အခန်း (၂၁၆)

သုံးရက်ကြာသောအခါ မဟာယန် နိုင်ငံမှ ပထမဆုံးစစ်ကူများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤစစ်ကူအုပ်စုသည် အင်အား ၂ သိန်းသာရှိသဖြင့် မများလှသော်လည်း အားလုံးမှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်နေပြီး အစွမ်းအစရှိသော ဝါရင့်သမ္ဘာရင့် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။ မဟာရှတွင် စစ်သည် ၄ သိန်းရှိသော်လည်း အားလုံးမှာ စစ်သားသစ်များသာဖြစ်၍ ဝါရင့်စစ်သည်များနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ အားနည်းနေပေသည်။

သို့သော်လည်း ချောင်ချောင်အတွက်မူ ဤအခြေအနေသည် သူ၏စစ်သည်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန် အလွန်သင့်တော်သော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်တက္ကသိုလ်မှ ဗိုလ်ချုပ်လောင်းများသည် စစ်သားသစ် ၄ သိန်းနှင့်အတူ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ မဟာယန်၏ အဓိကစစ်တပ်ကြီး မရောက်ရှိသေးသဖြင့် မဟာယန်၏ ရှေ့ပြေးတပ် ၂ သိန်းသည်လည်း အင်အားအကုန်မသုံးသေးဘဲ ခံစစ်ကိုအဓိကထားကာ တိုက်စစ်ဖြင့် ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း နှစ်ဖက်စစ်တပ်ကြား တိုက်ပွဲမှာ အပြန်အလှန် အကြိတ်အနယ်ရှိနေပြီးတော့ မဟာရှ စစ်သည်များအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော လေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် မဟာယန်၏ ဒုတိယမြောက်စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ဤအုပ်စုတွင် စစ်သည် ၄ သိန်းပါဝင်ပြီး ရှေ့ပြေးတပ် ၂ သိန်းနှင့်ပေါင်းပါက စုစုပေါင်း ၆ သိန်းအထိ ရှိလာသဖြင့် မဟာရှအပေါ် အပြတ်အသတ် အသာစီးရသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး မဟာရှဘက်မှ အကျအဆုံးများလည်း တိုးလာခဲ့သည်။

အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော ချောင်ချောင်သည် လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည် - "တိုက်ရင်း ဆုတ်ကြ။ ဆုတ်ခွာမှုကိုလည်း အရှိန်မြှင့်လိုက်။ သုံးရက်အတွင်း ဟန်ဒွမ် တောင်တန်းဆီကို အရောက်ဆုတ်ခွာရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အမိန့်အတိုင်းပါ"

မဟာရှစစ်တပ်သည် ဆုတ်ခွာမှုကို အရှိန် မြှင့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မဟာယန်ထံမှ လုယက်တိုက်ခိုက်လာသော ပစ္စည်းများကို လှည်းတန်းများဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံအတွင်းသို့ ပြန်လည်သယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ထိုရိက္ခာနှင့် ပစ္စည်းများ လုံခြုံရေးအတွက် ကောင်းကင်စစ်သူကြီး၊ မြေပြင်စစ်သူကြီး နှင့် လူသားစစ်သူကြီး တို့က တာဝန်ယူထားသည်။

ဟန်ဒွမ်တောင်ကြားလမ်းအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားသော ကုန်လှည်းတန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း လူသားစစ်သူကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဘာလို့ ဆုတ်နေရတာလဲ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ နိုင်ခြေအများကြီး ရှိသေးတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သာ ထွက်တိုက်ပြီး စစ်ဗုံတွေတီး၊ မှော်အတတ်တွေ သုံးလိုက်ရင် ရန်သူ့စစ်တပ်ကို အဲဒီနေရာတင် လက်နက်ချခိုင်းပြီး မဟာယန်ကို အပြတ် ချေမှုန်းပစ်လို့ ရနေတာပဲကို"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့မှာ သူတို့ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ခိုင်းနိုင်တဲ့ ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေတာကို ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးက သုံးခွင့်မပေးဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ" ဟု မြေပြင်စစ်သူကြီးကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယညီနဲ့ တတိယညီ... တော်တော့"

ကောင်းကင်စစ်သူကြီးက ငေါက်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ ဒီလိုပဲ ဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့စစ်တပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးက ဒါတွေကို အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ စီစဉ်ထားတာ။ နောက်ပြီးတော့ မင်းတို့က ဒီလို လှည့်စားတဲ့ အတတ်ပညာလေးတွေ သိတာနဲ့ပဲ အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ ငါတို့တွေ ဘယ်လို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား။ အဝါရောင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း အထွတ်အထိပ် ရောက်နေချိန်မှာ နောက်လိုက် သန်းချီရှိခဲ့တာတောင်မှ အားလုံး ပြိုကွဲကုန်ပြီ မဟုတ်လား?"

မြေပြင်စစ်သူကြီးနှင့် လူသားစစ်သူကြီးတို့သည် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မူလက ၎င်းတို့ တည်ထောင်ခဲ့သော အဝါရောင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သြဇာကြီးမားပြီး အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာရှနိုင်ငံတွင် ၎င်းတို့ကို တားဆီးနိုင်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မဟာရွှယ် နိုင်ငံတွင်လည်း ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ မဟာရှီ နှင့် မဟာကျူး တို့သည်လည်း အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကို ဒုက္ခပေးနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ နိုင်ငံကြီးတစ်ခုက အတည်အပေါက် လှုပ်ရှားလာပြီဆိုလျှင် အမှန်တကယ် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်စစ်သူကြီးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ စစ်သေနာပတိကြီး တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုးဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - "မှတ်ထားပါ၊ ကောင်းကင်ထက်မှာ ကောင်းကင် ရှိသေးသလို လူအထက်မှာလည်း လူရှိသေးတယ်။ ငါတို့က အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ထက် သာတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလောကက လူတွေကိုရော၊ နိုင်ငံတွေကိုရော ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးလိုက်နဲ့"

"ဒါကြောင့် ငါတို့က မှော်အတတ်တွေအပေါ်မှာပဲ အားကိုးနေလို့မရဘူး။ စစ်ပညာလိုမျိုး တခြားအရည်အချင်းတွေကို သင်ယူရမယ်။ မှော်အတတ်က ကျရှုံးနိုင်ပေမဲ့ စစ်ပညာကတော့ ဘယ်တော့မှ မကျရှုံးဘူး။ ငါတို့လက်ထဲမှာ စစ်တပ်ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူး၊ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ အခွင့်အရေး အမြဲရှိတယ်။ ဒီနေ့ဟာ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့က နှိမ့်ချစွာနဲ့ ကြိုးစားသင်ယူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင်လုပ်ပါ။ ဒါဟာ အမှန်ကန်ဆုံး လမ်းစဉ်ပဲ"

စစ်သူကြီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာ ရပါပြီ" ဟု တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်စစ်သူကြီး၏ ဆုံးမမှုကို ခံယူပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ အားနည်းချက်ကို သိမြင်သွားပြီး စစ်ဗျူဟာ ပညာရပ်များကို ပိုမိုကြိုးစား သင်ယူကြတော့သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် မဟာယန်၏ နောက်ဆုံးစစ်ကူများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤအုပ်စုတွင်လည်း စစ်သည် ၄ သိန်းပါဝင်ရာ ယခင်အုပ်စုနှစ်ခုနှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း အင်အား ၁ သန်းအထိ ရှိလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အင်ပါယာကြီးတစ်ခုပင် အလေးထားရမည့် အလွန်ကြီးမားသော စစ်အင်အားဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မဟာယန်၏ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၁၀ ဦးစလုံးလည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး အသန်မာဆုံးသူမှာ ကြယ်တာယာချီ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။ မဟာရှကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် မဟာယန်သည် ၎င်း၏ စစ်အင်အားနှင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးပုံနှစ်ပုံကျော်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

အင်အား ၁ သန်းရှိသော စစ်တပ်ကြီးနှင့် သိုင်းပညာရှင်များ ဟန်ဒွမ်တောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အစစ်အမှန် စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့မည်ကို အချက်ပြနေသည်။ သို့သော် မဟာရှ၏ လှုပ်ရှားမှုများကတော့ ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အဓိကတပ်မကြီးသည် ဟန်ဒွမ်တောင်တန်းဒေသသို့ ဆုတ်ခွာပြီးဖြစ်ကာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ချောင်ချောင်သည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စစ်တပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးရန်သာဖြစ်ပြီး စစ်ကို အစစ်အမှန် တိုက်ရန် မဟုတ်ပေ။ အကျအဆုံး များလွန်းပါက အရှင်မင်းကြီးကို ရှင်းပြနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ စစ်သည်များ အပြည့်အဝ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး အကျအဆုံးလည်း နည်းပါးသဖြင့် သူ၏ တာဝန်ကျေပွန်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ထိုစဉ် မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် မြင်းကိုစီးကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မင်းတို့ မဟာရှကလူတွေ၊ ငါတို့နိုင်ငံကို အကြိမ်ကြိမ် ကျူးကျော်နေတာဟာ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်နေပြီး မဟာရှကို အပြစ်ပေးကာ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆေးကြောဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ"

"မဟာရှကို အပြစ်ပေးမယ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆေးကြောမယ်"

"မဟာရှကို အပြစ်ပေးမယ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆေးကြောမယ်"

မဟာယန်စစ်တပ်ကြီးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး စိတ်ဓာတ်များ အလွန်တက်ကြွနေလေသည်။

"ငါတို့က မင်းတို့ကို တိုက်တော့ရော၊ မင်းတို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

ချောင်ချောင်က မောက်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "မင်းတို့မှာ သတ္တိရှိရင် လိုက်ခဲ့လေ။ ငါတို့ ဟန်ဒွမ်တောင်တန်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ စောင့်နေမယ်"

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်များသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်နေကြပြီး- "မင်းလို ဓားပြကများ ငါတို့ရဲ့ အင်အား ၁ သန်းရှိတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကြားမှာ ပိတ်မိနေတာတောင် ဒီလောက် မောက်မာနေသေးတာလား"

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်က ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ကိုမြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "စစ်သည်အားလုံး အမိန့်ကိုနာခံ... တိုက်ခိုက်ကြ"

"တိုက်ကြ!!!" မဟာယန်၏ စစ်သည် ၁ သန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

ချောင်ချောင်နှင့် သူ့လူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မဆိုင်းမတွဘဲ ဟန်ဒွမ်တောင်တန်းအတွင်းမှတစ်ဆင့် မဟာရှနိုင်ငံပိုင်နက်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့အတွက် အသာစီးရနိုင်သော အနေအထားရှိပြီး ရန်သူ့စစ်သည် ၁ သန်းကို ဟန့်တားရန် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ ချောင်ချောင်နှင့် သူ့လူများသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကြပြီး တစ်နာရီမပြည့်မီမှာပင် အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မဟာယန်၏ စစ်တပ်ကြီးမှာမူ လူအင်အား များလွန်းသဖြင့် လမ်းတစ်ဝက်ကိုပင် မရောက်သေးချေ။

တိုက်ပွဲကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်ရင်း - "ဒါကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ဟု ဆိုကာ အင်ပါယာ မြေပုံ ဆီသို့ 'နတ်ဘုရား၏လက်' ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မဟာယန်စစ်သည်များထဲမှ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဆရာကြီးဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး - "တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..."

"ဆရာကြီးဝမ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ဘေးကလူများက မေးလိုက်ကြသည်။

ဆရာကြီးဝမ်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် "မင်းတို့မသိကြပေမဲ့ ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက တောတောင်တွေထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေလိုမျိုး အာရုံခံစားမှုရှိတယ်။ အခု မြေကြီးက တုန်ခါနေတယ်... မြေနဂါးက ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်တော့မယ် (မြေငလျင်လှုပ်တော့မယ်)။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသင့်တယ်"

အားလုံး ခဏလောက် မှင်တက်သွားကြသည်။ "မြေနဂါး လှည့်မယ်၊ မဖြစ်နိုင်တာ"

"ဆယ်ပုံကိုးပုံကတော့ သေချာတယ်" ဆရာကြီးဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည် - "ဒီတစ်ခါ မြေငလျင်က အရင်ကထက် ပိုပြင်းထန်လိမ့်မယ်လို့ ငါခံစားနေရတယ်။ ငါတို့က တောင်တန်းတွေကြားမှာ၊ ကျောက်ဆောင်ကြီးတွေကြားမှာ ရောက်နေတာ။ ဒါဟာ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်၊ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ကြရအောင်"

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး - "ဆရာကြီးဝမ်၊ ခင်ဗျား အစိုးရိမ်လွန်နေပြီထင်တယ်။ တကယ်လို့ မြေငလျင်လှုပ်တော့မယ်ဆိုရင် တောထဲက တိရစ္ဆာန်တွေ အကုန်လုံး ထွက်ပြေးနေကြမှာပေါ့။ အခုကြည့်ပါဦး၊ သူတို့မှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်သာ ငလျင်လှုပ်မယ်ဆိုရင် တိရစ္ဆာန်တွေက ငါတို့ထက် အရင်သိမှာပေါ့"

"အခုတော့ ဘာလက္ခဏာမှ မရှိသေးဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားပါ"

"ဆရာကြီးဝမ် ခင်ဗျား မှားနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

ဆရာကြီးဝမ်က စကားဆက်ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည် - "ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ မြေငလျင်တွေ အများကြီး လှုပ်ဖူးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ငါတို့စစ်တပ်ကြီး ဝင်ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာတင် နှစ်ကြိမ်တောင် ဖြစ်ဖူးတာ။ ဒါကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မယူဆသင့်ဘူး"

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် "ဆရာကြီးဝမ် ပြောသလို ဒီလိုမျိုး နှစ်ခါတောင် ဖြစ်ဖူးတယ်ဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ မဖြစ်လောက်တော့ပါဘူး။ ငါတို့က အမြဲတမ်း ကံမဆိုးနိုင်ပါဘူး၊ ကျင်းဟောင်းထဲကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အမြဲတမ်း ကံမဆိုးနိုင်ပါဘူး"

"ဖြစ်နိုင်ခြေက အလွန်ကို နည်းတယ်၊ မိုးကြိုး အပစ်ခံရဖို့ထက်တောင် နည်းသေးတယ်"

"ဆရာကြီးဝမ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားပါ"

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်က လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "စစ်သည်တို့ ရှေ့ကို အရှိန်မြှင့်ချီတက်ကြ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ရဲ့ အရှက်ကို ဆေးကြောဖို့နဲ့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့ မဟာရှကို အရောက်သွားကြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး" အားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေကြသည်။

တက်ကြွနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆရာကြီးဝမ်မှာ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဟန်ဒွမ်တောင်တန်းကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တောင်ကမ်းပါးယံများ ပြိုကျကာ ကျောက်တုံးကြီးများ လိမ့်ဆင်းလာတော့သည်။

ယခင်က သွေးဆူနေကြသော မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်များမှာ အံ့အားသင့်ကာ ဆွံ့အသွားခဲ့ကြသည်။ "တကယ်ကြီးလား၊ မြေနဂါးက တကယ်ပဲ ထပ်လှည့်ပြန်ပြီလား"

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ၊ ငါတို့ ဒီနေရာကို စစ်ချီဖို့ လာတိုင်း ငလျင်က လှုပ်နေတာပဲ"

"ကောင်းကင်ကြီးက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ ဆန့်ကျင်နေတာလား"

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်မှာ ပျာပျာသလဲ အော်လိုက်သည် - "စစ်သည်အားလုံး ဆုတ်ခွာကြ၊ ဘေးကင်းတဲ့နေရာကို အမြန်ပြေးကြ"

အမှန်တကယ်တော့ သူ သတိပေးရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ ငလျင်ဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသော မဟာယန် စစ်သည်များသည် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အမြန်ပြေးကြ၊ ငလျင်လှုပ်နေပြီ"

"ငါတို့ တကယ်ပဲ ကျိန်စာသင့်နေတာလား၊ ငါ စစ်ပွဲသုံးပွဲ တိုက်ဖူးတယ်၊ သုံးပွဲစလုံး ငလျင်နဲ့ ကြုံရတယ်"

"ဘုရား၊ ဘုရား... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တော်မူပါ"

"ရပ်မနေနဲ့၊ အမြန်ပြေး"

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ် မြေငလျင်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး တောင်ကြီးများ ပြိုကျကာ ကျောက်တုံးကြီးများက စစ်သည်များကို ဖိမိကုန်ကြသည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်သည် မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် မိမိ၏စစ်သည်များကို ကယ်တင်ချင်သော်လည်း ဒုက္ခရောက်နေသူက များလွန်းသဖြင့် မကယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဗိုလ်ချုပ်၊ ငလျင်က အရမ်းပြင်းထန်နေပြီ၊ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ" တစ်စုံတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်က အော်ဟစ်လိုက်ကာ - "စကားတွေ မပြောနဲ့တော့၊ ကယ်နိုင်သမျှလူကို အကုန်ကယ်ကြ၊ ငါတို့စစ်သည်တွေကို ဒီမှာ အလကား မသေစေနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ကျောက်တုံးကြီးများကို ရိုက်ခွဲကာ ကူညီကြသည်။ သို့သော် ထိုစဉ် မြေပြင်က ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး စစ်သည်သောင်းချီကို ဝါးမြိုလိုက်ပြန်သည်။ မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ဗျာ ဤမြင်ကွင်းကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ငါ... ငါ တကယ်ကို မကျေနပ်ဘူး!!!"

မြေငလျင်သည် နာရီဝက်နီးပါး ဆက်လက် လှုပ်ခတ်နေခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် အင်အား ၁ သန်းရှိသော စစ်တပ်ကြီးထဲမှ ၆ သိန်းလောက်သာ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး အများစုမှာလည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မဟာယန်၏ ဗိုလ်ချုပ်သည် ဒေါသကြောင့် သွေးအန်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။