
"အရင်ဆင်းလိုက်ပါ"
ဟု မင်ယွဲ့က သာမန်မြင်းပေါ်မှ လူငယ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မချလိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသော မြင်းရူးနောက်သို့ အမီလိုက်တော့သည်။
"တကယ်ကို အားသန်တာပဲ"
ဟု လူငယ်က မင်ယွဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်မိသည်။
ကိုရီးယားပြိုင်ပွဲဝင်များ ပန်းဝင်ချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ မင်ယွဲ့ထံ၌သာ ရှိနေသည်။
မင်ယွဲ့သည် မြင်းရူး၏ ဘေးသို့ ကပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်မြင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ကူးလိုက်သည်။ သူမ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ မြင်းကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်သောအခါ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးလွှားပြီးနောက် မြင်းကြီးမှာ မောဟိုက်ကာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
"တော်လိုက်တာ"
ဟု အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကိုရီးယားပြိုင်ပွဲဝင်ကမူ မိမိကို ချီးကျူးသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဂုဏ်ယူနေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မည်သူကမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။
မင်ယွဲ့ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ တရုတ်အဖွဲ့သားများက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ကလေးများ ဒဏ်ရာမရသည်ကို မြင်မှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ထိုစဉ် ဒိုင်လူကြီးများ ရောက်ရှိလာပြီး ကိုရီးယားက နိုင်ကြောင်း ကြေညာသည်။
တရုတ်အဖွဲ့က ရှုံးနိမ့်မှုကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ရပ်တန့်မနေပေ။ သူမ၏ ထက်မြက်သော အမြင်အာရုံက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။
"ခဏလေးပါ၊ ပြိုင်ပွဲရလဒ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မမှာ မေးစရာ ရှိပါတယ်"
ကိုရီးယားအဖွဲ့သားများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
မင်ယွဲ့သည် မြင်း၏ နောက်ခြေထောက်နားတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး -
"မြင်းရဲ့ ခြေဖဝါးမှာ အပ်တစ်ချောင်း စိုက်နေတယ်၊ ဒီလိုအရာမျိုးက မြင်းဆီ အလိုလို ရောက်မလာနိုင်ဘူး"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဒိုင်လူကြီးများ ကြည့်လိုက်သောအခါ အမှန်ပင် အပ်တစ်ချောင်းကို တွေ့ရသဖြင့် မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ တမင်တကာ လုပ်ကြံမှု ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့က ဆက်လက်၍ -
"ဒီပြိုင်ပွဲမှာ တရုတ်နဲ့ ကိုရီးယားပဲ ရှိတာမို့ ဒီကိစ္စအတွက် ကိုရီးယားကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ လိုအပ်
တယ်လို့ ထင်ပါတယ်"
ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က
"ဒါဟာ ငါတို့ကို စော်ကားတာပဲ"
ဟု အော်ဟစ်သော်လည်း တရုတ်ဘက်မှ တာဝန်ရှိသူများက မင်ယွဲ့ကိုသာ ယုံကြည်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ကိုရီးယားပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးက
“ရှုံးလို့ အရှက်ရနေတာလား၊ ချန်ပီယံဆုကို ပေးလိုက်ရမလား"
ဟု ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောလာသည်။
မင်ယွဲ့က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း -
"ဟက်... ငါတို့ ၄ ကြိမ်တောင် နိုင်ထားပြီးပြီ တစ်ကြိမ်လောက် ရှုံးတာနဲ့ အရှက်ရစရာ မလိုပါဘူး တကယ်လို့ တစ်ခါရှုံးလို့ ရှက်ရမယ်ဆိုရင် နှစ်ခါရှုံးရင်တော့ မျက်နှာပြရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘဲ သုံးခါရှုံးရင်တော့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရမယ့် အခြေအနေပဲ"
ဟု စပ်စပ်လေး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဒီမြင်းဇယားမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ ရှိရမယ် ရှင်တို့ အပြစ်ကင်းတယ်ဆိုရင်လည်း သက်သေပြဖို့ လိုပါတယ် ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ ဒီမှာ ခဏစောင့်ပြီး စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို အတူတူ စစ်ဆေးကြတာပေါ့"
မင်ယွဲ့၏ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော စကားကြောင့် မည်သူမျှ ငြင်းဆန်၍ မရတော့ပေ။ မြင်းဇယားတာဝန်ခံ ရောက်ရှိလာပြီး စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးရန် အမြန်ဆုံး စီစဉ်လေတော့သည်။
အခန်း (၂၉၇) ဒါဟာ ရှောင်လွှဲမရတဲ့ ရလဒ်ပါ
"နှစ်နိုင်ငံချစ်ကြည်ရေးကို ဘယ်သူမှ မထိခိုက်စေနိုင်အောင် အတူတူသွားကြည့်ကြတာပေါ့"
တရုတ်ကိုယ်စားလှယ်က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ရှေ့မှသွားရန် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မြင်းဇယားတာဝန်ခံနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာမူ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော်လည်း မလိုက်ပါဘဲ မနေသာသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်ညစ်ညူးနေတော့သည်။
နှစ်ဖွဲ့လုံး နောက်မှလိုက်ပါလာကြသော်လည်း အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်ထားသော ချစ်ကြည်ရေးမှာမူ လုံးဝဥဿုံ ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကြားတွင် မည်သို့မျှ ပြန်လည်စေးကပ်၍မရတော့သော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ထင်ရှားရှား ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
【 ယွမ်ပေါ့... ငါတို့ရဲ့ အလိုအလျောက် ပုံရိပ်ဖမ်းစနစ်ထဲက မှတ်တမ်းကို စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းနဲ့ အစားထိုးလိုက်တော့ 】
မင်ယွဲ့သည် လူအုပ်ကြား၌ ရှိနေသဖြင့် ကိုယ်တိုင်မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း အင်တာနက်ကွန်ရက်ထဲသို့ အချိန်မရွေးထိုးဖောက်
နိုင်သော ယွမ်ပေါ့ ရှိနေသဖြင့် သူမသည် အသာစီးရနေပြီဖြစ်သည်။
【 စိတ်ချပါ】
မိုဟန်ကျီ၏ ရုံးခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ယွမ်ပေါ့က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပျင်းရိနေသမျှ ယခုမှပင် အလုပ်တစ်ခု ရတော့သည်။
【 အဆင်ပြေသွားပြီလား】
【 ဒါမျိုးကတော့ အသေးအဖွဲပါ၊ ငါ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို ဒီလိုနေရာမှာ သုံးနေရတာ နှမြောဖို့တောင် ကောင်းသေးတယ် 】
ဟု ယွမ်ပေါ့က ဝင့်ကြွားစွာ ဆိုသည်။
မင်ယွဲ့သည် လူအုပ်နောက်မှနေ၍ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။
သူသည် စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းကို အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် ပြုပြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး မြင်း၏ခြေထောက်ထဲသို့ မည်သူက အပ်စိုက်ခဲ့သည်ကို အထင်အရှား ပြသနိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ဘာများ ဆက်ပြောချင်သေးလဲ”
တရုတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်
သည်။
နှစ်နိုင်ငံ ချစ်ကြည်ရေးအတွက် သည်းခံခဲ့သမျှ သူတို့၏ စည်းကို ကျော်လာသောအခါတွင်မူ အလျှော့မပေးနိုင်တော့ပေ။ စောင့်ကြည့်ကင်မရာအတွင်း၌ အပ်စိုက်ခဲ့သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လွင်နေသည်။
ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာမူ ဤမြင်းဇယားငယ်လေးမှ ကင်မရာများက ဤမျှ ကြည်လင်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
"သူ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာမို့ အောင်
နိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြသွားတာ ဖြစ်မှာပါ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်"
ဟု ကိုရီးယားအရာရှိက အရေးမကြီးသလို ပြောဆိုကာ ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
"အသက် ၁၈ နှစ်ကျော်ရင် လူကြီးဖြစ်နေပါပြီ၊ ကိုယ့်လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ်တာဝန်ယူရမယ် ကလေးမို့လို့ဆိုပြီး တာဝန်ရှောင်လို့မရဘူး ဒါဟာ တမင်သက်သက် လုပ်ကြံမှု ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဥပဒေကြောင်းအရ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်သွားမှာပါ"
တရုတ်နိုင်ငံသည် မဟာနိုင်ငံကြီးတစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြသကာ ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်
လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကိုရီးယားတို့ဘက်မှ အမှားကျူးလွန်သူမှာ အထောက်အထား ခိုင်လုံနေသဖြင့် ဆက်လက်ငြင်းဆို၍ မရတော့ဘဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလာရတော့သည်။
အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော မြင်းစီးသမား လူငယ်မှာမူ ထိုသူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေမိသည်။
ခဏတာအတွင်း သူသည် သေမင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ မင်ယွဲ့သာ မကယ်တင်ခဲ့ပါက သူ၏ အခြေအနေမှာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်လေးစရာပင်။ သူသည် ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဖက်အဖွဲ့သားများမှာ မပြေလည်ဘဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ကိုရီးယားတို့သည် ကျန်ရှိသော ပြိုင်ပွဲများနှင့် အခမ်းအနားများကို ဆက်လက်မတက်ရောက်တော့ဘဲ နေရပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြသည်။ ဤပြိုင်ပွဲတွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် လှပစွာ အောင်နိုင်ခဲ့လေပြီ။
"ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... နင်နဲ့ မခွဲချင်လိုက်တာ၊ အချိန်တွေက မြန်လွန်းတယ်"
ဟု ဆူခဲက မင်ယွဲ့ကို တင်းတင်းဖက်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ငါတို့ ကျောင်းချင်းကလည်း မဝေးပါဘူး၊ မကြာခဏ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့"
ဟု မင်ယွဲ့က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများက မင်ယွဲ့ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်ကြပြန်သည်။
"နိုင်ငံတော်အတွက် မင်းလို ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်တွေ လိုအပ်ပါတယ်"
ဟု သူတို့က စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောကြသည်။
သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ ပြုံးလျက် ငြင်းဆိုလိုက်
သည်။
“နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက ကျွန်မ မရှိလည်း အဆင်ပြေမှာပါ ကျွန်မက ဘယ်ကဏ္ဍမှာပဲ ရှိနေပါစေ တရုတ်ပြည်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ကျေနေမှာပါ"
သူမ၏ စကားကြောင့် လူကြီးများမှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးမိကြသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ အနာဂတ် လမ်းခရီး ဖြောင့်ဖြူးပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"
ဟု ဆိုကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ယွမ်ပေါ့သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မင်ယွဲ့၏ တည်နေရာကို စစ်ဆေးနေသည်။ သူမ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို သိသောအခါ ယွမ်ပေါ့မှာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေတော့သည်။
မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို မြင်သော်လည်း တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မို့ စကားမပြောနိုင်ဟုသာ မှတ်ယူထားသည်။
"မစ္စတာမို... မစ္စဝမ် ရောက်နေပါတယ် အရှေ့အိုင် စီမံကိန်းအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်လို့တဲ့"
ဟု လက်ထောက်လင်က ဝင်ပြောသည်။
"အစည်းအဝေးခန်းမှာ ခဏစောင့်ခိုင်းလိုက်၊ ငါ အခုလာခဲ့မယ်"
မိုဟန်ကျီသည် ဖောင်တိန်ကိုချ၍ နှာတံကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလိုပင်။
"ယွမ်ပေါ့... ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ကစားနေနော်၊ ငါ အလုပ်သွားလုပ်ဦးမယ်"
ဟု သူက အလေ့အကျင့်အရ နှုတ်ဆက်လိုက်
သည်။
ယွမ်ပေါ့က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြသောအခါ မိုဟန်ကျီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"မင်းက လူစကား နားလည်တာပဲလား"
ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့လာနေသည်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းညိတ်
လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ အမူအရာကြောင့် မိုဟန်ကျီက ရယ်မောရင်း ယွမ်ပေါ့၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
အခန်း (၂၉၈) အလျင်လိုဖို့ မလိုပါဘူး
မိုဟန်ကျီသည် ဧည့်ဝတ်ပြုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝမ်မိသားစု၏ သမီးကြီးမှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မစ္စတာမို”
မစ္စဝမ်က သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးကာ နှုတ်ဆက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် ယဉ်ကျေးရုံမျှ ခဏတာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆိုဖာတွင် နေရာယူလိုက်သည်။
"လာရင်းကိစ္စကို ပြောပါ"
သူ၏ စကားသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်လှသည်။
လက်ထောက်လင်က လက်ဖက်ရည် လာရောက်ချပေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်မူ ဤကဲ့သို့သော ဧည့်သည်မျိုးကို မိုဟန်ကျီကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံလေ့မရှိသလို လက်ထောက်လင်
ကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်လာစရာ မလိုပေ။
သို့သော် ဝမ်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့်သာ ဤသို့ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် စီမံကိန်းက တော်တော်လေး ကြီးမားပါတယ် အဲဒီလုပ်ငန်းမှာ ကျွန်မတို့ကိုလည်း ပါဝင်ခွင့်ပေးဖို့ မစ္စတာမို စိတ်ကူးရှိမလား သိချင်လို့ပါ"
မိုဟန်ကျီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး -
"ရှင်းယောင်းအုပ်စုက ဒီစီမံကိန်းကို တစ်ဦးတည်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ"
သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း စီးပွားရေးသမားအချင်းချင်း ဖြစ်သဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။
မစ္စဝမ်ကမူ လက်မလျှော့ဘဲ -
"ကျွန်မတို့ဘက်က အလွန် စိတ်ရင်းရှိပါတယ်ရှင်က အသားစားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ကို ဟင်းရည်လေး သောက်ခွင့်ပေးပါလို့ပဲ တောင်းဆိုချင်တာပါ"
ဟု ရည်မှန်းချက်ကြီးစွာ ဆိုသည်။
ထိုစဉ် ဧည့်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လက်ထောက်လင်သည် သီးသန့်ဓာတ်လှေကား ပွင့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထွက်လာသူမှာ မင်ယွဲ့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။
"မစ္စမင်... ဥက္ကဋ္ဌက အခု ဧည့်သည်နဲ့ တွေ့နေပါတယ် သူ့ရုံးခန်းမှာ ခဏနားနေပေးပါ၊ ကျွန်တော် သွားပြီး အသိပေးလိုက်ပါ့မယ်"
"အလျင်လိုဖို့ မလိုပါဘူး၊ သူ အလုပ်တွေ ပြီးတဲ့အထိ ကျွန်မ စောင့်နိုင်ပါတယ်"
မင်ယွဲ့က အေးအေးလူလူပင် ဆိုသည်။
သူမသည် မိုဟန်ကျီကို အံ့အားသင့်စေလိုသဖြင့် ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်ထောက်လင်ကမူ 'ဟုတ်ကဲ့' ဟု ဆိုသော်လည်း ဧည့်ဝတ်ပြုခန်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်းဝင်၍ သတင်းပို့တော့သည်။
"ဥက္ကဋ္ဌမို... မစ္စမင် ရောက်နေပါတယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပသွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
သူသည် မစ္စဝမ်ကို နှုတ်ဆက်၍ပင် မစောင့်တော့ဘဲ -
"မစ္စဝမ်... ကျွန်တော် ပြောစရာရှိတာ အားလုံး ပြောပြီးပါပြီ အခု အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ခွင့်ပြုပါဦး"
ဟု ဆိုကာ အခန်းထဲမှ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
မစ္စဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကြောင့် နီမြန်းသွားရသည်။
သူမသည် လက်ထောက်လင်အား
“ဥက္ကဋ္ဌမိုက ဘယ်သူ့ကို သွားတွေ့တာလဲ၊ ကြည့်ရတာ အတော်လေး ပျော်နေပုံပဲ"
ဟု မေးသော်လည်း လက်ထောက်လင်ကမူ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ပြုံးရုံသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
မင်ယွဲ့ ရုံးခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ယွမ်ပေါ့က သူမအပေါ်သို့ ဝမ်းသာအားရ ခုန်တက်
လိုက်သည်။
သူမက လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး -
"နင်ပဲကိုး"
သူမက ယွမ်ပေါ့၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား လာနေသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး မိုဟန်ကျီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာတော့သည်။
"ယွဲ့ယွဲ့... လာမယ်ဆိုတာ ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ"
သူက ယွမ်ပေါ့ကို အသာအယာ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အတူထိုင်လိုက်သည်။
ယွမ်ပေါ့ကမူ ဤအမျိုးသားသည် သူမနှင့် သူမသခင်ကြားရှိ ကြားလူဟု သတ်မှတ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေလေသည်။
"အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား"
ဟု မင်ယွဲ့က မေးသည်။
"မပြီးသေးဘူး"
ဟု သူက ခေါင်းခါပြသည်။
"ဒါဆိုရင် အရင်သွားလုပ်လေ"
ဟု ဆိုကာ သူမက လက်ကို ရုန်းသော်လည်း သူက လွှတ်မပေးပေ။
"မလွှတ်ချင်ဘူး"
ယခုအချိန်တွင် မိုဟန်ကျီမှာ အာဏာရှိသော ဥက္ကဋ္ဌကြီးနှင့် မတူတော့ဘဲ ကလေးတစ်
ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မင်ယွဲ့သည် သူ၏ စားပွဲဘေး၌ ထိုင်ကာ အဖော်လုပ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။ မိုဟန်ကျီသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏လက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်
ဖြင့်သာ စာချုပ်များကို စစ်ဆေးနေသည်။
"ပုံမှန်ဆို တစ်နာရီနဲ့ ပြီးမယ့်အလုပ်ကို အခုတော့ အချိန်တွေ အများကြီး ပိုကုန်နေပြီ"
ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါက မတူဘူးလေ"
မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ စီးပွားရေးလောက၏ တင်းမာမှုများကြားတွင် အေးချမ်းသာယာသော အရိပ်အာဝါသတစ်ခု ဖြစ်နေလေတော့သည်။
အခန်း (၂၉၉) နောက်တစ်ခါလောက် ပြန်ခေါ်ပေးပါ
"ဘာတွေက ကွဲပြားလို့လဲ"
နီးကပ်လွန်းလှသော ခန့်ညားသည့်မျက်နှာကြောင့် မင်ယွဲ့သည် အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။
သူမသည် ရင်ခုန်သံကို ထိန်းချုပ်ရင်း သိလျက်နှင့်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။
"မင်း ငါ့အနားမှာ ရှိနေတာကြောင့် အလုပ်ချိန် ဘယ်လောက်ကြာပါစေ ငါ စိတ်မပျက်ဘူး မင်းနဲ့ အတူတူ အချိန်တွေအများကြီး... အများကြီး ပိုကုန်ဆုံးချင်တာပါ"
မိုဟန်ကျီ၏ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံက မင်
ယွဲ့၏ ပါးပြင်ကို နီမြန်းသွားစေသည်။
"ကဲပါ... ထမင်းသွားစားရအောင်"
ဟု ဆိုကာ သူမက အကြောင်းအရာကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကုမ္ပဏီမှ ထွက်လာသောအခါ ယွမ်ပေါ့သည် နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာသည်။ ဝန်ထမ်းများမှာမူ ထိုသုံးယောက်ကို မိသားစုလေးတစ်ခုအလား ငေးကြည့်နေကြသည်။
မိမိကို မေ့လျော့နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ယွမ်ပေါ့က စိတ်ထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါမှ မင်ယွဲ့ သတိဝင်လာပြီး မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာတွန်းကာ ခွာလိုက်တော့သည်။
ယွမ်ပေါ့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ မိုဟန်ကျီကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေတော့သည်။ ဤလူသည် သူ့သခင်ကို လုယူသွားသူဟု သတ်မှတ်ထားပုံရသည်။
မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဆိုင်ကြီးမှာ ဆိုင်းဘုတ်
ဖြုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘယ်ဆိုင်က ပိတ်သွားတာလဲ"
"ဒီဆိုင်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"
ဟု မိုဟန်ကျီက ဆိုသည်။
မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်၏ အောင်မြင်မှုအောက်တွင် ထိုဆိုင်မှာ ဖောက်သည်များ ဆုံးရှုံးကာ နောက်ဆုံး၌ ဒေဝါလီခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသူအတွက် မည်သည့် ဂရုဏာမျှ မရှိပေ။ မကောင်းသော စိတ်ထားရှိသူမှာ ထိုက်တန်သော ရလဒ်ကိုသာ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယူဆသည်။
ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူငယ်လေး ရွှီနော့က ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာသည်။
"မမယွဲ့ယွဲ့”
မင်ယွဲ့က ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်
ပေးလိုက်သည်။
ရွှီနော့သည် တောင်ပေါ်ရွာမှ ကယ်တင်ခဲ့သော ကလေးငယ် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မိဘများ၏ မေတ္တာကြောင့် အလွန်ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ရှောင်နော့... ငါ့ကိုတော့ နှုတ်မဆက်တော့ဘူးလား"
ဟု မိုဟန်ကျီက ဟန်ဆောင်ကာ မေးသည်။
"မင်္ဂလာပါ... ဦးဦးမို”
ဟု ကလေးငယ်က အော်ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်နော့... ငါက မင်းရဲ့ မမမင်ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူလေ"
ဟု မိုဟန်ကျီက မတတ်သာသလို ရှင်းပြသည်။
"ဦးဦးက အခု အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
ဟု ကလေးငယ်က အပြစ်ကင်းစရာ မေးလိုက်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ဘတ်ကို လှံဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် အသက်မကြီးသေးသော်လည်း မင်ယွဲ့ကို 'မမ' ဟု ခေါ်ပြီး သူ့ကို 'ဦးဦး' ဟု ခေါ်နေခြင်းက မျိုးဆက်ကွာခြားသွားသလို ခံစားရစေသည်။
စားဖိုမှူးရွှီသည် မင်ယွဲ့ ရောက်လာသည်ကို သိသည်နှင့် အပြေးအလွှား လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူတို့မိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သလို ဆိုင်၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်သည်။
"မစ္စမင်... ဘာသုံးဆောင်မလဲ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ချက်ပေးပါ့မယ်"
"ဆရာကြီး အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဟင်းကိုပဲ ပြင်ပေးပါ"
မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ရှောင်နော့ကိုလည်း သူတို့နှင့်အတူ ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ဟင်းလျာများ ရောက်ရှိလာသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကိုသာ ဟင်းထည့်ပေးနေသဖြင့် သူမက "ကိုယ်တိုင်ပဲ စားပါ" ဟု သတိပေးရသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ရန် ပြင်ကြသည်။
ရှောင်နော့က ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်၍
“တာ့တာ မမ တာ့တာ ယွမ်ပေါ့”
ဟုနှုတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်
"တာ့တာ... အကို”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျေနပ်စွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့က နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ဖြင့် -
"အကို... ကားမမောင်းသေးဘူးလား"
ဟု မေးလိုက်သည်။
ထို 'အကို' ဟူသော ခေါ်သံက မိုဟန်ကျီ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူသည် ကားစက်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်
ကြည့်ကာ -
"နောက်တစ်ခါလောက် ပြန်ခေါ်ပေးပါဦး"
မင်ယွဲ့သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက သူမ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံနက်ကြီးဖြင့် "နောက်တစ်ခါလောက် ခေါ်ပေးပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများက သူမ၏ နားရွက်ကို ထိတွေ့သွားသောအခါ မင်ယွဲ့၏ နားရွက်လေးများမှာ ရဲတက်သွားတော့သည်။
"မခေါ်ဘူး၊ မောင်းတော့"
သူမက ရှက်ရှက်ဖြင့် သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်သွားသော်လည်း ပြုံးလျက် ကားကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့ကမူ အခြေအနေကို သိသဖြင့် နောက်ခန်း၌သာ အသာအယာ အိပ်ပျော်နေတော့သည်။
"ကိုယ့်အိမ်ကို လိုက်ခဲ့မလား"
ဟု မိုဟန်ကျီက မေးလိုက်သောအခါ လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။
အခန်း (၃၀၀) ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးပေးပါ
"မလိုက်တော့ပါဘူး၊ နက်ဖြန်မှ အလုပ်အားတဲ့အချိန် အဖွားတို့ဆီကို သွားလည်ပါ့မယ်"
မင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
မကြာသေးမီက ယွမ်ပေါ့ကြောင့် မိုမိသားစုကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သလို ဖြစ်နေရုံမျှမက ယနေ့တွင်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ သွားရောက်ရန်မှာ သူမအတွက် မသင့်တော်ဟု ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် အိမ်ကို အရင်ပို့ပေးပါ့မယ်"
မိုဟန်ကျီသည် ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသဖြစ်နေသော်လည်း နက်ဖြန်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့ကို အိမ်သို့ ပြန်လည်
ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်ဆိုလာသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို မီးဖိုချောင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
"ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ဟင်းချက်မလို့လေ၊ ယွမ်ပေါ့ ဗိုက်ဆာနေလို့"
သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့အတွက် အစာပြင်ဆင်ပေးရင်း မိုမိသားစုထံ သွားရောက်လည်ပတ်လျှင် မည်သည့်လက်ဆောင် ယူဆောင်သွားရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။
တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများမှာ မိုမိသားစုအတွက် အထူးအဆန်းမဟုတ်ရာ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပန်းထိုးထားသော ပုဝါများနှင့် ပိုးလုံချည်များကိုသာ လက်ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့ပြင် မိုဟန်ကျီ၏ ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ မိုယွီသည် Lolita ဝတ်စုံများကို နှစ်သက်သည်ဟု ကြားသိထားသဖြင့် အခန်းအတွင်း၌ အချိန်ကို အသုံးချကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော Lolita ဝတ်စုံတစ်ခုကို အချိန်မီ ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုဟန်ကျီထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့... နိုးပြီလား၊ ငါ လာကြိုပါ့မယ်"
"ကျွန်မဘာသာပဲ မောင်းလာခဲ့ပါ့မယ်၊ ရှင် တစ်ခေါက်တည်းနဲ့ အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့"
"မင်းရဲ့ ချစ်သူကို သက်သေပြဖို့ အခွင့်အရေးလေးတော့ ပေးပါဦး မင်းက ဘာအခွင့်အရေးမှ မပေးရင် ငါ့အတွက် အရမ်းခက်ခဲလွန်းလို့ပါ"
ဟု မိုဟန်ကျီက ချွဲနွဲ့သလို ဆိုလာသည်။
မင်ယွဲ့သည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း
“ကောင်းပါပြီ... ချစ်သူရယ်၊ အမြန်လာကြိုတော့နော်၊ စောင့်နေမယ် နောက်ကျရင်တော့ စိတ်ဆိုးမှာပဲ"
ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
မိုမိသားစု၏ နေအိမ်၌မူ လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။ မင်ယွဲ့ကို စောင့်ကြိုနေကြစဉ် ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည် မစ္စဝမ် (ဝမ်ချင်း) ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
"အန်တီမို... ကျွန်မကို ရှောင်ချင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကဆို အန်တီက ကျွန်မကို ချီတောင်ချီခဲ့တာလေ"
ဟု ဝမ်ချင်းက အရင်က ရင်းနှီးမှုကို အသုံးချကာ ပြောဆိုသည်။
မေမေမိုမှာမူ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ တုံ့ပြန်သော်လည်း ယနေ့သည် ဧည့်သည်လက်ခံရန် သင့်တော်သောနေ့ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။
ထိုစဉ် မိုယွီတို့ မိသားစု ရောက်ရှိလာသည်။ မိုယွီသည် မေမေမိုကို ပြေးဖက်ကာ ရင်းနှီးမှုကို ပြသလိုက်ရာ ဝမ်ချင်းမှာ ဘေးထွက်လူတစ်ယောက်
အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
"အန်တီ... ဘယ်သူက အချစ်ရဆုံးလဲ"
ဟု မိုယွီက မေးသောအခါ မေမေမိုက
“ရှောင်ယွီပေါ့၊ မင်းက ငါတို့မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မင်းသမီးလေးပဲ"
ဟု ဖြေကြားသည်။
ဝမ်ချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။
သူမသည် အတိတ်ကို အသုံးချကာ နေရာရရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။
"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ယွဲ့မမ လည်း ရှိသေးတာပဲ၊ သူ
လည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်းသမီးလေးပါပဲ"
ဟု မိုယွီက မင်ယွဲ့ဘက်မှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ခြံရှေ့၌ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသော အသံကို ကြားရသောအခါ မိုယွီသည်
“ယွဲ့မမ ရောက်ပြီ ထင်တယ်၊ ကျွန်မ သွားကြည့်ဦးမယ်"
ဟု ဆိုကာ ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
မေမေမိုသည် ဝမ်ချင်းကို ကြည့်ကာ
“မစ္စဝမ်... ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်ရှိလို့ ဧည့်ခံဖို့ အဆင်မပြေတာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး"
ဟု ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ဝမ်ချင်းသည်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်မှ လာခဲ့ပါ့မည်ဟု ဆိုကာ အရှက်တကွဲဖြင့် ပြန်လည်
ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။