အခန်း (၃၅၆-၃၆၀)

အခန်း (၃၅၆) ထာဝရလက်တွဲနိုင်ပါစေ

မင်ယွဲ့၏ သူငယ်ချင်းမှာ သူမ၏ သဘာဝကို ကောင်းစွာသိထားသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည် ချောမောမှုကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“မှန်တာပေါ့... ငါက ရုပ်ချောတဲ့သူဆိုရင် ကျားမ မရွေး ကြိုက်တာပဲဟာ ယောက်ျားတွေက ချဉ်းကပ်ရခက်ပေမဲ့ မိန်းမလှလေးတွေကျတော့ မခက်နိုင်ပါဘူး”ဟု တွေးကာ သူမသည် ချောမောလှပသော မင်ယွဲ့နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားတော့သည်။

သို့သော် သူမ အနားမရောက်ခင်မှာပင် တီးလုံးသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဧည့်သည်တော်များအားလုံး မိမိတို့ လုပ်ဆောင်နေသမျှကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ မွေးနေ့ရှင် အဘိုးအို ထွက်လာတော့မည်ကို အားလုံးက သိနားလည်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဝမ်သည် အဘိုးဖြစ်သူကို တွဲကူလျက် လူအများရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် ဝိုင်ခွက်များကို ကိုင်မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးသူများမှာမူ အဝေးမှသာ ငေးကြည့်နေဝံ့ကြသည်။

အခြေအနေများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက သူတို့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

"မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ အဖေ... နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း စိတ်ချမ်းသာပါစေရှင်"

သူမသည် အိုမင်းမင်းရှိလှပြီဖြစ်သော ဖခင်အိုကြီးကို ဖက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် "သက်ရှည်ကျန်းမာ အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" ဟူသော ရိုးအီလှသည့် ဆုတောင်းစကားများထက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်ရှိသော အချိန်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးစေလိုသည့် ဆန္ဒကိုသာ ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ"

အဘိုးဟယ်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ သဘောတကျ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပါ"

ဥက္ကဋ္ဌမိုက လက်ဆောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း အဘိုးဟယ်က ဖွင့်မကြည့်ဘဲ သားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့သာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ လောဘဇောများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မိသားစုဝင်များ စုံစုံလင်လင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်နေခြင်းကိုသာ အလိုရှိတော့သည်။

"ဒါက ဟန်ကျီရဲ့ ရည်းစားလား”

သူ၏ အကြည့်မှာ စိမ်းသက်နေသော တစ်ဦးတည်းသော မျက်နှာလေးထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ မြေးဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပုံကို ကြည့်ရုံနှင့် သူမ၏ အထောက်အထားကို သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဒါ ကျွန်တော့်ချစ်သူပါ၊ ယွဲ့ယွဲ့ လို့ပဲ ခေါ်ပါ" ဟု မိုဟန်ကျီက မိတ်ဆက်ပေးလိုက် သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... အဘိုးကို ကိုယ်ခေါ်သလိုပဲ 'အဘိုး' လို့ ခေါ်လိုက်ပါ"

မင်ယွဲ့မှာ မည်သို့ခေါ်ရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ် မိုဟန်ကျီ၏ စကားကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"အဘိုး..."

မင်ယွဲ့၏ အပြုံးလေးမှာ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လူကြီးမိဘများ အကြိုက်တွေ့မည့် တည်ငြိမ်ကျော့ရှင်းသော အလှမျိုးပင်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အနီးကပ်ကြည့်လျှင်မူ ထုဆစ်ထား သကဲ့သို့ ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။

"အေးကွယ်... အေး"

အဘိုးဟယ်သည် မျက်ဝန်းလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး လူကို အပေါ်ယံ ရုပ်ရည်နှင့် ဆုံးဖြတ်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မင်ယွဲ့ကို မြင်မြင်ချင်းပင် အလွန်ခင်မင်သွားခဲ့သည်။

"ဒါကတော့ တို့တွေ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခြင်းအတွက် လက်ဆောင်ပေါ့"

အဘိုးဟယ်သည် အနီရောင် စာအိတ်လေးကို ထုတ်ကာ မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေး တော့သည်။

"အဘိုး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

မင်ယွဲ့သည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ကြယ်လေးများအလား ဝင်းလက်သွားသည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အဘိုးဟယ်၏ အနောက်မှ လူများကလည်း အနီရောင် စာအိတ်များကို အသီးသီး ထုတ်ပေးကြခြင်းပင်။

"ဒါက ဦးလေးနဲ့ အန်တီတို့ဆီက လက်ဆောင်ပါ၊ အဘိုးပေးတာ ယူပြီးမှတော့ တို့ပေးတာကို ငြင်းလို့မရဘူးနော်"

မကြာမီမှာပင် မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲ၌ အနီရောင် စာအိတ်များစွာ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ဒီလက်ဆောင်ကတော့ ကိုယ့်ဆီကပါ"

ဟယ်ဝမ်ကပါ ဝင်ရောက် လက်ဆောင်ပေးလာသည့်အခါ မင်ယွဲ့မှာ အားနာသွားရသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက မလိုပါဘူးရှင်"

"ရှက်နေတယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ပိုင်း ကိုယ့်ကို 'ဝမ်းကွဲအစ်ကို' လို့ပဲ ခေါ်ဖို့ မှတ်ထားပါ" ဟု ဟယ်ဝမ်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြသည်။

စီနီယာအစ်ကိုမှ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်သွားခြင်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် ဝင်ယူပေးလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ်စား ကျွန်တော်ပဲ ကျေးဇူးတင် လိုက်ပါတယ် ဝမ်းကွဲအစ်ကို"

မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက် သော်လည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။

သူမသည် လက်ထဲရှိ စာအိတ်အားလုံးကို မိုဟန်ကျီ၏ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထွက်ပြူနေသော အနီရောင် စာအိတ်လေးများမှာ သူ၏ အရှိန်အဝါကို နွေးထွေးမှု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သယောင် ရှိသည်။

လူအများမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဒီမိန်းကလေးက မသေးဘူးပဲ၊ ပထမဆုံးတွေ့တာနဲ့ ဟယ်မိသားစု တစ်ခုလုံးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရအောင် လုပ်နိုင်တာ"

"သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ၊ အနုပညာလောကထဲက ဘယ်မင်းသားမင်းသမီးနဲ့မှ မတူဘူး"

သို့သော် ထိုနေရာ၌ပင် မနာလိုမှုနှင့် သံသယများကလည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"လက်ထပ်ပြီးသားတောင် ကွာရှင်းနိုင်တာပဲ၊ အခုက ချစ်သူအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ဟု အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဝိုင်ခွက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်ရင်း ဆိုလိုက် သည်။

သူမ၏ နာမည်မှာ ချန်ယောင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မိုဟန်ကျီကို အပြင်းအထန် လိုက်ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ အချစ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။

ချန်ယောင်သည် မင်ယွဲ့ကို အဝေးမှ ငေးကြည့်နေရင်း တစ်ချက်မျှ စနောက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း သူမကို မသိသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြန်လည် ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

ချန်ယောင်သည် မင်ယွဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်လာကာ ဖန်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ချန်ယောင် ပါ၊ တို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လို့ ရမလား”

မင်ယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသံများကြောင့် ဤအမျိုးသမီးနှင့် ဟန်ကျီတို့၏ အတိတ်ဇာတ်လမ်းကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။

"မင်ယွဲ့ ပါ၊ တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

သူတို့နှစ်ဦး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ချန်ယောင်သည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးများ မည်မျှ နူးညံ့သည်ကို သတိပြုမိသွားကာ အံ့ဩသွားရသည်။ မိုဟန်ကျီကမူ မိမိ၏ ဇနီးလောင်းကို တောလိုက်ဝံပုလွေတစ်ကောင်က လုယူတော့မည့်အလား ချန်ယောင်ကို ခက်ထန်စွာ ကြည့် နေသည်။

"ဘာလို့ အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ တို့တွေ အခု သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားပြီ"

ဟု ချန်ယောင်က စနောက်လိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီ အချစ်၌ နစ်မွန်းနေသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ သူမအတွက် တစ်မျိုး စိတ်ကျေနပ်စရာပင်။

"ယွဲ့ယွဲ့..."

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ သူ့အနား သို့ ဆွဲကပ်လိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌမိုက တို့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”

ဟု ချန်ယောင်က ရဲတင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိမ်းသက်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ အမှန်တကယ် မမှတ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင်မှာ အမှန်တကယ် လက်လျှော့ထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ လျစ်လျူရှုခံရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ငယ်ငယ်တုန်းက အသိဉာဏ်မရှိလို့ ဥက္ကဋ္ဌမိုကို တို့ ရည်းစားစကားတောင် ပြောခဲ့ဖူးတာလေတကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့ဘူးလား”

ထိုစကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"မစ္စချန်... ကျွန်တော်က ယွဲ့ယွဲ့ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်တာပါ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ဖူးဘူး အထင်လွဲစရာတွေ မဖြစ်အောင် အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မိုဟန်ကျီ၏ အသံမှာ ပြတ်သားလှသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ချစ်သူကို လူသိရှင်ကြား ဝန်ခံလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ငယ်ဘဝ ခံစားချက်များ ယနေ့မှပင် အမှန်တကယ် အဆုံးသတ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌမိုက အများကြီး တွေးနေတာပဲ တို့ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ အဲ့ဒါက ငယ်စဉ်က မသိနားမလည်မှု သက်သက်ပါ နင်တို့နှစ်ယောက် ထာဝရ ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ လက်တွဲနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”

မင်ယွဲ့ကလည်း ပြုံးလျက်

"ဒါဆို တို့လည်း နင့်ကို ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

ဟု ဆိုကာ ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကြသည်။

ချန်ယောင်သည် သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ပါးသူများက သူမကို မည်သို့ပင် လှောင်ပြောင် ကဲ့ရဲ့နေပါစေ၊ သူမမှာ ဂရုမစိုက်ပါ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် မိမိ၏ ဆန္ဒများကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကြောက်တတ်သူများထက် ပို၍ ရဲတင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း (၃၅၇) ရင်ခုန်ခြင်းမှသည် လက်တွေ့လှုပ်ရှားမှုဆီသို့

ချန်ယောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အဖြစ်အပျက် ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် လွှတ်မပေးတော့ပေ။

သူမအား အရက်သောက်ခွင့် မပြုတော့ဘဲ သစ်သီးဖျော်ရည်ဖြင့်သာ အစားထိုးပေးထားသည်။ ဧည့်သည်တော်များအားလုံးသည် ယနေ့တွင် ဥက္ကဋ္ဌမိုမှာ ခါတိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်မနေဘဲ အလွန်ပင် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ပွဲလမ်းသဘင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေသော မိုဟန်ကျီကို ခိုးကြည့်မိသည်။ သူ စကားပြောနေပုံမှာပင် အလွန်ကြည့်ကောင်းလွန်းလှသည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ”

မိုဟန်ကျီသည် စကားပြောနေသည့်သူကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ကိုကိုက အရမ်းချောနေလို့ ကြည့်နေတာလေ"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အများကြီး ကြည့်ထားလိုက်ပါ... တစ်သက်လုံး ကြည့်ရမှာဆိုတော့"

ဟု သူက ဆိုကာ သူမ၏ နဖူးချင်း အသာအယာ ထိလိုက်သည်။

သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော လေးနက်လှသည့် သံယောဇဉ်များ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

"သားဖြစ်သူရဲ့ အခုပုံစံကို ကြည့်ပါဦး... ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ”

ဟု ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မေးလိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌမိုက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။

“ဒေါင်းတစ်ကောင် အမြီးဖြန့်နေသလိုပဲ၊ ကြည့်ရတာ တကယ်ကို အမြင်မတော်ဘူး" ဟု သူက ဆိုသော်လည်း သူ၏ သားဖြစ်သူ ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးနေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီအား အခြားသူများနှင့် စကားပြောဆိုနိုင်ရန် အခွင့်အရေးပေးသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုများရှိရာသို့ ခဏသွားမည်ဟု ဆိုကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... လာဦးလေ"

နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော ဟယ်ဝမ်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ဝူရှောင်၊ ပိုင်ကျင်းတို့နှင့်အတူ စုရုံးကာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုစဉ် ခန်းမအတွင်းရှိ သီချင်းသံများ ရပ်တန့်သွားကာ စင်ပေါ်သို့ စန္ဒရားတစ်လုံးနှင့် ရှေးဟောင်းစောင်း တစ်လက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ညီမလေး... တို့တွေ အတူတူ ဖျော်ဖြေကြရအောင်"

ဟယ်ဝမ်နှင့် မင်ယွဲ့တို့သည် လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် စင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ကြသည်။ ဟယ်ဝမ်သည် ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဖြင့် စန္ဒရားရှေ့တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ မင်းစိုးရာဇာ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

စန္ဒရားသံသည် လေပြည်အေးလေးအလား စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်သက်စေသည်။ ထို့နောက် ရေစီးသံလေးမှသည် မုန်တိုင်းအလား ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါသို့ ကူးပြောင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် မိုးစက်လေးတစ်စက်အလား ငြိမ်သက်စွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း စန္ဒရားဂီတ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် စီးမျောနေစဉ်မှာပင် မင်ယွဲ့၏ စောင်းသံလေးက လေထုကို ခွင်း၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောပေးသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးများက ကြိုးများကို ခတ်လိုက်သည့်အခါ သစ်သား၏ နက်ရှိုင်းသော အသံနှင့်အတူ ထူးခြားသော မြင့်မြတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဖျော်ဖြေမှုအပြီးတွင် မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား လက်ခုပ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဘိုးဟယ်သည် သူ၏ မြေးနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ လက်ရည်ကို အလွန်ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။

"ညီမလေး... နင့်ရဲ့ စောင်းကို တို့တွေ ဘယ်တော့လောက် ကြည့်ခွင့်ရမလဲ” ဟု ပိုင်ကျင်းက စိတ် ဝင်တစား မေးသည်။

"ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်" ဟု မင်ယွဲ့က အေးအေးလူလူပင် ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ စောင်းမှာ 'ဖီးနစ်' ဟု အမည်ရကာ ရှေးဟောင်းလက်ရာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သဖြင့် ဂီတပညာရှင်များအကြား အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

ပွဲအတွင်း၌ လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဘိုးဟယ်အား မွေးနေ့ဆုတောင်းရင်း ဟယ်ဝမ်ကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို မင်ယွဲ့ သတိပြုမိသွားကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ရယ်တာလဲ”

ဟု မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။

"ကိုကို့ကို လိုက်နေတာလေ"

ဟု မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။

"လိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ကိုယ်က မင်းရဲ့ အနောက်မှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ"

ဟု မိုဟန်ကျီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ သူမသည် သူ၏ လက်ဖဝါးလေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ ကလိထိုးလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲတွင် ယားကျိကျိနှင့် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ပွဲ၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် အဘိုးဟယ်အား ဒွမ်ကျောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မင်အိုး ကို လက်ဆောင်ပေးသူ ရှိလာသည်။ အဘိုးဟယ်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ သူ၏ မိတ်ဆွေများအားလုံးကို လက်ရေးလှ ရေးသားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်အိုး ဟူသော စာပေပစ္စည်းလေးမျိုး စုံလင်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ လက်ရေးလှပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ရှေးဟောင်းပညာရပ်များကို အလွန်ပင် လေ့လာလိုစိတ် ပြင်းပြနေသူ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃၅၈) ကျောက်စိမ်းကို ပစ်ထုတ်၍ အုတ်ခဲကို ဆွဲဆောင်ခြင်း

ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ခေတ်မီခန်းမကြီးအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ခင်းကျင်းထားပုံမှာ ယဉ်ကျေးမှု၏ နက်ရှိုင်းသော အငွေ့အသက်များကို ဖော်ဆောင်နေပြီး မင်ယွဲ့ တီးခတ်ခဲ့သော စောင်းသံကဲ့သို့ပင် ရင်တွင်း၌ ငြိမ့်ညောင်းသာယာမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဤရှေးဟောင်းအနုပညာ ပစ္စည်းများသည် တရုတ်ပြည်မကြီး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် အမြစ်တွယ်ခဲ့သော ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များကို ကိုယ်စားပြုနေကြသည်။

မင်အိုးကို လက်ဆောင်ဆက်သခဲ့သော အမျိုးသားမှာ သူ၏သမီးဖြစ်သူ စနောက်၍ ပြောဆိုခဲ့သော စကားကို အဘိုးဟယ်က အလေးအနက်ထားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ အဘိုးဟယ် လက်ရေးလှရေးသားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသော အမျိုးသမီးငယ်လေးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည်လည်း မင်ယွဲ့၏ အကြည့်များ လူအုပ်အလယ်တွင် ရှိမနေသည်ကို သတိပြုမိကာ သူမကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။

အဘိုးအိုများမှာ စုတ်တံကို ကိုင်စွဲကာ စတင်ရေးသားကြသည်။ သူတို့၏ လက်ရေးများမှာ တိမ်တိုက်များနှင့် ရေစီးသံများအလား ပြေပြစ်ချောမောလှပြီး တည်ကြည်ခန့်ညားသည့် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တံဆိပ်တုံးစာလုံး ၊ပုံမှန်စာလုံး၊ အပြေးစာလုံးနှင့် မြက်စာလုံး ဟူ၍ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို တွေ့မြင် လိုက်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်ရသည်။

လက်ရေးလှပညာမှာ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် စုတ်တံနှင့် စက္ကူရှိရုံဖြင့် စတင်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း နက်နဲစွာ တတ်မြောက်ရန်မှာမူ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာ အတွင်း၌ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ လေ့ကျင့်ခဲ့သူဖြစ်ရာ စာလုံးပုံစံအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရေးသားနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများတွင် ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ် များပင် စွဲထင်နေသဖြင့် မည်သည့် စာလုံးကိုမဆို လွယ်ကူချောမွေ့စွာ ရေးသားနိုင် စွမ်း ရှိသည်။

ဧည့်သည်တော်များက အဘိုးဟယ်၏ လက်ရေးများကို ချီးကျူးနေကြစဉ် မိုဟန်ကျီကလည်း ရှေ့သို့တိုးကာ သူ၏ လက်ရည်ကို ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ စုတ်တံအသွားမှာ ပြတ်သား၍ အားမာန်ပါလှသဖြင့် အဘိုးအိုများပင် သဘောကျကာ လက်ခုပ်တီး ချီးမြှောက်ကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌမိုက စီးပွားရေးပဲ တော်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို ယဉ်ကျေးမှုပညာမှာလည်း ဒီလောက်ထိ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ဟု လူငယ်တစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အဘိုးဟယ်နှင့် မသင့်မြတ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ကပ်သီးကပ်သတ် ပြောဆိုလာသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ မြေးချွေးမလေးကလည်း ထူးချွန်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါနော်၊ ဒီလို နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ သူ့ရဲ့ လက်ရေးလှလေးနဲ့ ဆုတောင်းစကားလေး တစ်ခုလောက် ရေးပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ကို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရအောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုလိုက် ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘိုးဟယ်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုး... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး ရေးသားပါ့မယ်ရှင်"

မင်ယွဲ့ စုတ်တံကို ကိုင်လိုက်သည့် အမူအရာမှာ ခါတိုင်းကဲ့သို့ စနစ်တကျ မရှိလှသဖြင့် အချို့က "အပျော်တမ်းပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကြသည်။ သို့သော် အဘိုးဟယ်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာမူ သူမကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မင်ယွဲ့ စုတ်တံကို လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ စုတ်တံအသွားမှာ နဂါးနှင့် မြွေများ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ အားမာန်ပါလှပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတွင် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်များ ကိန်းဝပ်နေသယောင် ရှိသည်။

"ကြည်နူးပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နေ့ရက်များ ရှည်ကြာပါစေ" ဟူသော စာလုံးလေးများကို သူမ ရေးသားလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှတယ်”

အဘိုးဟယ်က ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ လက်ရေးမှာ အပေါ်ယံတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း အတွင်း၌ ခိုင်မာပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်နှင့် သတ္တိကို ဖော်ပြနေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး ရေးသားနိုင်သော လက်ရည်မျိုး မဟုတ်ပေ။

"ဒီလက်ရေးကို ငါ အိမ်မှာ အမြတ်တနိုးနဲ့ ဘောင်သွင်းပြီး ချိတ်ထားမယ်" ဟု အဘိုးဟယ်က ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်သည်။

မွေးနေ့ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက မင်ယွဲ့ကို မိုမိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းသို့ လိုက်ခဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောင်းတက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီက သူမကို ပြန်ပို့ရန် ပြင်နေစဉ် ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး"

မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ လက်တွဲထားရင်း ကင်မရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏတွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ကူးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နှလုံးသားပုံစံလေး ပြုလုပ်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မှာ

"အို... ချစ်စရာလေး ငါ့မှာ ဘာလို့ သမီးတစ်ယောက် မရှိရတာလဲ"

ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။

မင်ယွဲ့တို့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌမိုက သူ၏ ဇနီးအား ဖက်ကာ ချော့မြှောက်နေသည်။ ဟယ်မိသားစုသည်လည်း ဧည့်သည်များအားလုံး ပြန်သွားပြီးနောက်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကြသည်။

"ဒါက တို့မောင်နှမတွေ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ"

ဟု ဦးလေးဟယ်က ဆိုကာ တန်ဖိုးကြီးလှသော ကျောက်စိမ်းပြားကြီးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ မိသားစုဝင်များ ချစ်ခင်အားကိုးစွာဖြင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ အဘိုးဟယ်အတွက် အကြီးမြတ်ဆုံးသော မွေးနေ့လက်ဆောင်ပင် ဖြစ် တော့သည်။

အခန်း (၃၅၉) ဝန်ခံချက်

လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏဝယ် ခန်းမတစ်ခုလုံး၌ အံ့ဩချီးကျူးသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

ရွှေတွင် တန်ဖိုးသတ်မှတ်ချက် ရှိသော်လည်း အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းမှာမူ ဖြတ်ပိုင်းဖြတ်၍မရနိုင်သော တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

မိုမိသားစုမှ ပေးအပ်သော ကျောက်စိမ်းမှာ ထူးခြားကောင်းမွန်လှပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက်တို့ကို လက်ရာမြောက်စွာ ထုဆစ်ထားသည့် အလှဆင် ကျောက်စိမ်းပြားကြီးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

"ဒါကို စာကြည့်တိုက်ထဲကို ပို့ထားလိုက်ပါ"

ဟု အဘိုးဟယ်က ကျေနပ်စွာ ဆိုသည်။

ထို့နောက် မိုဟန်ကျီ ပေးအပ်သော လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့ရသည်။

အဘိုးဟယ်မှာ ထိုစာအုပ်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားကာ "ဟန်ကျီ... ဒီစာအုပ်ကို အဘိုး ရှာနေတာ ကြာပြီကွယ်" ဟု အားရပါးရ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

သို့သော် သေတ္တာတစ်လုံး ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဦးလေးဟယ်မှာ အံ့ဩသွားရသည်။

"ဒါက ယွဲ့ယွဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လား”

ဟု ဟယ်ဝမ်က မေးလိုက်သည်။

သေတ္တာအတွင်းမှ ပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ရှီးကျီ၏ 'လန်ထင်စုကဗျာ နိဒါန်း' ကို ပုံဖော်ထားသည့် စားပွဲတင် မျက်နှာစာ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း ဖြန့်ခင်းနိုင်ပြီး တစ်ဖက်တွင် ရှုခင်းပုံ၊ တစ်ဖက်တွင် ကဗျာစာသားများဖြင့် အလွန်ပင် လှပဆန်းသစ်လှသည်။

"ဒါက ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး... ပန်းထိုးထားတာပဲ အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ"

ဟု အဘိုးဟယ်က စာမျက်နှာပေါ်မှ စာသားများကို အနီးကပ်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ရာဖြင့် အဘိုးဟယ်၏ စိတ်ကို အကြွင်းမဲ့ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့လေပြီ။

ပွဲပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းခါနီးတွင် မင်ယွဲ့က သူ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက် သည်။

"ကိုယ် အပေါ်အထိ လိုက်ပို့မယ်၊ ဒီဝတ်စုံကြီးနဲ့ လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့ပါ"

ဟု မိုဟန်ကျီက ဆိုကာ သူ၏ အပေါ်ဝတ်စုံကို မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။

အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အနီရောင် စာအိတ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါ မင်းရဲ့ စာအိတ်တွေလေ"

ဟု သူက ဆိုရင်း မင်ယွဲ့ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကိုကို... မနက်ဖြန် နေ့လယ်ကျရင် ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကို လာခဲ့မယ်နော်"

မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားတော့သည်။ သူသည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ လည်တိုင်လေးတွင် ခေါင်းကို ဝှက်ထားရင်း ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ကတော့ အမျိုးတွေ အကုန်လုံးနဲ့ တွေ့ပြီးပြီ... မင်းကရော ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့ မိဘတွေနဲ့ ပေးတွေ့မှာလဲ”

ပုံမှန်အချိန်တွင် အေးစက်ခက်ထန်သော ဥက္ကဋ္ဌမိုမှာ ယခုအခါတွင်မူ ချစ်သူမိန်းကလေးကို ချွဲနွဲ့နေသော ကောင်လေးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့ အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ စာအိတ်များကို တစ်ခုချင်းစီ ဖွင့်ကြည့်လိုက်

သည်။

အဘိုးဟယ်က (၂) သန်း၊ ဦးလေးနှစ်ဦးက (၁) သန်းစီ၊ နှင့် စီနီယာအစ်ကိုက (၅) သိန်း အသီးသီး ပေးထားကြသည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ ဖုန်းထဲသို့ မိုဟန်ကျီထံမှ ငွေလွှဲဝင်လာသည်။

"၈ ဒသမ ၆၄ သန်း... ဒီကိန်းဂဏန်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

သူမ၏ စနစ် ဖြစ်သော ယွမ်ပေါင်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါ အဖြေကို သိပြီ ၂၀၀+၁၀၀+၁၀၀+၅၀+၈၆၄ ဆိုရင် ၁၃၁၄ ရတယ် ၁၃၁၄ ဆိုတာက 'တစ်သက်တာလုံး ချစ်နေမယ်' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လေ ဒါ ကိုကိုမိုက မင်းကို အချစ်ဝန်ခံလိုက်တာပဲ"

ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့မှာ မိုဟန်ကျီ၏ ထိုကဲ့သို့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုအမူလေးကို တွေးမိကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူ၏ အသံမက်ဆေ့ဂျ်များကို ပြန်လည်နားထောင်ရင်း

“ကျွန်မလည်း ကိုကို့ကို ချစ်ပါတယ်... ထာဝရပါပဲ"

ဟု အသံပြန်ပို့လိုက်သည်။

ထိုညတွင် မင်ယွဲ့၏ သတင်းမှာ ယန်ကျင်းတစ်မြို့လုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ သူမသည် ဥက္ကဋ္ဌမို၏ ချစ်သူဖြစ်ရုံသာမက ဂီတနှင့် လက်ရေးလှပညာတွင်ပါ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထူးချွန်သူဖြစ်ကြောင်း လူအများက အသိအမှတ်ပြုသွားကြလေပြီ။

နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ရှင်းယောင်းကုမ္ပဏီသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာကုမ္ပဏီမှ ကျန်းဟန်မှာ ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သဖြင့် ဝမ်ချန်းက

“တစ်ယောက်ယောက်က နင့်အကြောင်း အတင်းပြောနေတာလား”

ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ကျန်းဟန်မှာမူ တစ်စုံတစ်ဦးကို မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ဖြင့် ပြုံးနေမိတော့သည်။

အခန်း (၃၆၀) ချိုမြိန်သော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး

"မင်း အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့... ငါက မင်ယွဲ့အကြောင်း ပြောနေတာပါ"

ကျန်းဟန်သည် သူ၏ အထက်လူကြီးက နောက်ကွယ်မှနေ၍ အလုပ်များ ပိုပေးနေသည်ဟု သံသယဝင်နေမိသည်။

ယခုအခါ သူသည် အလုပ်ကြိုးစားသော နွားလားဥဿဘတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ အထက်လူကြီးမှာ သဘောကောင်းရက်ရောပြီး သူ့ကို လိုလေသေးမရှိ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချန်း၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရည်းစားကို သံသယဝင်ရင်ဝင်မည်၊ သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကိုမူ လုံးဝ သံသယမဝင်နိုင်ပါ။ ကျန်းဟန်သာ ဤအကြောင်းကို သိသွားပါက ငိုချင် စိတ်ပင် ပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။

မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးနိုးကြားကြားရှိသွားကာ နွေးထွေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုသည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း အလိုက်သင့်ပင် ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမသည် မိုဟန်ကျီထံသို့ ဖုန်းကြိုမဆက်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ကာ သူ၏ သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်သည်။

သူမ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝန်ထမ်းများ၏ တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောဆိုသံများက လှိုင်းတံပိုးအလား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကတော်က ခုနက ငါ့ကို ပြုံးပြသွားတာ... ရင်တွေတောင် ခုန်နေတုန်းပဲ"

"ဟုတ်ပ... အရင်က ရင်ခုန်တယ်ဆိုတာ ပိုပြောတယ်မှတ်တာ၊ အခုတော့ ငါကိုယ်တိုင် ကြုံလိုက်ရပြီ... တကယ်ကို လှလွန်းလို့ ယောက်ျားလေးတောင် ဖြစ်ချင်သွားမိတယ်"

အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လက်ထောက်လင်းနှင့် ဆုံမိသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမအား ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းသို့ သွားရန် လမ်းဖွင့် ပေးလိုက်သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်..."

မင်ယွဲ့သည် ရုံးခန်းတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဆီးနှင်းများအလား အေးစက်လှပြီး စိမ်းသက်မှုနှင့် လျစ်လျူရှုမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

သူမ၏ ရှေ့မှောက်၌သာ နူးညံ့တတ်သော ဟန်ကျီသည် အခြားသူများအပေါ်တွင် ဤမျှအထိ အရှိန်အဝါကြီးမားနေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

သူမ အထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် သူသည် ခေါင်းမဖော်ဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား”

ဟု သူက မေးလိုက်ရာ လက်ထောက်လင်းဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌမိုက ကျွန်မကို မကြိုဆိုဘူးနဲ့ တူပါတယ်... ဒါဆိုရင်လည်း ပြန်ရတာပေါ့"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ထဲမှ စာချုပ်ပေါ်တွင် မှင်စက်တစ်ခု ထင် ကျန်သွားတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ သူမထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်တိုင်လေးကို နမ်းရှိုက်နေမိသည်။

"ကိုကိုကလည်း... စတာကို အတည်ကြီး လုပ်နေပြန်ပြီ"

"ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဘယ်အရာမှ အသေးအဖွဲ မဟုတ်ဘူး"

ဟု သူက ဆိုကာ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အချစ်မီးလျှံများမှာ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားကို ပူလောင်စေခဲ့သည်။

မိုဟန်ကျီ အလုပ်ပြန်လုပ်နေစဉ် မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့် ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် အာဏာရှိသူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း မာန်မာန လုံးဝမရှိသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော စရိုက်လက္ခဏာများကြောင့်ပင် သူမသည် သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလုပ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် သူမကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အချစ်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သလို သူမအပေါ် ထားရှိသော တမ်းတမှုများကို ဖွင့်ဟလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ညနေတွင် သူတို့နှစ်ဦး ကုမ္ပဏီမှ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မိုဟန်ကျီသည် ယခင်ကဲ့သို့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းကို ကြိုတင်မှာယူထားခဲ့သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်မ ဆရာနဲ့အတူ တခြားပြည်နယ်ကို ခရီးသွားရမယ် ကိုကို"

မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသမှုများ အရိပ်ထင်သွားသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ မတားဆီးခဲ့ပါ။

"ကိုယ် မင်းကို နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်မယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားနော်"

သူသည် သူမကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ ချစ်သူကို အစဉ်အမြဲ စောင့်ရှောက်လိုသော 'ချိုမြိန်သော ဝန်ထုတ် ဝန်ပိုး' ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် ဤဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို တစ်သက်လုံး ပွေ့ပိုက်ရင်း သူမနှင့်အတူ ဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းလိုနေမိတော့သည်။