အခန်း (၇၃-၇၄)

အပိုင်း (၇၃) ကြည်နူးဖွယ်ရာ မနက်စာ

"ဝေါ... ဝေါ..."

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေ၏။

မိုးခြိမ်းသံများ တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေပြီး လျှပ်စီးတန်းများက ကောင်းကင်ယံကို ဖြိုခွင်းလျက်ရှိသည်။

လေတိုက်သံ၊ မိုးရွာသံ၊ မိုးခြိမ်းသံနှင့် တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်ခတ်သံတို့သည် တစ်သားတည်း ရောယှက်နေလေ၏။

ရှည်လျားသော ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် ကမ္ဘာမြေကြီး၌ မိုးလေမုန်တိုင်းသံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ကုတင်ထက်တွင် ရန်မေသည် လင်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်အလား နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ မှီတွယ်နေ၏။

လင်းယွမ်၏ ကြွက်သားများမှာ ဖုထစ်မောက်ကြွနေပြီး ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုအပြီးတွင် ချွေးများ စိုရွှဲလျက် ရှိသည်။

ရန်မေသည်လည်း ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျနေပြီး သာယာမှုအရသာကို ခံစားရင်း နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး... နင် တော်တော်စွမ်းတာပဲ... အမ... အရမ်း နေလို့ကောင်းတယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "အမောပြေပြီလား... ကျွန်တော် မပြီးသေးဘူးနော်" ဟု ပြောလိုက်၏။

ရန်မေက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး "ထပ်... ထပ်လုပ်ဦးမလို့လား... တော်ပါတော့... အမ တကယ် မရတော့ဘူး" ဟု တားလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေး ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်ကာ ဆက်လက် တောင့်မခံနိုင်တော့သည်ကို မြင်မှ လင်းယွမ်လည်း လက်လျော့လိုက်ရသည်။

အိပ်ရာထက်ကိစ္စတွင် မူလကတည်းက သူ ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အရေအသွေးမှတ်များ တိုးလာခဲ့ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကြောင့် မဟုတ်သော်လည်း ခွန်အား နှင့် စိတ်စွမ်းအား တိုးတက်လာမှုတို့က ဤကိစ္စအပေါ် အထောက်အကူ ပြုနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ခက်ခဲသော ကိုယ်နေဟန်ထားများကို ယခုရှိသော ခွန်အားဖြင့် လွယ်ကူစွာ ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

စိတ်စွမ်းအား တိုးတက်လာမှုကလည်း မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ပိုမို ပြီးပြည့်စုံစေသည်။ စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ သုတ်လွှတ်မှုကို ဟန့်တားခြင်းမှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲသောကိစ္စ မဟုတ်တော့ချေ။

လင်းယွမ်၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရန်မေမှာ အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး "မောင်လေးရယ်... အမ မကောင်းတာပါ... အမ အသုံးမကျဘူး... ဒါမှမဟုတ်... ဒါမှမဟုတ် မောင်လေးပဲ လုပ်လိုက်လေ... အမ အောင့်အီးထားလိုက်မယ်..." ဟု အလျင်အမြန် ပြောရှာသည်။

သူမ၏ စကားကြောင့် လင်းယွမ် ရယ်မောလိုက်မိပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ... ဒါက ပျော်ဖို့လုပ်တာပဲကို... ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရန်မေမှာ ပို၍ပင် အားနာစိတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက ပင်ပန်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားယူထူမလိုက်ပြီး လင်းယွမ်၏ နားနားကပ်ကာ စကားအချို့ တီးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။

လင်းယွမ်က နားထောင်ပြီးသည်နှင့် မျက်နှာဝင်းပသွားပြီး "တကယ်လား... အမပဲ ညစ်ပတ်တယ်ဆို" ဟု မေးလိုက်၏။

ရန်မေက ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာဖြင့် "မောင်လေး... မောင်လေးက မတူဘူးလေ" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ရန်မေ၏ မျက်လုံးများတွင် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ မှောက်လိုက်ပြီး စောင်အောက်သို့ တိုးဝင်ကာ အလုပ်စတင်တော့သည်။

......

ရေကြီးပြီးနောက်ပိုင်း ဤတစ်ကြိမ် အိပ်စက်ရခြင်းသည် လင်းယွမ်အတွက် အနှစ်ခြိုက်ဆုံး ဖြစ်လောက်သည်။

နေဖင်ထိုးသည့်တိုင်အောင် အိပ်မောကျနေပြီး မွှေးကြိုင်သော အနံ့များကြောင့်သာ နိုးလာခဲ့ရသည်။

မျက်လုံးဖွင့်ဖွင့်ချင်း ပထမဆုံး လုပ်မိသည်က လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနက် ၉ နာရီပင် ထိုးနေပြီ။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးသားများ အုံ့မှိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မိုးကြီးလေကြီးကျကာ မိုးခြိမ်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လင်းယွမ်ကတော့ ဤမြင်ကွင်းကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည်။ ဘေးနားကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အမမေ ထသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

စောင်ပုံထဲတွင် သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေး ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။

လင်းယွမ် ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ကာ အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ မီးခိုးငွေ့တလူလူ ထွက်နေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။

ရန်မေသည် ယနေ့တွင် အဖြူရောင် တီရှပ်အကျပ်နှင့် အပြာရောင် ဂျင်းဘောင်းဘီအတို ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဖြူဝင်းသွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီးများ ပေါ်လွင်နေ၏။

ရှေ့ဘက်တွင် ပန်းရောင် ကာတွန်းရုပ် ခါးစည်းကို စည်းနှောင်ထားရာ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေသည်။

တကယ့် အိမ်ရှင်မ ပီသပါပေတယ်။

လင်းယွမ် မနေနိုင်တော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို အနောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

ရန်မေ၏ ကိုယ်လေး တွန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် လျော့ကျသွားကာ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "နိုးပြီလား"

လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် "နိုးပြီ... ဗိုက်ပြန်ဆာနေပြီ" ဟု ဖြေလိုက်၏။

ရန်မေက "ခဏစောင့်နော်... ပြီးတော့မှာ" ဟု အမြန်ပြောသည်။

လင်းယွမ် ဒယ်အိုးထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ မုန့်လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤမုန့်လုပ်နည်းက မုန့်နှစ်ကို အချဉ်ဖောက်စရာ မလိုပေ။ ဂျုံမှုန့်ကို ရေအနည်းငယ်ရော၊ ကြက်ဥနှစ်လုံးဖောက်ထည့်၊ ဝက်အူချောင်း နည်းနည်းထည့်ပြီး မုန့်နှစ်ဖြစ်အောင် မွှေလိုက်ရုံပင်။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးပြားပေါ်တွင် ဆီသုတ်ပြီး မုန့်နှစ်ရည်ကို လောင်းထည့်ကာ ဖြန့်ခင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင်တော့ အပြင်တွင်ရောင်းသော ခေါက်မုန့် နှင့် ဆင်တူသည်။

ရန်မေက ရှေးရိုးစွဲ အိမ်ရှင်မပီပီ လက်ရာကတော့ ပြောစရာ မလိုပေ။

ပါးလွှာသော မုန့်နှစ်ပြားကို ရွှေအိုရောင်သန်းအောင် ကျော်ထားသဖြင့် မွှေးကြိုင်နေသော အနံ့က လင်းယွမ်ကို တံတွေးမျိုချစေသည်။

ဤ ၆ လတာ ကာလအတွင်း ဤကဲ့သို့သော မုန့်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တို့၊ ပေါင်မုန့်တို့ထက် စာလျှင် ဤအရာက အဆပေါင်းများစွာ ပိုမွှေးသည်။

ရန်မေက ယောက်မဖြင့် မုန့်ပြားကို တစ်ဖက်လှန်လိုက်ပြီး ဒယ်အိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ခါလိုက်သည်။

ဆီရွှဲရွှဲနှင့် ကျက်ခါစ မုန့်ပြားသည် ရန်မေ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဒယ်အိုးထဲတွင် ဘယ်ပြန်ညာပြန် လျှောတိုက်သွား၏။

ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက အပူရှိန် ညီမျှစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက တုန်ခါနေသော အခြားအရာနှစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားပြီး လက်များက မနေနိုင်ဘဲ စမ်းသပ်မိလိုက်သည်။

"အို"

ရန်မေက အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို မျက်စောင်းလေး ထိုးကာ ခပ်တိုးတိုး ဆိုသည်။ "မစနဲ့လေ... မုန့်တွေ တူးကုန်တော့မယ်"

လင်းယွမ်က အသာပြုံးလိုက်ပြီး "တူးသွားရင် ဒီနှစ်ခုကိုပဲ စားလိုက်မယ်လေ... ဗိုက်ဝတာချင်း အတူတူပဲ" ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ရန်မေ၏ မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ့လက်ကိုတော့ မတားဆီးပေ။

သူမသည် အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ်ထိ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရိုးရှင်းသော ဘဝတွင် လင်းယွမ်နှင့် တွေ့မှသာ သူမကိုယ်သူမ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က သူမကို အမြဲတမ်း ထူးခြားသော ခံစားမှုမျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မုန့်လုပ်သည့်အပေါ်သာ အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရ၏။

ဒယ်အိုးထဲမှ မုန့်ကျက်လောက်ပြီဟု ထင်သောအခါ အိုးကိုမကာ အသင့်ပြင်ထားသော ပန်းကန်ပြားထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် လင်းယွမ်က အသာအယာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြန်သည်။

ရန်မေတစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေခွေလေး ပုံကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

သူမ မျက်ဝန်းများ အရည်လည်သွားပြီး တုန်ရီသောအသံဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ "မောင်လေးရယ်... မလုပ်ပါနဲ့တော့..."

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး မီးဖိုခုံကို အားပြုကာ မုန့်ဖတ်တစ်ဖတ်ကို ဆွဲဖဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းယွမ်ကို အလိုလိုက်သည့်အနေဖြင့် ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်၏။

"မြည်းကြည့်ပါဦး"

လင်းယွမ် ပါးစပ်ဟပေးလိုက်ရာ သူမ ခွံ့ကျွေးသည်ကို စားလိုက်သည်။

မုန့်ပြားသည် ဆီဖြင့်ကြော်ထားသော အမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ လင်းယွမ်၏ လျှာဖြားအာရုံကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ကြက်ဥနံ့နှင့် ဝက်အူချောင်း အရသာတို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ လင်းယွမ်မှာ မဝါးဘဲ ချက်ချင်း မျိုချချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်"

လင်းယွမ် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ရန်မေကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ရန်မေလည်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါလေး အရင်စားထားလိုက်... မုန့်နှစ်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်... အမ ထပ်လုပ်ပေးမယ်... ဒါက ပူတုန်းစားမှ ကောင်းတာ... အေးသွားရင် စားမကောင်းတော့ဘူး" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် မုန့်တစ်ဖတ်ကို ဖဲ့ကာ ရန်မေ၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးပြီး "အမလည်း စားလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်မေ ပျော်ရွှင်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ဟကာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် စားလိုက်လေသည်။

"မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ထဲမှာ နွားနို့ နွှေးထားသေးတယ်... ဒီနွားနို့က သက်တမ်း တစ်နှစ်ပဲ ခံတာ... သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီမို့ မြန်မြန်သောက်မှ ရမယ်"

သူမက မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ကို ဖွင့်ပြီး နွားနို့တစ်ခွက်ကို လင်းယွမ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ တစ်ခွက်တည်းလဲ" ဟု လင်းယွမ်က မေးလိုက်၏။

ရန်မေက မျက်လုံးလေး မှေးစင်းအောင် ပြုံးရင်း "မောင်လေးက လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရတာလေ... ပရိုတင်းဓာတ် များများ ဖြည့်ရမှာပေါ့... အမကမှ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်စရာ မလိုတာ" ဟု ဖြေသည်။

လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းလိုက်သည်။ "မရဘူး... အမလည်း နွားနို့သောက်ရမယ်... ပရိုတင်းဓာတ် များများဖြည့်မှ ကိုယ်ခံအား ကောင်းမှာ"

"အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ နေမကောင်းဖြစ်ရင် ကုဖို့လမ်း လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာ သိတယ်မလား"

ရန်မေ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ဒါပေမဲ့ တို့ဆီမှာ စားစရာ သိပ်မကျန်တော့ဘူးလေ" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "စားစရာကိစ္စ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ် ရှိတယ်... အမ ပူစရာ မလိုဘူး"

"ဒါပေမဲ့..."

သူမ တွန့်ဆုတ်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွမ်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွ ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မို့မောက်နေသော ရင်သားများကို လက်ညှိုးဖြင့် တို့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီနှစ်ခု ပိန်သွားအောင် အငတ်မထားနဲ့နော်... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် တကယ် စိတ်ဆိုးမှာ"

ရန်မေ မျက်နှာလေး ရဲသွားပြီး "အို... မောင်လေးကလည်း လျှောက်ပြောပြန်ပြီ" ဟု ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြောလေသည်။

လင်းယွမ် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။ လိမ်မာရေးခြားရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်မ အမမေ ဤသို့ ရှက်သွေးဖြာနေသည့် ပုံစံမျိုးကို သူ အလွန် နှစ်သက်သည်။

ထိုရှက်ရွံ့မှုလေးက လူကို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ဤသို့ဖြင့် မနက်စာကို ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် စားသောက်ခဲ့ကြလေသည်။

လင်းယွမ် ထမင်းစားပြီးနောက် ခဏတဖြုတ် အနားယူကာ ရန်မေကို ခေါ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အခန်း ၃၂၀၂ သို့ သွားလိုက်ကြသည်။

တံခါးလာဖွင့်ပေးသူမှာ ကလေးမလေး ချိုင်ယောင် ဖြစ်သည်။ လင်းယွမ်နှင့် ရန်မေကို မြင်သောအခါ သူမက လိမ္မာစွာဖြင့် "ကိုကိုလင်းယွမ်... အမရန်မေ" ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။

ရန်မေက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပန်းကန်ပြားထဲရှိ သူမ လုပ်လာသော မုန့်များကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ယောင်ယောင်လေး... ထမင်းစားပြီးပြီလား... အမ ဘာယူလာလဲ ကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချိုင်ယောင်က မုန့်ပြားများကို မြင်သောအခါ အံ့ဩဝမ်းသာသွားပြီး "ပဲအိုးကပ်မုန့်" ဟု အော်လိုက်လေသည်။

သူမ ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ မနေ့က တင်းယန်နှင့် လင်းယွမ်တို့ မုတ်ဆိတ်အဖွဲ့ဆီမှ ပစ္စည်းအချို့ ပြန်လုယူလာနိုင်ခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ မုန့်ပဲသရေစာများသာ ဖြစ်ပြီး ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်ကဲ့သို့ အဓိက အစားအစာများ မပါရှိပေ။

ထိုအရာများကို လင်းယွမ်က သူ့ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ထဲသို့ စောစီးစွာ ထည့်သိမ်းထားလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်သည် လျှိုအားလုံ၏ အခန်းထဲသို့ စဝင်ကတည်းက ဤအမျှင်ဓာတ်ပါသည့် အဓိကအစားအစာများကို သူ့ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ထဲသို့ အရင်ဆုံး ထည့်သိမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်တွင် မုန့်ပဲသရေစာ အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ထိုအရာများက သရေစာအဖြစ်သာ စား၍ရပြီး ဗိုက်ဝစေရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချိုင်ယောင်တို့ဘက်တွင် စားသောက်မှုပုံစံက ချွေတာသည့်စနစ်ဖြင့်သာ သွားနေရပြီး ဆန်ကောင်းဂျုံသန့် စားရသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။

ထိုအချိန်တွင် တင်းယန်လည်း ထွက်လာသည်။ မုန့်များကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ရှင်တို့ဆီမှာ ဂျုံမှုန့် ရှိသေးတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ရေကြီးကာစတုန်းက ရပ်ကွက်ဈေးတန်းက ဆိုင်တွေမှာ ကျွန်တော် အများကြီး ဝင်လုဝယ်ထားလိုက်တာလေ"

"မောင်လင်းယွမ်ရေ... ဂျုံမှုန့်ဆိုတာ ရှားပါးစာနော်... ချွေတာစားဦးမှပေါ့ကွယ်" အဒေါ်လီက တံခါးဖွင့်ထွက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် "ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်လီ... ကျွန်တော် ချင့်ချိန်စားပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချိုင်ကြည်လည်း ထွက်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်၏။ "ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလဲ"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၇၄) သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်းဆိုင်ရာ ခန့်မှန်းချက်များ

လင်းယွမ်က ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ရော ဘယ်လိုအစီအစဉ်ရှိလဲ"

ချိုင်ကြည်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "အစကတော့ ငါနဲ့ အစ်ကိုမာတို့ တွေးထားကြတာ လျှိုအားလုံကို ဖြုတ်ချပြီးရင် အားလုံးလွတ်လပ်ပြီ... မိသားစုကို ရှာကျွေးဖို့ အစားအသောက်ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်လို့ရပြီပေါ့ဗျာ"

"ဒါပေမဲ့ မနေ့က အိမ်ရှင်တွေရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံတွေက ငါတို့အရှိုက်ကိုလက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ... လက်တွေ့ဘဝကို ကောင်းကောင်းကြီး မြင်သွားစေတယ်... အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေးကြီးဆိုတော့ ဒီလူတွေကို လုံးဝအားကိုးလို့မရဘူး..."

"ငါတို့ရဲ့ ဒီအဖွဲ့လေးလောက်ပဲ ဒီအဆောက်အအုံမှာ အငြိမ်းချမ်းဆုံးဖြစ်လောက်တယ်... အခုတော့ တခြားလူတွေကို ဂရုမစိုက်ချင်တော့ဘူး... ငါတို့လူစုလေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တော့တယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ခင်ဗျား ဒီလိုတွေးနိုင်တာ ကျွန်တော်ဝမ်းသာတယ်... ဒါပေမဲ့ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မယ်ဆိုတာကတော့ အရမ်းစိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေသေးတယ်... ဒီရေဘေးကြီးက ဘယ်တော့မှ ရပ်မယ်မှန်း မသိဘူး"

သူက ဝရံတာပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးသံများလည်း ဟိန်းညံနေသည်။

"လင်းယွမ်... ရှင်မှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိလို့လဲ" တင်းယန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်... ခင်ဗျားတို့နဲ့ တိုင်ပင်ချင်လို့"

ချိုင်ကြည်က "ပြောလေ" ဟု ချက်ချင်းဆိုသည်။

တင်းယန်က "ကျောက်ခိုင်ကို သွားခေါ်လိုက်မယ်... အတူတူ နားထောင်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုမာကို ငါသွားခေါ်လိုက်မယ်" ဟု အဒေါ်လီက ဝင်ပြောသည်။

လင်းယွမ်က "ဦးလေးမာကို မလှုပ်ရှားခိုင်းနဲ့ဦး... ကျွန်တော်တို့အားလုံး သူ့အခန်းဘက်သွားပြီး စုပြောကြတာပေါ့" ဟု အကြံပြုသည်။

ထို့နောက် တင်းယန်က ကျောက်ခိုင်ကို နှိုးလိုက်ပြီး အားလုံး အစ်ကိုမာ၏အခန်းသို့ ရောက်လာကြသည်။

လူစုံသည်နှင့် လင်းယွမ်က စကားစသည်။ "လောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ စားစရာတွေ ရှိပေမဲ့ ဒါတွေက ဘယ်လောက်ကြာကြာခံမလဲ မပြောနိုင်ဘူး... တကယ်တော့ သန္ဓေပြောင်းငါးတွေကို ဖမ်းလို့ရပေမဲ့ မနေ့ကကိစ္စက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားတယ်"

"ငါးတွေလည်း သန္ဓေပြောင်းနိုင်တယ်... ကြောင်တွေလည်း သန္ဓေပြောင်းနိုင်တယ်ဆိုတော့ တခြားသတ္တဝါတွေဆိုရင်ရော... ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘေးကင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ဆိုရင် အဆောက်အအုံထဲက သန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်"

"မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ငါးဖမ်းနေတုံး ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းမြင့်တဲ့ သတ္တဝါဆိုးကြီးတစ်ကောင် ဘယ်သူမှမသိပဲ ပေါ်ထွက်လာရင် အဲဒီခါကျမှ အကုန်သေကုန်မှာ"

ကျောက်ခိုင်က "အစ်ကိုလင်း... အဆောက်အအုံထဲမှာ တခြားသန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါတွေ ရှိသေးတာလား" ဟု စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "သေချာပေါက်ရှိမှာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ မသိသေးတာပဲရှိမယ်... အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မွေးထားတဲ့သူတွေအိမ်မှာ သန္ဓေပြောင်းတာတွေ ရှိနိုင်တယ်..."

"အခု ရေကြီးတာ လဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတော့ သန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါအများစုက သိပ်မစွမ်းကြသေးဘူး... အခုလက်ဦးမှုယူပြီး ရှင်းပစ်ရင် နောက်မကျသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားလိုက်ရင်တော့ ဒီကောင်တွေရဲ့ သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းက အရှိန်အဟုန်နဲ့ မြင့်တက်လာနိုင်တယ်... အဲဒီကျရင် သူတို့က ပိုပိုပြီးသန်မာလာမှာမို့ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်နိုင်မယ့်အခွင့်အရေးက နည်းသထက်နည်းသွားလိမ့်မယ်"

တင်းယန်က "ဒါဆို တခြားအိမ်ရှင်တွေကို စုပြီး ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ခိုင်းရင်ကော" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဖြစ်ဘူး... အဲဒီလူတွေကို ယုံလို့မရဘူး... အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားရင် ကြွက်မနိုင် ကျီမီးနဲ့ရှို့သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

တင်းယန်နှင့် ချိုင်ကြည်တို့သည် မနေ့က ယုတ်မာသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို သတိရသွားကြပြီး လင်းယွမ်ပြောသည်မှာ အလွန်မှန်ကန်ကြောင်း တွေးမိလိုက်ကြသည်။

လင်းယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့မှာ ဒရုန်းရှိတော့ အခန်းတိုင်းကို တစ်ခန်းချင်းစီ လိုက်စစ်ဆေးလို့ရတယ်... အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိမရှိပေါ့... ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက် တံခါးသွားခေါက်ပြီး မေးမြန်းလို့လည်း ရတယ်... တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင် ကြိုတင်ပြီး သုတ်သင်ပစ်ရမယ်... နောက်တစ်ချက်က (၁၄) လွှာက ဝမ်ယန်မေပဲ... သူက အမြဲတမ်း အန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်နေမှာဆိုတော့ ရှင်းပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်"

လင်းယွမ်က ဝမ်ယန်မေအကြောင်း ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သောအခါ အားလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဝမ်ယန်မေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံက လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

အဒေါ်လီက "ယန်မေက အရင်တုန်းက ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး... ဘယ်လိုဖြစ်လို့..." ဟု ပြောမထွက် ဖြစ်နေရှာသည်။

ဦးလေးမာက သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သူက အရင်က နင်သိတဲ့ ဝမ်ယန်မေ မဟုတ်တော့ဘူး"

အဒေါ်လီသည် သက်ပြင်းချကာ ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

လင်းယွမ်က ရှင်းပြသည်။ "ဝမ်ယန်မေရဲ့ သန္ဓေပြောင်းလဲမှုက အဆင့်တစ်ခု ရောက်သွားပြီ... သူက သန္ဓေပြောင်းအစွမ်း ရရှိထားပေမဲ့ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုက သူ့ရဲ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုပါ ထိခိုက်စေပုံပေါ်ပြီး အရမ်းကို ရန်လိုလာစေတယ်... သူ့အခြေအနေက ကျွန်တော်တို့က သွားမစရင် ဘာမှမဖြစ်သလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေမယ့်... တကယ်တော့ သူအသက်ဆက်ရှင်ဖို့က ရိက္ခာလိုမယ်... စားစရာလိုမယ်... အဲဒီအခါ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့လာနိုင်ခြေများတယ်... ကျွန်တော့်အကြံပြုချင်တာကတော့ သူ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ"

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် သွေးဆာနေသူတစ်ဦး မဟုတ်။ သို့သော် ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ်ကို ထိခိုက်လာနိုင်သည့် ကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရမည်သာဖြစ်သည်။

ဒါက လင်းယွမ်၏ ဘဝရပ်တည်မှု မူဝါဒဖြစ်သလို သူအမြဲကျင့်သုံးခဲ့သော လမ်းစဉ်လည်း ဖြစ်သည်။

လျှိုအားလုံကို ရင်ဆိုင်စဉ်ကဖြစ်စေ၊ လီကျစ်ချန်ကို ရင်ဆိုင်စဉ်ကဖြစ်စေ သူသည် အမြဲတမ်း တက်တက်ကြွကြွ ဦးဆောင်ရင်ဆိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းပြီး မရေရာသော ကံတရားကို မျှော်လင့်နေတတ်သူ၊ သူတစ်ပါးအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

"လင်းယွမ်... ငါတို့လူနည်းနည်းလေးနဲ့ ဖြစ်ပါ့မလား" ချိုင်ကြည်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူက သတ္တိနည်းလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ကို ယုံကြည်မှုမရှိ၍ဖြစ်သည်။ မနေ့က အိမ်ရှင်ပေါင်းများစွာကို ဝမ်ယန်မေက ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးများသဖွယ် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ မည်သူကမျှ တစ်ချက်ကလေးတောင် ခုခံနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်နှင့် လည်ပင်းလှီးခံလိုက်ရသည်ချည်းပင်။

သူမ၏လက်နှစ်ဖက်က လက်များမဟုတ်တော့ပေ။ ဓားမြှောင်ဆယ်ချောင်း တပ်ဆင်ထားသည့် သားရဲလက်သည်းများ ဖြစ်နေလေပြီ။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ အန္တရာယ်ချင် ရှိနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုက မတူတော့ဘူး"

အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။ လင်းယွမ်က တင်းယန်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "တင်းယန်... အားလုံးကို ပြလိုက်ပါဦး"

ထိုစကားကြားတော့ အားလုံးက သံသယဖြင့် တင်းယန်ကို ကြည့်လာကြသည်။ တင်းယန်က ပြုံးကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း သန္ဓေပြောင်းအစွမ်း ရသွားပြီ"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်း လက်သီးဆုပ်ပေါ်တွင် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့တစ်လွှာ တောက်ပလာသည်။ သူမက ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ကြမ်းပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

"ဒုန်း"

ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး သိမ့်ခနဲတုန်ခါသွားသည်။ တစ်လက်မခန့်ထူသော သစ်သားကြမ်းခင်းသည် ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ဘေးနားရှိ သစ်သားပြားအချို့ပါ ကော့တက်ပြီး လွင့်စင်သွားကြသည်။

အားလုံး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။

"ဒါ... ဒါက..."

"အမတင်း... ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ကျောက်ခိုင်မှာ အံ့သြလွန်း၍ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချိုင်ကြည်ကလည်း အပြေးအလွှားသွားကြည့်ပြီး သစ်သားကြမ်းခင်းနှင့် တောက်ပနေသော တင်းယန်၏လက်သီးကိုကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုတို့ အထင်းသားပေါ်နေသည်။

"နင်လည်း သန္ဓေပြောင်းသွားတာလား"

ဦးလေးမာခမျာ အိပ်ရာပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်မိရာ ဒဏ်ရာကို သွားထိသဖြင့် အားခနဲ အော်ကာ ပြန်လှဲလိုက်ရသည်။ အဒေါ်လီက အမြန်သွားတွဲပေးရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အို... တော်ကလည်း ဘာထဖြစ်တာတုန်း... ပြီးတော့ တင်းယန်ရယ်... ညည်းကလည်း ကြိုမပြော ဘာမပြောနဲ့အေ... ကြမ်းခင်းတွေ ကောင်းနေတာကို ရိုက်ချိုးလိုက်တော့ ကြမ်းတိုက်ရတာ အဆင်မပြေဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ"

သူမ၏ အာရုံက ကြမ်းခင်းပေါ်တွင်သာ ရောက်နေသည်။ လျှောက်လမ်းတွင် အိပ်စက်ခဲ့ဖူးသူပီပီ နေစရာအခန်းလေးတစ်ခု ရထားသည့်အပေါ် အဒေါ်လီက အတော်လေး တန်ဖိုးထားရှာသည်။ အားလုံး ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားကြသည်။

တင်းယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဒေါ်လီ... ကြမ်းခင်းကို နှမြောမနေနဲ့တော့... နောက်ဆိုရင် ဒီတိုက်တစ်ခုလုံးက ကြမ်းခင်းတွေကို ခွာပစ်ရမှာတောင် မသိဘူး"

"ဟေ... ဘာလို့တုန်း"

လင်းယွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါတွေ ခဏထားလိုက်ဦး... တင်းယန်က သန္ဓေပြောင်းအစွမ်း ရသွားပြီ... သူ့အစွမ်းက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းကိုမဆို စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ပိုမိုပေါက်ကွဲအားကောင်းစေသလို ခံနိုင်ရည်လည်း ပိုရှိသွားစေတယ်"

"တင်းယန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစွမ်းရသွားတာလဲ... တို့အိမ်က အစ်ကိုချိုင်ရော ရနိုင်မလား" မမဝူက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။

သူမ၏မေးခွန်းက လူတိုင်းသိချင်နေသည့် အချက်လည်းဖြစ်သည်။ ချိုင်ကြည်သာမက ကျောက်ခိုင်၊ အိပ်ရာထဲမှ ဦးလေးမာနှင့် လင်းယွမ်ဘေးမှ ရန်မေတို့ပါ တင်းယန်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တင်းယန်က ဖြေသည်။ "ကျွန်မနဲ့ လင်းယွမ် သုံးသပ်ကြည့်တာတော့... သီအိုရီအရပြောရရင် သန္ဓေပြောင်းငါး စားဖူးတဲ့သူတွေ... မိုးရေသောက်ဖူးတဲ့သူတွေအားလုံးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သန္ဓေပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ အစွမ်းမရသေးတာက 'အစပျိုးချက်' တစ်ခု လိုနေလို့ပဲ"

"အစပျိုးချက်ဟုတ်လား" အားလုံးက နားမလည်စွာဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

လင်းယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ် အစပျိုးချက်ပဲ... ဒီကမ္ဘာကြီးက ကျွန်တော်တို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေတာ... ရေကြီးတဲ့အထဲက ငါးတွေတင် မဟုတ်ဘူး... အဆောက်အအုံထဲက ကြောင်တွေ... သန္ဓေပြောင်းငါးစားတဲ့ လူတွေပါ ပြောင်းလဲကုန်ကြပြီ... ကျွန်တော့်အထင်တော့ ကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိအားလုံး အရှိန်အဟုန်နဲ့ သန္ဓေပြောင်းကုန်ကြပြီ ထင်တယ်"

"ကျွန်တော်တို့တွေက အပေါ်ယံကြည့်ရင် ဘာမှမဖြစ်သလိုပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဆဲလ်တွေ... မျိုးရိုးဗီဇတွေအဆင့်ထိ တိတ်တဆိတ် သန္ဓေပြောင်းလဲတာတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ... ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ အတိအကျမသိပေမဲ့ သန္ဓေပြောင်းငါးတွေ စားတာ... မိုးရေသောက်တာ... အခုလေကို ရှူရှိုက်နေတာတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်"

"အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်တို့အခု သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်စဉ်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အခုထိ ဝမ်ယန်မေနဲ့ လျှိုအားလုံပဲ အစွမ်းတွေ နိုးထလာတာလဲဆိုတာကို... အစတုန်းက ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူး... မနေ့က တင်းယန် အစွမ်းရသွားမှ ကျွန်တော် ကောက်ချက်အသစ်တစ်ခု ချနိုင်ခဲ့တယ်"

လင်းယွမ်က တစ်လုံးချင်း ပြောနေပြီး အားလုံးကလည်း စကားလုံးတစ်လုံးမှ မလွတ်စေရအောင် နားစွင့်နေကြသည်။

"မောင်လင်းယွမ်... မင်း ဘာတွေတွေ့ထားလို့လဲကွ" ဦးလေးမာက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူက အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရကာ အိပ်ရာထဲလဲနေသူဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း သူအရမ်းစိုးရိမ်နေသည်။

သူက လုံးဝဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ မာကောချိုင်က ဤအသက်အရွယ်ထိ နေလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လူ့အဖွဲ့အစည်း လည်ပတ်ပုံနှင့် လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး သဘောတရားကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။

လောလောဆယ်တွင် အားလုံးက ရိုင်းပင်းကူညီကြသည်ဆိုသော်လည်း သူကသာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အကူအညီမပေးနိုင်ဘဲ ရိက္ခာဖြုန်းနေမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေလျှင် သူများတွေ ပါးစပ်က မပြောရင်တောင် စိတ်ထဲမှာတော့ ရှိကြမည်သာ။

ကြာလာလျှင် အဖွဲ့အစည်း၏ ဗဟိုချက်မှ ဖယ်ထုတ်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်း သန္ဓေပြောင်းအစွမ်း ရနိုင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူက အလိုချင်ဆုံးနှင့် စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံး ဖြစ်သွားသည်။

အစွမ်းရသွားလျှင် ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာနိုင်မလား။ ဒီလူအိုကြီးက အဖွဲ့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်နိုင်ပါ့မလား။ ထို့ကြောင့် သူပထမဆုံး ဖွင့်မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒုတိယ စိတ်လှုပ်ရှားနေသူကတော့ ကျောက်ခိုင်ပင်။ သူ့အခြေအနေက အစ်ကိုမာနှင့် ဆင်တူသည်။

လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးနေခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်အဆင်မပြေပေ။ လက်ရှိကမ္ဘာကြီးက မသန်စွမ်းသူများအပေါ် သနားကြင်နာမှု သိပ်မရှိလှ။

သူက ငယ်ရွယ်သူမို့ ဦးလေးမာလောက် အတွေးမနက်သော်လည်း စိတ်ရင်းကောင်းသူဖြစ်ရာ သူက အားလုံးကို ဒုက္ခပေးနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"အစ်ကိုလင်း... အမတင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစွမ်းရသွားတာလဲ" သူက ဒုတိယမြောက်လူအဖြစ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က အားလုံး၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များကို မြင်နေရသည်။ သူပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သန္ဓေပြောင်းအစွမ်း နိုးထလာတာက သက်ရှိတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒ... စိတ်ခံစားချက် တွေနဲ့ အများကြီး ဆိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်"

"ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒ..."

"စိတ်ခံစားချက်..."

"အဲ့တာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" အားလုံး ကြောင်သွားကြသည်။

လင်းယွမ်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်။ "လျှိုအားလုံ သန္ဓေပြောင်းသွားတုန်းက သူသေခါနီးအချိန်မှာ... အဲဒီတုန်းက သူ့နဖူးမှာ အနီရောင်အကြေးခွံတွေ ထွက်လာပြီး ခံနိုင်ရည်နဲ့ ခွန်အားတွေ အများကြီး တက်လာတာ ကျွန်တော် မျက်မြင်ပဲ"

"ကျွန်တော်တောင် အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ သတ်လိုက်ရတာ... သေဘေးနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အချိန် စိတ်ခံစားချက် အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီးမှ အစွမ်းပွင့်လာတာပဲ... သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ အကြီးမားဆုံး ကြောက်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်တတ်တယ်လေ... ဒါကြောင့် သူ့အခြေအနေကို ခန့်မှန်းလို့ရတယ်"

"အစကတော့ သေဘေးနီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးကြုံမှ အစွမ်းရမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယန်မေအိမ် ရောက်သွားတော့မှ မဟုတ်သေးမှန်း သိလိုက်ရတယ်... ဝမ်ယန်မေက သေဘေးနဲ့ မကြုံခဲ့ပေမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်... သူ့သမီး လျူချန် သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် သတ်ခံလိုက်ရတော့ သူအကြီးအကျယ် စိတ်ထိခိုက်ပြီး အစွမ်းနိုးထလာခဲ့တာ"

လင်းယွမ်က ဝမ်ယန်မေအိမ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ အားလုံးက ဒေါသထွက်ခြင်း၊ အံ့သြခြင်းတို့နှင့်အတူ လင်းယွမ်၏ ကောက်ချက်ကို ပိုမိုယုံကြည်လာကြသည်။

"အစ်ကိုလင်း... အစ်ကိုပြောချင်တာက အစွမ်းရဖို့က စိတ်ခံစားချက်နဲ့ ဆိုင်တယ်ဆိုတာလား... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..."

ကျောက်ခိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ စကားဆက်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အရင်က သူ့ကောင်မလေး လျှိုအားလုံလူစု၏ မုဒိမ်းကျင့်တာ ခံခဲ့ရစဉ်က သူရူးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အဲဒီတုန်းက သူ့စိတ်တွေ လုံးဝပြိုလဲခဲ့သည်။ သူ့ကောင်မလေးဆိုရင် သူ့ထက်တောင် ပိုပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှာ သေချာသည်။

စိတ်ခံစားချက်က သော့ချက်ဆိုရင် ဘာလို့ သူနဲ့ ရှောင်မန်က အစွမ်းမရခဲ့ကြတာလဲ။

လင်းယွမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ သိလိုက်သည်။ လင်းယွမ်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောသည်။

"စိတ်ခံစားချက် တစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်ဘူး... အင်းပေါ့... စိတ်ခံစားချက်က အဓိက သော့ချက်ပဲ... အစွမ်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးတဲ့ သော့တံပေါ့... ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်လို့ ကျွန်တော်သံသယရှိတယ်"

"ဘာလိုအပ်ချက်လဲ" ချိုင်ကြည်က ဝင်မေးသည်။

"သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းပဲ"

"သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းဟုတ်လား" အားလုံး နားမလည်ပြန်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "သက်ရှိတွေ သန္ဓေပြောင်းတယ်ဆိုတာ ချက်ချင်းကြီး ဖြစ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်... လူတစ်ယောက်ရဲ့ သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းကို ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ တွက်မယ်ဆိုပါစို့... ရေစကြီးတုန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းက (၁) ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိချင်ရှိမယ်... ဒါပေမဲ့ သန္ဓေပြောင်းငါးတွေ စား... လေတွေရှူ... မိုးရေတွေ သောက်လာတာနဲ့အမျှ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြောင်းလဲမှုနှုန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာတယ်... ကျွန်တော့်အထင်တော့ သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းက အမှတ်တစ်ခုကို ရောက်ရှိပြီး စိတ်ခံစားချက်ဆိုတဲ့ သော့တံနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်မှ သန္ဓေပြောင်းအစွမ်းကို ရရှိလာတာလို့ ထင်တယ်"

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။ ဤသုံးသပ်ချက်က အတော်လေး ယုတ္တိရှိသည်။

ချိုင်ကြည်က ပြောသည်။ "မင်းပြောတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... စိတ်ခံစားချက် တစ်ခုတည်းသာဆိုရင် ပြီးခဲ့တဲ့လတုန်းက လျှိုအားလုံတို့လူစု နှိပ်စက်လို့ သေသွားတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ... သူတို့တွေ အစွမ်းရသင့်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ မရခဲ့ကြဘူး... လင်းယွမ်ပြောသလို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်းက လိုအပ်တဲ့မှတ်တိုင်ကို မရောက်သေးလို့ နေမှာ"

ကျောက်ခိုင်က "အဲဒီအမှတ်က ဘယ်လောက်လဲ" ဟု မေးသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသိဘူး... ဒါတွေက ကျွန်တော့်ခန့်မှန်းချက်တွေပဲ... (၁၀) ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်နိုင်သလို (၂၀) ရာခိုင်နှုန်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ဘူး"

ဦးလေးမာက "ဒါဆို ငါတို့တွေ သန္ဓေပြောင်းငါးတွေ ပိုစားရင် ပြောင်းလဲနှုန်း မြန်လာမလား" ဟု ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "သီအိုရီအရတော့ ဟုတ်တယ်"

"ဒါပေမဲ့..." သူက စကားကို ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အစွမ်းနိုးထလာတာက အန္တရာယ်ကင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဝမ်ယန်မေ ဖြစ်သွားတဲ့ပုံစံ ခင်ဗျားတို့ မြင်တယ်မလား... သူက အသိစိတ်လွတ်ပြီး နာကြည်းချက်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရတယ်... ဒေါသကြီးပြီး သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်တွေ ပြင်းထန်နေတယ်"

"ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ပြောင်းလဲပုံက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဇီဝသွင်ပြင်လက္ခဏာတွေကိုပါ ထိခိုက်စေတဲ့ပုံပဲ... သူ့လက်တွေဆိုရင် လူလက်ပုံစံ ပြန်မပြောင်းတော့ဘူး... သူကပဲ တမင် အဲဒီပုံစံနဲ့ နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် လူလက်ပြန်ပြောင်းလို့ မရတော့တာလားတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအန္တရာယ်ကိုတော့ ထည့်မတွက်လို့ မဖြစ်ဘူး"

ထိုစကားကြောင့် အခန်းထဲရှိလူများ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ ဝမ်ယန်မေကဲ့သို့ အရူးမကြီးတော့ ဘယ်သူမှ မဖြစ်ချင်ကြပေ။

တိတ်ဆိတ်နေစဉ် အမဝူက "ဒါပေမဲ့ တင်းယန်ကျတော့ ကောင်းနေတာပဲကို" ဟု ထောက်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ အားလုံး သတိဝင်လာပြီး လင်းယွမ်နှင့် တင်းယန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ တင်းယန်က ဝင်ပြောသည်။ "ကျွန်မအခြေအနေက မတူဘူး... ကျွန်မ အစွမ်းစရတုန်းက လင်းယွမ်ပြောတဲ့ ပြဿနာမျိုး ကြုံခဲ့ရတယ်... စိတ်ခံစားချက်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မူးနောက်နောက် ဖြစ်သွားတာ... တော်သေးလို့ အဲဒီအချိန် လင်းယွမ်က ကျွန်မဘေးမှာရှိနေပြီး ကျွန်မခေါင်းကို ထုပြီး သတိပေးလိုက်လို့"

"ခေါင်း... ခေါင်းကိုထုပြီး သတိပေးလိုက်တယ်" အားလုံး အံ့အားသင့်ကာ လင်းယွမ်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆက်ရန်...