အခန်း (၃၀၁-၃၀၅)

အခန်း (၃၀၁) စိမ်းသက်ခြင်း

ဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို မပျက်စီးစေရန် ထိန်းသိမ်းရင်း ထရပ်ကာ အရိုအသေပေး၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အန်တီချန်၊ မိန်းကလေးဝမ်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်သည်

လည်း နေရာမှ ထရပ်လိုက်၏။

ဝမ်ချင်းသည် ပထမဆုံးစကားစုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားမိသည်။

မိုမိသားစုသည် ဧည့်သည်ကို ပြန်ပို့ရန်အတွက် အစေခံတစ်ဦးကိုသာ ခိုင်းစေခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အထက်စီးဆန်လွန်းသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မိုမိခင်ပါ ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှ ဝမ်ချင်း၏ စိတ်အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားရသည်။ မိုမိသားစုသည် သူမကို ဝမ်မိသားစု၏ သမီးကြီးပီပီ အရေးတယူ ရှိနေဆဲပင်ဟု တွေးတောကာ ကျေနပ်သွားမိသည်။

"ဟန်ကျီနဲ့ ယွဲ့ယွဲ့တို့ ပြန်ရောက်ပြီလားဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်"

သို့သော်လည်း လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မိုမိခင်နှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့သည် ဝမ်ချင်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူမဘေးမှ တည့်တည့်ဖြတ်ကျော်၍ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြခြင်းပင်။

ဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတော့သည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယခုကဲ့သို့ အရှက်ရမှုမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်သို့ မည်သူပြန်ရောက်လာသည်ကို သူမ အတိုင်းသား ကြားနေရသဖြင့် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ မည်သည့်မိန်းကလေး ပါလာသည်ကို ကြည့်ရှုရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ သူမ အပြင်သို့ မထွက်လာခင်ကတည်းက တစ်စုံတစ်ဦး၏ မုန်းတီးငြိုးတေးခြင်းကို ခံနေရသည်ကို လုံးဝ မသိရှိသေးပေ။

"မိန်းကလေးဝမ်၊ ကြွပါရှင့်"

ဝမ်ချင်း၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာနှင့် ပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်ပြီး အန်တီချန်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နားလည်ရခက်နေသနည်းဟု တွေးတောမိသည်။

ဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကိုင်ဆောင်ကာ ခေါင်းကို မော်၍ မာန်ပါပါဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"မမယွဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့၊ ညီမလေး တကယ်ကို လွမ်းနေတာ"

မိုယွီသည် မိုဟန်ကျီကို ကျော်ဖြတ်ကာ မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်လှဲတကင်း လုပ်နေတော့သည်။

"တော်ပြီလေ၊ နင်က ကလေးမှ မဟုတ်တော့တာ"

မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အကြာကြီး ကပ်ချွဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီက လက်လှမ်း၍ မိုယွီကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမလေးက အစ်ကို့ထက် ငယ်တာပဲလေ ဟီးဟီး"

မိုယွီသည် မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ နောက်ကွယ်သို့ ပြေးဝင်ပုန်းလိုက်သည်။ ယခင်က မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်စက် မျက်နှာထားကြောင့် သူမ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ အကာအကွယ်ရှိနေသဖြင့် သူမ လုံးဝ မကြောက်တော့ပေ။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကောင်မလေးကို တစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားရင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ အထဲဝင်ကြရအောင်"

မိုဟန်ကျီ၏ စိတ်အလိုမကျမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး သူမနောက်သို့ လိမ်လိမ်မာမာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့"

ထိုစဉ် မိုမိခင်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"အန်တီ"

မင်ယွဲ့ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ထူးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လက်တွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချင်း၏ နှလုံးသားမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျင်းမြို့ရှိ လူကုံထံ လူငယ်များထဲတွင် အားကိုးထိုက်သူ ရှားပါးလှပြီး အားကိုးထိုက်သူများ၏ နောက်ခံကိုလည်း သူမ သဘောမကျခဲ့ပေ။

မိုဟန်ကျီသည် မိသားစုဂုဏ်ဒြပ် ကောင်းမွန်သည့်အပြင် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ကာ သူမနှင့် အသက်အရွယ်ချင်းလည်း နီးစပ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချင်းသည် သူ့ကို သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ လက်ဦးမှုမရယူနိုင်ခင်မှာပင် အခြားသူတစ်ဦးက ကြားဖြတ်လုယူသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။

ဝမ်ချင်းသည် မင်ယွဲ့ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို စတင်လှမ်းကိုင်လိုက်သည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ယောင်္ကျားများအား ဖြားယောင်းသွေးဆောင်တတ်သည့် မိန်းမယုတ်တစ်ဦးဟု စိတ်ထဲကပင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးဝမ်၊ ကြွပါဦးရှင်"

ဝမ်ချင်းသည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အန်တီချန်က ထပ်မံ သတိပေးလိုက်ရပြန်သည်။

မင်ယွဲ့သည် အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်

သည်။

'တကယ်ကို မြေခွေးမလေးပဲ၊ ဖြားယောင်းလွန်းတဲ့ မျက်နှာမျိုးနဲ့၊ ဒါကြောင့်လည်း မိန်းမတွေကို အဖက်မလုပ်တဲ့ မိုဟန်ကျီတောင် သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျရှုံးသွားရတာကိုး' ဟု ဝမ်ချင်းက မင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲဟင်"

မင်ယွဲ့သည် ထိုသူမကို မိုမိသားစု၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မရင်းနှီးပါဘူး"

မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ့သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို သတိပေးထားဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ ချစ်သူမိန်းကလေး သဝန်မတိုစေရန် အခြားမိန်းကလေးများနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိရန်ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာမို၊ ကျွန်မတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်"

ဝမ်ချင်းသည် ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

အနောက်က လိုက်ပါလာသော အန်တီချန်မှာမူ မျက်လုံးကိုသာ လှန်ပြလိုက်မိတော့သည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ ရူးနေသလား၊ သို့မဟုတ် သူဌေးသမီးမို့ အရှက်မရှိတာလားဟု သူမ တွေးနေမိသည်။ အိမ်ရှင်က မကြိုဆိုကြောင်း သိသာနေသော်လည်း အတင်းကပ်နေခြင်းမှာ တကယ်

ပင် အရှက်မရှိလွန်းလှပေ။

"တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မရင်းနှီးဘူးလား"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်

သည်။

တကယ်ကို မရင်းနှီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို အိမ်စေလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ မိန်းကလေးဝမ်က အန်တီ့ကို လာတွေ့တာပါ၊ အခု သူ ပြန်တော့မလို့"

မိုမိခင်သည် အလွန်ပါးနပ်သူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်

ချင်းသည် မိုမိသားစုကို မျက်နှာလုပ်ရန် လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါမူ သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ရည်ရွယ်နေမှန်း အထင်အရှား မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် မိုမိခင်က သူမကိုယ်စား ကြားဖြတ်၍ စကားကို အဆုံးသတ်

ပေးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၀၂) စိတ်စေတနာအနည်းငယ်

ဝမ်ချင်းသည် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေသဖြင့် မိုမိခင်၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်သားသော နှင်ထုတ်မိန့်ကို ပေးလိုက်လေတော့သည်။

"မိန်းကလေးဝမ်၊ သွားကြစို့လေ"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အန်တီချန်သည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ သတိပေးမနေတော့ဘဲ ဝမ်ချင်း၏ လက်တစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်

ဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

အန်တီချန်သည် အင်အားသုံး၍ ဆွဲခြင်းမျိုးမဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ သိသာထင်ရှားလှ

သော ရွံရှာမုန်းတီးမှုများကြောင့် ဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားရသည်။ ဝမ်ချင်းသည် အန်တီချန်၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့ကို ဒေါသတကြီး တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်သံ တဒေါက်ဒေါက်ဖြင့် အိမ်တော်အတွင်းမှ မာန်ပါပါ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ အချစ်ရေးကိစ္စတွေကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းလင်းသင့်တယ်နော်"

မင်ယွဲ့သည် အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ ဝမ်ချင်းကို တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် မိုဟန်ကျီအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီမှာမူ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။

ဝမ်မိသားစု၏ သမီးကြီးက သူ့အပေါ် ဤမျှ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သူ တကယ်ပင် သတိမပြုမိခဲ့သလို သူမ၏ အမည်ကိုပင် ယခုအချိန်ထိ မသိသေးပေ။ မင်ယွဲ့ကသာ ထုတ်မပြောလျှင် သူ

သိရှိလိမ့်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။

"ကိုယ် သူမနဲ့ တစ်ခါပဲ ဆုံဖူးတာပါ၊ အဲဒါကလည်း စီးပွားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ပါ၊ ကိုယ်ကပဲ ငြင်းလွှတ်လိုက်တာ၊ အခုက ဒုတိယအကြိမ် ဆုံတာပဲ၊ သူမ ဘာကြောင့် ကိုယ့်အိမ်ကို ရောက်နေရတာလဲဆိုတာ ကိုယ်တကယ်ပဲ အဖြေမထုတ်

နိုင်ဘူး"

မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြရန် လက်ဝါးဖြန့်ပြကာ အာမခံနေတော့သည်။

"နှစ်ကြိမ်ပဲ ဆုံရသေးတာကို သူမက စွဲလန်းသွားပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ချစ်သူက တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းနေတာပဲပေါ့"

မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများက ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် မိုဟန်ကျီတစ်ယောက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ဟန်ကျီက သူမ ဒီရောက်နေတာကို တကယ်မသိတာပါကွယ်"

အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မိုမိခင်က ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးလိုက်ရသည်။

"အန်တီ၊ သမီးက သူ့ကို စနောက်နေတာပါ"

မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို လွှတ်ကာ မိုယွီ၏ လက်ကို ဆွဲ၍ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

မိုဟန်ကျီမှာမူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဘဲ သူတို့နောက်မှ ခပ်ကုပ်ကုပ်လေး လိုက်ပါသွားရလေသည်။

"အန်တီနဲ့ အဘွားအတွက် သမီး လက်ဆောင်လေးတွေ ယူလာခဲ့ပါတယ်"

မင်ယွဲ့တို့ ရောက်လာသည်ကို သိသည်နှင့် အဘွားမိုသည်လည်း အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပါလား ကွယ်၊ မဖြုန်းတီးပါနဲ့ဦး"

အိမ်ထိန်းက သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းအစုအဝေးကို ကြည့်ပြီး လူကြီးများက အားနာနေကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ကျေနပ်နေကြသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက သမီးကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာပါ၊ အန်တီနဲ့ အဘွားက သမီးရဲ့ စေတနာကို အသိအမှတ်ပြုပေးရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"

မင်ယွဲ့သည် သူမ ပြင်ဆင်လာသော လက်ဆောင်ဗူးများကို သူတို့ရှေ့တွင် ချပြလိုက်သည်။

မိုမိသားစုဝင် အမျိုးသမီး သုံးဦးလုံးမှာ လက်ဆောင်ဗူးများကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖွင့်ကြည့်ကြသည်။ မင်ယွဲ့ ပေးသည့်အရာမှန်သမျှမှာ သူတို့အပေါ် ထားရှိသည့် ဂရုစိုက်မှုကို ဖော်ပြနေသဖြင့် သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ဆောင်အိတ်များမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းမှ သစ်သားသေတ္တာလေးများမှာ ကျေးလက်ဆန်သော အလှတရားနှင့် သင်းပျံ့သော သစ်သားရနံ့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။

သေတ္တာများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ချောမွတ်သော ပိုးသားများနှင့် လက်ရာမြောက်လှသော ပန်းထိုးမှုများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ မင်ယွဲ့၏ ပန်းထိုးပညာကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် ဤပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အနုပညာလက်ရာများဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။

မင်ယွဲ့က သူမ၏ စေတနာကို လက်ဆောင်များဖြင့် ဖော်ပြလိုက်ချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အချို့သော အရာများသည် ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူတို့ နားလည်ထားကြသည်။ လက်ဆောင်ဗူးများအတွင်း၌ မင်ယွဲ့သည် လူတစ်ဦးစီအတွက် ချောင်ဆန်းဝတ်စုံတစ်ထည်၊ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်နှင့် ပိုးစပုဝါတစ်ထည်စီကို သေသပ်စွာ ထည့်သွင်းပေးထားသည်။

"အရောင်တွေက တကယ်ပဲ လိုက်ဖက်လွန်းတယ်"

မိုအဒေါ်သည် ထိုလက်ဆောင်ကို အလွန်မြတ်နိုးသွားပုံရသည်။

"ဒီ အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံက ငါ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်မှာပဲ၊ ယွဲ့ယွဲ့က ငါ့စိတ်ကြိုက်ကို ကွက်တိသိတာပဲ"

မိုမိခင်သည် ဝတ်စုံကို သူမ၏ ကိုယ်၌ တိုင်းကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရနေသည်။

အဘွားမိုသည်လည်း နူးညံ့လှသော ပိုးသားထည်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေတော့သည်။

"အန်တီတို့ သဘောကျတယ်ဆိုရင် သမီး ဝမ်းသာပါတယ်"

မိုမိသားစုတွင် ယခုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ပေါများနေမည်ကို မင်ယွဲ့ သိသော်လည်း သူမ၏ လက်ရာအပေါ် တန်ဖိုးထားပေးကြသည့် လူကြီးများ၏ စေတနာကြောင့် စိတ်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ယွီ၊ ဒါက ညီမလေးအတွက်၊ သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ညီမလေးအတွက်လည်း ပါတာလား"

မိုယွီသည် သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဗူးလေးကို ကြည့်ကာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်မလဲဟု စိတ်

လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောနေသည်။

"မမယွဲ့က ညီမလေးကို စာသင်စက်ကြီးတော့ လက်ဆောင်မပေးဘူးမလားဟင်"

မိုယွီသည် မိုဟန်ကျီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ မူလတန်းကျောင်းသူဘဝ ပထမဆုံး မွေးနေ့တွင် မိုဟန်ကျီက ခြောက်နှစ်စာ သင်ခန်းစာများ အားလုံးထည့်သွင်းထားသော စာသင်စက်ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူးကွယ်"

မင်ယွဲ့သည် မိုယွီ၏ စာသင်ရမှာ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကြောင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်တွေလား"

မိုယွီသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ ပေးလေ့ရှိသော ထူးဆန်းသည့် လက်ဆောင်များကြောင့် တကယ်ပင် ထိတ်လန့်နေမိဆဲဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီကိုယ်တိုင်က ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ ညီမဖြစ်သူအတွက် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်များကို အချိန်မတိုင်မီကပင် စုဆောင်းပေးထားလေ့ရှိသည်။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ မမယွဲ့က ညီမလေး တကယ်ကြိုက်မယ့် အရာကိုပဲ ပေးမှာပေါ့"

မင်ယွဲ့၏ အာမခံချက်ကို ရရှိမှသာ မိုယွီသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဗူးကို ဖွင့်လိုက်

တော့သည်။

ဗူးဖြူလေးပေါ်တွင် လှပသော လိပ်ပြာရုပ်လေးကို ထွင်းထုထားသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ဤလက်ဆောင်အတွက် မည်မျှ စိတ်နှစ်၍ ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အာ... ဒါတွေကို မမယွဲ့ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးတာလားဟင်"

မိုယွီသည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ဗူးထဲတွင် မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ထားသော လှပသည့် ဝတ်စုံအပြည့်အစုံနှင့်အတူ လိုက်ဖက်ညီသော လည်စည်းနှင့် ကျောပိုးအိတ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မမယွဲ့၊ ညီမလေး မမကို တကယ်ချစ်တာပဲ"

မိုဟန်ကျီ တားဆီးချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ မိုယွီသည် မင်ယွဲ့ကို ပြေးဖက်ကာ ပါးကို နမ်းလိုက်

တော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့က ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်သူပါနော်"

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ အခြားပါးတစ်ဖက်ကို ချက်ချင်းပင် လုယူနမ်းရှိုက်လိုက်သဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ ကြောင်အသွားရသည်။

လူကြီးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားကာ မိုဟန်ကျီကို ရှက်ရယ်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်မိသည်။

ယွဲ့မိသားစုမှာ စည်းလုံးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ချစ်ခင်စုံမက်မှုကို လူရှေ့သူရှေ့ ပြသလေ့မရှိကြပေ။ မင်ယွဲ့သည် မိုမိသားစု၏ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမှန်တကယ်

ပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။

မိုဟန်ကျီသည် အေးစက်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိသော်လည်း မိသားစုဝင်များကြားတွင် နွေးထွေးစွာ ပြောဆိုဆက်ဆံနေကြသည်မှာ ကြည်နူးစရာပင်။

မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ ကျေးလက်သားပီပီ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဝန်လေးကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဖခင်မေတ္တာမှာ တောင်ကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မာတင်းမာပြီး မိခင်မေတ္တာမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း စကားဖြင့် ဖော်ပြလေ့မရှိကြသဖြင့် သားသမီးများကသာ မိမိဘာသာ နားလည်ခဲ့ကြရသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ၏ ခံစားချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ခက်ခဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"မမယွဲ့၊ ဒီဝတ်စုံလေးတွေကို ညီမလေး သူငယ်ချင်းတွေကို သွားကြွားဦးမယ်၊ သူတို့တော့ မနာလိုဖြစ်ကြတော့မှာပဲ၊ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ

တစ်ထည်တည်းရှိတဲ့ မမယွဲ့ရဲ့ လက်ရာမို့လို့လေ"

မိုယွီသည် အဝတ်အစားများကို ကိုင်ကာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ပျော်

ရွှင်မှုကို ဖုံးဖွယ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒီကလေးကိုတော့ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့ ယွဲ့ယွဲ့ရယ်၊ ထိုင်ပြီး အနားယူဦးနော်"

အဘွားမိုက ထိုသို့ ဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မြေးမလေးအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ခရီးဝေးကနေ လာရတဲ့အထဲ လက်ဆောင်တွေပါ အများကြီး ယူလာပေးလို့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်၊ မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါတို့ တကယ်ပဲ သဘောကျပါတယ်"

မိုမိခင်သည် မင်ယွဲ့ကို ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံကာ အိမ်ရှိ အကောင်းဆုံးသော မုန့်ပဲသရေစာများဖြင့် တည်ခင်းကျွေးမွေးတော့သည်။

ဝမ်ချင်း ရောက်ရှိစဉ်က ရေတစ်ခွက်သာ တည်ခင်းခဲ့ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော အလေးထားမှုကို အထင်အရှား မြင်နိုင်ပေသည်။

"ကျွန်မက ဒီအိမ်ရဲ့ မင်းသမီးလေးဆိုရင် မမယွဲ့က မင်းသမီးကြီး ဖြစ်မှာပေါ့၊ ညီမလေးကတော့ မင်းသမီးလေးပဲ ဆက်လုပ်မယ်"

မိုယွီ၏ စကားကြောင့် အားလုံး ရယ်မောသွားကြသည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မိသားစုဝင်များနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောနေသော သူမကို ကြည့်ကာ စိတ်အေးချမ်းသာယာမှုကို ခံစားနေရသည်။

"ယွမ်ပေါ့လေး ဘာလို့ ပါမလာတာလဲ၊ အဘွားက အဲဒီကောင်လေးကို လွမ်းနေတာ"

"သူ အိပ်နေလို့ ထားခဲ့ရတာပါ အဘွား"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ညီမလေးကလည်း ယွမ်ပေါ့အတွက် လက်ဆောင် ပြင်ထားတယ်နော်"

ဟု မိုယွီက ဝင်ပြောသည်။

(ယွဲ့ယွဲ့... ယွဲ့ယွဲ့... အဲဒီလက်ဆောင်က ဘာလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးပါဦး)

ယွမ်ပေါ့၏ အသံမှာ မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ယွမ်ပေါ့သည် မိုယွီ ပေးမည့် လက်ဆောင်ကို အလွန် မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

"ရှောင်ယွီ၊ ဘာလက်ဆောင်လဲဟင်၊ ယွမ်ပေါ့ကိုယ်စား မမကပဲ ကြိုတင်ကျေးဇူးတင်ထားပါရစေ"

မင်ယွဲ့က မေးလိုက်ရသည်။

သူမ မမေးလျှင် ယွမ်ပေါ့က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆူညံပူညံ လုပ်နေလိမ့်မည်ကို သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါ ညီမလေး အနုပညာအတန်းမှာ လုပ်ထားတဲ့ ရွှံ့ရုပ်လေးတွေပါ"

မိုယွီသည် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သေသပ်

လှပသော ရွှံ့ရုပ်လေးများကို ထုတ်ပြသည်။

ဆရာနှင့် သူငယ်ချင်းများကပင် ချီးကျူးထားသော ထိုရုပ်လေးများကို သူမ အချစ်ဆုံး ယွမ်ပေါ့အတွက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

(ယွဲ့ယွဲ့၊ ရှောင်ယွီ လုပ်ထားတဲ့ ရုပ်လေးက တကယ်ပဲ လက်ရာမြောက်တာပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခုတင်လေးပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်မယ်)

ယွမ်ပေါ့၏ ကျေနပ်အားရသံကို ကြားရသောအခါ မင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ယွမ်ပေါ့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူသားဆန်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အရာအားလုံးကို သိမြင်နိုင်သော စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လူသားတို့၏ ရိုးရှင်းသော စေတနာနှင့် လက်မှုလက်ရာများကို တန်ဖိုးထားတတ်လာခြင်းမှာ ဝမ်းသာစရာပင် ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင်လည်း ဧည့်သည်တော်အတွက် ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။ မင်ယွဲ့ ရောက်လာသဖြင့် အကောင်းဆုံးသော ဟင်းလျာများဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံရန် အားလုံးက စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ထမင်းစားချိန် ရောက်သောအခါ စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော မိုမိသားစုဝင် အမျိုးသားများလည်း ဆင်းလာကြသည်။

သူတို့သည် အမျိုးသမီးများ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနိုင်ရန် ဖယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မင်ယွဲ့အတွက်မူ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မရှိပေ။

သူမသည် မိုမိသားစု၏ ပေါ့ပါးနွေးထွေးသော လေထုကို နှစ်သက်သဖြင့်သာ မိုဟန်ကျီ၏ အချစ်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် မိုမိခင်က စကားတစ်ခွန်းကို စတင်ပြောဆိုလာသည်။

"ငါတို့နဲ့ ဝမ်မိသားစုနဲ့ စီးပွားရေးအရ ပတ်သက်မှု ရှိလား"

မိုဖခင်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မိုဖခင်သည် ဇနီးဖြစ်သူက မိသားစုစီးပွားရေးကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားတတ်သဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ မေးရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ သမီးက စီးပွားရေး ပတ်သက်မှုလည်း မရှိဘဲနဲ့ ငါတို့အိမ်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရတာလဲ၊ မေးတော့လည်း ဘာမှ မပြောဘူး"

မိုမိခင်သည် မိုဖခင်ကို မေးနေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာ မိုဟန်ကျီထံ၌သာ ရှိ

နေသည်။

ဧည့်သည်ရှေ့တွင် မမေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ မကျန်ရစ်စေရန် သူမက ရှင်းလင်းပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုဖခင်ကလည်း သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်မိသားစုမှ သမီးသည် ကုမ္ပဏီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု သူ ကြားသိထားသဖြင့် ယခုကိစ္စမှာ ရိုးရိုးသားသား မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"သူမ ကုမ္ပဏီကို တစ်ခါလာဖူးပါတယ်၊ အဲဒီနေ့က ယွဲ့ယွဲ့လည်း ရှိနေတာပဲ၊ သူမက 'အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် စီမံကိန်း' မှာ ပူးပေါင်းဖို့ လာပြောတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်တယ်"

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ ကြားစေရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က ထိုနေ့ကတည်းက သိရှိထားပြီး ဖြစ်

သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် များများစားစား မရှိလှပေ။

"ဒီနေ့ သူမ ဘာကြောင့် အိမ်ကို ရောက်လာတာလဲဆိုတာတော့ ကိုယ်လည်း မသိဘူး၊ ကိုယ် ဝမ်မိသားစုဆီ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါ့မယ်"

မိုဟန်ကျီက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၀၃) ကောင်းသောည

ဝမ်ချင်းသည် နားမလည်ဟန် ဆောင်နေသော်လည်း သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ ထိုမျှ အရှက်မရှိနိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း မမေ့နဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အမျိုးသားတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကိုယ်တိုင် သေချာစီမံခန့်ခွဲပါ၊ တခြားသူတွေ မင်းအပေါ် အထင်မှားပြီး ကြားဝင်ပတ်သက်ခွင့် ရှိတယ်လို့ မထင်ပါစေနဲ့"

မိုမိခင်က မိခင်တစ်ဦး၏ စေတနာဖြင့် အလေးအနက် မှာကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သား၊ ဒီကိစ္စမှာတော့ မင်းအဖေဆီက သင်ယူရမယ်၊ အဖေက မင်းအမေအပေါ်မှာပဲ တစ်သက်လုံး သစ္စာရှိခဲ့တာ၊ တခြားအမျိုးသမီးတွေကိုဆိုရင် လုံးဝ အရေးမလုပ်ခဲ့ဘူး"

မိုဖခင်သည် သားဖြစ်သူမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ရင့်ကျက်လွန်းလှသဖြင့် ဆုံးမခွင့် ရှားပါးနေရာ ယနေ့တွင် အခွင့်ကောင်းယူ၍ စနောက်ရင်း ဂုဏ်ဖော်လိုက်သည်။

"အို... ရှင်က ပန်းပင်လေးတွေ၊ မြက်ပင်လေးတွေ စိုက်ခဲ့သေးတာလား၊ ကျွန်မကတော့ အဲဒါတွေကို မျက်စိလျှံသွားခဲ့တာပေါ့၊ အဲဒီတုန်းက ရှင့်ဘေးမှာ ဘယ်လိုပန်းတွေ ရှိခဲ့လဲဆိုတာ ပြန်ပြောပြပါဦးလား"

မိုမိခင်၏ အာရုံမှာ မိုဟန်ကျီထံမှ မိုဖခင်ထံသို့ ချက်ချင်းပင် ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။

မိုဖခင်သည် သူ စကားမှားသွားမှန်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ နတ်မိမယ်လေးကို ရရှိရန်အတွက် ကြိုးပမ်းခဲ့စဉ်ကပင် သူ့ဘေးနားရှိ ပတ်သက်သမျှ မိန်းကလေးအားလုံးကို ပြတ်သားစွာ ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး စည်းကျော်မည့်သူ မရှိအောင် အကွာအဝေးတစ်ခုကို အမြဲ ထိန်းသိမ်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး မိန်းမရယ်၊ ကိုယ်က အမြဲတမ်း စည်းစောင့်ခဲ့တာပါ၊ တခြားသူတွေနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ခဲ့ပါဘူး"

မိုမိခင်က ဆက်လက်၍ အကျပ်မကိုင်တော့ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းလာသော ဇနီးမောင်နှံဖြစ်ရာ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မည်သို့သောသူ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ မနက်ဖြန် ဘာအလုပ်တွေ ရှိသေးလဲကွယ်၊ သမီးရဲ့ အခန်းကိုတော့ အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပေးတယ်နော်"

အဘွားမိုက ထိုသို့ ဆိုလိုက်သည်။

အတည့်အလင်း မပြောသော်လည်း မင်ယွဲ့ကို ညအိပ်တည်းခိုစေလိုသော ဆန္ဒမှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

"ယွမ်ပေါ့လေး အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပါ့မလား၊ သူ့ကို သွားခေါ်ကြမလားဟင်"

မိုယွီသည် သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလေးကို သတိရနေဆဲပင်။

"ယွမ်ပေါ့က တစ်ယောက်တည်း နေတတ်ပါတယ်၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့"

မင်ယွဲ့၏ စကားမှာ ညအိပ်နေခဲ့မည်ဟူသော သဘောတူညီချက်ပင် ဖြစ်သည်။

အဘွားမိုနှင့် မိုမိခင်တို့မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြပြီး မင်ယွဲ့ကို မိုမိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မှတ်ယူကာ ပိုမို အလိုလိုက်ကြတော့သည်။

ညနေခင်း အေးမြသော လေပြည်အတွင်း၌ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ရန် ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

"ဥယျာဉ်ထဲမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာပဲနော်"

မင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပုံစံနှင့် ကွဲပြားနေသော ဥယျာဉ်အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"အဘွားက ယွမ်ပေါ့အတွက် နွေရာသီမှာ အပန်းဖြေဖို့ ရေကူးကန်နဲ့ နားနေဆောင်လေးတစ်ခု ဆောက်ပေးချင်တယ်တဲ့"

စတင်ပုံဖော်နေပြီဖြစ်သော နေရာလေးကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် မြေကျင်းတစ်ခု တူးထားသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရသော်လည်း လူများအတွက် ရေကူးရန်မှာ သေးငယ်လွန်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှသာ ယွမ်ပေါ့အတွက် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရတော့သည်။

"တကယ်လို့ ယွမ်ပေါ့က ဒီမှာ မနေတော့ဘူးဆိုရင်ကော"

မင်ယွဲ့သည် တွေးတောဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်

သည်။

"မင်းက မိုအိမ်တော်မှာ မနေချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ တခြားအိမ်တစ်လုံးမှာ နေလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယွမ်ပေါ့ကတော့ ဒီကို ရံဖန်ရံခါ လာနေဦးမှာပါ"

မိုဟန်ကျီက ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဆိုလိုတာက၊ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းခရီးက အဆုံးထိ မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်ကော၊ ရှင် အဲဒါကို မစဉ်းစားမိဘူးလား"

မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်

သည်။

မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားပြီး မင်ယွဲ့၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာနားသို့ ခပ်ငုံ့ငုံ့ တိုးကပ်၍ တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ အဲဒါက ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိပါတယ်"

မင်ယွဲ့ ဘာမျှ ပြန်မပြောမိပေ။

အမှန်စင်စစ် သူမသည် လူ့သဘာဝကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်သူ မဟုတ်ချေ။ လောကတွင် တည့်တည့်ကြည့်ရန် အခက်ခဲဆုံး အရာနှစ်ခုမှာ နေမင်းကြီးနှင့် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးဖြစ်သည်ဟူသော စကားကို သူမ လက်ခံထားသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ အားမကိုးဘဲ မိမိခြေထောက်ပေါ် မိမိရပ်တည်ကာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ မိုဟန်ကျီ၏ အချစ်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်းမှာလည်း ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်များကို သေချာစွာ တွက်ချက်ပြီးမှ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး၊ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ယွမ်ပေါ့၏ အကူအညီများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အချစ်နယ်ပယ်သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးရန် မကြောက်ရွံ့တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"ကိုယ့်မှာ မင်းမရှိရင် မဖြစ်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ်

သက်သေပြပါ့မယ်"

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးပြင်ကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်"

လက်ရှိအချိန်ကို အကောင်းဆုံး ဖြတ်သန်းခြင်းသည် မင်ယွဲ့၏ ဘဝခံယူချက် ဖြစ်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့ကြသည်။

"ကောင်းသောညပါ"

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကောင်းသောညပါ၊ ရှင်လည်း သွားအိပ်တော့လေ"

မင်ယွဲ့က တံခါးပိတ်ရန် အလှည့်တွင် မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"ကိုယ် လက်ဆောင်တစ်ခုလောက် ရနိုင်မလား"

မိုဟန်ကျီ၏ အကြည့်များမှာ နက်ရှိုင်းလှသော သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ ထိုအကြည့်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရ... ရပါတယ်"

မင်ယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယောင်ယမ်းဖြေကြားလိုက်မိသည်။

"ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ မင်းသမီးလေးဆီကနေ 'Goodnight Kiss' လေး တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး"

မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း နီမြန်းသွားရသည်။

သူမကို "မင်းသမီးလေး" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူမ မိသားစုဝင်များနှင့် စကားပြောနေစဉ်က သူ ဂရုမစိုက်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ အရာအားလုံးကို ကြားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ မင်းသားကြီး"

မင်ယွဲ့သည် ခြေဖျားလေး ထောက်ကာ မိုဟန်

ကျီ၏ နဖူးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်တော့သည်။ မိုဟန်ကျီသည် နဖူးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အချစ်သည် လူတစ်ယောက်ကို ကလေးဆန်စေကာ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်

စေသည်မှာ အမှန်ပင်။

"တကယ်ပဲ အသုံးမကျလိုက်တာ၊ သူက ရှင့်ရဲ့ ချစ်သူပဲဥစ္စာ၊ နမ်းတာလေး တစ်ခုကို ဒီလောက်တောင် ရင်ခုန်နေရလား"

ဟု မင်ယွဲ့က သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် ကြိမ်းမောင်းနေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ခြည်မှာ ကုတင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

မင်ယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုးနာရီ ကျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အတော်လေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသည်။ မိုမိသားစုဝင်များမှာ သူမကို မနှိုးဘဲ အသာအယာသာ သွားလာလှုပ်ရှားနေခဲ့ကြပုံရသည်။

မင်ယွဲ့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာချိန်တွင် မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌဝမ်၊ ကျွန်တော်တို့ 'အရှေ့အိုင် စီမံကိန်း' အတွက် အခုလောလောဆယ် ဘာလက်တွဲဖော်မှ မလိုအပ်ပါဘူး၊ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခဏခဏ လာပြောဖို့ မလိုသလို၊ ကျွန်တော့်အိမ်အထိ လာတာမျိုးက ပိုပြီးတော့ မသင့်တော်ပါဘူး"

မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းကို ပြတ်သားစွာ ချလိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့ကို မြင်သဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ နိုးပြီလား၊ မီးဖိုချောင်မှာ မနက်စာ နွေးထားတာ ရှိတယ်၊ ကိုယ် သွားယူပေးမယ်"

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်စေပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ပင် မနက်စာ သွားယူပေးသည်။

မှိုဟင်းခါး၊ ကြက်ဥပြုတ်နှင့် အီကြာကွေးတို့ကို စီစီရီရီ ချပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ၊ ချစ်သူကြီး"

မိုဟန်ကျီသည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်ထက် "ချစ်သူ" ဟု ခေါ်သည်ကို ပို၍ သဘောကျနေပုံရသည်။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဗိုက်ဆာနေမှာပေါ့၊ စားလိုက်ဦး"

သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ မခေလှသဖြင့် သူ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ထုတ်မပြောရဲပေ။ မင်ယွဲ့က မနက်စာ စားနေစဉ်အတွင်း မိုဟန်ကျီက ကြက်ဥကို သေသေချာချာ အခွံနွှာပေးနေသည်။

"မလှုပ်နဲ့ဦး၊ ကိုယ် ခွံ့ကျွေးမယ်၊ လက်တွေ ပေကုန်ဦးမယ်"

မိုဟန်ကျီသည် ဖြူဥနေသော ကြက်ဥကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တိုးပေးလိုက်ရာ မင်ယွဲ့ကလည်း မငြင်းဘဲ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေနေသော ကြက်ဥအနှစ်များကိုလည်း မိုဟန်ကျီက တစ်ရှူးဖြင့် အသာအယာ သုတ်ပေးနေပြန်သည်။

"ရှင်ကတော့ ကျွန်မကို ဘာမှ လုပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူးလား"

ဟု မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။

"မင်းအတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့်တွေ တစ်သက်လုံး ရှိနေတာပဲလေ"

ထိုစဉ် အပြင်မှ ပြန်လာသော အဘွားမိုက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေသည်။

အဘွားမိုသည် မင်ယွဲ့ ပေးထားသော ချောင်ဆန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ အလွန်ပင် ကျက်သရေရှိလှသည်။

"အဘွား၊ အရမ်း လှနေတာပဲ"

မင်ယွဲ့က ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့လေးက တကယ်ပဲ စကားပြောတတ်တာပဲ၊ လူငယ်တွေရဲ့ ချီးကျူးစကားက တကယ်ကို နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်"

ဟု အဘွားမိုက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အဘွားနှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ မိုအဒေါ်နှင့် မိုမိခင်တို့မှာ ဈေးဝယ်ထွက်သွားကြပြီး မိုယွီမှာလည်း အတင်းလိုက်ပါသွားရကြောင်း အဘွားမိုက ပြောပြသည်။

"ကဲ... အဘွား၊ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သွားတော့မယ်"

မိုဟန်ကျီက ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက အလုပ်သွားမှာလား၊ မင်ယွဲ့ကိုတော့ ဒီမှာ ထားခဲ့လေ"

အဘွားမိုက မကျေမနပ် ဆိုသည်။

"အဘွားကလည်း၊ ယွဲ့ယွဲ့က အခုမှ အားတဲ့အချိန်လေး ရတာပါ"

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ တစ်ချိန်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု စောဒကတက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ သွားကြ သွားကြ၊ အဘွားကတော့ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး၊ နောက်တစ်ခါလာရင် ယွမ်ပေါ့လေးကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ဦးနော်"

နှစ်ယောက်သား အိမ်တော်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အတွက် ကားတံခါး ဖွင့်ပေးရင်း ဆိုသည်။

"ကိုယ် ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ အတူတူ အချိန်အများကြီး ကုန်ဆုံးချင်သေးတာ၊ အတူရှိရတဲ့ အချိန်တွေက မလုံလောက်သလိုပဲ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မနဲ့ အချိန်ပိုပေးလေ"

မင်ယွဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ နောက်ပိုင်း ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ ယွဲ့ယွဲ့ စာသင်တဲ့အချိန်တိုင်း ကိုယ် လိုက်ခဲ့ပေးမယ်"

"မလိုပါဘူး၊ ရှင်က ဘယ်လောက် နာမည်ကြီးလဲဆိုတာ မေ့နေတာလား၊ ရှင်သာ ကျောင်းကို လိုက်လာရင် ကျွန်မတော့ သတင်းတွေထဲမှာ ပါတော့မှာပဲ"

မိုဟန်ကျီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ကားကို စတင် မောင်းနှင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝန်ထမ်းအားလုံးက သူတို့နှစ်ဦးကို တအံ့တဩ ကြည့်နေကြသည်။

"မိုမန်နေဂျာ"

ဓာတ်လှေကားနားသို့ အရောက်တွင် ဝမ်ချင်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဝမ်ချင်းတို့က စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ဒီမှာတင် ဆုံရတာပဲ"

ဟု ဝမ်ဖခင်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ဤသားအဖနှစ်ဦး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်သနည်းဟု စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၀၄) အသုံးမကျသူများ

"လိုရင်းကိုပဲ ပြောပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိသေးလို့ပါ"

မိုဟန်ကျီသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌ၏ အကြည့်များ မင်ယွဲ့ထံသို့ မရောက်ရှိနိုင်စေရန် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌ စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုဟန်ကျီက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိသည့်နှယ် ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ 'အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် စီမံကိန်း' အကြောင်းဆိုရင်တော့ ထပ်ပြောဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အဖြေကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပေးပြီးပြီလို့ ထင်ပါတယ်"

စကားပြောရန် ဟန်ပြင်နေသော ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

"မစ္စတာမို... လူမှုရေးအရ အနည်းငယ်တော့ အလျှော့အတင်း ရှိသင့်တာပေါ့..."

"ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ပြီး သတိပေးကတည်းက ခင်ဗျားတို့အတွက် လမ်းဖောက်ပေးခဲ့ပြီးသားပါ"

မိုဟန်ကျီသည် အချိန်ဆွဲ၍ ငြင်းခုံနေရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

"ဝမ်မိသားစုက ဒီလောက်အထိ ကြီးပွားလာတာဟာ ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားသမီးရဲ့ အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်တဲ့ ဆင်ခြေတွေကြောင့်တော့ မဟုတ်တန်ရာဘူးနော်"

မိုဟန်ကျီ၏ စကားလုံးများမှာ ရိုင်းပျလှသဖြင့် ဝမ်သားအဖနှစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

"မင်း... မင်းက..."

ဝမ်ချင်းသည် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာတတ်သော မိုဟန်ကျီထံမှ ယခုကဲ့သို့ စူးရှသော စကားလုံးမျိုး ကြားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပြင်ပလူများက မိုဟန်ကျီကို အေးစက်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း သူ၏ အထက်တန်းကျသော အမူအရာကို မည်သူမျှ အပြစ်မတင်ဖူးချေ။

ယခုမူ ဝမ်ချင်းသည် သူ၏ ခက်ထန်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"စီးပွားရေးအရ လက်မတွဲနိုင်ရင်တောင် လူမှုရေးအရတော့ လေးစားမှု ရှိသင့်တာပေါ့၊ အခုတော့ အဲဒါကိုပါ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီလား၊ မင်းလုပ်ရပ်က မှားလားမှန်လားဆိုတာ မင်းအဖေကိုပဲ သွားမေးလိုက်ပါဦး"

ဝမ်မိသားစုသည် မိုမိသားစုလောက် မအာဏာမရှိသော်လည်း လူကြီးသူမတစ်ဦး ဖြစ်သည့် သူမကို လူငယ်တစ်ဦးက စော်ကားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးတိုးချင်လာတော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ထိုစဉ် မိုဖခင်သည် ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာရင်း ထိုလူအုပ်စုနှင့် တိုးတော့သည်။ ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားရသည်။

သူသည် မိုဟန်ကျီရှေ့တွင် လူကြီးဟန် ဖမ်းနိုင်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို အမြဲအနိုင်ယူခဲ့သော မိုဖခင်ရှေ့တွင်မူ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။ မိုဖခင်၏ ရှိန်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် သူ အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားရလေ့ရှိသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မစ္စတာမိုကို မြင်လို့ နှုတ်ဆက်ရုံပါ၊ အခုပဲ ပြန်တော့မလို့"

ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌသည် သမီးဖြစ်သူကို မျက်ရိပ်ပြကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဦးလေးမို၊ ဟန်ကျီက ဒီလိုနောက်ခံမကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ တွဲနေတာကို ဦးလေး ဘာမှမပြောဘူးလား၊ သူက အခု ရုံးကိုတောင် ခေါ်လာနေပြီ"

ဝမ်ချင်းသည် သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသူထံမှ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မင်ယွဲ့ကို လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် မင်ယွဲ့ကို သာမန်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဟု အထင်သေးစွာ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းများ၏ Group Chat ထဲတွင်လည်း "သတင်းထူး... သတင်းထူး... မိန်းကလေးဝမ်က ဥက္ကဋ္ဌမိုကို လမ်းပိတ်တားနေတယ်" ဟူသော သတင်းမှာ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။

ဝန်ထမ်းများမှာလည်း လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုရသည်ကို အလွန်ပင် ဝါသနာပါကြသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီကလေးက သမီးကို ဘာလို့ ကုမ္ပဏီအထိ ခေါ်လာရတာလဲ"

မိုဖခင်၏ စကားသံကြောင့် ဝမ်ချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးနေရုံသာမက မိုဖခင်က မင်ယွဲ့ကို အလေးအနက် ထားနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

ဝမ်ချင်းက မိုဖခင်သည် ကုမ္ပဏီသို့ မင်ယွဲ့ ရောက်လာသည်ကို သဘောမကျသဖြင့် မေးမြန်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်—

"သမီးက ဘာလို့ အန်တီတို့နဲ့ ဈေးဝယ်မလိုက်သွားတာလဲ"

ဟု မိုဖခင်က ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားရသည်။

"ဦးလေး... သမီး အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ၊ အန်တီတို့ကတော့ ထွက်သွားကြပြီ"

မင်ယွဲ့သည် မိုအိမ်တော်တွင် ညအိပ်တည်းခိုခဲ့သည်ဟူသော အချက်က ဝမ်ချင်း၏နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

မိုဟန်ကျီနှင့် ပတ်သက်ခွင့်ရသည့် ပထမဆုံးသော အမျိုးသမီးမှာ အမည်မသိ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သူမ လက်မခံနိုင်ဖြစ်

နေသည်။

"မိန်းကလေးဝမ်... မိန်းကလေးကောင်းဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်နေထိုင်ရတယ်၊ တခြားသူတွေရဲ့ မိသားစုကိစ္စထဲမှာ ဝင်မရှုပ်သင့်ဘူးနော်"

မိုဖခင်သည် ဝမ်ချင်းကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမလိုက်

သည်။

ဝမ်ချင်းသည် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌသည်လည်း သမီးဖြစ်သူ အပြောအဆို ခံရသည်ကို မကျေနပ်သော်လည်း မိုသားအဖကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် အင်အားမရှိချေ။

ဝမ်သားအဖ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မိုဖခင်က သားဖြစ်သူကို ဆိုသည်။

"ငါကိုယ်တိုင် ထွက်လာရတယ်၊ မင်းကတော့ တကယ်ကို အသုံးမကျဘူး"

မိုဟန်ကျီက ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်လိုက်

သော်လည်း မိုဖခင်က လက်ဝါးကာပြကာ

“ငါ ချန်လျန်က CEO နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ ရှိသေးတယ်၊ သွားပြီ"

ဟု ဆိုကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်

လိုက်ပြီး ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

မင်ယွဲ့က မေးသည်။

"ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် တရားဝင် ကြေညာတော့မလို့"

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ပုံရိပ်လေးကို သူ၏ WeChat Moments နှင့် Weibo ပေါ်တွင် "ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးလေး" ဟူသော စာသားနှင့်အတူ နှလုံးသားပုံလေး ထည့်၍ တင်လိုက်လေသည်။ မင်ယွဲ့ကလည်း ထိုပို့စ်ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် Like ပေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော ကျန်ကျွင်းနှင့် အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ပြုစကားများ ပေးပို့ကြသည်။

မိုဟန်ကျီသည် လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အားကျရသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏ အချစ်ရေး သတင်းမှာ အားလုံးအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို လက်တွဲ၍ သီးသန့်

ဓာတ်လှေကားအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းများမှာမူ သူတို့၏ ချိုမြိန်သော ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ကာ အားကျမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌမှာမူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲတော့သည်။

"တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ လူကြီးကို လေးစားရမှန်း မသိဘူး"

သူသည် ဒေါသကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်

ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေသည်။

"အဖေ... မိုမိသားစုက အလွယ်တကူ ပြိုလဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချင်းက ဆိုသည်။

"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ဟန်ကျီနဲ့ အဆင်ပြေနိုင်တယ်ဆိုလို့ ငါက အခွင့်အရေးတွေ ဖန်တီးပေးခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ ဘာရလဲ"

ဝမ်သားအဖနှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြစ်တင်နေကြသည်။

ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌက သမီးဖြစ်သူကို အစွမ်းအစ မရှိဟု အပြစ်ဆိုကာ၊ ဝမ်ချင်းကလည်း ဖခင်ဖြစ်သူကို အရည်အချင်း မရှိဟု အပြစ်တင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သွား... နောက်ရက်ကျရင် မုန်မိသားစုက ကောင်လေးနဲ့ သွားတွေ့လိုက်"

ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းသည် မကျေမနပ်ဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကာ သူမ၏ သူငယ်ချင်း ရှောင်ရှီးကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

"ရှောင်ရှီး... မိုဟန်ကျီကို ဖြားယောင်းနေတဲ့ မိန်းမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးစမ်း"

သူမ စိတ်မချမ်းသာသကဲ့သို့ အခြားသူကိုလည်း စိတ်မချမ်းသာစေရဟု ဝမ်ချင်းက ရက်စက်စွာ တွေးတောနေသည်။

သို့သော်လည်း ယွမ်ပေါ့၏ အကာအကွယ်ကြောင့် မင်ယွဲ့၏ အချက်အလက်များကို အွန်လိုင်းတွင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

ရှောင်ရှီးက မင်ယွဲ့၏ အမည်ကိုသာ ရရှိခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုမူ မသိရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ချင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှောင်ရှီးကို "အသုံးမကျတဲ့သူ" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို အသုံးချရန်အတွက် ငွေ သုံးသောင်းကို လွှဲပေးလိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် ငွေကြေးဖြင့် လူများကို ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ရုံးခန်းအတွင်း၌ မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်များနေသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း Tablet ဖြင့် ပန်းချီဆွဲနေသည်။

သူမသည် အလုပ်ကို အာရုံစိုက်နေသော မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ လှပသော ခဲပန်းချီတစ်ချပ်ကို စတင်ပုံဖော်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၀၅) စကားအခြေအတင်

မိုဟန်ကျီသည် စာရွက်စာတမ်းများကြားမှ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် တက်ဘလက်ပေါ်တွင် ကလောင်တံလေးဖြင့် တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်ကာ ရေးဆွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလောင်ထိပ်နှင့် ဖန်သားပြင် ထိတွေ့သံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ရုံးခန်းအတွင်း၌ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မင်ယွဲ့က ခဏအကြာတွင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုရသေးခင်မှာပင် နားလည်မှုရှိသော အပြုံးများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ပြန်လည်ငုံ့ကာ ပန်းချီကို ဆက်လက်ဆွဲနေပြီး မိုဟန်ကျီကလည်း ကုမ္ပဏီအလုပ်များကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ လက်အောက်တွင် စုတ်ချက်လိုင်းများမှာ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေသည်။ စားပွဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်မှာ အကြမ်းထည်မှသည် အလင်းအမှောင်၊ အရောင်အသွေးတို့ဖြင့် သက်ဝင်လာတော့သည်။

သူမသည် စနစ်တကျနှင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပုံဖော်နေခြင်း ဖြစ်ရာ ရိုးရှင်းသော ပုံကြမ်းလေးမှာ အနုပညာမြောက်သော ပုံတူပန်းချီကားတစ်

ချပ်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

"ဟူး... ပြီးပြီ"

မင်ယွဲ့သည် တက်ဘလက်ကို ချလိုက်ပြီး ကိုယ်လက်ဆန့်လိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်လုပ်နေသော်လည်း သူမကို အမြဲအကဲခတ်နေသူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် စာရေးတံကို ချ၍ သူမအနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် အာရုံစိုက်ပြီး ဆွဲနေတာလဲ၊ ကိုယ်ကြည့်နေတာ ကြာပြီ"

"တစ်ခုခု ဆွဲထားတာပေါ့၊ ဘာဆွဲထားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်မလား"

မင်ယွဲ့က တက်ဘလက်ကို မှောက်ထားရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ နားနောက်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံပင်စလေးကို အသာအယာ သပ်

ပေးလိုက်ရင်း—

"မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်ရင် ဘာဆုပေးမှာလဲ"

"ရှင်က ဘာဆုလိုချင်လို့လဲ"

မင်ယွဲ့က ပြန်မေးလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီက သူမ၏ နားရွက်နားသို့ တိုးကပ်ကာ

“ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ့်ကို ဆွဲနေတာ မဟုတ်လား"

ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့မှာ ရုတ်တရက် ရှက်သွေးဖြာသွားကာ အဝေးသို့ ခုန်ထွက်လိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ့်ကို အရမ်းချစ် တယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိနေလို့လေ"

မိုဟန်ကျီ၏ ရိုးသားလွန်းလှသော နောက်ပြောင်မှုကြောင့် မင်ယွဲ့မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။

"ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို စကားတတ်လွန်းနေပြီ"

"ဒါက ကျန်ကျွင်းဆီက သင်ထားတာလေ၊ သူက ပြောတယ်၊ ကိုယ်က တည်လွန်းနေတော့ နည်းနည်းလောက် နောက်တတ်မှ ပိုချစ်ဖို့ကောင်းမှာတဲ့၊ ယွဲ့ယွဲ့ မကြိုက်ဘူးလား"

"ရှင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက ချစ်တာပါပဲ"

မင်ယွဲ့၏ ပွင့်လင်းသော ဝန်ခံမှုကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။

သူမသည် တက်ဘလက်ကို လှန်ပြလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ပန်းချီလက်ရာမှာ ဝါသနာရှင်အဆင့်ထက် များစွာသာလွန်နေပြီး အလင်းအမှောင်၊ အချိုးအစားနှင့် အရောင်စပ်ပုံတို့မှာ အသက်ဝင်လှသည်။

အထူးသဖြင့် သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ်က တည်ကြည်သော အမူအရာကို ပီပြင်စွာ ပုံဖော်

နိုင်ခြင်းမှာ အံ့မခန်းပင်။

"ဒီပန်းချီကားကို ကိုယ့်ကိုပေးပါ၊ ကိုယ် ဘောင်ခတ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားချင်လို့"

မိုဟန်ကျီက ထိုပန်းချီကားကိုသာ ဆုလာဘ်

အဖြစ် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မိုမိခင်နှင့် မိုအဒေါ်တို့သည် မင်ယွဲ့ ပေးထားသော ချောင်ဆန်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်ထွက်လည်ပတ်နေကြသည်။

သူမတို့၏ လှပကျော့ရှင်းသော အသွင်အပြင်ကြောင့် အခြားလူကုံထံ အမျိုးသမီးများက မည်သူ့လက်ရာဖြစ်ကြောင်း စူးစမ်းမေးမြန်းကြသည်။

မိုမိခင်က "ဒါက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ် ချွေးမလေး ကိုယ်တိုင်ချုပ်ပေးထားတာလေ" ဟု ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဖြေကြားလိုက်ရာ အားလုံးက အံ့ဩချီးကျူးကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်သူ ရှိလာသည်။ မိုမိခင်နှင့် မတည့်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက "ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ကောင်မလေးက အဝတ်အစားလေး ချုပ်ပေးပြီး ဖားနေတာကို ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရလား" ဟု စောင်းမြောင်းပြောဆိုလာသည်။

မိုမိခင်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ပါးနပ်စွာပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မအပေါ် စေတနာထားပြီး အဝတ်ချုပ်ပေးမယ့်သူ ရှိတာကပဲ ကံကောင်းတာပါ၊ ကိုယ့်သားက လေလွင့်နေပြီး ချွေးမလောင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောင်းနေတာထက်စာရင်တော့ အများကြီး တော်ပါသေးတယ်"

မိုမိခင်၏ ထိထိမိမိ ပြောဆိုမှုကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်ကာ ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။

ရုံးခန်းအတွင်း၌ မင်ယွဲ့သည် အလုပ်လုပ်နေသော မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ သီချင်းစာသားနှင့် နုတ်စ်အချို့ကို တက်ဘလက်ပေါ်တွင် ရေးမှတ်

နေသည်။

သူမ အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့လျော့သွားတတ်သူဖြစ်သည်။ လက်ထောက်လင်း ဝင်လာချိန်တွင်ပင် သူမ သတိမမူမိချေ။ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့အတွက် ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းနှင့် သူ့အတွက် ကော်ဖီကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် အလုပ်နားချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်စိအညောင်းအညာ ဖြေဖျောက်နေစဉ် မိုဟန်ကျီက နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့က တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ"

သူသည် သူမကို မည်သို့ ချီးကျူးရမည်ကို အမြဲစဉ်းစားနေတတ်သည်။ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် နှစ်ဦးသား လက်တွဲ၍ ကုမ္ပဏီမှ ထွက်လာကြရာ ဝန်ထမ်းများမှာ အားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို အိမ်အရောက် ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။ မင်ယွဲ့က သူ့မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက အလွှတ်မပေးဘဲ သူမ၏ လည်ပိုင်လေးကို ထိန်းကိုင်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ပြန်လည်နမ်းရှိုက်လိုက်

သည်။

"ကိုယ့်ကို သတိရနေနော်"

မိုဟန်ကျီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အနားယူရင်း စနစ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်

သည်။

သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ ယခုအခါ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုများမှာလည်း ထူးချွန်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ စာပေ၊ ဂီတ၊ ပန်းချီနှင့် စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှုတို့တွင် သူမသည် ဧကရီတစ်ပါးကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီ။

"ငွေကြေးအရ ပြည့်စုံသွားပြီဆိုတော့ အခုက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ အသိပညာပိုင်းကို ပိုပြီး မြှင့်

တင်ရမယ့် အချိန်ပဲ"

မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုပြည့်စုံသောသူ ဖြစ်လာစေရန် အသစ်တစ်ဖန် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။