အခန်း (၃၄၁-၃၄၅)

အခန်း (၃၄၁) တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ

သူမ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုဟန်ကျီ၏ အမည်ကို စတင်မြွက်ဟခဲ့သည့် လူငယ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"သခင်လေးကျန်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူးဗျာကျွန်တော်တို့ကလည်း ဥက္ကဋ္ဌမိုရဲ့ စွမ်းဆောင် ရည်တွေကို လေးစားအားကျနေကြတာပါ"

သူကိုယ်တိုင်က ဘာမှမပြောခဲ့ဘဲ ထိုအမျိုးသမီးကြောင့်သာ ပြဿနာဖြစ်ရသည်ဟု သူက ယူဆနေသည်။ သူမကသာ သူ့ကိုပါ ဆွဲထည့်နေပါက ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းပင် ဖြစ်တော့မည်။

"ဘယ်သူက ဘာပြောလို့လဲ မိုဟန်ကျီကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ ကြိုက်သလောက် ဆဲလို့ရတယ်”

ကျန်ယီသည် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အကြောင်းအရာကို ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါ့အစ်မအကြောင်း မကောင်းပြောတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ မကြိုက်ဘူး"

အခန်းတွင်းရှိ လူများမှာ ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ကျန်ယီတွင် အစ်မတစ်ယောက် ရှိသည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

ကျန်မိသားစုတွင်သာ သမီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ပါက ဤအသိုင်းအဝိုင်းက မသိဘဲ နေမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်ယီ၏ ဒေါသမှာ မိုဟန်ကျီကြောင့် မဟုတ်မှန်း ဟူကျင်းကတော့ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

အကြောင်းမှာ ကျန်ယီကိုယ်တိုင်ကပင် အခုတလော သူ့ရှေ့တွင် မိုဟန်ကျီကို အမြဲတမ်း ညည်းညူနေတတ်ပြီး ကွယ်ရာတွင် ပြောဆိုသည့် စကားများမှာလည်း သိပ်ပြီး နားဝင်ချိုလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"သခင်လေးကျန်... တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ သခင်လေးရဲ့ အစ်မက ဘယ်သူပါလဲ”

မိုဟန်ကျီ၏ ကုမ္ပဏီတွင် အင်တာဗျူးသွားဖြေပြီး အငြင်းခံခဲ့ရသည့် လူငယ်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူကျင်းကတော့ ထိုလူကို ကြည့်ကာ 'သိပ်ပြီး ဉာဏ်မပြေးတဲ့ကောင်' ဟု စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချမိသည်။ အဖြေက အထင်အရှား ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"သခင်လေးကျန်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်ဥက္ကဋ္ဌမိုနဲ့ သခင်လေးရဲ့ အစ်မက တကယ်ကို လိုက်ဖက်ညီလွန်းတဲ့ နတ်ဖက်တဲ့စုံတွဲပါပဲ ကျွန်မက ပါးစပ်သရမ်းပြီး လျှောက်ပြောမိတာပါ"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး ရိပ်မိသွားသူဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်စကား ဆိုတော့သည်။

"ငါ့အစ်မက ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်သလဲဆိုတာ မင်းကို ငါပြောပြနေဖို့တောင် မလိုဘူး မင်းက မိုဟန်ကျီကို သဘောကျနေတာလား"

ကျန်ယီသည် ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို မောက်မာသော အကြည့်၊ နှိမ်ချသော အမူအရာတို့ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ စရိုက်မှာ သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် လူအပေါ်မူတည်၍ ပြောင်းလဲတတ်သည်။ ပြိုင်ဘက်က သန်မာလျှင် သူက ပို၍ သန်မာပြတတ်သည်။

တစ်ပါးသူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မိသားစုနောက်ခံဖြင့် အကဲဖြတ်တတ်သော လူမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ သူသည်လည်း ထိုနောက်ခံ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ပင် ပြန်လည် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်ရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။

ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးမှာ ကျန်ယီကို ပြန်လည် ချေပရန် စကားပင် မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ အစောပိုင်းက မောက်မာမှုများမှာ အဘယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီနည်း။

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ မဝံ့ရဲပါဘူး"

အမျိုးသမီးက လက်ကာပြလျက် ငြင်းဆိုနေစဉ် ကျန်ယီ၏ ဆက်တိုက် ဖိအားပေးမှုများကြောင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများပင် ဘေးသို့ ခပ်ကွာကွာ ရှောင်ဖယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းက အရမ်းကြောက်နေတယ်ဆိုတော့... တကယ်ပဲ သဘောကျနေတာပေါ့"

ကျန်ယီသည် အရပ်မြင့်မြင့်ဖြင့် သူမ၏အထက်မှ မိုးကြည့်နေသဖြင့် ထိုအရှိန်အဝါအောက်တွင် သူမမှာ ခေါင်းပင် မဖော်ရဲတော့ပေ။

"သခင်လေးကျန်... ကျွန်မ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး၊ တကယ်ကို မလုပ်ရဲတော့ပါဘူးရှင်"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အကြောက်လွန်ကာ ခြေထောက်များပင် မခိုင်တော့ဘဲ ဘေးရှိ စားပွဲကို အားကိုးတကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားမိရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူဆော့ကုန်သည်။

သူမသည် ဒူးထောက်မတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း မိသားစု သိက္ခာကို ငဲ့ကာ အတင်းအကျပ် အားတင်းထားရသည်။ မဟုတ်ပါက ယန်ကျင်းတစ်မြို့လုံးတွင် သူမ၏ နာမည်မှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"မိုကတော်ကြီးက ငါ့အစ်မကို အထင်သေးတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား အခုပဲ မိုကတော်ကြီးဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး လူကိုယ်တိုင် မေးပေးရမလား"

ကျန်ယီတွင် မိုကတော်ကြီး၏ ဖုန်းနံပါတ် အမှန်တကယ် မရှိသော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ ဖုန်းနံပါတ်တော့ ရှိသည်။

"သခင်လေးကျန်... ကျွန်မ..."

သူမသည် စကားများစွာ ပြောချင်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေတော့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်များ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခုတွင် မည်သို့မျှ ဆင်ခြေပေး၍ မရတော့ပေ။

သူမသည် အမှားကို ပြင်ဆင်ချင်သော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ အကယ်၍ ကျန်ယီက မိုမိသားစုကို အမှန်တကယ် အသိပေးလိုက်ပါက သူမသည် ကျန်မိသားစုသာမက မိုမိသားစုကိုပါ ရန်သူပြုမိသလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျင်းတွင် ကျန်မိသားစုနှင့် မိုမိသားစု နှစ်ခုလုံးကို ရန်မိခြင်းမှာ သူမ၏ မိသားစု ဘဝနိဂုံးချုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အလိုလိုက်ခံထားရသည့် သူဌေးသားလေး ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီ၏ ချစ်သူနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။

"ဒါကို မှတ်ထားပါ၊ ငါ့အစ်မဆိုတာ မင်းတို့လို လူမျိုးတွေ စိတ်ကူးပေါက်သလို လျှောက်ပြောလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး သူက မိုဟန်ကျီနဲ့ ယှဉ် ရင်တောင် ပိုပြီးတော့ ထူးချွန်တဲ့သူပဲ"

ကျန်ယီသည် အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် အတည်ပြောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက နားလည်လိုက်ကြသည်။

"ငါ သွားတော့မယ်၊ ပျင်းစရာကြီး"

ကျန်ယီသည် ဆိုဖာပေါ်မှ အပေါ်အင်္ကျီကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟူကျင်းကို ပြောလိုက် သည်။

"သခင်လေးကျန်၊ သခင်လေးဟူ...ကောင်းကောင်းသွားပါဗျာ"

အစောပိုင်းက ဆေးလိပ် မီးညှိပေးခဲ့သော လူငယ်က ကျိုးနွံလွန်းခြင်း မရှိ၊ မောက်မာခြင်းလည်း မရှိသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။

"မင်းကတော့ မဆိုးဘူးပဲ”

ကျန်ယီက ထိုလူကို အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် တစ်ချက် ပြောလိုက်သည်။

"လာပါ သူငယ်ချင်းရာ... ငါ မင်းကို ညဘက် ကလပ်တစ်ခုမှာ အမုန်းကဲဖို့ လိုက်ကျွေးပါ့မယ် ဒီလိုလူတွေကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါနဲ့"

ဟူကျင်းက ကျန်ယီ၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ဆိုသည်။

"မသွားတော့ဘူး၊ ဗိုက်ဆာလာပြီ၊ စားစရာ တစ်ခုခု သွားစားရအောင်"

ကျန်ယီသည် ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သော ပျော်ပါးရာ နေရာများကို စိတ်မဝင်စားတော့သလို ခံစားနေရသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဘာစားချင်လဲ ငါ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ် မင်း အခုတလော အစားကောင်းကောင်း မစားရဘူး မဟုတ်လား"

ဟူကျင်းက သူ့ကို သနားစဖွယ် သတ္တဝါလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အများကြီး တွေးမနေနဲ့ဦး အားတဲ့အခါ ငါ မင်းကို ဟင်းချက်ကျွေးမယ် ငါ့လက်ရာက ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲဆိုတာ မင်းမသိသေးဘူး၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စားဖိုမှူးတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်"

ကျန်ယီက လွမ်းဆွတ်သလို အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်ပြီး

"သွားကြစို့၊ ဒီနေ့တော့ တရုတ်ဟင်းလျာပဲ စားရအောင်"

"အိုကေ... အဲဒီ မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်က တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်အနောက်တိုင်းရော တရုတ်ဟင်းရော ရတယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေလည်း ခေါ်သွားလို့ရတယ်တဲ့"

ဟူကျင်းသည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ပြောပြဖူးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ယန်ကျင်းတွင် မကြာသေးမီက နာမည်ကြီးနေသော စားသောက်ဆိုင်ဖြစ် သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဆိုင်ခွဲ တစ် ဆိုင်တည်းသာ ရှိသေးသည်။

"ဒါဆို သွားမြည်းစမ်းကြည့်တာပေါ့"

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ကားကိုယ်စီဖြင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိမိတို့၏ ကားများကို မောင်းနှင်ကာ မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်သို့ ဦးတည် လိုက်ကြသည်။

"တကယ့်ကို ခံစားချက် တစ်မျိုးပဲဗျာ"

ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်များကို ကြည့်ကာ ဟူကျင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ရှေးဟောင်းစတိုင် ပန်းချီကားများ၊ လိုက်ကာများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး စားပွဲတင် ခုံများပေါ်တွင်ပင် ကဗျာစာသားများ ရေးထိုးထားသည်။

"ဧည့်သည်တော်တို့... အပေါ်ထပ်မှာ သီးသန့်ခန်းတွေ ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ"

ကျန်ယီသည် အရှေ့ကောင်တာရှိ ပန်ဒါရုပ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဲဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ရဲ့ အဆောင်အယောင်အရုပ် လေးပါ၊ နာမည်က ယွမ်ပေါ့ လို့ ခေါ်ပါတယ်"

ကျန်ယီ၏ အကြည့်မှာ အရုပ်လေးထံတွင် ကြာရှည်နေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ဝန်ထမ်းလေးက ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပန်ဒါရုပ်လေးလား"

ကြည့်လေလေ၊ မင်ယွဲ့၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နှင့် တူလေလေဟု သူ ခံစားရသည်။

“တိုက်ဆိုင် လိုက်တာ၊ နာမည်ကလည်း ယွမ်ပေါ့ တဲ့”

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ၊ အပေါ်တက်ရအောင်"

ဟူကျင်းက သီးသန့်ခန်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သီးသန့်ခန်း တစ်ခန်းချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ အထူးဟင်းလျာတွေ ရှိပါတယ်ဧည့်သည်တော်တို့ ကြိုက်နှစ်သက်ရာကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"

ဝန်ထမ်းက မီနူးကတ်ကို ကမ်းပေးရင်း ဆိုသည်။

"နာမည်ကြီးတဲ့ ဟင်းလျာတွေ အကုန်ပေးစမ်းပါ"

ဟူကျင်းမှာ ငွေကြေး မရှားပါးသူဖြစ်သဖြင့် လက်ကို ရမ်းကာ ရက်ရက်ရောရော မှာယူလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ လူကြီးမင်းတို့က နှစ်ယောက်တည်း ဖြစ်တဲ့အတွက် ဟင်းလျာကို ငါးမျိုးအထိပဲ ကန့်သတ်ထားပါတယ်"

ဝန်ထမ်းက ဦးညွှတ်ကာ ဆိုသည်။

ဒါကတော့ မင်ယွဲ့ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းဖြစ်သည်။ ငွေရှိတိုင်း အစားအစာများကို အလဟဿ မှာယူပြီး မစားဘဲ ပစ်ထားခြင်းမျိုး မရှိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါရယ်၊ ဒါရယ်၊ ပြီးတော့ ဒီစွပ်ပြုတ်ကို ပေးပါ"

ဟူကျင်းသည် ကျန်ယီ၏ အကြိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် ကျန်ယီ ဘာမှပြောစရာ မလိုဘဲ ဟင်းလေးမျိုးနှင့် စွပ်ပြုတ် တစ်မျိုးကို မှာယူလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးရွှီ... သီးသန့်ခန်းက ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဆရာကြီးရဲ့ အထူးလက်ရာကို မှာထားပါတယ်"

မီးဖိုချောင်အတွင်းမှာ အလွန်ပင် အလုပ်များနေသည်။

"ဒီစားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲမသိဘူး၊ တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ"

ဟူကျင်းသည် သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ အလှမွေးကန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

ကန်အတွင်း၌ ရွှေငါးလေးများမှာ အနီနှင့် အနက်ရောင်များ ရောယှက်ကာ ကြည်လင်သော ရေပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေကြသည်။

ကျန်ယီမှာမူ ဘာမှမပြောဘဲ နံရံပေါ်ရှိ နံရံကပ်ပန်းချီကားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤပုံကို မြင်ရသည်မှာ မူလတန်းတွင် သင်ခဲ့ရသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို သတိရစေသည်။

"ကြာငုံလေးက ထိပ်ဖျားလေးပဲ ဖော်ပြသေးတယ်၊ ပုစဉ်းရင်ကွဲကတော့ အပေါ်မှာ နားနေပြီ" ဟူသော ကဗျာလေးပင် ဖြစ်၏။

"ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့လို အပျော်အပါးမက်တဲ့ သူဌေးသားတွေအတွက်တော့ မဟုတ်တာ အမှန်ပဲ"

ကျန်ယီက ဆက်၍ ဆိုသည်။

"သူတို့မှာ ငွေရော အချိန်ရော ရှိကြပေမဲ့ ဒီလို နူးညံ့တဲ့ စိတ်နှလုံးမျိုးတော့ ရှိကြမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝန်ထမ်းက တံခါးကို ခေါက်ကာ ဝင်လာပြီး ဟင်းလျာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချပေးသည်။

အမြင်ရော အနံ့ပါ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တူကို ကောက်ကိုင်ကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ"

ဟူကျင်း၏ လက်မှာ မြန်ဆန်လာသည်။

သူတို့အိမ်ရှိ အိမ်ဖော်များမှာလည်း ဟင်းချက် အလွန်တော်ကြသော်လည်း ယနေ့ စားရသော တရုတ်ဟင်းလျာမှာမူ တကယ့်ကို ထူးခြားသော အရသာ ရှိလှသည်။

ကျန်ယီသည် နံရိုးချိုချဉ်ကြော်ကို စားကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့ ချက်ပေးသော လက်ရာနှင့် ဆင်တူနေသလို ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်ထပ် အပိုင်းအတော်များများကို စားမိသွားတော့သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဆိုင်ရှင်ကို တွေ့လို့ရမလား"

ဗိုက်ဝသွားသောအခါ ကျန်ယီက ဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်က များသောအားဖြင့် ဆိုင်မှာ မရှိပါဘူးခင်ဗျာ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့လို့ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် ပြန်ပြောပေးပါ့မယ်"

ကျန်ယီနှင့် ဟူကျင်းတို့မှာ ထင်ရှားသော မိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ထမ်းက သိသာစွာ ရိပ်မိသည်။

ဟူကျင်း၏ ဖိနပ်နှင့် ကျန်ယီ၏ နာရီတို့မှာ သူတို့ကဲ့သို့ လူသားများ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော ပစ္စည်းများ မဟုတ်ပါလား။

"ရပါပြီ... မလိုတော့ပါဘူး"

ကျန်ယီက လက်ကာပြလိုက်သည်။

သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ပြီး မင်ယွဲ့ထံသို့ ပို့လိုက်သည်။

"အစ်မ... ဒါ အစ်မရဲ့ ဆိုင်လားအဆောင်အယောင်အရုပ် နာမည်ကလည်း ယွမ်ပေါ့ တဲ့၊ ပြီးတော့ နံရိုးချိုချဉ်ကြော်ကလည်း အစ်မ လက်ရာနဲ့ အရမ်းတူတာပဲ ဒါပေမဲ့ အစ်မရဲ့ လက်ရာက ပိုပြီး အရသာရှိပါတယ်"

ဟူကျင်းက ထိုစာသားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးက မြှောက်ပင့်ထားသော စကားလုံးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

ဤကျန်ယီမှာ သူသိခဲ့သော ကျန်ယီ မဟုတ်တော့ပေ။

အရင်က မောက်မာရိုင်းစိုင်းခဲ့သော လူငယ်လေးမှာ ယခုအခါ အရာရာကို သူ၏ အစ်မထံ အစီရင်ခံနေသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

သူ... တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃၄၂) အိုးချင်းထား အိုးချင်းထိ၊ ကြိုးချင်းထား ကြိုးချင်းငြိ

မင်ယွဲ့နှင့် သူမ၏ စီနီယာဖြစ်သူ လျူးယွဲ့တို့သည် ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ထမင်းစားဆောင်တွင် အတူတူ အစာစားနေကြစဉ် ကျန်ယီ ပေးပို့လာသော ဓာတ်ပုံများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှ အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်နှင့် ခင်းကျင်းပုံများမှာ မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှားပင်။

"ဟုတ်တယ်"

မင်ယွဲ့က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်စာပို့လိုက် သည်။

"ဟာ... မင်းတို့ ငါ့ကို နောက်နေတာလား ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ဟူကျင်းသည် မင်ယွဲ့၏ ပြန်စာကို မြင်သောအခါ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

သူတို့က နောက်ပြောင်နေကြခြင်းဟုသာ ထင်မှတ်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် စားသောက်ဆိုင် မန်နေဂျာက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ခွင့်ပြုပါဦးခင်ဗျာ၊ လူကြီးမင်းက သခင်လေးကျန်ယီလား"

မင်ယွဲ့ထံမှ ရရှိထားသော အချက်အလက်များအရ မန်နေဂျာသည် ကျန်ယီကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ကျန်ယီက မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုသူကို သိကျွမ်းခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

"ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ရှင်က ညွှန်ကြားလိုက်လို့ပါ၊ ဒီနေ့ သခင်လေးတို့ သုံးဆောင်တဲ့ ဟင်းလျာတွေအတွက် ငွေပေးချင် မလိုပါဘူးခင်ဗျာ နောက် တစ်ခေါက်လည်း ကြွလှမ်းခဲ့ပါဦး ဒါကတော့ ဆိုင်ကနေ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်တဲ့ အချိုပွဲပါ"

သူသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း လက်ရာမြောက်လှသော သစ်သားမုန့်သေတ္တာလေးကို ကျန်ယီတို့ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဆိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ..."

ကျန်ယီသည် ဖုန်းထဲမှ မင်ယွဲ့၏ အဖြေကို ကြည့်ကာ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်၍ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ရှင်ကတော့ မမလေး မင်ယွဲ့ ပါခင်ဗျာ"

မန်နေဂျာနှင့် ဝန်ထမ်းတို့မှာ အံ့အားသင့်နေဆဲ အမူအရာများဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျန်ယီမှာမူ အစောပိုင်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ်ကတည်းက ယွမ်ပေါ့နှင့် တူသော အရုပ်လေးကို မြင်ရကတည်းက ရင်ထဲ၌ သံသယ ရှိနေခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် အတည်ပြုခံလိုက်ရသောအခါ အံ့သြမှုကို မဖုံးဖိနိုင်တော့ပေ။

"ကျိန်စာတိုက်ရမှာပဲကွာ... မင်းတို့က တကယ်ကြီးကို အတည်တွေ ဖြစ်နေကြတာလား၊ ငါပဲ လူပြက်ဖြစ်နေရတာပေါ့"

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဟူကျင်းက မင်ယွဲ့အပေါ် ပိုမို စိတ်ဝင်စားလာသည့် အမူအရာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ အစ်မ၊ ဟင်းတွေက တကယ် အရသာရှိတယ်”

မင်ယွဲ့သည် ကျန်ယီ ပို့ထားသော စာကို ကြည့်ကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်၊ သူတို့က သူမ၏ဆိုင်သို့ ရောက်သွားကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ယွဲ့ယွဲ့... နင် အချစ်ကို တွေ့နေတာလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျော်နေရတာလဲ"

"ညီမလေး မင်ယွဲ့မှာ ချစ်သူရှိနေတာ နင်တို့ မသိကြဘူးလား"

စီနီယာ ကျောက်လင်းကျန့်က အံ့သြဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ သူသည် မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ကျောင်းသို့ လာကြိုလေ့ရှိသဖြင့် မကြာခဏ တွေ့ဖူးထားသူ ဖြစ်သည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ နောက်မှ ရောက်လာကြသော လူသုံးယောက်မှာတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြနေကြသဖြင့် သူတို့ တကယ်မသိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

မင်ယွဲ့၏ ချစ်သူမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် စီနီယာကျောက်က သိထားသော်လည်း အများကြီး ထုတ်မပြောပေ။

"ကျွန်မမှာ ချစ်သူရှိတာ မသိသာလို့လား"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါ တို့တက္ကသိုလ်ရဲ့ ပါရမီရှင် မင်ယွဲ့ မဟုတ် လား ဘာလို့ ထမင်းစားဆောင်မှာ လာစားနေရတာလဲ"

နောက်ပြောင်နေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ကြားဖြတ်ဝင်လာသူကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

မင်ယွဲ့သည် ဒေါသမထွက်ဘဲ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့်သာ မေးလိုက်သည်။

"မသိသာဘူးလား၊ နင့်ကို လှောင်ပြောင်နေတာလေ"

လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ထားသည် ရုပ်ရည်တွင် ပေါ်လွင်တတ်သည်ဟူသော စကားမှာ မှန်လှသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ စကားမပြောခင်က သိက္ခာရှိသော အလှပဂေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း စကားပြောလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော အသွင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"တက္ကသိုလ် ထမင်းစားဆောင်မှာ စားတာကို လှောင်ပြောင်စရာလို့ ထင်နေတာလား ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ နင့်ရဲ့ တန်ဖိုးက တက္ကသိုလ် ထမင်းစားဆောင်ထက် ပိုများနေလို့လား ထမင်းစားဆောင်ကို အဲဒီလို နှိမ်မပြောခင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ သဘောထားကိုရော မေးခဲ့ပြီးပြီလား"

မင်ယွဲ့သည် ကျောင်း၌ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ ရှိသော်လည်း စာသင်ခန်းနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းကြားတွင်သာ ကူးလူးနေသူ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းတွင်း၌ နေထိုင်သူ မဟုတ်သလို အခြားသော လှုပ်ရှားမှုများတွင်လည်း ပါဝင်လေ့မရှိသဖြင့် ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို မည်သည့်အချိန်တွင် ရန်စမိမှန်း သူမ မသိပေ။

"နင်..."

သူမသည် ဒေါသကြောင့် စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့ကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ ထိုးလိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးမှု ရှိရှိ ဆက်ဆံပေးပါ”

မင်ယွဲ့သည် မောက်မာခြင်း မရှိသလို နှိမ့်ချခြင်းလည်း မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်ရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများကပါ ထိုမိန်းကလေးမှာ အကျိုးအကြောင်းမရှိ ပြဿနာရှာနေသည်ဟု ယူဆသွားကြသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ မိမိ၏ မြှောက်ထားသော လက်ဖျားများမှာ ပူထူလာသလို ခံစားရပြီး မင်ယွဲ့၏ အကြည့်များမှာ သူမကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟင်း..."

သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ သွားကြရအောင်"

ဘေးရှိ သူမ၏ သူငယ်ချင်းမှာ အားနာစရာ ဖြစ်လာသဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးက သူတို့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသဖြင့် ထိုအကြည့်များအောက်တွင် နေရသည်မှာ အလွန်ပင် နေရခက်လှသည်။

"ဘာလို့ သွားရမှာလဲ နင်က ငါ့သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးလား ငါ့ဘက်ကတောင် မကူညီဘူး"

မင်ယွဲ့ထံမှ အရှက်ရခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းအပေါ် ဒေါသပုံချတော့သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းမှာ အော်ဟစ်ခံရသဖြင့် မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေရှာသည်။ သူတို့ ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် လည်း ဗိုလ်ကျတတ်သူဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူငယ်ချင်းအပေါ် ထိုသို့ ဆက်ဆံသူကို မနှစ်သက်သော်လည်း ကြားဝင်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ကပင် ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ဘဲ ငြိမ်ခံနေလျှင် သူတစ်ပါးက မည်သို့ ကူညီနိုင်မည်နည်း။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူးလား"

မင်ယွဲ့က သူတို့ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးက အခွင့်အရေးရသလိုဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ရိုင်းစိုင်းသူဟု ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

"အော်..."

မင်ယွဲ့၏ သာသာယာယာ ရယ်မောသံမှာ ထိုမိန်းကလေးကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။

"ဒီမိန်းမ..."

သူမသည် မင်ယွဲ့၏ ပါးကို ရိုက်ရန် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

"အာ..."

ထမင်းစားဆောင်ရှိ ကျောင်းသားများမှာ ယခုကဲ့သို့ လက်ပါသည့် အဖြစ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် လန့်ဖျပ်ကုန်ကြသည်။

မင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာရာသွားမည်ကို မည်သူမှ မမြင်ရက်ကြပေ။ ထိုမိန်းကလေးမှာ မင်ယွဲ့နှင့် နီးကပ်လာလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေဖြစ်ပြီး အားကုန်သုံးကာ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

မင်ယွဲ့က သူမကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။ သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် လက်လှမ်း၍ ဆွဲလိုက်၊ လိမ်လိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ လက်မောင်းကို ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ရာ တုံးတိတိ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လွှတ်... လွှတ်စမ်း..."

မင်ယွဲ့မှာ အားစိုက်နေပုံပင် မရဘဲ ထိုင်ခုံတွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေး၏ လက်မှာမူ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

"မင်ယွဲ့... သူ့ကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား"

သူမ၏ သူငယ်ချင်းမှာ ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ရှေ့ထွက်ကာ တောင်းပန်ရှာသည်။

အခြားသော ကျောင်းသားများမှာမူ ဤအဖြစ်အပျက်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြပြီး အချို့မှာ ဖုန်းဖြင့် ဗီဒီယိုပင် ရိုက်နေကြသည်။

ဂုဏ်သတင်းကြီးသော တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများပင်လျှင် အတင်းအဖျင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစရာများကို နှစ်သက်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။

မင်ယွဲ့သည် စကားပြောလာသော မိန်းကလေးကို တည်ငြိမ်အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက သနားစိတ် အနည်းငယ် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရွံရှာစိတ် အနည်းငယ် ဝင်လာမိသည်။

"ဘာလို့ လွှတ်ပေးရမှာလဲ"

မင်ယွဲ့သည် လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး ချုပ်နှောင်ခံထားရသော မိန်းကလေးမှာမူ ရုန်းကန်လျက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဇွပ်”

မင်ယွဲ့ လက်ထဲမှ တူတစ်စုံမှာ သူမ၏ လက်ကို ပွတ်ကာ စားပွဲခုံအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်

ဝင်သွားသည်။

"ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါမှာ ငါ မှားသွားနိုင်တယ်နော်"

မင်ယွဲ့၏ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်မှာ ရုန်းကန်နေသော မိန်းကလေးကို တုန်ရင်သွားစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

အခြားသော ကျောင်းသားများလည်း မင်ယွဲ့၏ လက်ရည်ကြောင့် အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ တူတစ်စုံကို စားပွဲခုံထဲသို့ စိုက်ဝင်အောင် လုပ်နိုင် ခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ခွန်အား လိုအပ် သည်မဟုတ်ပါလား။

"နင်က... နင်က စိတ်သဘောထား ကြီးတဲ့သူပဲ သူ့ကိုယ်စား ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့၏ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ စီနီယာများမှာလည်း အစောပိုင်းကတည်းက ကူညီရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ဖက်မှ အရင်စ၍ ပြဿနာရှာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ လုံးဝ မကြောက်ပေ။ သို့သော် မင်ယွဲ့က ကြားဝင်စရာ မလိုကြောင်း အချက်ပြထားသဖြင့် သူတို့၏ ဒေါသကို ထိန်းထားကာ မင်ယွဲ့ အခက်တွေ့ချိန်မှသာ ရှေ့ထွက် ကယ်တင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတွင်မူ မင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ စိတ်ကူးထားမှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရသည်။

ချောမောလှပသော ညီမလေးမှာ သူတို့၏ အကူအညီ မလိုဘဲ ပြဿနာကို လှပစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

"ငါက သူ့ကို ဘာမှလည်း မလုပ်ရသေးဘူး၊ ပြီးတော့..."

မင်ယွဲ့သည် ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်၍ ဆိုသည်။

"နင်က ငါ့အတွက် ဘယ်သူမို့လို့လဲ ဘာလို့ နင် တောင်းပန်တာကို ငါက လက်ခံရမှာလဲ"

ထိုမိန်းကလေးကို ကြောက်တတ်သူ၊ အူအသူဟု ခေါ်နိုင်သော်လည်း သူမသည် အားနည်းချက်ကို အသုံးချ၍ တစ်ပါးသူကို ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် အကျပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

မိမိသူငယ်ချင်းမှာ အကျိုးအကြောင်းမဲ့ ပြဿနာရှာနေသည်ကို သိလျက်နှင့် သူငယ်ချင်းဘက်မှ ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်း အနေဖြင့် ကြည့်လျှင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အနှောင့်အယှက် ခံရသူ မင်ယွဲ့တို့အဖို့မူ သူမသည်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းကဲ့သို့ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

အိုးချင်းထား အိုးချင်းထိ၊ ကြိုးချင်းထား ကြိုးချင်းငြိ ဆိုသကဲ့သို့ တစ်ယောက်က ကြမ်းတမ်းပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပျော့ညံ့နေခြင်းမှာ သူတို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

အခန်း (၃၄၃) ပုဂ္ဂိုလ်ရေးရာ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းခြင်း

ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း ဝဲတက်လာတော့သည်။

သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ

"နင် ဒီလိုလူမျိုးမှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး၊ ငါ နင့်ကို အထင်ကြီးမိတာ မှားသွားတယ်"

ဟု အသံတိတ် ပြောဆိုနေသယောင် ရှိသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော အရူးနှစ်ယောက် တက္ကသိုလ်ထဲသို့ မည်သို့ရောက်ရှိလာသည်ကို သူမ တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ပါ။

ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားခြင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ အသိဉာဏ်နှင့် အကျင့်စာရိတ္တကို အမြဲတမ်း စစ်ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ဤသူများက သက်သေပြနေသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ရွံရှာစွာဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ နာကျင်သွားသော သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြန်ပွတ်နေရင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။

"နင် ငါ့ကို ဘာကြောင့် စော်ကားတာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါ မဟုတ်ရင် ငါ ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်ရလိမ့်မယ်"

မင်ယွဲ့သည် တစ်ရှူးကို ယူကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အေးအေးလူလူ သုတ်လိုက်သည်။

စီနီယာမမ လျူးယွဲ့မှာမူ မင်ယွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသဖြင့် အနားသို့ ရောက်လာသော ထိုနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီးနောက် မိမိ၏ ထမင်းကိုသာ ဆက်လက် စားမြိန်နေတော့သည်။

စီနီယာကျောက်မှာမူ ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဇာတ်လမ်းကောင်း တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ အားရကျေနပ်နေပုံရသည်။

အခြားသော စီနီယာ သုံးယောက်မှာမူ မင်ယွဲ့အတွက် ဒေါသထွက်နေကြပြီး အင်္ကျီလက်ကို လိပ်ကာ ထိုလူများကို ဆုံးမပေးချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေကြသည်။

ထိုမိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။

မင်ယွဲ့ကလည်း အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ဖုန်းခေါ်တော့မည့်ဟန် ပြုလိုက်သည်။

"နင်က အမြဲတမ်း လူကြားထဲမှာ ကြွားဝါပြနေလို့ပေါ့”

ထိုမိန်းကလေးသည် မင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ် လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စာသင်ခန်းနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာသာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေသူဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ကြွားဝါမိသနည်း။

သူမ၏ ချစ်သူပင်လျှင် ကျောင်းပြင်ပမှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုသူများနှင့် ပတ်သက်စရာ အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစားမရနိုင်ပေ။

"ငါက ကြွားဝါနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင်ကပဲ အရည်အချင်း မရှိတာလား”

သူမသည် မည်သည့်နေရာတွင် ထင်ပေါ်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ထိုသို့ စွပ်စွဲလာသည့်အတွက် မင်ယွဲ့ကလည်း နောက်ဆုတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

"နင်ကမှ အရည်အချင်း မရှိတာ ဆရာတွေက နင့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး အခွင့်အရေးတွေ အကုန်ပုံပေးမထားဘူးဆိုရင် နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ”

ထိုအချက်ကို ပြောလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသမီးမှာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"နင်က ငါတို့ဘာသာရပ်က မဟုတ်ဘူး ထင် တယ်”

မင်ယွဲ့တွင် မြင်မြင်သမျှကို မှတ်မိနိုင်သော ပါရမီရှိသည်။ အကယ်၍ သူမနှင့် ဘာသာရပ်တူသူ ဖြစ်ပါက မင်ယွဲ့ မှတ်မိနေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤမိန်းကလေး နှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ မရှိပေ။

"မဟုတ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ အကယ်၍ ငါက နင့်ဘာသာရပ်မှာသာ ဆိုရင် နင့်ထက် ပိုပြီး ထူးချွန်ပြမှာ”

ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထားကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ အဓိက ဘာသာရပ်တွင် အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောသံများအရ သူမသည် ပန်းချီနှင့် အနုပညာ အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မင်ယွဲ့ သိလိုက်ရသည်။

အခြားအရာများကို ထားလိုက်ဦး၊ ပန်းချီပညာနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ မင်ယွဲ့သည် စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော နေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး လေ့လာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဖက်လူထက် နိမ့်ကျလိမ့်မည်ဟု မယူဆပေ။

ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူ ဘာကို ဤမျှ ဂုဏ်ယူနေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

"နင် ထူးချွန်တာက နင့်ကိစ္စလေ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ အခုကစပြီး နင့်ကိုယ်နင်ပဲ အာရုံစိုက်ပါ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး အရူးကွက် မပြပါနဲ့ မဟုတ်ရင် နင်တို့ မဟာဌာနမှူးကို ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ အနုပညာကျောင်းသူလေးရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လိုရှိသလဲဆိုတာ သွားပြရလိမ့်မယ်”

ကျောင်းတက်နေဆဲ ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖို့ ကျောင်းအာဏာပိုင်များကို ကြောက်ရွံ့တတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။

မင်ယွဲ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ စောစောက ဂုဏ်ယူမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ယွမ်ပေါ့သည် ထိုမိန်းကလေး၏ အချက်အလက်များကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေပေးလိုက်ရာ သူမသည် ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ပန်းချီနှင့် အနုပညာမဟာဌာနမှ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ရရှိလာသော ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် သူတို့အား နိုင်ငံခြားဘာသာစကား သင်ကြားပေးသော ဆရာကို သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် မဟာဘွဲ့ ယူထားသူဖြစ်သဖြင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ထိုအတန်းများသို့ တက်ရောက်လေ့ရှိသည်။

ထိုခန့်ညားသော ဆရာက အတန်းထဲတွင် မင်ယွဲ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ချီးကျူးခဲ့ဖူးရာ ထိုအချက်ကို ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးက မကျေမနပ် မှတ်သားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မသွားသေးဘူးလား ဆရာလျိုကို ဒီကိုခေါ်ပြီး ကြည့်ခိုင်းလိုက်ရမလား"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ ကျောင်းတွင် 'လျို' ဟူသော မျိုးရိုးအမည်ဖြင့် ဆရာ အများအပြား ရှိသော်လည်း မင်ယွဲ့ ဆိုလိုသည့် ဆရာမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားရသည်။

မင်ယွဲ့က ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သို့ သိသွားသနည်း။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသည် လူကြီးများ ဖြစ်ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာနှင့် တပည့်ကြားရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ခံစားချက်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လူပုံအလယ်တွင် တစ်ခါမှ ထုတ်မပြရဲခဲ့ပေ။

သူမသည် မင်ယွဲ့ကို ဂြိုဟ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။

"လာ... သွားရအောင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေဦးမှာလဲသူများတွေ ရယ်စရာ ဖြစ်ကုန်တော့မယ်"

သူမသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ဆွဲကာ အမြန်ဆုံး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ မြန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... သူ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ပြေးသွားတာလဲ အစကတော့ တော်တော်လေး ကြမ်းပြနေတာ ဒီနေ့တော့ တကယ် အလှဲအသိပ် ချရတော့မယ်လို့တောင် ထင်နေတာ”

အသင့်ပြင်ထားသော စီနီယာ သုံးယောက်မှာ ထွက်ပြေးသွားသော ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

"သူတို့ ပင်ပန်းနေလို့ အိမ်ပြန်အိပ်ချင်နေတာ ထင်ပါရဲ့"

မင်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့အုပ်စုမှာ ထမင်းစားဆောင်မှ ထွက်ကာ ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြန်လည် ဝင် ရောက်သွားကြသည်။

ထိုနေ့တွင် ကျန်ယီ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ထိုင်နေသည့် သူ၏ ဖခင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် အပေါ်တက်တော့မယ်"

ကျန်ယီသည် နှုတ်ဆက်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက တားလိုက်သည်။

"ခဏနေဦး... ငါ ကြားတာတော့ မင်းမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆို ငါတို့ ကျန်မိသားစုမှာလည်း သမီးတစ်ယောက် တိုးလာတယ်ပေါ့”

ကျန်ယီ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျန်ကျွင်းသည်လည်း ရေခွက်ကို ချကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သော မျက်နှာပေး အတူတူပင် ရှိကြသည့် သားအဖ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ကျန်ယီ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်မှာ "တကယ့်ကို သားအဖတွေပါပဲ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤမိသားစုထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ထူးဆန်းနေသူ ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော် အစ်မတစ်ယောက် အသိအမှတ်ပြုတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ့ကို အသိအမှတ်ပြုခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ"

ကျန်ယီက သူ၏ သူငယ်ချင်း ကိစ္စတွင် ကြားဝင်သည်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကျန်ကျွင်းသည် သူ၏ ညီဖြစ်သူကို သုံးရက်ခန့် စောင့်ကြည့်ရုံဖြင့် အထင်ကြီးသွားရသည်။ သူ၏ ညီလေးသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အာခံရဲသည်အထိ သတ္တိရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်းကတော့ ကြေညာပြီးပြီလေ ဘယ်သူက မင်းအစ်မကို နှိပ်စက်ရဲမှာလဲ ကျန်မိသားစုက လက်ခံမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ အခုတော့ ကျန်မိသားစုရဲ့ နာမည်က မင်းနဲ့ ဆက်နွှယ်နေပြီအဲဒီလူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သိပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား”

ယနေ့ ကျန်အဘိုးကြီး စစ်တပ်မှ အထွက်တွင် သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းများက သူ့တွင် သမီးတစ်ယောက် ရထားသည်ကို ဘာကြောင့် လူမိတ်မဆက်ပေးသလဲဟု နောက်ပြောင်မေးမြန်းကြသဖြင့် ကျန်ယီ အပြင်မှာ ဘာတွေ လုပ်ထားသလဲဆိုသည်ကို သူ သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်ယီ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ မိသားစု နောက်ခံ ကောင်းမွန်ရန် မလိုအပ်သော်လည်း စိတ်ထားကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်ရန်တော့ လိုလားသည်။

ကျန်မိသားစုဝင် အများစုမှာ စစ်တပ်နှင့် ပတ်သက်နေသူများ ဖြစ်သဖြင့် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိသူများ၏ အသုံးချခြင်းကို လုံးဝ ခံ၍ မဖြစ်ပေ။

"အဖေတို့ကလည်း တော်ပါတော့ဗျာ အမြဲတမ်း ကျန်မိသားစု၊ ကျန်မိသားစုနဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မက မိုဟန်ကျီရဲ့ ချစ်သူဗျ ကျွန်တော့်ကို မမေးခင် အဲဒါကို အရင် နားထောင်ဦး မိုမိသားစု ရှိနေတာပဲ၊ အဖေတို့ ရှေ့ထွက်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး ပြီးတော့ လူတိုင်းကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီက အခွင့်အရေး ယူမယ့်သူတွေချည်းပဲလို့ မထင်ပါနဲ့ဦးအခွင့်အရေး ယူချင်တယ် ဆိုရင်တောင် အဖေတို့ဆီကိုပဲ ကပ်မှာပေါ့၊ ကျွန်တော့်ဆီ ကပ်တော့ ဘာထူးမှာလဲ”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်ယီသည် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးတက်သွားတော့သည်။

"အဲဒီမိန်းကလေးက ဟန်ကျီရဲ့ ချစ်သူဆိုရင်တော့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာက ကောင်းမှာပါ”

ကျန်အဘိုးကြီးက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ လူကြီးများ၏ အမြင်တွင် မိုဟန်ကျီသည် စိတ်ချရသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မရိုးသားသူများက ကျန်ယီကို အသုံးချပြီး ဒုက္ခပေးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ အသေးစိတ် မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ကျွင်းသည်လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားရသည်။

သူနှင့် မိုဟန်ကျီမှာ နိုင်ငံအတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးမှာ စစ်ဘက်၊ တစ်ဦးမှာ စီးပွားရေးဘက်တွင် ထူးချွန်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသော်လည်း လူတိုင်းက အမြဲတမ်း နှိုင်းယှဉ် ပြောဆိုလေ့ ရှိကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိတ်ထဲမှ သိကျွမ်းနေကြသူများ ဖြစ်သည်။

"မင်းကိုလည်း ကြည့်ဦး ဟန်ကျီမှာတောင် ချစ်သူရှိနေပြီ၊ မင်းကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲဘယ်တော့မှ အခြေတကျဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုမှာလဲ”

ကျန်ကျွင်းမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရင်းမှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်က..."

"စကားမများနဲ့ စစ်ဌာနချုပ်က မင်းကို ၁၀ ရက် ခွင့်ပေးထားတယ် အမြန်ဆုံး ချစ်သူသွားရှာချေ”

ကျန်အဘိုးကြီးသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ ကျန်ကျွင်းကို ခွင့်ရက်အတင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချစ်သူရှာရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

နေ့လယ်စာ စားရန် ကျန်ယီ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ မရှိတော့သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။

"စစ်တပ်က ပန်းလေး... ဘာလို့ အိမ်မှာ ရှိနေသေးတာလဲ”

ကျန်ယီက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ငွေတောင်းစဉ်က အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ တစ်ပြားမှ မပေးခဲ့ဘဲ ငြင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။

"မင်းက ပိုက်ဆံတောင်းတုန်းကတော့ 'အစ်ကိုကောင်းကြီး' တဲ့၊ အခုတော့ 'စစ်တပ်က ပန်းလေး' ဖြစ်သွားပြီလား မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ကောင်ပဲ”

ကျန်ကျွင်းက မော့ကြည့်ကာ အေးစက်သော စကားလုံးများဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထိုအေးစက်သော အမူအရာကြောင့် ကျန်ယီမှာ တည်ငြိမ်မှုကိုပင် ပျက်ယွင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

အခန်း (၃၄၄) တစ်ဦးတည်းသောသူ

"မင်းက စစ်တပ်ကပန်းလေးဆိုတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း စစ်တပ်က သံမဏိလူသားလို့ ခေါ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးသောက် ရဲဘော်ကြီးလို့ ခေါ်မလား”

ကျန်ကျွင်းသည် ကျန်ယီကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ညီငယ်လေးတွင် ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော အတွေးအခေါ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လူတစ်ဖက်သားကို နာမည်ပြောင်ပေးရသည်ကို ဤမျှ ဝါသနာပါလိမ့်မည်ဟုလည်း မမှတ်ထင်ခဲ့မိပါ။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို နာမည်ပြောင် သုံးမျိုးပင် ပေးလိုက်လေပြီ။

"အဲဒါတွေ လုံးဝ မလိုဘူးဗျာ”

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို အားမနာတတ်တဲ့ကောင်ပဲ”

ကျန်ယီသည် လက်ကို ခါယမ်းပြကာ ပေါက်စီတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျန်အဘိုးကြီးကမူ သူ၏ မြေးနှစ်ယောက် အပြန်အလှန် စောင်းမြောင်းနေကြသည်ကို ကြားဝင်မတားမြစ်ဘဲ အေးအေးလူလူပင် ဆန်ပြုတ်ကို သောက်နေတော့သည်။

"မင်းအဖေက ငါ့ကို ပြောပြတယ်၊ မင်းညီက အခုတလော တော်တော်လေး ရင့်ကျက်လာပြီတဲ့ ဒါကြောင့် အခုကစပြီး မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို စတင်စီစဉ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်"

"အဘိုး... ကျွန်တော် စားလို့ပြီးပါပြီ အဘိုးပဲ ဆက်ပြီး သုံးဆောင်ပါဦးခင်ဗျာ"

ကျန်ကျွင်းသည် ပန်းကန်ထဲမှ အစာများကို အမြန်ဆုံး အကုန်စားလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။

သူ၏ဖခင်က စစ်တပ်သို့ သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူက ကြီးကြပ်သူအဖြစ် ကျန်ရစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နားရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အိမ်ထောင်ပြုရန် အတင်းအကျပ် အတိုက်တွန်း ခံနေရချေပြီ။

အရင်က သူတို့မိသားစုသည် ဤမျှ အလျင်စလို မရှိခဲ့ကြပေ။ အခုမှ မိုဟန်ကျီတွင် ချစ်သူရသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ပါ လိုက်ပြီး အလောတကြီး ဖြစ်နေကြခြင်းလားဟု သူ တွေးမိသည်။

ယနေ့ ကျန်ယီတွင် အလုပ်မရှိသလို ဟယ်ဝမ်မှာလည်း ကျောင်းတက်ရန် မလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဟူကျင်းတို့ အုပ်စုနှင့်အတူ ပျော်ပါးရန် ချိန်းဆိုထားကြသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ကွင်းအသစ်ကို သွားကြည့်ကြမလား”

ကျန်ယီသည် ပြိုင်ကားပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို မှီတင်ထားရင်း သူတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဟယ်ဝမ်ကမူ ကားမမောင်းဘဲ ဟူကျင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ပြီးသွားပြီလား တော်တော်မြန်တာပဲ"

ဟူကျင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"အသစ်ဆောက်တာဆိုရင်တော့ ဒီလောက် မမြန်နိုင်ဘူးလေ ဒါက မိုဟန်ကျီက ကွင်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူပေးလိုက်ပြီးတော့ နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာတွေနဲ့ အဆင့်မြှင့် တင်ပေးလိုက်တာ”

ကျန်ယီအနေဖြင့်ပင် မိုဟန်ကျီ၏ ရက်ရောမှုကို ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ကြိုရန် ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အခြားသူများမှာလည်း နေ့လယ်စာ စားရန် အပြင်သို့ ထွက်လာကြချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေ၏။

"ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ ရောက်နေပြီ၊ သွားလိုက်ဦးမယ်နော်”

မင်ယွဲ့သည် ကားဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ယနေ့ သူသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်မထားပေ။

သူတို့ ချစ်သူဖြစ်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့က သူ့အတွက် အဝတ်အစားများစွာ ဝယ်ပေးခဲ့ရာ ယနေ့တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ ဝယ်ပေးထားသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ အဝင်ဝတွင် သွားလာနေသော ကျောင်းသားလူငယ်များကြား၌ သူသည် ထင်ရှားနေသော်လည်း လိုက်ဖက်မှု မရှိခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

မနေ့ကအထိ သူတို့သည် မင်ယွဲ့၏ ချစ်သူမှာ မည်ကဲ့သို့သော လူမျိုးဖြစ်မည်နည်းဟု ခန့်မှန်းနေခဲ့ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူတို့မျက်စိထဲတွင် အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ချစ်သူမှာလည်း ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။

စီနီယာကျောက်နှင့် စီနီယာလျူးယွဲ့တို့ကမူ သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ ယခင်က မိုဟန်ကျီသည် စီနီယာကျောက်အတွက် အားကျရသည့် စီးပွားရေးလောကမှ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့ကြောင့်ပင် ဥက္ကဋ္ဌမိုသည် အရင်ကကဲ့သို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသူမဟုတ်ဘဲ ပို၍ ရင်းနှီးဖော်ရွေသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ မိုဟန်ကျီကို မြင်ရသည်မှာ အရင်ကကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ဝိုး... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူက အရမ်းကို ခန့်တာပဲ”

အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက မိုဟန်ကျီ၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ကာ အားကျမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။

"လှပတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ခန့်ညားတဲ့ အမျိုးသားက တကယ်ကို လိုက်ဖက်လွန်းပါတယ် သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် ကလေးလေးတွေကိုတောင် မြင်ချင်မိပြီ၊ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းမှာ သေချာတယ်”

"နေပါဦး... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူက တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို မရှိဘူးလား”

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိုဟန်ကျီကို မှတ်မိသွားတော့သည်။

"ဟုတ်လား..."

"တို့ကျောင်းကို ဓာတ်ခွဲခန်းသစ် လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ မစ္စတာမိုနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ စီနီယာလျူးယွဲ့... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူ နာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်”

လျူးယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"သူတို့က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေဖို့ မဖြစ် နိုင်ဘူးလား”

သူတို့၏ ရုတ်ချည်း နားလည်သွားသော မျက်နှာပေးများ၊ မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ စီနီယာကျောက်မှာ ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟာ..."

"တကယ်ကြီးလား”

"မယုံနိုင်စရာပဲ”

ပညာအရည်အချင်း မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ၊ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည့်အခါတွင်မူ လူတိုင်းမှာ စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့သည် တစ်ဖက်မှနေ၍ သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"တုန်လှုပ်စရာပဲ ငါ့သူငယ်ချင်းက စီအီးအိုကြီးရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်နေတယ်”

သူတို့သည် ယနေ့မှသာ ဤအမှန်တရားကို သိရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် သူတို့သည် ငိုင်ကျနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ သူတို့ဘဝ၏ မှတ်တိုင်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် စီးပွားရေးလောက၏ ဖတ်စာအုပ်များတွင် ပါဝင်လေ့ရှိသည့် မိုဟန်ကျီ၏ အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားကြသူများ မဟုတ်ပါလား။

"စိတ်အေးအေးထားကြစမ်းပါ၊ နောင်မှာ တွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်”

စီနီယာကျောက်သည် သူကိုယ်တိုင် မိုဟန်ကျီနှင့် ပထမဆုံး တွေ့စဉ်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်ခဲ့သည်ကို မေ့လျော့နေပုံရသည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ သူတို့၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို မသိဘဲ မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ညစာ စားနေတော့သည်။

"ဟေး အစ်မ... အားလား ကားလာမောင်းဦးမလား”

ကျန်ယီတို့ အုပ်စုသည် ကွင်းအသစ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေကြသည်။

ယခင်ကွင်းမှာ အပျော်တမ်းအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ယခုကွင်းမှာမူ ကြေးစားအဆင့် ဟုပင် တင်စားနိုင်သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုမိုနဲ့ ညစာ စားနေတာ”

မင်ယွဲ့က မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မည်သူ့ထံမှ ဖုန်းလာသနည်းဆိုသည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သူ လာချင်သလားဆိုတာကိုပါ မေးပေးဦး”

ကျန်ယီက မဝံ့မရဲဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အိုကေ... ငါ မေးကြည့်လိုက်မယ်”

မင်ယွဲ့သည် ကျန်ယီနှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အတူရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် ယခုတိုင် အနေခက်နေကြဆဲလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မြန်မြန်စားပါ”

မင်ယွဲ့၏ ပန်းကန်ထဲတွင် သူမ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများမှာ အပြည့်ရှိနေသည်။

"ကျန်ယီက ကျွန်မတို့ကို ပြိုင်ကားကွင်းကို ဖိတ်နေတယ်၊ သွားကြမလား”

"သူက ကိုယ့်ကိုပါ တကယ် ဖိတ်တာ သေချာလို့လား”

မိုဟန်ကျီသည် အားလပ်ရက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တွေ့ချင်နေလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"သေချာတာပေါ့”

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အရင်စားဦး”

မင်ယွဲ့နှင့် အတူရှိနေသရွေ့ သူ ဘာလုပ်လုပ် ဂရုမစိုက်ပေ။

ညစာ စားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျန်ယီတို့ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်ယီ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြိုင်ကားကွင်း ဖြစ်သဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ယနေ့ လာရောက်သူများမှာ ကျန်ယီ၏ သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အစ်မ မင်ယွဲ့၊ ဒီမှာ”

ဟယ်ဝမ်သည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ လက်လှမ်းပြလိုက် သည်။

မင်ယွဲ့နှင့်အတူ လျှောက်လာသော မိုဟန်ကျီကို မြင်သောအခါတွင်မူ သူသည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။

"အစ်ကိုမို"

မိုဟန်ကျီနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ဖိအားရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မှသာ ဟယ် ဝမ်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ကျန်ယီ ဘယ်မှာလဲ”

မင်ယွဲ့သည် ကျန်ယီကို မတွေ့သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမကို ခေါ်ထားပြီး သူကိုယ်တိုင် မရှိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။

"ကျန်ယီနဲ့ ဟူကျင်းတို့က ကွင်းထဲမှာ၊ အခု စတော့မှာ”

မင်ယွဲ့ စိတ်ဝင်စားသွားကာ အုပ်စုလိုက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

ပြိုင်ကား အများအပြားမှာ စမှတ်မှ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး စက်အင်ဂျင်သံများမှာ ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။ ကွင်းထဲရှိ ကားများမှာ ပထမနေရာအတွက် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။

"ဟို အပြာရောင်ကားက ကျန်ယီရဲ့ကား၊ အဝါရောင်ကတော့ ဟူကျင်းရဲ့ကား”

ဟယ်ဝမ်က ရှင်းပြသည်။

သူသည် ပြိုင်ကားကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရသည်ကိုမူ သိပ်ပြီး မနှစ်သက်ပေ။

မင်ယွဲ့သည် အပြာရောင် ပြိုင်ကားမှာ ပထမနေရာကို အခိုင်အမာ ယူထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးပတ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်ယီသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စပရင့်ဆွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

အင်ဂျင်သံမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ကြောင်း သိသာလှသည်။ အပြာရောင် ပြိုင်ကားမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ပန်းဝင်ခါနီးတွင် ရိပ်ခနဲသာ မြင် လိုက်ရတော့သည်။

ကျန်ယီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ ချွေးစိုနေသော ဆံပင်များကို သပ် တင်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ခန့်ညားသည့် အချိန်မျိုးတွင် အထာကျကျ ပိုစ့်ပေးရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယနေ့ လာရောက်သူအားလုံးမှာ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များ ပေးကြသည်။ နောက်မှ ပန်းဝင်လာသူများပင် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ကြသည်။

ကျန်ယီသည် မနီးမဝေးတွင်ရှိသော မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာတော့သည်။

"အစ်မ”

သူက 'အစ်မ' ဟု ခေါ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကျန်ယီတွင် အစ်မတစ်ယောက် ရှိနေပြီဟူသော ကောလာဟလကို အားလုံး ကြားဖူးထားကြသော်လည်း ကျန်မိသားစုဘက်မှ ငြင်းဆိုခြင်း မရှိသဖြင့် စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ သူတို့သည် လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရချေပြီ။ မင်ယွဲ့ကို ကြည့်နေသော ကျန်ယီ၏ ပုံစံမှာ ချီးကျူးစကားကို စောင့်မျှော်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"တော်လိုက်တာ”

မင်ယွဲ့က ချီးကျူးလိုက်ပြီး

"ဒီလို လိမ်မာပြီး ခန့်ညားတဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

"အတူတူ တစ်ပွဲလောက် ဆော့ကြမလား"

ဟူကျင်းက အနားသို့ လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

အစ်မယွဲ့၏ ကားမောင်းလက်ရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ကျန်ယီ၏ ပြောစကားအရ ကြားဖူးထားသော်လည်း လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် သိချင်နေမိသည်။

"အိုကေလေ"

မင်ယွဲ့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ကျွမ်းကျင်မှု ပြသခြင်းများ စတင်လာတော့သည်။

အခန်း (၃၄၅) မင်းက ဘယ်မိသားစုကလဲ

မင်ယွဲ့၏ ကားသည် အခြားပြိုင်ကားများကို လျှပ်ခနဲ ကျော်တက်သွားသည့်အခါ ကြည့်ရှုနေသူအားလုံးမှာ အလိုလို အသက်ရှူပင် အောင့်ထားမိကြသည်။

ထို့နောက် အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကားချင်း ထပ်တူကျော်တက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကြီးမားသော ဗဟိုခွာအားကြောင့် ကားတစ်စီးလုံး တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားပြီး ဘယ်ဘက်တာယာမှာ မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ကာ စူးရှသော အသံကို မြည်ဟီးစေခဲ့သည်။

အင်ဂျင်သံမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ကားနောက်ပိုင်း ဝေ့ယမ်းမှု နှင့်အတူ လှပသော အိတ်ဇောငွေ့တန်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ ကားမောင်းလက်ရာမှာ စီးနင်းလိုက်ပါလာသူအားလုံးကို တင်းကြပ်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြည်နူးမှုတို့အား တစ်ပြိုင်နက် ခံစားရစေသည်။ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအတွင်းမှာပင် စိတ်ခံစားမှုပေါင်းစုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ ရလဒ်ကတော့ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ သူမ၏ အောင်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီနှင့် ကျန်ယီတို့သည် သူမအား ဂုဏ်ပြုရန် အနားသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာသည်။

အနီရောင် ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူမသည် နောက်ကွယ်ရှိ အနီရောင်ပြိုင်ကားနှင့် တစ်သားတည်း ကျနေသယောင် ရှိ၏။

သူမသည် လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ စုစည်းထားသော ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲဖြန့်ကျဆင်းလာသည်။

မူလကပင် လှပပြီးသား သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ယခုအခါ ပို၍ တက်ကြွလန်းဆန်းလာသည်။ နီရဲသော နှင်းဆီတစ်ပွင့်ကဲ့သို့သော်လည်းကောင်း၊ ဘိန်းပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့သော်လည်းကောင်း ထိုတောက်ပသော အနီရောင်အသွေးသည် လူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ စွဲထင်သွားစေကာ အချိန်ကာလများကိုပင် အံ့သြမှင်တက်သွားစေတော့သည်။

မိုဟန်ကျီသည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များ စုပြုံနေသော နေရာသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့၏ အကြည့်မှာ သူ့ထံတွင်သာ တည့်တည့်ကျရောက်နေပြီး လက်မောင်းနှစ် ဖက်ကို ကျယ်ကျယ်ဝင့်ဝင့် ဆန့်တန်းထားသည်။

ဝဲဖြန့်နေသော ဆံနွယ်များနှင့် တွန့်ချိုးသွားသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ သူမ၏ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော အသွင်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ သို့သော် ထိုစူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ကျန်ယီသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ပေ။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးစက်နေတတ်သော မိုဟန်ကျီသည် လူပုံအလယ်မှာပင် ပြုံးနေသော မိန်းကလေးကို ရှေ့တိုးကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ ခက်ထန်သော မျက်နှာပေးမှာလည်း နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို မချစ်ပါဘူးဟု မည်သူမျှ တွေးဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို အတူတူ မြင်ဖူးသူတိုင်းက ထိုနှစ်ဦးမှာ နတ်ဖက်တဲ့စုံတွဲဟု ခံစားကြရသည်။

ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီနှင့် ငြင်းခုံရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာ အလွန်ထူးချွန်ပြီး အစ်မမင်ယွဲ့နှင့် လိုက်ဖက်ညီသူဖြစ်ကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ သိထားသည်။

ထိုစကားကို စိတ်ထဲ၌သာ ထားရှိပြီး မိုဟန်ကျီကိုတော့ လုံးဝ အသိပေးမည်မဟုတ်ပေ။ မိုဟန်ကျီက ဖက်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မင်ယွဲ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားရာ တကယ့်ကို ပြည့်စုံလွန်းသော စုံတွဲတစ်တွဲအဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့မှာ ကွင်းထဲတွင် ပြိုင်ကားမောင်းခဲ့စဉ်က ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီး ထိုကွဲပြားမှုကပင် လူတို့ကို ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်မ... ဒီပြိုင်ကားကွင်းကို ကျွန်တော် အစ်မနဲ့ ခွဲဝေပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်"

ကျန်ယီက ရှေ့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဒုံးဟူရှိ ပြိုင်ကားကွင်းမှာ ရှေးဟောင်းအဆင့်သာ ရှိပြီး ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အဆောက်အအုံများ မရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

မိုဟန်ကျီက ကွင်းအသစ် ဆောက်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသဖြင့် သူ လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသဘောတူညီချက်မှာ မူလကပင် အစ်မမင်ယွဲ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ထက်ဝက် ပေးအပ်ရန်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။

"ငါ မယူပါဘူး၊ မင်းပဲ ထားလိုက်ပါ"

"မလိုပါဘူး၊ ယွဲ့ယွဲ့ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် ကိုယ် နောက်ထပ် တစ်ကွင်း ဆောက်ပေးပါ့မယ်"

ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြင်းဆိုလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုက အစ်ကို၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်လေ အစ်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့"

ပထမစကားကို မိုဟန်ကျီအား ပြောခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယစကားကို မင်ယွဲ့အား ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် ဤကွင်းမှာ ကျန်ယီ၏ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးအရ အမြတ်ထုတ်နိုင်မည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ သုံးစွဲငွေများကို မိဘများက ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် အခက်တွေ့နေသော်လည်း သူ၏ မိသားစုနောက်ခံကြောင့် ငွေကြေးအတွက်တော့ ပူပန်စရာမလိုပေ။ မင်ယွဲ့မှာမူ ဘာမှ မလိုလားသဖြင့် ငြင်းပယ်နေဆဲပင်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာမူ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်မှာ

“ငါတို့ကိုသာ ပေးလိုက်ပါတော့၊ ငွေတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ငါတို့ မကန့်ကွက်ပါဘူး"

ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ အသံကို မည်သူမျှ မကြားနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ယီသည် အစုရှယ်ယာများကို လေးပုံပုံလိုက်သည်။

ဟူကျင်းက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ဟယ်ဝမ်က ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ရရှိပြီး ကျန်ယီနှင့် မင်ယွဲ့တို့က ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းစီ ခွဲယူကြသည်။

"ရှင်နဲ့အတူ နည်းနည်းလောက် ပတ်မောင်းကြမလား"

မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို မေးလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကားပေါ်သို့ တက် လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ကျန်ယီနှင့် ဟူကျင်းတို့လည်း နောက်မှ ကားဖြင့် လိုက်လာကြသည်။

ရင်တုန်လှိုက်မောဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်နှုန်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ တစ်ကျော့ပြန် စတင်လာပြန်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ နားထင်မှ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်လေးများကို သပ်တင်ပေးချင်သော်လည်း ကားမောင်းရာတွင် အာရုံပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိန်းထားရသည်။

"အရှိန်တင်တော့မယ်နော်"

မင်ယွဲ့က သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် အင်ဂျင်သံမှာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးလာသည်။

အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည့် ခံစားချက်ကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ ကားကြီးမှာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်သက်ဆင်းလာသည့်အခါမှသာ လှုပ်ရှားနေသော သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ပြိုင်ကားမောင်းရသည်ကို ဝါသနာပါသော ချစ်သူတစ်ဦး ရှိခြင်းမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားသော အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။

"လာကြ... ဒီနေ့ ညစာကို ငါ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်"

ခဏတာ ကစားပြီးနောက် ကျန်ယီက အိမ်ရှင် အဖြစ် ညစာ ဝယ်ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ရှိလို့လား အဘိုးကျန်က မင်းရဲ့ မုန့်ဖိုးကို တိုးပေးလိုက်လို့လား"

ဟူကျင်းက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်ရာ ကျန်ယီသည် သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ ငွေကို ရေလိုသုံးနိုင်သော သခင်လေးကျန် မဟုတ်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

ယခုအခါ သူသည် တစ်လလျှင် မုန့်ဖိုး သုံးထောင်သာ ရရှိသော ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ မိဘများက ပေးထားသော လုပ်ငန်းများ မရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ လက်တွေ့ဘဝကို ခံစားစေရန် မိဘများက ငွေကြေးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအတွက် ငါ စိုက်ပေးပါ့မယ်"

ကျန်ယီ၏ တောင့်တင်းသွားသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ ဟူကျင်းက ရိပ်မိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ကူညီပေးလိုက်သည်။ ကျန်ယီက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့် လိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ငါပဲ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ် မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို 'အစ်မ' လို့ ခေါ်ထားကြတာပဲ၊ မင်းတို့ကို ဗိုက်ဆာအောင် ဘယ်ထားပါ့မလဲ"

မင်ယွဲ့က သူတို့၏ အနေခက်မှုကို မသိချင် ယောင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ယီကမူ အားနာသဖြင့် ငြင်းရန် ပြင် လိုက်သော်လည်း...

"ကိုယ်ပဲ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်၊ သွားကြစို့"

မိုဟန်ကျီက တည်ကြည်ပြတ်သားစွာဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုမို"

ကျန်ယီသည် ပြောမည့်စကားများကို ပြန်မျိုချကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီက ပြုံးနေသော ကျန်ယီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲ၍ ကားပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

"လာ... နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"

ကျန်ယီက ဟူကျင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုသည်။

မိုဟန်ကျီက ဝယ်ကျွေးမည်ဆိုလျှင်တော့ သူ အားနာနေမည်မဟုတ်ပေ။

စားသောက်ဆိုင် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ မနေ့က သီးသန့်ခန်းတွင် တွေ့ခဲ့သော အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံမိပြန်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း မိမိ၏ ကံဆိုးမှုကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

သူမသည် အိပ်မက်ထဲမှာပင် မတွေ့ချင်သော လူများနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မနေ့ကမှ လူတစ်ယောက်ကို ရန်စမိထားသဖြင့် ယခုအခါ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ချင်တော့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် 'မလိုချင်မှ အပိုရ' ဆိုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"မစ္စတာမို... ကျွန်မ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်”

သူမသည် နောက်တွင် ရှိနေသော ကျန်ယီနှင့် ရှေ့မှ မိုဟန်ကျီ၊ ပြီးတော့ မိုဟန်ကျီ ဘေးမှ မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ကျန်ယီ ပြောနေသော အစ်မ၊ မိုဟန်ကျီ၏ ချစ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ကျန်ယီက သူမကို အစအန ဖျောက်ရန် လူအင်အားဖြင့် လာဖမ်းသည်ဟုပင် သူမ ထင်မှတ်နေမိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်အကျွံ တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်၏။ မည်သူက သူမအတွက် အချိန်ဖြုန်းပါ့မည်နည်း။

မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့မှာ နားမလည်နိုင်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အဲဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား။ ရှေ့က အမျိုးသမီးက ဘာလို့ ရုတ်တရက် တောင်းပန်နေရတာလဲ။

"ဟား..."

ကျန်ယီကတော့ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီး ရှိနေသည်ကို သတိပင် မထားမိသော်လည်း သူမကမူ အလိုလို ဝန်ခံနေချေပြီ။

"ယောက်ဖ... ဒီလူက အပြင်မှာ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မအကြောင်း မကောင်းတွေ လျှောက်ပြောနေတာ"

ကျန်ယီက မိုဟန်ကျီကို တိုင်တောလိုက်သည်။

'ယောက်ဖ' ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းက မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့ နှစ်ဦးလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီအပေါ် တစ်ခါမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျန်ယီကို ကလေးဆန်သည်ဟုသာ သဘောထားကြသည်။

မိုဟန်ကျီ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြည်နူးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ '

ယောက်ဖ' ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုကို သူ အလွန်ပင် သဘောကျသွားပုံရသည်။ ကျန်ယီ သူ့ကို မည်သို့ ခေါ်သည်ဖြစ်စေ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်သော်လည်း ယွဲ့ယွဲ့ကို 'အစ်မ' ဟု ခေါ်ပြီး သူ့ကို 'ယောက်ဖ' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ သူသည် ယွဲ့ယွဲ့၏ ချစ်သူအဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရသည်ဟု သူ ယူဆသည်။

သူသည် ထိတ်လန့်နေသော အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

"မင်းက ဘယ်မိသားစုကလဲ"

မိုဟန်ကျီသည် စကားအများကြီး ပြောရန် မလိုပေ။ မိသားစုအရှိန်အဝါကို အားကိုးသော ကျန်ယီနှင့် မတူဘဲ မိုဟန်ကျီသည် သူကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားဖြင့်ပင် တစ်ဖက်မိသားစုကို ပြိုလဲသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

မနေ့က ဒူးထောက်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးသည် ယနေ့တွင်မူ ဘုန်း ခနဲ မြည်အောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားတော့သည်။