အခန်း (၂၁၈)

၈ ယောက် ချင်းဆိုင် တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ရလဒ်မှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသာနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မဟာယန်မှ ပညာရှင်များကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ မဟာရှမှ သိုင်းပညာရှင်များက ၎င်းတို့၏ ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းကို မည်သို့သိရှိသွားသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အမိန့်တော်ကို ရရှိပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ဟွန်ဒွမ်တောင်တန်းသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်တန်းသို့ ရောက်သောအခါတွင်လည်း မဟာရှသို့ သွားရန် လမ်းကြောင်းကို ကျပန်း ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ဆိုင်မှုများလွန်းလှရာ အနည်းငယ်မျှ လွဲချော်ရုံဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆုံစည်းရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင်လည်း ၎င်းတို့ရှစ်ဦးသည် အတူတူစား၊ အတူတူအိပ်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြရာ သတင်းပေါက်ကြားရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

ဤသို့ဆိုလျှင် မဟာရှက ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းကို မည်သို့သိရှိပြီး ကြိုတင်ကာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအကြောင်းများကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ လောလောဆယ်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ မဟာရှမှ သိုင်းပညာရှင်များကို ရင်ဆိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မဟာရှမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှနေသည်။ သေမင်းတမန်ကျောင်းတော်သားသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကိုကိုင်၍ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လျှို့ဝှက် လက်နက်များကို ပစ်ခတ်နေရာ ပြိုင်ဘက်မှာ အလွန်ပင် အကျပ်ရိုက်နေရသည်။ အရက်ဓားအင်မော်တယ်မှာမူ ဓားသိုင်းတစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြုသော်လည်း သူ၏ဓားမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏လက်မောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ပင် လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။ သူ၏ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သော အကြီးအကဲကျောက်မှာ ကြယ်တာရာချီအဆင့် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်မယူနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ချိုင်ယွီရှင်းသည်လည်း အစွမ်းထက်လှသည်။ သူမ၏ပြိုင်ဘက်မှာ သူမထက် အဆင့်မြင့်သော ကြယ်တာရာချီအဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်သော်လည်း မီးလျှံနတ်လှံကို အားပြုကာ သာတူညီမျှ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် လူသားစစ်သူကြီးတို့ သုံးဦးမှာလည်း ထိုလူများကြားတွင် သာမန်အစွမ်းသာ ရှိသည်ဟု ယူဆရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အတူရှိခဲ့ကြသဖြင့် အတွဲအဖက် အလွန်ညီလှသည်။ ၎င်းတို့၏ ပြီးပြည့်စုံသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပြိုင်ဘက်သုံးဦးကိုပင် ဖိအားပေးထားနိုင်ခဲ့သည်။ ဟန် နှင့် ဟာ စစ်သူကြီးမှာတော့ အမြန်နှုန်းမရှိသလို အစစ်အမှန် ချီ လည်း မရှိကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီမှာ တောင်များကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်စွမ်းရှိရာ ရန်သူများမှာ ထိပ်တိုက် ရင်မဆိုင်ရဲဘဲ ရှောင်တိမ်းနေရသည်။

တိုက်ကွက် (၃၀၀) လောက် တိုက်ပြီးတဲ့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိုက်ပွဲကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ မဟာယန်မှ အကြီးအကဲကျောက်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးသိုင်းကို အသုံးပြုကာ အရက်ဓားအင်မော်တယ်၏ ဓားကို ဖမ်းဆီးပြီး အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယုတ်မာသော လေသံဖြင့် “ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မသွားရစေရ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စကားကြီးစကားကျယ်တွေ မပြောနဲ့" ဟု ချိုင်ယုရှင်းက အော်ဟစ်လိုက်ကာ "နင်တို့အားလုံးကို ဒီမှာ မြှုပ်နှံပေးမှာက ငါတို့ပဲ"

"တိုက်ပွဲထဲမှာ အာရုံလွင့်မနေနဲ့။ လာစမ်း ငါ့ဓား" အရက်ဓားအင်မော်တယ်က လက်ညှိုးဖြင့် အချက်ပြလိုက်ရာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသော နတ်ဓားမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲလေသည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ ဤတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသူ နှစ်ဦးရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝူစန်းကွေ့ နှင့် ချောင်ချောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဝူစန်းကွေ့သည် ထိုသိုင်းပညာရှင်များ၏ အစွမ်းကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် အားကျနေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုကဲ့သို့ သိုင်းပညာကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ပြီး သူ၏ စစ်ဗျူဟာစွမ်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက လင်းပိုင်ဖန်၏ ယုံကြည်အားကိုးမှုကို ရရှိကာ နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချောင်ချောင်ကမူ အခြေအနေကို သုံးသပ်နေသည်။ သူသည် သိုင်းပညာ အနည်းငယ်တတ်သော်လည်း ဒုတိယတန်းစားအဆင့်သာ ရှိသဖြင့် "အမတ်ဝူ... ဘယ်ဘက်က နိုင်ခြေပိုများလဲ၊ ငါတို့ မဟာရှ နိုင်မှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝူစန်းကွေ့က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် နှစ်ဖက်စလုံးက အင်အားချင်း ညီနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မဟာရှဘက်က နိုင်ခြေ အနည်းငယ် ပိုများပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာကြောင့်လဲ" ဟု ချောင်ချောင်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ကြည့်လိုက်ပါ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ လွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေက လူသစ်တွေ များတယ်။ ရန်သူက သူတို့အကြောင်း ဘာမှမသိဘူး။ 'ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သိ၊ ရန်သူ့အကြောင်းလည်း သိရင် တိုက်ပွဲတစ်ရာတိုက်ရင် တစ်ရာနိုင်တယ်' ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်တို့က ရန်သူ့အကြောင်း ပိုသိနေတဲ့အတွက် အားသာချက်ရှိနေတယ်"

ချောင်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝူစန်းကွေ့က ဆက်လက်၍ "အခု ကျွန်တော်တို့က အချိုးအကွေ့တစ်ခုကိုပဲ စောင့်နေရတာပါ။ အသာစီးရတာနဲ့ အောင်ပွဲက ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာမှာပဲ"

ချောင်ချောင်က ပြုံးကာ- "အမတ်ဝူ... စစ်စခန်းကို အမြန်ပြန်ပြီးတော့..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဝူစန်းကွေ့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ချောင်ချောင်ကမူ "ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်အချို့ကိုသာ ဖမ်းဆီးနိုင်ရင် ဒီစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုက ပိုပြီးပြီးပြည့်စုံသွားမှာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် အကွက်ပေါင်း (၃၀၀) ကြာသွားသော်လည်း အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးပေ။ တိုက်ကွက်ပေါင်း (၈၀၀) ရောက်သောအခါတွင်မူ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုက ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝူစန်းကွေ့သည် အမျိုးသမီးစစ်သည် တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထိုအဖွဲ့မှာ ချိုင်ယွီရှင်း၏ ဖီးနစ်အမျိုးသမီးတပ်မတော်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် စစ်ဗျူဟာကို ချက်ချင်း ခင်းကျင်းလိုက်ကြသည်။

"ညီမတို့... စစ်ဗျူဟာဖွင့်"

လူပေါင်း ၃,၀၀၀ ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ စုစည်းကာ ကြယ်တာရာချီအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အားအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရန်သူ့ စစ်သူကြီးသုံးဦးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"ဒုက္ခပဲ" ရန်သူများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထိုတိုက်ကွက်ကို မရှောင်တိမ်းပါက မသေလျှင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရမည်ကို သိနေကြသည်။ နှစ်ဦးမှာ ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်သော်လည်း တတိယမြောက်လူမှာ နောက်ကျသွားသဖြင့် ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူသည် သွေးများအန်လိုက်ကာ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အဝါရောင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ စစ်သူကြီးသုံးဦးက လက်မလွှတ်ဘဲ တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ မဟာယန်မှ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ကျဆုံးသွားတော့သည်။

ဤအခြေအနေကြောင့် မဟာယန်ဘက်တွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး မဟာရှဘက်တွင်မူ ဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။ ရှစ်ယောက်နှင့် ခုနစ်ယောက် တိုက်ပွဲဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲကျောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်းတို့ မဟာရှက လူယုတ်မာတွေပဲ၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းတယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းက ရယ်လိုက်ကာ- "အခုက စစ်ပွဲ ဖြစ်နေတာလေ၊ ဘာဂုဏ်သိက္ခါတွေအကြောင်းကို လာပြောနေတာလဲ။ ရန်သူကို သတ်နိုင်ဖို့က အဓိကပဲ၊ ညီအစ်မတို့ တော်တယ်" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဖီးနစ်အမျိုးသမီးတပ်မတော်၏ ကူညီမှုဖြင့် မဟာယန်မှ နောက်ထပ် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် နှစ်ဦးလည်း ဆက်တိုက် ကျဆုံးသွားပြန်သည်။ ရှစ်ယောက်နှင့် ငါးယောက် ဖြစ်သွားချိန်တွင် အကြီးအကဲကျောက်သည် အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို သိသဖြင့် "ဆုတ်ခွာကြ!" ဟု အမိန့်ပေးကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လိုက်သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းနှင့် အရက်ဓားအင်မော်တယ်တို့ လိုက်လံကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ရန်သူများ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ စစ်တပ်သို့ အောင်ပွဲခံကာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။