အခန်း (၃၁၆-၃၂၀)
Vol. 32 Ch. 316-320
အခန်း (၃၁၆) ကျွန်မပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်
“ဆရာ... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”
စိမ်းသက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံသည် မင်ယွဲ့၏ နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ရှေ့တွင် မိတ်ဆွေတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသော ပရော်ဖက်ဆာ ယန်မှာ ပြုံးနေရာမှ တန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
မင်ယွဲ့သည် ထိုသူ၏ အသံကို ကြားရုံမျှနှင့်ပင် ဆရာဖြစ်သူက မှတ်မိသွားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရင်းနှီးသောသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
“ငါက မင်းရဲ့ ဆရာ မဟုတ်ဘူး”
ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် အသစ်ရောက်လာသူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မနှစ်မြို့မှုကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။
ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ယခုကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားသော စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲမျိုးကို မင်ယွဲ့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။
မင်ယွဲ့သည် ထိုအမျိုးသားကို စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်နေမိသည်။ သူမသည် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ အငယ်ဆုံး တပည့်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မများနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း ရှေ့မှလူကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် ပါးနပ်သော မင်ယွဲ့သည် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။
ယခင်က ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ဝူဟောက် ဆိုသည့် နာမည်ကို ဆရာ့ထံတွင် မြွက်ဟခဲ့ဖူးရာ ထိုစဉ်က ဆရာသည် ထိုအကြောင်းကို ပြောရန် ဝန်လေးနေ
ခဲ့သည်။
“ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က သိပ်ကို ရက်စက်တာပဲ ငါတို့က ငါးနှစ်တောင် ဆရာတပည့် ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲဟာ”
ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့က သာမန် ဆရာနှင့် ကျောင်းသား ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ မင်ယွဲ့နှင့် လျိုဝေတို့ကဲ့သို့ပင် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က တရားဝင် လက်ခံထားသော တပည့်အရင်းအချာများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ဝူဟောက်၏ ရယ်သံမှာ ဗြောင်ကျလှပြီး သူသည် အမှတ်တရဟောင်းများကို လာရောက်ပြောဆိုခြင်းထက် လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ယွမ်ပေါ့သည် ထိုသူ၏ အချက်အလက်များကို မင်ယွဲ့အတွက် ချက်ချင်း ရှာဖွေပေးလိုက်သည်။
ဝူဟောက်၊ အသက် ၃၄ နှစ်၊ ယန်ကျင်း တက္ကသိုလ်မှ ဘဏ္ဍာရေး မဟာဘွဲ့ ရရှိထားသူ ဖြစ်ပြီး ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ တပည့်ဟောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က သူ ကျောင်းတက်စဉ်ကာလ တစ်လျှောက်လုံး ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကူညီထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် စီးပွားရေး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခု၌ ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဆရာဖြစ်သူကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ ကုမ္ပဏီမှာ ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးလည်း အပြီးတိုင် ပြတ်
တောက်သွားခဲ့ရသည်။
“ငါကတော့ မင်းအပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး”
ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က လှည့်ထွက်ရန် ပြင်
လိုက်သော်လည်း ဝူဟောက်က ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်
လိုက်သည်။
“ပရော်ဖက်ဆာ ယန်... စကားတွေက သိပ်ကို နှလုံးသား မရှိရာ မကျဘူးလား”
“မစ္စတာ ဝူ... ဆရာက ခွေးတွေကို ငါးနှစ်ကြာအောင် ကျွေးမွေးခဲ့ပေမယ့် အဲဒီခွေးတွေဆီက ကျေးဇူးသိတတ်မှုကိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကိုက်တတ်တဲ့ ခွေးဆိုတာ ကိုက်တတ်တဲ့ ခွေးပါပဲ ရွံစရာကောင်းပြီး အရှက်မရှိတဲ့ လူစားမျိုးတော့ လာမလုပ်ပါနဲ့”
မင်ယွဲ့သည် ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံး တစ်လုံးမျှ မသုံးဘဲ ဝူဟောက်ကို ထိရောက်စွာ ဆဲဆိုလိုက်
ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နင်က ဘယ်သူ့ကို ကိုက်တတ်တဲ့ခွေး၊ ဘယ်သူ့ကို ဖားယားတတ်တဲ့သူလို့ ပြောနေတာလဲ”
ဝူဟောက်မှာ လူအများကြားတွင် ဆိတ်ဆိတ်နေကြစဉ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဝင်ရောက် ပြောဆိုလာသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။
လူအများစုမှာ ထိုသူနှစ်ဦးကြားမှ ရန်ငြိုးကို သိရှိထားကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်မပါလိုကြပေ။ သို့သော် မင်ယွဲ့မှာမူ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ တပည့်ဖြစ်ရာ ပြောဆိုပိုင်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။
“မစ္စတာ ဝူ... လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း သိသင့်တယ်၊ စကားတွေကို အတည်ယူမနေပါနဲ့”
မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ “ရှင့်ကို ဆဲနေတာ” ဟုသာ ဖြစ်သည်။
“အို... ပရော်ဖက်ဆာ ယန်ကတော့ တကယ်ကို အိုမင်းလာပြီပဲ၊ မျက်စိတွေပါ မှုန်လာပြီ ထင်
တယ်”
ဝူဟောက်သည် မင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာကို သတိပြုမိသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်
သည်။
“အခုနောက်ပိုင်း ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုပဲ ကြည့်နေကြတာကိုး နောင်ကျရင် နာမည်
ပျက်မှာကိုတော့ မစိုးရိမ်ဘူးလား မသိဘူး”
သူ၏ စကားများမှာ ပိုမို ရိုင်းစိုင်းလာသဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်လာရသည်။
“တိရစ္ဆာန်ထက် မသာတဲ့ကောင်...”
ယဉ်ကျေးသော ပညာတတ်များမှာ ဆဲဆိုရန် စကားလုံး အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ဤစကားကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။
ဝူဟောက်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် ပြင်စဉ် မင်ယွဲ့က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
“ဆရာ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း အကြောင်း ပြောရရင်တော့... ရှင်က အရှက်အကြောက် မရှိတာ အသိသာကြီးပဲလေ ရှင်က ဆရာ့ဘဝရဲ့ အမည်းစက် တစ်ခုပဲ ပြီးတော့ ရှင်က ရုပ်ဆိုးတာ မှန်ပေမယ့် သူတစ်ပါးအပေါ် မနာလိုဖြစ်တာတော့ မကောင်းဘူးနော် ကျွန်မ ချောနေတာကို ရှင် မနာလိုဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ဟား... ဟား... ဟား...”
မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ဝူဟောက်မှာ အကြီးအကျယ် အရှက်ရသွားတော့သည်။
ဝူဟောက်သည် ယခင်ကတည်းက ဆင်းရဲမှုကြောင့် မကျေနပ်ချက်များ ရှိခဲ့ပြီး ဆရာဖြစ်သူက သူ့အပေါ် တရားမျှတမှု မရှိဟု အမြဲ ထင်မြင်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်စင်စစ် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် မည်သူမဆို ကြိုးစားမှုအပေါ် မူတည်၍သာ ဆုချီးမြှင့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့၏ အေးစက်သော အကြည့်များက သူ့ကို ပိုမို ဒေါသထွက်စေသည်။
“နင် ဘာသိလို့လဲ နင် ဘာမှ မသိဘဲနဲ့—”
ဝူဟောက်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြောင့် လူအများ ပိုမို စုရုံးလာကြသည်။ မင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုသူမှာ ကျေးဇူးမသိတတ်သော လူယုတ်မာ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ သိဖို့ မလိုပါဘူး ဆရာသမားကို မရိုသေဘဲ ဘာပညာရပ်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုမှ မရှိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်အကြောင်းကို သိဖို့ မလိုအပ်ဘူးလေ”
မင်ယွဲ့သည် “ငါ့ကို မထိရင် ငါလည်း မထိဘူး” ဟူသော မူကို ကိုင်စွဲထားသူ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက စတင်လာပါက သူမ၏ စကားလုံးများမှာ အဆိပ်လူးမြားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေသော တပည့်မလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။
“သွားကြစို့”
ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ အသံမှာ အိုမင်းသော်လည်း ခိုင်မာလှသည်။ ဆရာဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်တော့သဖြင့် မင်ယွဲ့လည်း သူနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဝူဟောက်မှာမူ ဒေါသကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီး သူတို့ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဆွေးနွေးပွဲ စတင်သောအခါ ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းက မြို့ဟောင်း ပြန်လည် ပြုပြင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံပြုချက်များ တောင်းခံလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ဖျက်ဆီးပြီး အသစ်ပြန် တည်ဆောက်ဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ် ဒေသခံ စီးပွားရေးသမားတွေကိုတော့ တခြားနေရာမှာ အစားထိုး နေရာချပေးသင့်ပါတယ်”
လူငယ်တစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုသူမှာ ဆိုင်ခန်းပေါင်းများစွာကို မည်သို့ နေရာချပေးရမည်ကိုမူ အဖြေမပေးနိုင်ချေ။ လူအများက အမျိုးမျိုး အကြံပြုကြသော်လည်း ခိုင်မာသော အဖြေ မထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ။
ထိုစဉ် လူအများ၏ အံ့သြသော အကြည့်များကြားမှ မင်ယွဲ့က လက်ညှိုးထောင်လိုက်သည်။
“သမီးလေး... ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ”
စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းက ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝူဟောက်ကမူ မင်ယွဲ့သည် လူကြားထဲတွင် လူစွမ်းကောင်း လုပ်ချင်နေသည်ဟု ထင်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့နေခဲ့သည်။
“အသစ်တည်ဆောက်ထားတဲ့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးမှာ နေရာမလုံလောက်ရင် အရှေ့မြို့စီးပွားရေး လမ်းမကြီးမှာ ယာယီ နေရာချပေးလို့ ရနိုင်ပါတယ်ရှင့်”
“ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ ဘာလို့ အဲဒါကို မစဉ်းစားမိတာလဲ အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးကလည်း အသစ်ပဲ၊ ဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီး အားနေသေးတာပဲ”
လူအချို့က ထောက်ခံကြသော်လည်း ဝူဟောက်က ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။
“ဟက်... နင့်စကားက အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးက နင့်အပိုင်ကျနေတာပဲ နင်ပဲ ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ အချိန်ကျမှ လာပြောစမ်းပါ”
လူအများကလည်း အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီး၏ ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူမှန်း မသိကြသဖြင့် ညှိနှိုင်းရန် ခက်ခဲနိုင်ကြောင်း တွေးတောနေကြသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမီးလေး သမီးက ငါတို့ကို လမ်းစအသစ် တစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ”
“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးရှင့် ဒါနဲ့... ကျွန်မက အဲဒီ အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့အတွက် ကျွန်မဆီကို လူလွှတ်ပြီး ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်ရှင့်”
မင်ယွဲ့အတွက်မူ ငွေကြေးမှာ ဂဏန်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် နိုင်ငံတော် စီမံကိန်းများအတွက် ကူညီရန် ဝန်မလေးပေ။
“အခုတော့ အဲဒီနေရာကို ကျွန်မပဲ စိတ်ကြိုက် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီလို့ ပြောလို့ရမလားရှင့်”
မင်ယွဲ့၏ နောက်ဆုံး စကားမှာ ဝူဟောက်ကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝူဟောက်မှာ မျက်နှာကြီး ပျက်သွားတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် မင်ယွဲ့အနေဖြင့် လိမ်ညာပြောဆိုမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။
စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းများမှာလည်း မင်ယွဲ့ကို အထင်ကြီး လေးစားစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်မှာလည်း သူ၏ တပည့်မလေးတွင် ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော စီးပွားရေး လုပ်ငန်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“သမီး... အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးရဲ့ ဘယ်အပိုင်းက သမီးအပိုင်လဲ”
ဘေးမှ စီနီယာတစ်ဦးက စပ်စုလိုက်သည်။
“ဘာကို ပြောတာလဲရှင့်”
မင်ယွဲ့က နားမလည်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
“အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး ဇုန်မှာ အပိုင်း (Zone) A ကနေ F အထိ ခြောက်ခု ရှိတာလေ”
“အားလုံး ကျွန်မ အပိုင်ပါရှင့်”
မင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော စီးပွားရေးဇုန် တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
ပရော်ဖက်ဆာ ယန်ကလည်း ဘေးမှ နားထောင်နေရင်း သူ၏ တပည့်မလေးမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြွယ်ဝနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ဆိုင်ခန်းတွေ နေရာချထားရေး ကိစ္စကတော့ ပြေလည်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်...”
စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်
သည်။
“ယန်ကျင်းဆိုတာ သမိုင်းအမွေအနှစ်တွေ ကြွယ်ဝတဲ့ နေရာပါ လမ်းဟောင်းတွေဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ပြယုဂ်တွေပဲ ဒါကြောင့် အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ အဆောက်အအုံတွေက ဟောင်းနွမ်းနေပြီး လူနေလည်း အရမ်း ထူထပ်နေတယ်...”
အခန်း (၃၁၇) ကိုယ် မင်းကို မြင်ဖူးတယ်
မပြောသော်လည်း လူတိုင်း နားလည်ထားကြသည်။ မြို့ဟောင်းရပ်ကွက်သည် သမိုင်းဝင် အထောက်အထားများနှင့် ဒေသခံတို့၏ သံယောဇဉ်များ ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ဝန်လေးနေကြသော်လည်း၊ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုများက အန္တရာယ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန်မှာ ရှောင်လွှဲမရသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆွေးနွေးပွဲ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာလည်း အစိုးရအနေဖြင့် မူလလက်ရာများကို ထိန်းသိမ်းရင်း ခေတ်မီအောင် ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုသော ဆန္ဒရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးသွားသည်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ကျေနပ်လောက်သည့် အဖြေမျိုးကို မည်သူမျှ မထုတ်ဖော်နိုင်ကြသေးချေ။
မင်ယွဲ့သည်လည်း ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သူမအတွက်မူ ဤပြဿနာမှာ ငွေကြေးအားဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ငွေဖြင့် ဖြေရှင်း၍ရသော အရာသည် ပြဿနာမဟုတ်ဟု သူမ ယူဆထားသော်လည်း၊ အစိုးရစီမံကိန်းများတွင် ဘတ်ဂျက်ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေတတ်သည်ကိုလည်း သူမ နားလည်သည်။
မင်ယွဲ့သည် အမြတ်အစွန်းထက် အစိုးရနှင့် လက်တွဲလုပ်ဆောင်ရခြင်းမှ ရရှိမည့် နောင်ရေးအလားအလာနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ပိုမို အလေးထားသည်။
သို့သော် သူမသည် ရှေ့ဆုံးမှ မတ်တတ်ရပ်ရန် မသင့်သေးပေ။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများမှာ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြရာ၊ ငွေကုန်ကြေးကျများမည့် ကိစ္စကို စတင်ရန် အားလုံးက တွန့်ဆုတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် လူတစ်ဦးက လက်ညှိုးထောင်၍ အကြံပြုလိုက်သည်။
“ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံတွေနဲ့ ခေတ်မီစီးပွားရေးဇုန်တွေ ယှဉ်တွဲတည်ရှိဖို့ဆိုတာ ရန်ပုံငွေပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ် အစိုးရအနေနဲ့ ပုဂ္ဂလိက တင်ဒါခေါ်ယူသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်ရှင့်”
တစ်စုံတစ်ဦးက လမ်းစဖော်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ မင်ယွဲ့လည်း မဆိုင်းမတွပင် ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ရှန်းယောင်း ဂရုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဒီတင်ဒါမှာ ပါဝင်မှာပါ”
အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ရှန်းယောင်းဂရု၏ မန်နေဂျာ ဝမ်
ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မကတော့ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာကို ကိုယ်စားပြုပြီး ပါဝင်ပါ့မယ်”
မင်ယွဲ့၏ စကားသံအဆုံးတွင် အခြားသူများလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လက်ညှိုးထောင်ကာ ပါဝင်လာကြတော့သည်။
ဆွေးနွေးပွဲမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး အစိုးရလူကြီးမင်းများမှာလည်း ကျေနပ်အားရနေကြသည်။
“မင်ယွဲ့... ခဏနေပါဦး”
လူကြီးမင်းက မင်ယွဲ့နှင့် မန်နေဂျာဝမ်တို့ကို သီးသန့် ခေါ်ယူလိုက်သည်။
“မင်ယွဲ့... ကိုယ် မင်းကို မြင်ဖူးတယ်နော်”
မန်နေဂျာဝမ်က ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သဖြင့် မင်ယွဲ့ အံ့သြသွားရသည်။
“ကျွန်တော့်ကို ကုမ္ပဏီမှာ မြင်ဖူးမှာပါ ကျွန်တော့်နာမည်က ဝမ်ပါ၊ ရှောင်ဝမ်လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်”
သူသည် မိုဟန်ကျီ အားကိုးရသောသူ ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့အပေါ် အလွန်ရိုသေစွာ ဆက်ဆံသည်။
မင်ယွဲ့သည်လည်း ပြန်လည် ပြုံးပြလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းကိစ္စများကို အကြမ်းဖျင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဆရာ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်ကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
ကားမောင်းထွက်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော အမည်မှာ “အချစ်တော်လေး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရသည်။
“ဟန်ကျီ... ဘာလို့ အခု ဖုန်းဆက်တာလဲ”
“ဒီနေ့ ဆွေးနွေးပွဲကို သွားခဲ့တယ်ဆို”
မိုဟန်ကျီ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ရုံးခန်း ပြတင်းမှန်ကြီးကို မှီလျက် အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုသိတာလဲ မန်နေဂျာဝမ် ပြောပြတာလား”
မိုဟန်ကျီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။
ထိုရယ်သံမှာ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေသဖြင့် မင်ယွဲ့ပင် ရင်ခုန်သွားရသည်။
“ဘာလို့ ကိုယ့်ကို မပြောတာလဲ”
“ရှင်က လိုက်ချင်လို့လား”
မင်ယွဲ့က ကျီစယ်လိုက်သည်။
“အင်း...”
မိုဟန်ကျီ၏ တုံ့ပြန်မှုက ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နွဲ့ဆိုးဆိုး ဖြစ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့ ရယ်မိသွားသည်။
“ကျွန်မက အလုပ်သွားလုပ်တာလေ၊ ချိန်းတွေ့ဖို့ သွားတာမှ မဟုတ်တာ”
“အလုပ်ရော အချစ်ရော တွဲလုပ်လို့ ရတာပဲဟာ”
မိုဟန်ကျီ၏ စကားကြောင့် မင်ယွဲ့ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ လာခဲ့မည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်းဂရုသို့ ရောက်သောအခါ ဝန်ထမ်းများက မင်ယွဲ့ကို အပြုံးများဖြင့် ဆီးကြိုကြသည်။
သူမသည် သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဖြင့် မိုဟန်
ကျီ၏ ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် တက်လာခဲ့သည်။
တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်နှင့် မိုဟန်ကျီကိုယ်တိုင် လာဖွင့်ပေးသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာထက်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဟိုင်း...”
မင်ယွဲ့က လက်လေးမြှောက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အထဲသို့ ခေါ်သွင်းလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်နေမိသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ပင်ပန်းနေလို့လား”
မင်ယွဲ့က သူ၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။
“အင်း...”
မိုဟန်ကျီက တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။
အမြဲတမ်း ခိုင်မာပြတ်သားလှသော သူဌေးကြီးမှာ ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ ရှေ့တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတော့သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများကို သူမ၏ လည်ပင်းသားပေါ်တွင် ခံစားနေရသဖြင့် ကြက်သီးများပင် ထသွားရသည်။
“ပင်ပန်းရင် နားလိုက်ပါဦး နောင်ကျရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်”
“ရှင့်ကို ကျွန်မ လုပ်ကျွေးပါ့မယ်” ဟူသော စကားမှာ အချစ်ရေးတွင် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။
မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ပင်ပန်းမှုများကို ဖယ်ရှားပေးချင်သော ဆန္ဒဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ကို အထက်အောက် ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။
မိုဟန်ကျီအတွက်မူ ဤရင်ခွင်သည်သာ သူ၏ အနားယူရာ အိုအေစစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေတော့သည်။
အခန်း (၃၁၈) ကျွန်မ ရှင့်ကို လုပ်ကျွေးပါ့မယ်
“ကျွန်မ ရှင့်ကို လုပ်ကျွေးပါ့မယ်” ဟူသော စကားစုသည် အမျိုးသမီး အမြောက်အမြားကို ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းစားခဲ့ဖူးပြီး ယနေ့ခေတ်ကာလတွင်မူ ထိုစကားသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ချေ။
အခြားသူများအတွက်မူ ဤစကားသည် လှည့်စားရန် သို့မဟုတ် ဟန်ပြဂတိပေးရန်သာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မင်ယွဲ့ မြွက်ဟလိုက်သောအခါတွင်မူ ၎င်းသည် စစ်မှန်သော စေတနာနှင့် လက်တွေ့ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်းတို့ ပြည့်နှက်နေသော ကတိကဝတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားရသည်။
“တကယ်လား... ဒါဆိုရင်တော့ ကိုယ်က တစ်လစာ ထောက်ပံ့ကြေးကိုပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပေါ့”
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ပခုံးပေါ်မှ ခေါင်းကိုမော့ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။
ယွဲ့ယွဲ့သည် သူ၏ အားအင်ဖြည့်တင်းရာ စွမ်းအင်ပင်လယ် ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမကို မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ စိတ်သောကများမှာ နှင်းပွင့်များပမာ အရည်ပျော်ကျသွားရသည်။
မင်ယွဲ့၏ လေသံမှာ အလေးအနက် ရှိလှသော်လည်း ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး စာရင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် မိုဟန်ကျီက ထိုသို့ ပြန်လည်ပြောဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းစွာပင် ရယ်မောဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
သူမတွင် ငွေကြေး မချို့တဲ့ပေ။
မိုဟန်ကျီကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို လုပ်ကျွေးပြုစုရန်မှာ သူမအတွက် အပန်းမကြီးလှသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းရှိ ကတ်ပြားများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ်ပိုင်တဲ့ ကတ်တွေပါ၊ မင်းပဲ ယူထားလိုက်တော့”
အနက်ရောင် ကတ်ပြား အမြောက်အမြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်ယွဲ့မှာ အလိုအလျောက်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူမတွင်လည်း ငွေကြေး အမြောက်အမြား ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။
“ရှင့်ပိုက်ဆံတွေကို ရှင့်ဘာသာ သိမ်းထားပါ၊ ရှင့်ကို လုပ်ကျွေးဖို့ ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိပါတယ်”
မင်ယွဲ့က ကတ်ပြားများကို ပြန်လည် တွန်းပို့လိုက်သည်။ သို့သော် မိုဟန်ကျီမှာ ဆိတ်ဆိတ်နေလျက် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင်သွားသည်။ မင်ယွဲ့က အမှန်တကယ် ငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အေးဆေးစွာပင် ရှင်းပြတော့သည်။
“ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ လစာကတ်၊ ဒါက ရှယ်ယာအမြတ်ငွေတွေ၊ ဒါကတော့ ကိုယ်ပိုင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေပါ...”
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ရှောင်လွှဲ၍ မရအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ သူမ ထပ်မံ ငြင်းဆန်ရန် မပြင်မီမှာပင် သူက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းက ကိုယ့်ကို လုပ်ကျွေးမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ လစာတွေကို အပ်နှံတာက ဘာမှ မဆန့်ကျင်ပါဘူး”
သူသည် ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မင်ယွဲ့ လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင်မူ အခွင့်အခါကောင်း သင့်သဖြင့် သူ၏ ဆန္ဒကို အကောင်အထည် ဖော်လိုက်ခြင်းပင်။
မိုဟန်ကျီ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အကြည့်များအောက်တွင် မင်ယွဲ့မှာ နောက်ဆုံး၌ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ ယူထားပါ့မယ် ဒါပေမဲ့ နောင်ကျရင် ကျွန်မ စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားရမယ်နော်၊ မဟုတ်ရင်တော့ မုန့်ဖိုး မပေးဘူး”
မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ “ဒါကို မယူရင် မင်း ကိုယ့်ကို မချစ်ဘူးလို့ မှတ်ယူမယ်” ဟူသော အမူအရာမျိုး ပေါက်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ ကြောက်ရွံ့သွားရသည်။
“ကောင်းပါပြီဗျာ”
မင်ယွဲ့က ကတ်ပြားများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။
“ကိုယ့်မှာ အခြားသော ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ အခွင့်အရေး ရတဲ့အခါ အဲဒါတွေကိုလည်း မင်းပဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး”
မင်ယွဲ့မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမအနေဖြင့်လည်း သူ၏ ယုံကြည်မှုကို မည်သည့်
အခါမျှ အလွဲသုံးစားလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။
ခေတ္တမျှ ချိုမြိန်သော အခိုက်အတန့်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် လုပ်ငန်းခွင်သို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အလုပ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေသော ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။
“အမျိုးသား တစ်ယောက်က အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ရင် သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ပေးအပ်နိုင်မှာလဲ ဒါက အချစ်မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ”
မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမပြုမိသော အချစ်ရိပ်များ ထင်ဟပ်နေတော့သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လက်ထောက် လင်း သည် အလုပ်ကိစ္စများကြောင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကပ်မနေဘဲ တစ်ဦးက စားပွဲတွင် အလုပ်လုပ်နေပြီး အခြားတစ်ဦးက ဆိုဖာတွင် စာဖတ်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ဟန်ချက်ညီကာ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌ... အရှေ့အိုင်ဂေဟစနစ် စီမံကိန်းမှာ ပြဿနာ တစ်ခု ပေါ်နေပါတယ်”
မင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကြောင့် စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ နားစွင့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အရင်က အားလုံး အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်လား”
မိုဟန်ကျီက လက်စွပ်ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ လက်စွပ်ကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး လက်ထောက်
လင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
အရှေ့အိုင် စီမံကိန်းမှာ အနာဂတ်တွင် ထင်ရှားသော ခရီးသွားလုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည့် နေရာဖြစ်ရာ အစိုးရ၏ ထောက်ခံမှုကိုလည်း ရရှိထားသော စီမံကိန်း ဖြစ်သည်။
“ပိုက်ဆံရှိတဲ့ လူကုဋေသားတစ်စုက အဲဒီနားမှာ ပြိုင်ကားကွင်းတစ်ခု လုပ်ထားကြတယ်၊ အခု အဲဒီနေရာကို ဖယ်မပေးချင်ကြဘူး ဖြစ်နေတယ်”
လက်ထောက်လင်းက ယနေ့ သွားရောက်စစ်ဆေးရာမှ သိရှိခဲ့ရသော အချက်ကို တင်ပြလိုက်သည်။
“သူတို့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ပြိုင်ကားကွင်းတစ်ခုကို ကိုယ်တို့ဘက်က အကုန်အကျခံ တည်ဆောက်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီး နေရာဖယ်ပေးဖို့ ညှိနှိုင်းလိုက်ပါ”
မိုဟန်ကျီအတွက်မူ ငွေကြေးဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ကိစ္စမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။
“ဥက္ကဋ္ဌ... အဲဒီထဲမှာ စစ်ဗိုလ်ချုပ် ကျန်းရဲ့ မြေးလည်း ပါနေပါတယ်”
မိုဟန်ကျီသည် မျက်လွှာကို အသာချကာ စားပွဲကို စည်းချက်ကျကျ တောက်နေမိသည်။
“သွားပြီး အရင်တွေ့လိုက်ပါ၊ ပြီးမှ အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်ပေးပါ”
မိုဟန်ကျီအနေဖြင့် လူကြီးပိုင်းများထက် ကာယကံရှင်များနှင့်သာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ အရင်ဆုံး ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့သည် ပြိုင်ကားမောင်းခြင်းကို စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် စနစ်၏ အသွင်တူ လေ့လာရေးခန်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝတွင်မူ တစ်ခါမျှ မယှဉ်ပြိုင်ဖူးသေးချေ။
ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို သူမ အထူးပင် စိတ်ဝင်စားသွားရသည်။
လက်ထောက်လင်းသည် ညှိနှိုင်းရန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရုံးခန်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မင်ယွဲ့က ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီ ပြိုင်ကားကွင်းကို လိုက်
ကြည့်ချင်တယ်”
မိုဟန်ကျီက အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်
သည်။
မင်ယွဲ့တွင် ယခုကဲ့သို့ စွန့်စားရသော အားကစားကို ဝါသနာပါသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ဆန္ဒကို သူ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ မနက်ဖြန် ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်”
နောက်တစ်နေ့တွင် လက်ထောက်လင်းသည် ကျန်းမိသားစု၏ မြေးဖြစ်သူ ကျန်းရိ နှင့် ဆက်
သွယ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ကျန်းသခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှေ့အိုင် စီမံကိန်းက အစိုးရရဲ့ ခွင့်ပြုချက် ရထားပြီးသားမို့လို့ ကူညီပေးစေချင်ပါတယ်ဗျ”
လက်ထောက်လင်းက နှိမ့်ချစွာ ညှိနှိုင်းသော်လည်း ကျန်းရိ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အေးစက်လှသည်။
“လက်ထောက်လင်း... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ မရှားဘူး”
ကျန်းရိသည် ပြိုင်ကားကွင်းနားတွင် ကားကိုမှီလျက် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ဆိုလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လက်ထောက်လင်းက မိုဟန်ကျီ၏ အမည်ကို အသုံးပြု၍ တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုလိုက်ရသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း မနက်ဖြန် ဒီပြိုင်ကားကွင်းမှာပဲ တွေ့ကြတာပေါ့”
ကျန်းရိသည် မိုဟန်ကျီအား ရင်ဆိုင်ရန် မကြောက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဂါရဝထား တောင်းဆိုလာသဖြင့် လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်ထောက်လင်းက မိုဟန်ကျီထံ သတင်းပို့သောအခါ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့နှင့်အတူ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ လက်ထောက်လင်းကိုပါ တစ်ရက် ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ လက်ထောက်လင်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး မင်ယွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကုမ္ပဏီခန်းမတွင် ရှိနေသော ဧည့်ကြိုမလေးမှာလည်း လက်ထောက်လင်း အချိန်စော၍ ဆင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အလောင်းအစား နိုင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လာသောအခါ ဧည့်ကြိုမလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အရိုအသေ ပေးနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီမှာ ထိုဝန်ထမ်း၏ ထူးထူးခြားခြား တက်ကြွနေမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ မင်းလည်း အချိန်မှန် ပြန်နိုင်ပါပြီ”
မိုဟန်ကျီက ပြောပြီးနောက် မင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသော ဝန်ထမ်းကြောင့် ရယ်မောမိကြသည်။
ဧည့်ကြိုမလေးမှာမူ သူမ၏ အလောင်းအစား နိုင်သွားသဖြင့် ကျန်ရစ်သော ဝန်ထမ်းထံမှ ငွေတစ်ရာကို အနိုင်ယူရန် လက်ဖြန့်လျက် ဆောင်ကြဉ်းနေတော့သည်။ မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် ကုမ္ပဏီအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများအတွက် ရင်ခုန်ကြည်နူးဖွယ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
အခန်း (၃၁၉) ချိန်းဆိုမှု
အမျိုးသားဝန်ထမ်းသည် မိမိရှေ့မှ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးကို မသိစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိရာမှ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာခဲ့သည်။
“ဟေး... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ”
ဧည့်ကြိုမလေးက လက်ဖြင့် အသာတို့ကာ သတိပေးလိုက်သည်။
“ရှင် ကတိဖျက်ဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့နော် မဖြစ်
နိုင်တာ ကျွန်မ ခက်ခက်ခဲခဲ နိုင်ထားတာဆိုတော့... အဲဒီတော့ ကျွန်မကို နို့လက်ဖက်ရည် ဝယ်တိုက်ရမယ်”
သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းကြီးများက စူးစိုက်ကြည့်လာသောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ငွေလွှဲရန် ပြင်
လိုက်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွား
ဟန်ဖြင့် သူက ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီတစ်လလုံးအတွက် မင်းသောက်မယ့် နို့လက်ဖက်ရည်ဖိုးကို ငါပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်”
သူသည် ဖုန်းကို အမြန်ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ဒါဆို အတည်ပဲနော် ငါ အလုပ်သွားပြီ”
ဧည့်ကြိုမလေးမှာမူ ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငွေတစ်ရာပေးရမှာကို နှမြောနေပြီး တစ်လစာ နို့လက်ဖက်ရည်ဖိုးကျတော့ အကုန်ခံမယ်တဲ့လား အဲဒါက ပိုတောင် များဦးမယ်”
သူမသည် စဉ်းစား၍ မရသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အလုပ်ဆင်းရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
အလောင်းအစား နိုင်သွားသဖြင့် သူမ၏ စိတ်အစဉ်မှာ လတ်ဆတ်သော ပန်းဦးပမာ လန်းဆန်းနေတော့သည်။
“ကဲ... သူငယ်ချင်းတို့ရေ၊ ဟော့ပေါ့ သွားစားကြမယ်”
ကုမ္ပဏီထဲမှပင် မထွက်ရသေးဘဲ သူမသည် သူငယ်ချင်းများကို ဖုန်းဆက်ကာ ဆွယ်တော့သည်။ လူငယ်တို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ပျော်ရွှင်လျှင်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်းနည်းလျှင်ဖြစ်စေ အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခုက အရာရာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ဒါဆို မနက်ဖြန် ကိုယ် လာကြိုပါ့မယ်”
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အိမ်ရှေ့တွင် ကားရပ်ကာ သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီရှင့်”
မင်ယွဲ့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာမူ ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘဲ သူမ ပြန်လှည့်ကြည့်မလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
မင်ယွဲ့သည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသော အမျိုးသားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
လေပြေထဲတွင် လွင့်ပါးနေသော နှင်းဆီပွင့်လေးကဲ့သို့ မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားလုံးများ မလိုအပ်တော့ဘဲ အကြည့်ချင်း ဆုံရုံမျှဖြင့် ထောင်သောင်းမကသော စကားလုံးများက နှလုံးသားထဲသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။
ရုတ်တရက် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီထံသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လျက် ခြေဖျားလေးထောက်ကာ သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ လက်များက သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို အလိုအလျောက် ပွေ့ဖက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများက ချက်ချင်းပင် ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“တကယ် သွားပြီနော်”
မင်ယွဲ့သည် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် အပြေးအလွှားပင် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
မိုဟန်ကျီသည် ဓာတ်လှေကားတံခါး ပိတ်သွားပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများဖြင့် မိသားစုအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လူကြီးများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် အပေါ်ထပ်ရှိ စာကြည့်တိုက်သို့ တန်းစီသွားခဲ့သည်။
“ဟန်ကျီ... အိမ်ရောက်ရင် အလုပ်ကိစ္စတွေကို ခဏထားလိုက်ပါဦး အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်မှပေါ့”
မိုမေမေသည် သစ်သီးပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် လှေကားရင်းမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီကမူ လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မေမေ... ကျွန်တော် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စလေးတစ်ခု လုပ်စရာ ရှိလို့ပါ”
မိုမေမေမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူ၏ သားဖြစ်သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စများကြောင့် ခေါင်းခဲရလေ့ မရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ သီးသန့်စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အံဆွဲများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုအထဲတွင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်သော စာချုပ်စာတမ်းများနှင့် မှတ်တမ်းများ အားလုံး ရှိနေသည်။
သူသည် ထိုစာရွက်စာတမ်းများကို သေချာစွာ စုစည်းကာ လုံခြုံရေးသေတ္တာအတွင်း ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ယွဲ့ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံရန် ဖြစ်သည်။
သူ့အတွက်မူ ငွေကြေးဆိုသည်မှာ အပြင်ပန်း အရာသာဖြစ်ပြီး ယွဲ့ယွဲ့သည်သာ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဖိုးတန်သူ ဖြစ်သည်။
“ဟန်ကျီ... ထမင်းစားရအောင်”
မိုမေမေက တံခါးကို လာခေါက်သောအခါမှ သူသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် မိုမေမေက သံသယဖြင့် မေးမြန်းတော့သည်။
“နင်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စဆိုပြီး စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ”
“ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်စုစည်းနေတာပါ”
မိုဟန်ကျီက အေးဆေးစွာပင် ဖြေလိုက်သော်လည်း မိုဖေဖေမှာမူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
“ဘာလို့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စုစည်းနေတာလဲ ကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
မိုဖေဖေ၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိတော့သည်။
သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ မိသားစုဝင်များအတွက် အံ့သြစရာ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှပေသည်။
အခန်း (၃၂၀) အသုံးမကျလိုက်တာ
“နင်ကတော့လေ... နိမိတ်မရှိ နံမရှိ စကားကို ကောင်းကောင်းမပြောတတ်ရင်လည်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါဦး”
ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိုမေမေက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မိုဖေဖေကို လက်ဖြင့် အသာရိုက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီကမူ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဆက်လက်ဆိုသည်။
“ကျွန်တော့် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ယွဲ့ယွဲ့ကို ပေးချင်လို့
ပါ”
ဤစကားကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။
မိုမိသားစုတွင် မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင် အစေခံခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းကြီးပင် ယခုကဲ့သို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် စိတ်ကူးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။
“နင်တို့က လက်ထပ်ဖို့ သိပ်မစောလွန်းဘူးလား”
ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် မိုမေမေက စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းထုတ်တော့သည်။
“နင့်မှာ ကုမ္ပဏီအများကြီးရဲ့ ရှယ်ယာတွေ ရှိနေတာလေ၊ အဲဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ”
မိုဖေဖေကလည်း အလေးအနက် မေးမြန်းသည်။
အိမ်ခြံမြေနှင့် ငွေသားမှာ ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း မိသားစုစီးပွားရေး၏ အုတ်မြစ်ဖြစ်သော ရှယ်ယာများမှာမူ တစ်ချက်
လှုပ်လျှင် အားလုံးဂယက်ရိုက်နိုင်သည့် ကိစ္စပင်။
“မိုမိသားစု ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ရှယ်ယာတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မထိပါဘူး ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာ တစ်ဝက်ကိုပဲ သူမကို ပေးမှာပါ”
မိုဟန်ကျီက သူ၏ အစီအစဉ်ကို အေးဆေးစွာ ရှင်းပြသည်။
သူသည် မိသားစုကို အထိခိုက်မခံသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့် ရရှိထားသော အရာများကိုမူ ချစ်သူအတွက် ပုံအောရန် ဝန်မလေးပေ။
“နင် တကယ် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား နောင်တမရဘူးလား”
ငြိမ်သက်နေသော မိုအဘွားက မျက်မှန်ကို ပင့် တင်ကာ မြေးဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု၏ လေးနက်မှုကို တိုင်းတာနေဟန်ရှိသည်။
“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နောင်တမရပါဘူး”
မိုဟန်ကျီ၏ အဖြေမှာ ကျောက်စာတိုင်ပမာ ခိုင်မာလှသည်။
“ဒါဆိုလည်း နင့်ဘာသာနင်ပဲ ဆုံးဖြတ်တော့”
အဘွားက ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အားလုံးက စိုးရိမ်နေတာ ပိုနေတာပါ ဒါက ကျွန်တော့်ဘက်က တစ်ဦးတည်းသော ဆန္ဒသက်သက်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ယွဲ့ယွဲ့က ဒါတွေကို လက်ခံမလားဆိုတာတောင် မသေချာသေးဘူးလေ”
မိုဟန်ကျီ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားကြောင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
“နင်ကတော့လေ... အသုံးမကျလိုက်တာ”
မိုဖေဖေက ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“ငါကတော့ ရှေ့လဆိုရင် နင့်ယောက္ခမတွေနဲ့ တွေ့ရတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ အခုတော့ နင့်ဘက်
ကတင် တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေသေးတာလား”
မိုမေမေကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ပြိုင်ကားကွင်းသို့ သွားရန်အတွက် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အလုပ်ဝတ်စုံနှင့် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်”
ယွမ်ပေါ့သည် အိမ်ထဲတွင် အောင်းနေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အပြင်ထွက်ရန် အလွန်တက်ကြွနေသည်။
မင်ယွဲ့က ၎င်း၏ခေါင်းကို အသာပုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အောက်ထပ်တွင် မိုဟန်ကျီက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားရာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ နုပျိုလန်းဆန်းနေသည်။
မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို အသာအယာ ပွေ့ဖက်လိုက်စဉ် ယွမ်ပေါ့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ညပ်သွားသဖြင့် စိတ်ကောက်ကာ လက်သီးလေးများ ဝေ့ယမ်းကာ ဆဲဆိုနေတော့သည်။
“ယွမ်ပေါ့... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”
မိုဟန်ကျီက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သော်လည်း ယွမ်ပေါ့ကမူ မျက်နှာလွှဲကာ စိတ်ကောက်နေဆဲပင်။
ကားပေါ်တွင် မိုဟန်ကျီ ပြင်ဆင်လာသော မုန့်နှင့် နို့ကို မင်ယွဲ့က အားပါးတရ စားသုံးရင်း သူတို့သည် အရှေ့အိုင် ရပ်ကွက်ရှိ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“သူတို့ ပြိုင်ကားကွင်းက တောင်ပေါ်မှာလား”
မင်ယွဲ့က အံ့သြစွာ မေးသည်။
ဤနေရာမှာ လူသူဝေးကွာလှသဖြင့် ကုမ္ပဏီက သတိမထားမိခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ မိုဟန်ကျီက ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ အမျိုးသားတစ်ဦးက လာရောက်ကြိုဆိုသည်။ ထိုသူ၏ အကြည့်များက မင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေသဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားရသည်။
မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို အသာဆုပ်ကိုင်ကာ အားပေးလိုက်မှ သူ ပြန်လည် ပြုံးနိုင်တော့သည်။
ကားနှစ်စီးသည် တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း တစ်စီးနှင့်တစ်စီး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသည်။
ရှေ့မှကားမောင်းသူမှာ မိုဟန်ကျီကို အထင်သေးဟန်ဖြင့် အရှိန်မြှင့်ကာ မောင်းနှင်နေသော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာနိုင်ခဲ့သည်။
တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ အင်ဂျင်သံများနှင့် လူအများ၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆူညံလျက်ရှိသည်။ စခန်းချရာ နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌမို... မင်းအကြောင်း ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ”
ကျန်းရိက မိုဟန်ကျီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
မိုဟန်ကျီကလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ စီမံကိန်းကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကျန်းသခင်လေး... ဆန္ဒကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်”
“ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံမရှားသလို ကျွန်တော့်မှာလည်း မရှားဘူး ဒီစီမံကိန်းက ခင်ဗျားအတွက် အရေးကြီးမှန်းလည်း ကျွန်တော် သိတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို ဒီအတိုင်းတော့ ဖယ်မပေးနိုင်ဘူးကျွန်တော်တို့နဲ့ ပြိုင်ကားပြိုင်ပါ ခင်ဗျားနိုင်ရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ဖယ်ပေးပြီး စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်”
ကျန်းရိ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကြောင့် မိုဟန်ကျီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။
သူသည် အပျော်တမ်း မောင်းနှင်သူသာ ဖြစ်ပြီး စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြိုင်ကားသမားများကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
မိုဟန်ကျီ စဉ်းစားရကျပ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးမှ မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများကမူ တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။
သူမအတွက်မူ ဤသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။