အခန်း (၃၀၆-၃၁၀)

အခန်း (၃၀၆) နောက်ဆုံးသီချင်း

အကယ်၍သာ အခြားသူများက မင်ယွဲ့သည် ဗဟုသုတနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု အတတ်ပညာများကို သင်ယူခြင်းအား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မြှင့်တင်မှုတစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြောင်း သိရှိသွားပါက အားကျစိတ်ဖြင့် ပူလောင်ကြေကွဲသွားကြမည်မှာ အမှန်ပင်

။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများစုသည် ပညာသင်ကြားခြင်းကို ဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်ရသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားကြပြီး ထိုအရာအပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှု ကင်းမဲ့နေတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ ရုန်းကန်ရှင်သန်ရသည့် အဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိဝါသနာပါရာကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်သင်ယူနိုင်ပြီး ထိုသို့သော ရွေးချယ်နိုင်ခွင့်သည်ပင် သူမ၏ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝစေသည်။

ပြင်သစ်စတိုင် ပြတင်းပေါက်ကြီး၏ လိုက်ကာများကို ဆွဲပိတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အပြင်ဘက်မှ လှပသော နေဝင်ဆည်းဆာ မြင်ကွင်းမှာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပကတိအတိုင်း ဖန်တီးထားသော စနစ်၏ သင်ယူရေးအခန်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မြင်ကွင်းပုံဖော်ခြင်း နည်းပညာကို အသုံးပြု၍ မင်ယွဲ့သည် သူမ ဖန်တီးနေသော တေးဂီတကို အစမှအဆုံး ပြန်လည်စစ်ဆေးကာ သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းလေးများကိုပင် အနုစိတ် ပြင်ဆင်မွမ်းမံနေသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုတေးသွားမှာ သူမ စိတ်တိုင်းအကျဆုံး အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သင်ယူရေးအခန်းမှ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ဂီတတူရိယာမျိုးစုံဖြင့် အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ယုဖူတိုက်ခန်းဝင်းရှိ သူမ၏ တိုက်ခန်းနှင့် ကပ်လျက်ခန်းကိုပါ ဝယ်ယူကာ နံရံများကို ဖြိုချ၍ အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ကိုယ်ပိုင်ဂီတခန်းမကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခန်းမှာ အသံလုံစနစ်ကို အထူးစီမံထားသဖြင့် မည်မျှပင် ကျယ်လောင်စွာ တီးခတ်ပါစေ ပြင်ပသို့ အသံထွက်ပေါ်ခြင်း မရှိပေ။

တေးသွားကို ပုံဖော်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ရပ်တန့်မနေဘဲ စိတ်ကူးရရှိစဉ်မှာပင် တေးသီချင်းစာသားများကို စတင်ရေးစပ်

တော့သည်။

သင်ယူရေးအခန်းအတွင်း၌ တိုးညင်းငြိမ့်ညောင်းသော နောက်ခံတေးဂီတများ ပျံ့လွင့်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် သီချင်းရေးစပ်ခြင်းကို ပိုမိုနှစ်ခြိုက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် စာသားများကို အကြိမ်ကြိမ် ရေးလိုက်၊ ဖျက်လိုက်၊ ပြင်လိုက်ဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ အားထုတ်ပြီးနောက်တွင်မှ နောက်ဆုံး စာလုံးအထိ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

တေးသီချင်း၏ ပုံစံနှင့် အဓိကအကြောင်းအရာမှာ နွေဦး၏ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုနှင့် ပတ်သက်၍ သီချင်းရေးစပ်သူ များပြားလှသော်လည်း စာသားနှင့် တေးသွား ကောင်းမွန်သော သီချင်းများမှာမူ ခေတ်အဆက်ဆက် မရိုးနိုင်သော ဂန္ထဝင်မြောက် တေးသီချင်းများ ဖြစ်လာလေ့ရှိသည်။

ရာသီဥတုအကြောင်းကို ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။ သီချင်းတစ်ပုဒ်၏ အသက်မှာ စိတ်ခံစားမှု၊ ဝိညာဉ်နှင့် ခံစားချက်ချင်း ထပ်တူကျမှုတို့ပင် ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် တေးသွားနှင့် စာသားများမှတစ်ဆင့် အရာအားလုံး ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည့် သာယာလှပသော နွေဦးမြင်ကွင်းကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

သီချင်း၏ ပထမပိုင်းသည် အလွန်ပင် တက်ကြွရွှင်လန်းလှသည်။ နွေဦးလေပြည်က ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့နေဟန်၊ မိုးမခပင်များ လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေပုံ၊ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင် နေပူစာလှုံနေပြီး ခွေးကလေးတစ်ကောင်က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပြေးလွှားနေသည့် မြင်ကွင်းများမှာ နားဆင်သူ၏ မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်လာစေသည်။

နွေဦး၏ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ချစ်သူနှစ်ဦး အပြန်အလှန် ဖက်တွဲနေကြသည့် ပုံရိပ်မှာလည်း အားကျစရာ ကောင်းလောက်အောင် ချိုမြိန်လှသည်။

သို့သော် သီချင်း၏ ဒုတိယပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ ခံစားချက်မှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တက်ကြွနေသော တေးသွားမှာ အသံအနိမ့်အမြင့်များစွာ ကျဆင်းသွားကာ အလွန်ပင် ရှည်လျားနက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

နူးညံ့လှသော စာသားများနှင့် ငြိမ့်ညောင်းသော တေးသွားတို့သည် မှိုင်းညို့နေသော ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

သီချင်း၏ ပထမပိုင်းနှင့် ဒုတိယပိုင်းမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေသော်လည်း မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံးကို ချောမွေ့ဟန်ချက်ညီစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဂီတ၏ စည်းချက်နှင့် လိုက်ဖက်ညီမှုများကို သူမကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ် ညှိနှိုင်းခဲ့သလို၊ နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ပေါ့ကပါ ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် သူမ မျှော်လင့်ထားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသီချင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ မော်ကွန်းတင်တေးတစ်ပုဒ် မဟုတ်ဘဲ၊ လှပသော နိဂုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်သည့် "နောက်ဆုံးသီချင်း" သာ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ပေါ့၏ အကူအညီကြောင့် မင်ယွဲ့မှာ များစွာ သက်သာရာရသွားပြီး မိမိတစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသည်ဟူသော ခံစားချက်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တေးသွား၊ စာသားနှင့် တူရိယာမျိုးစုံတို့မှာ လိုက်ဖက်ညီစွာ ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် တူရိယာများစွာကို စမ်းသပ်တီးခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အသင့်တော်ဆုံး တူရိယာကို ရွေးချယ်ကာ တေးသွားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့က ခေတ်မီ အသံဖမ်းစက်များဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ဂီတဖန်တီးမှုကို အသံဖမ်းယူပေးခဲ့သည်။

ယွမ်ပေါ့ ဖန်တီးပေးထားသော သီချင်းကို မင်ယွဲ့ ပြန်လည်နားဆင်ကြည့်သောအခါ တူရိယာသံများ၏ စီးဆင်းမှုမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံနေပြီး အသံ၏ ကြည်လင်မှုမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ဤသည်မှာ ထပ်မံပြင်ဆင်ရန် မလိုတော့သော ပြီးပြည့်စုံသည့် လက်ရာတစ်ခုပင်။

"ယွမ်ပေါ့လေးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ကို စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးကာ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ဒါဆိုရင် လက်ဆောင်ရော ပေးမှာလား"

ယွမ်ပေါ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်ကို မြင်ရုံနှင့် မင်ယွဲ့သည် သူ ဘာလိုချင်သည်ကို သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပြုံးလျက်ပင် သူမ၏ ဖုန်းကို ယွမ်ပေါ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၀၇) အံ့မခန်းဖွယ်ရာ လက်ရာမွန်

ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းကို ရရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖန်သားပြင်ထက်၌ လက်ချောင်းများ သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားလျက် တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် မှာယူနေတော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ နားထဲတွင်မူ အော်ဒါတင်လိုက်သည့် အချက်ပေးသံများသာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြားနေရသည်။

"ဆရာ... ကျွန်မ သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးထားတယ်၊ ဆရာ့အမြင်လေး သိချင်လို့ပါ"

မင်ယွဲ့သည် ယခုလေးတင် အချောသတ်ထားသော သီချင်းသရုပ်ပြဖိုင် ကို ဆရာဖြစ်သူထံသို့ တိုက်ရိုက် ပေးပို့လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့သည် အဘက်ဘက်တွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

သူမသည် အသင်းအဖွဲ့ဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်များကို တစ်ကိုယ်တော် ပြီးမြောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ရုံသာမက သူမ၏ အခန်းတွင်းရှိ အသံဖမ်းစက်ပစ္စည်းများမှာလည်း စနစ်၏ နည်းပညာမြင့် ပစ္စည်းများဖြစ်သဖြင့် အရည်အသွေးမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိချေ။

ထို့ပြင် ယခုအကြိမ်တွင် ယွမ်ပေါ့ကပါ ကူညီပေးထားသဖြင့် လက်ရာမှာ ပိုမိုပြည့်စုံသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂီတအစည်းအရုံး၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ပိုင်ဖခင်သည် သားဖြစ်သူ ပိုင်ကျင်းနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ သူတို့သားအဖ နှစ်ဦးတည်း ရှိနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်…. တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံထားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဘယ်တော့လောက် ကျွန်တော်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးမှာလဲ"

အေးချမ်းသာယာနေသော လက်ဖက်ရည်ဝိုင်း၏ လေထုမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဟောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် အမြဲတမ်း ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်ကို ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး အခွင့်အရေးရတိုင်း စောင်းမြောင်းပြောဆိုတတ်သူ ဖြစ်ရာ ဒုဥက္ကဋ္ဌဘိုင်ကလည်း သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး မရှိချေ။

"ကျွန်တော့်တပည့်လေးက ခင်ဗျားကို တွေ့ဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ သူက အရမ်းအလုပ်များတာ"

ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်သည် လိမ်ညာပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ မင်ယွဲ့သည် တကယ်ပင် အလုပ်များနေသူ ဖြစ်သည်။

"ဟက်... ဂီတအစည်းအရုံးက အဖွဲ့ဝင်တွေတောင် မအားဘူး မပြောကြတာ၊ သူက ဘာတွေများ ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်နေလို့လဲ"

ထိုသူ၏ လှောင်ပြောင်သော စကားကြောင့် ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်သည် ခါတိုင်းကဲ့သို့ သဘောကောင်းမနေတော့ဘဲ မျက်နှာထား တင်းမာသွားခဲ့သည်။

မိမိကို စော်ကားသည်မှာ သည်းခံနိုင်သော်လည်း ချစ်ရသော တပည့်ကို စော်ကားလာသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။

"ကျွန်တော့်တပည့်လေး ရေးတဲ့သီချင်းကို တေးသံရှင်မင်းသမီးကြီး ကျန်းမင်း ကိုယ်တိုင် သီဆိုထားတာဗျ၊ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ လူထုရဲ့ အမြင်က သက်သေပါပဲ"

ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်သည် မင်ယွဲ့၏ အောင်မြင်မှုကို ပြောဆိုရသည်မှာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အခြေခံ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး စနစ်တကျ လေ့လာသင်ယူထားသူ ဖြစ်ရာ ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ဝင့်ထည်စေခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ တုံ့ပြန်စကား မဆိုနိုင်ဘဲ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားရသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်၏ အပိတ်တပည့်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အွန်လိုင်းတွင် ကျော်ကြားနေသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခဏတာ မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်က တစ်ခုခု အောင်မြင်လာတဲ့အခါမှပဲ ကျွန်တော့်ကို လာပြီး လှောင်လိုက်ပါဦး"

ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထိုသူမှာ အရှက်ရကာ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် မင်ယွဲ့ထံမှ သီချင်းသရုပ်ပြဖိုင် ရောက်ရှိလာသဖြင့် ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။

"ဆရာ... သီချင်းတစ်ပုဒ် စမ်းပြီး ဖန်တီးထားပါတယ်၊ ဆရာ အားတဲ့အခါ နားဆင်ပြီး ဝေဖန်ပေးပါဦး"

ထိုစာတိုကို မြင်သည်နှင့် ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်သည် လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်ကို ရပ်တန့်ကာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အနားရှိ လူကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သားဖြစ်သူနှင့်

အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပိုင်ဖခင်သည် တူရိယာပစ္စည်းများ ထားရှိရာ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဂီတအစည်းအရုံးမှ ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြရာ တေးဂီတအတွင်းရှိ စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားကြသည်။

မင်ယွဲ့ ပေးပို့လာသော သီချင်းမှာ အလွန်ပင် တက်ကြွရွှင်လန်းသော တေးသွားဖြင့် စတင်

ထားသည်။

"နုပျိုတဲ့ လူငယ်လေးတွေရဲ့ မြတ်နိုးမှု ခံစားချက်ပဲ" ဟု ပိုင်ကျင်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်

သည်။

သို့သော် သီချင်း၏ အလယ်ပိုင်းတွင် ပီယာနိုသံများမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တီးခတ်လာပြီး ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသော မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထို့နောက် တေးသွားမှာ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဗွိုင်အိုလင်သံမှာ ငြိမ့်ညောင်းစွာဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ပုံဖော်လာတော့သည်။

"သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီပဲ"

ဟု ပိုင်ကျင်းက ဂီတမှတစ်ဆင့် ခံစားချက်ကို ဖတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသီချင်းသည် အစပိုင်းတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နူးညံ့မှုတို့ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပြီးမှ ရုတ်ခြည်း ကျဆင်းသွားကာ ကြေကွဲဖွယ်ရာ နိဂုံးကို ဆိုက်ရောက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘိုင်ဖခင်သည် မင်ယွဲ့၏ ဂီတဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။

"မင်းလည်း ကြိုးစားဦးမှပဲ၊ ယွဲ့ယွဲ့က မင်းကို အချိန်မရွေး ကျော်တက်သွားနိုင်တယ်"

ဟု ပိုင်ဖခင်က သားဖြစ်သူကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သီချင်းစာသားများကို ဖတ်ကြည့်သောအခါတွင်လည်း စာသားနှင့် တေးသွားမှာ တစ်သားတည်း ကျနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဒုဥက္ကဋ္ဌဘိုင်မှာ မင်ယွဲ့ကို မမြင်ရသော်လည်း လက်ခုပ်တီး၍ ချီးကျူးမိတော့သည်။

အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးမှာ သီဆိုထားသူ၏ အသံနှင့် နည်းစနစ်များမှာ ဝါသနာရှင်အဆင့် မဟုတ်ဘဲ အဆင့်မြင့် အနုပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြည့်စုံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဘဝမှာ အဘက်ဘက်က ထူးချွန်တဲ့ ဂီတပညာရှင် တပည့်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပဲ"

ဒုဥက္ကဋ္ဌပိုင်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၀၈) အဖွဲ့အတွင်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း

ဂီတကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာရပ်အဖြစ် လေ့လာလိုက်စားနေသော သူ၏သားဖြစ်သူမှာ သီချင်းဆိုခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံဘာသာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်ရာမှာ သီချင်းရေးစပ်ခြင်းနှင့် တူရိယာတီးခတ်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။

ဂီတလောကအတွင်းရှိ အသင်းအဖွဲ့များ၌ပင် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ အားနည်းချက်ဟူ၍ ရှာမရအောင် ဘက်စုံထူးချွန်သူမျိုးကို တွေ့ရခဲလှရာ၊ ဝါသနာရှင်အဆင့်တွင်မူ သူမကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးမှာ ရှားပါးရတနာပင် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့ကို သူ၏ နောက်ဆုံးတပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အမျှော်အမြင် ကြီးမားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တခါတရံတွင် မာနကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်ခြင်းသည်ပင် မျှော်လင့်မထားသော ဆုလာဘ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဆရာဖြစ်သူ ပိုင်ဖခင်သည် မင်ယွဲ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်ရန် သူ၏ သိက္ခာကိုပင် အရေးမထားဘဲ တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ စိတ်ကျေနပ်ဖွယ်ရာကောင်းသော ထူးချွန်သည့် တပည့်တစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အလုပ်ကိစ္စများကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာရာ ယွမ်ပေါ့သည် တံခါးဝ၌ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အော်ဒါမှာထားတဲ့ အစားအသောက်တွေ ရောက်ပြီလား"

မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မကြာခင် ရောက်တော့မှာပါ၊ ရောက်တော့မှာ"

သူမ မေးမြန်းပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့ကို တောင်းဆိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမကပင် တံခါးဖွင့်၍ အစားအသောက်များကို လက်ခံပေးလိုက်ရသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် Meituan နှင့် Ele.me မှ ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်း လေးဦးခန့် တံခါးဝသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြသည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် အစားအသောက်အားလုံးကို လက်ခံယူလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ပို့ဆောင်ရေး ဝန်ထမ်းများမှာ ဓာတ်လှေကားအတွင်း၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဖောက်သည်၏ အစားအသောက် ပမာဏအပေါ် အံ့ဩနေကြသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ပို့ဆောင်ရေး ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ဝိုင်းဖွဲ့ဆွေးနွေးပွဲ လုပ်မလို့လား"

မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက်ပင် ယွမ်ပေါ့ အသည်းအသန် လိုချင်နေသော အစားအသောက်များကို ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ကာ သူ ထိုင်နိုင်ရန်အတွက် ထိုင်ခုံပုလေးကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ယွမ်ပေါ့သည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ လွှားကနဲ ခုန်

တက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း—

"ယွဲ့ယွဲ့... စားဦးမလား"

ဟု မေးကာ သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။

"မစားတော့ဘူး၊ ငါ မဆာသေးဘူး၊ နင်ပဲ အကုန်စားလိုက်တော့၊ ငါ အခန်းထဲသွားတော့မယ်"

သူမ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် ဆရာပိုင်ထံမှ WeChat မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

"အဖေ... အရင်ကတော့ WeChat သုံးရတာ မကြိုက်ဘူး၊ အရေးကြီးရင် ဖုန်းပဲဆက်ပါဆို"

ပိုင်ကျင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ကျင်းသည် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ဆံပင်အရှည် ထားလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ဖခင်မှာမူ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ရှေးဆန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် မခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေပြီ။

"လူငယ်တွေက ခဏခဏ ဖုန်းဆက်တာကို မကြိုက်ကြဘူးလေ"

ပိုင်ဖခင်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ WeChat အတွင်း၌ လူငယ်များမှာ အုပ်စုနှစ်စု ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်စုမှာ သူ၏ တပည့်များဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ မင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ WeChat မှာ အဖွဲ့တွေဖွဲ့ပြီး အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောနေတာ ငါမသိဘူး မမှတ်နဲ့"

"အဲဒါ ဝူရှောင်ပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့ မဟုတ်တာတွေ မပြောပါဘူး"

ပိုင်ကျင်းက မိမိကိုယ်ကို ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ဖခင်သည် သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ယုံကြည်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသိရသော်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် ဆက်လက်၍ စကားပြောနေလေသည်။

"ငါ့အတွက်လည်း အဖွဲ့တစ်ခုလောက် ဖွဲ့ပေးစမ်း"

ပိုင်ဖခင်က သူ၏ ဖုန်းကို သားဖြစ်သူထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ကျင်းသည် မိမိတို့၏ သီးသန့်အဖွဲ့ထဲသို့ ဖခင်ဖြစ်သူကို မထည့်ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ ရည်ရွယ်သည့်အတိုင်း

“ဂီတလေ့လာမှုနှင့် မျှဝေခြင်းအဖွဲ့"

ဟူသော အမည်ဖြင့် အဖွဲ့သစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဆရာဖြစ်သူရှေ့တွင် စကားပြောရန် ဝန်လေးနေမည့် အခြားတပည့်များအတွက်လည်း အဆင်ပြေစေသည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း ထိုအဖွဲ့ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ကြော်ငြာအဖွဲ့တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မှ ဆရာပိုင်နှင့် စီနီယာများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်ကျင်းက အဖွဲ့အတွင်း၌

“ယွဲ့ယွဲ့... ဒီသီချင်းကို ပလက်ဖောင်းတစ်ခုခုမှာ အရင်ဆုံး တင်ထားလိုက်ပါ"

ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

ဂီတလောကတွင် ခိုးယူဖန်တီးမှုများမှာ နှစ်စဉ်ဖြစ်ပွားနေလေ့ရှိရာ မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ မျက်နှာသစ် ပါရမီရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ လက်ရာကို ကြိုတင်ကာကွယ်ထားရန် အရေးကြီးလှသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"

ဆရာပိုင်နှင့် စီနီယာများမှာ ဂီတလောကအတွင်းရှိ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို မင်ယွဲ့အား စေတနာရှေ့ထား၍ ဝေမျှပေးကြသည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း အဖွဲ့အတွင်းရှိ တစ်ဦးတည်းသော နားထောင်သူအဖြစ် အလေးအနက် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ညဦးယံတွင် နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားကာ လခြမ်းကွေးလေး၏ အလင်းရောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ မင်ယွဲ့နှင့် ယွမ်ပေါ့တို့သည် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်ယွဲ့သည် စီနီယာများ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သီချင်းကို QuLe App ပေါ်သို့ "MOON" ဟူသော အမည်ဝှက်ဖြင့် တင်လိုက်ပြီးနောက် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်သည်။ ယနေ့သည် ပရော်ဖက်ဆာက သူမကို ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ လာရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသော နေ့ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီ"

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ သူငယ်ချင်းများက သူမကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြသည်။

စီနီယာ လျိုဝေနှင့် ကျောက်စီနီယာတို့သည် နေ့ညမပြတ် စမ်းသပ်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေကြရာ မင်ယွဲ့သာလျှင် သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်ကို လိုက်မီနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... မင်းမရှိတဲ့ ရက်တွေမှာ ငါတို့ တကယ်ကို အားကိုးရာမဲ့နေတာ"

ဟု သူငယ်ချင်းများက ဆိုကြသည်။

"မင်ယွဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ ကိုရီးယားတွေရှေ့မှာ မျက်နှာပွင့်ခဲ့တာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

ဟု ကျောက်စီနီယာက ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလာသည်။

"စကားနဲ့ပဲ ဂုဏ်ပြုတာလား၊ ကျွန်မက ပန်းစည်းတွေ ဘာတွေ ပေးမလားလို့ မျှော်လင့်နေတာ"

မင်ယွဲ့က ဟန်ဆောင်၍ စိတ်ပျက်ပြလိုက်ရာ အားလုံးက ရယ်မောကြတော့သည်။

"အခုပဲ သွားဝယ်ပေးမယ်လေ"

ကျောက်စီနီယာက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက်ပင်-

"နောက်တာပါ၊ အားလုံး ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ကြပါ၊ ဒီညကျရင် ကျွန်မကပဲ ညစာ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်"

ဟု အားပေးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၃၀၉) ဂုဏ်ဒြပ်

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ ကျောင်းသားသစ်များမှာမူ သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ လုံးဝအသစ်စက်စက် အတိုင်းပင် ရှိနေသေးပြီး အရာရာကို သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ သူတို့သည် မင်ယွဲ့နှင့် စီနီယာများ အလုပ်စတင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အနားသို့ တိုးကပ်ကာ လိုအပ်သည်များကို တက်ကြွစွာ ကူညီပေးနေကြတော့သည်။

"မင်ယွဲ့... ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး"

ပရော်ဖက်ဆာယန် ဝင်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ကာ စီနီယာလျိုဝေကို စကားအနည်းငယ် မှာကြားပြီးနောက် ဆရာ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"ဆရာ... ခေါ်တာ တစ်ခုခုရှိလို့လားရှင့်"

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က မင်း တကယ်ကို ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်"

ပရော်ဖက်ဆာယန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ချီးကျူးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

"ကဲ... အပိုတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက မင်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ အခု သူတို့က ငါ့ဆီအထိ လာပြီး လူတောင်းနေကြပြီ"

ပရော်ဖက်ဆာယန်မှာလည်း မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ဆိုရှာသည်။

သူ၏ တပည့်မှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်လွန်းလှသဖြင့် ယခင်က နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဌာနမှ ဘွဲ့နှစ်ခုယူရန် ကမ်းလှမ်းခံခဲ့ရရုံသာမက ယခုအခါ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ဌာနကပင် အလိုရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်မ ငြင်းလိုက်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အားနာဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

“တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးမပြုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစိုးရဌာနတွေမှာ အလုပ်လုပ်ရတာက ကန့်သတ်ချက်တွေ အရမ်းများတယ်၊ ကျွန်မက လွတ်လပ်တဲ့ ဘဝကိုပဲ

လိုလားတာပါ"

"မင်း တကယ်ပဲ မသွားချင်တာ သေချာလား၊ စီးပွားရေးလောကမှာ မင်း အောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနဆိုတာက ငွေကြေးထက် ဂုဏ်ဒြပ်ကိုပါ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးနော်"

တိုင်းပြည်နှင့် လက်တွဲ၍ မှန်ကန်စွာ လျှောက်လှမ်းမည်ဆိုပါက သူမ၏ ရှေ့ရေးမှာ တောက်ပနေမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် မင်ယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်မာလှသည်။

"ဆရာ... ကျွန်မ သေချာစဉ်းစားပြီးပါပြီ၊ မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်"

ဥပဒေကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း မရှိသရွေ့ သူမသည် မိမိနှစ်သက်သော လမ်းကိုသာ လျှောက်လှမ်းလိုသည်။

ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် မင်ယွဲ့၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် ဂုဏ်ယူသကဲ့သို့ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုအပေါ်တွင်လည်း ယုံကြည်မှု ရှိသည်။

ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရသည်။

သူတို့သည် မင်ယွဲ့ကို ဝန်ကြီးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ရန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထပ်မံ ဖျောင်းဖျကြသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့်

ပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို အားနာပါတယ်၊ ကျွန်မကို အလေးအနက်ထားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပါတယ်၊ တကယ်လို့ တိုင်းပြည်အတွက် ကျွန်မရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့အခါမျိုးမှာတော့ ဘယ်အချိန်မဆို အသင့်ရှိနေမှာပါ"

မင်ယွဲ့၏ တည်ငြိမ်လှသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများမှာ လိုချင်သော အဖြေကို မရရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်အပေါ်တွင်မူ လွန်စွာ လေးစားသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပရော်ဖက်ဆာယန်က ဆိုသည်။

"မင်း ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုရင်တော့ နောင်တမရနဲ့၊ ငါရှိနေသရွေ့ စီးပွားရေးလောကမှာ မင်းအတွက် နေရာတစ်ခု အမြဲရှိနေစေရမယ်"

ဤသည်မှာ ဆရာဖြစ်သူ၏ အားပေးမှုသာမက မင်ယွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် ယုံကြည်မှုလည်း ဖြစ်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် ရုံးခန်းအတွင်း၌ အခြား ဆရာတစ်ဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် ထိုဆရာက မင်ယွဲ့၏ အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်

လိုက်ခြင်းအပေါ် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည်။

"ဘာ... သူက ငြင်းလိုက်တယ် ဟုတ်လား၊ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက် ခဲယဉ်းသလဲ၊ ငါတို့ ဌာနကလူတွေဆိုရင် ဒါက အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ဒြပ်ပဲ"

ဟု ထိုဆရာက ရင်ဘတ်ဖိ၍ ဆိုသည်။

သို့သော် ပရော်ဖက်ဆာယန်ကမူ မင်ယွဲ့သည် မည်သည့်နေရာတွင် ဖြစ်စေ အောင်မြင်မည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ခံယူထားသည်။

စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေးမှာ ခွဲခြား၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ တိုင်းပြည်၏ စီးပွားရေးကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည်လည်း သံတမန်ရေးရာကဲ့သို့ပင် အရေးကြီးသည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အားလုံးက စမ်းသပ်မှုများတွင် အာရုံစိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ ဝင်လာသံ ကြားသည်နှင့် စပ်စုတတ်သော ကျောက်စီနီယာက ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

"ဂျူနီယာမင်ယွဲ့... ပရော်ဖက်ဆာက ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ၊ သတင်းထူးများ ရှိလို့လား"

မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက်ပင် သူမ၏ အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ စမ်းသပ်မှုများတွင် ပါဝင်ကူညီရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၁၀) အပန်းပြေဆုံးသောအခိုက်အတန့်

"အလုပ်ကိစ္စနဲ့ တွေ့ချင်တဲ့သူရှိလို့ ပရော်ဖက်ဆာက ကျွန်မကို သွားခိုင်းလိုက်တာပါ"

မင်ယွဲ့သည် သာမန်ကာလျှံကာပင် ပြောဆိုလိုက်ပြီး—

"ကျွန်မ သွားတော့မယ်၊ ဒီညတော့ အားလုံးကို ညစာ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်"

ဟု ဆိုကာ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဂျူနီယာမင်ယွဲ့က ကျွေးမယ်ဆိုမှတော့ ငါတို့ကလည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူးပေါ့"

ကျောက်စီနီယာသည် စီနီယာလျိုဝေ၏ လက်ကို ဆွဲကာ မင်ယွဲ့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာခဲ့သလို အခြားသော ကျောင်းသားသစ်များလည်း ဝမ်းသာအားရ လိုက်ပါလာကြသည်။

ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ လက်အောက်တွင် အခြားသော စီနီယာများ ရှိသော်လည်း သူတို့မှာ အခြားဓာတ်ခွဲခန်းများတွင်သာ အလုပ်လုပ်ကြသဖြင့် မင်ယွဲ့နှင့် ထိတွေ့မှု နည်းပါးလှသည်။

"ကြိုက်သလောက်သာ စားကြပါ"

မင်ယွဲ့သည် စီနီယာ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ဂရုမထားဘဲ—

“ကဲ... ကားပေါ်တက်ကြတော့"

ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး ခြောက်ဦးရှိရာ မင်ယွဲ့၏ ငါးယောက်စီးကားနှင့် မလောက်ငပေ။

ထိုစဉ် ပရော်ဖက်ဆာယန် ကားမောင်းထွက်လာသည်နှင့် ဆုံကြလေသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အသစ်ဝင်လာသော ကျောင်းသား သုံးဦးမှာ ကြောင်မြင်သည့် ကြွက်များပမာ ပရော်ဖက်ဆာကို မြင်သည်နှင့် မင်ယွဲ့နောက်တွင် ကွယ်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဆရာ... သွားတော့မလို့လား"

မင်ယွဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အလုပ်ပြီးပြီလား၊ ဘယ်သွားကြမှာလဲ၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးရမလား"

"ရပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ဘာသာ တက္ကစီစီးသွားလိုက်ပါ့မယ်၊ သိပ်မဝေးဘူး"

ဟု ကျောင်းသားသစ်များက အသည်းအသန် ငြင်းဆိုကြသည်။

သူတို့သည် ပရော်ဖက်ဆာ၏ ကားပေါ်တွင် စီးနင်းရသည်ကို ကျောင်းသားလေးများ ဆရာရှေ့တွင် ရှိန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အလွန်ပင် နေရခက်လှသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။

ဘယ်နေရာမှာ စားမည်ဟုပင် မပြောရသေးသော်လည်း "သိပ်မဝေးဘူး" ဟု ငြင်းနေကြပုံမှာ ဆရာ့ကားကို မစီးချင်ကြသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

မင်ယွဲ့ ဝယ်ကျွေးသည့် ဆိုင်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသည်။ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောင်းသားသစ် သုံးဦးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။

ဆိုင်အတွင်းရှိ အပြင်အဆင်နှင့် ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ သူတို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးနေကြသည်။

"ကျွန်မ ကျွေးမှာမို့လို့ အားမနာဘဲ စားကြပါ"

မင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ဆိုင်အတွင်းသို့ ခေါ်

ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လျိုဝေနှင့် ကျောက်စီနီယာတို့မှာမူ မင်ယွဲ့၏ ချမ်းသာမှုကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သိပ်ပြီး နေမခက်လှပေ။

ရောင်စုံကော်ဇောများ ခင်းကျင်းထားပြီး ဗွိုင်အိုလင်သံ ငြိမ့်ညောင်းစွာ ပျံ့လွင့်နေသော ထိုအနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်မှာ အလွန်ပင် ရိုမန်းတစ်ဆန်လှသည်။

မင်ယွဲ့သည် တူရိယာပစ္စည်းများ အသုံးပြုပုံကို မသိနားမလည်သော ကျောင်းသားသစ်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးနေသည်။

သူမ၏ ကြင်နာမှုကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရသာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်ယွဲ့"

ကျောက်စီနီယာက အားရပါးရ စားသောက်ရင်း ဆိုသည်။

"ဒီပန်းကန်က ရှစ်ရာတောင် တန်တာပဲ၊ များများစားမှ ဖြစ်မယ်"

ဟု ကျောက်စီနီယာက ဆိုလိုက်ရာ လျိုဝေက "အရှက်မရှိလိုက်တာ" ဟု မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် အရှက်ကွဲရတာ ငါ့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

ဟု ကျောက်စီနီယာက ချွဲနွဲ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်ရာ မင်ယွဲ့တို့အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းသားများကို အဆောင်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ညစာဖိုးကို ခွဲဝေပေးရန် စဉ်းစားနေကြသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ လက်မခံခဲ့ပေ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် မိုဟန်ကျီထံမှ ဗီဒီယိုကောလ် ရောက်ရှိလာသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ဖိနပ်စင်ဘေးတွင် တင်ထားကာ ဖိနပ်လဲရင်း—

"အခုမှ ပြန်ရောက်တာလား"

ဟု မိုဟန်ကျီက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဓာတ်ခွဲခန်းကလူတွေနဲ့ ညစာ သွားစားနေလို့"

မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ကိုင်ကာ စာကြည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ယွမ်ပေါ့လေးရော"

ယွမ်ပေါ့သည် စာအုပ်စင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် မှိန်းလျက် ရှိနေသည်။ မင်ယွဲ့သည် ထိုပုံစံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"သူကတော့ ငါတို့အိမ်မှာ အပန်းအပြေဆုံးပဲ"

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ—

“အလုပ်မလုပ်ဘဲနဲ့ ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း နေနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် "မင်းနဲ့ အမြဲတမ်း အတူရှိနေချင်တယ်" ဟူသော စကားကိုမူ ရင်ထဲ၌သာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေတော့သည်။