အခု ငါ မင်းကို သတ်လို့ရပြီလား
Vol. 24 Ch. 234
ဖန်ကျင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဂိုဏ်းဝင်းအတွင်းမှ မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။
ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်မားလှသော ဝရဇိန်ပုံရိပ်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာပြီး လျို့ဝှက်နယ်မြေ အနီးရှိ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဂိတ်တံခါးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ သတိမေ့မြောနေသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူမိန်းကလေးကို ပွေ့ချီထားသည့် လီချင်းရန်၏ ပုံရိပ်မှာ စုရုံး၍ ရောက်ရှိနေကြသော ကျင့်ကြံသူ အားလုံး၏ ရှေ့တွင် အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
ထိုရွှေရောင်အလင်းမှာ လှောင်အိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ လီချင်းရန်ကို တစ်နေရာတည်းတွင် ချုပ်နှောင် ထားလိုက်ရာ သူ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။
“ဓားကျောင်းတော်က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူကို လက်ခံထားတာလား။ မဖြစ်နိုင်တာ...”
“ဟုတ်တယ်။ ဓားကျောင်းတော်က ထူးဆန်းတယ်ဆိုပေမဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ခိုလှုံခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“ကြည့်စမ်း။ ဟိုအမျိုးသမီး ဓားကျင့်ကြံသူ ပွေ့ထားတာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ခါးမှာ မိစ္ဆာဓားတစ်လက်လည်း ပါသေးတယ်...”
“အဲဒါ... မိစ္ဆာဓား ဝိညာဉ်ချောက်နက်ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က တိုက်ပွဲကြီးကို မှတ်မိကြသေးလား။ အားလုံးက ဝိညာဉ်ချောက်နက် ပျက်စီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ...”
ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းအတွင်း ပိတ်မိနေသော မိန်းကလေးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း လူအုပ်ကြီးမှာ အပြင်းအထန် ငြင်းခုံဆွေးနွေးလာကြသည်။
လျို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ တပည့်များ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာပြီး အလောင်းများ ပြုတ်ကျလာမှုမှာ နည်းပါး သွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာတော့ သွေးရောင်လွှမ်းနေဆဲပင်။
ဝိညာဉ်သားရဲဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက သွေးအိုင်ထဲတွင် ဒူးထောက်ကာ အပြာရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး၏ အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ဗရပွနှင့် အသားများ စုတ်ပြတ်နေကာ ဒဏ်ရာများ အတွင်းမှ ခရမ်းပုပ်ရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ စိမ့်ထွက်နေ၏။
“ဒီ... ဒီဒဏ်ရာတွေက ဓားရာတွေချည်းပဲ...”
သူ၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများက မုန်းတီးမှုများနှင့် လီချင်းရန်ထံ ကျလာပြီး ဒေါသတကြီး အံကြိတ်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူက သတ်ခဲ့တာ... နင်ပွေ့ထားတဲ့ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မှာလဲ...”
မိစ္ဆာဓား ဝိညာဉ်ချောက်နက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိုရှုမိန်က ရက္ခိုက်နှလုံးသားကျင့်စဉ်ကိုသုံးပြီး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူ သတိမေ့မြောနေပြီး ဖန်ကျင်း၏ ရန်စမှုကို ခံနေရသဖြင့် ဓား၏ သတ်ဖြတ်လိုသောဆန္ဒနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်တို့မှာ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ် နေတော့သည်။
“အဲဒါ အမှန်မဟုတ်ဘူး။ ဖန်ကျင်းနဲ့ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေတွေက ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာ။ သူတို့က ကျင့်ကြံသူတွေကို ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းပျက်တွေထဲ မျှားခေါ်ပြီး အကုန်သတ်ပစ်ခဲ့တာ...”
လီချင်းရန်က အသည်းအသန် ရှင်းပြသော်လည်း သူ၏စကားများကို ဖန်ကျင်း အကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ အေးစက်သော ရယ်မောသံကသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ရယ်စရာပဲ။ ငါတို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ယုတ်ညံ့တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်ဆိုရင် ပြောစမ်းပါဦး။ ငါတို့မှာ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်ရှိလို့လဲ။”
“သာမန်ဂိုဏ်းတပည့်တွေဆီက အရင်းအမြစ်တွေကို လုဖို့လား။”
“မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ သုံးခုဆိုတာ ကိုယ်တိုင်က အရင်းအမြစ်တွေပဲ။ ငါတို့က ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေနဲ့ တကယ်ပဲ လုဖို့လိုလို့လား။”
လီချင်းရန်က အရဟံပုံရိပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ လျို့ဝှက် နယ်မြေထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော ဆရာတော်ဟွေ့ခုန်းနှင့် အလွန်တူနေသည်။
လီချင်းရန်သည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ မိန်းကလေးနှင့်အတူ နယ်မြေထဲမှ ထွက်လာစဉ်က မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ မပေါက်ကြားစေရန် အလွန်သတိထားခဲ့သည်။
လူအုပ်နှင့် ဝေးရာသို့ တမင်ရှောင်ကွင်းပြီး တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားခဲ့ပါသော်လည်း ဖန်ကျင်း အကြီးအကဲက သူတို့ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ထိုမျှသာမကဘဲ သူသည် ဗုဒ္ဓအလင်းကိုသုံးပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို အတင်းအကျပ် ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်မှာ လျို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ပင်...
မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေသည်ကို သူ သိနေသကဲ့သို့ပင်...
“ဒီဖန်ကျင်းဆရာတော် ပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုက ဘာလို့ ဒီလောက် သိက္ခာမဲ့တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်မှာလဲ။”
“ဟုတ်ပ... လိမ်မယ်ဆိုရင်လည်း ယုံချင်စရာကောင်းအောင် လိမ်စမ်းပါ။”
“မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ သုံးခုဆိုတာ တည်ထောင်ကတည်းက ကြည်ညို လေးစားခံရတာ။ သူတို့မှာ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေရှိတာပဲ။ ဘာလို့များ ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေကို လုပ်ကြံဖို့ လိုမှာလဲ။”
“နှမြောစရာပဲ။ ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်က ကြည့်ကောင်းပါရဲ့နဲ့ လမ်းမှားကို ရွေးချယ် မိသွားတယ်...”
မည်သူကမှ လီချင်းရန်၏ စကားကို မယုံကြပေ။
သူတို့အတွက်တော့ လီချင်းရန်၏စွပ်စွဲချက်များမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှ။
မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဂိုဏ်းတပည့်တွေကို ပစ်မှတ်ထားတာလား။ အဲဒါက ဆင်တစ်ကောင်က ပုရွက်ဆိတ်ကို တမင် အမဲလိုက်သလိုမျိုးပဲ။ အဲဒါမျိုး လိုအပ်လို့လား။
“ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာ။ ဟိုဆရာတော်ဟွေ့ခုန်း လက်ထဲကနေ သူက ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့ဖူးလို့ ကျွန်မ သူကို ပြန်ကယ်ခဲ့တာ။ ကျင့်ကြံသူတွေကို တကယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတွေက ဖန်ကျင်းနဲ့ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေတွေပဲ...”
တောက်ပနေသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းအလယ် လီချင်းရန် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေ၏။
မုန်းတီးမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက သူကို ပူလောင်သော သံပူခက်သလို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီမိစ္ဆာစုန်းမကို သတ်ပစ်ကြ...”
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုဟစ်ကြွေးသံမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရပ်တန့်မရအောင် ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။
လီချင်းရန်က ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်မှာ တင်းကျပ်လာကာ လက်ဆစ်များ ဖြူဖျော့နေသည်။
လေတိုက်လိုက်သဖြင့် သူ၏ လက်စွပ် လွင့်တက်သွားရာ ဟွေ့ခုန်းနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်စဉ်က ရခဲ့သော မီးလောင်ရာ သုံးခုမှာ ပေါ်ထွက်လာ၏။
“ဘာလို့... ဘယ်သူမှ ကျွန်မပြောတာကို မယုံကြတာလဲ။”
“ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပဲကို...”
ဖန်ကျင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဂိုဏ်းဝင်းကြီးမှာ အရန်လျို့ဝှက်နယ်မြေအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ် မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်ကြီးကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးထားသည်။ သွေးစွန်းနေသော မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ကြိုးများမှာ တွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်းတို့၏ အရိပ်များမှာ ချောက်ကမ်းပါး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို မင်ရည်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် ဆိုးနေတော့သည်။
ဆရာကြီးတော် ဖန်ရှင်းသည် ဘာသာရေးကို ခုတုံးလုပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး လီချင်းရန်ထံသို့ ဗုဒ္ဓချိပ်ပိတ်တစ်ခု လွှတ်ထုတ်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်၏။
“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူကို ခိုလှုံခွင့်ပေးတာဟာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူဖြစ်တာပဲ။ အခုတော့ အမှန်တရားကိုတောင် လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားနေသေးတာလား။ ရယ်စရာပဲ... ဘေးဘယ်ညာကို ကြည့်စမ်း။ မင်းကို ယုံတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် မြင်ရလား။”
“ငါ ယုံတယ်။”
တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထိုအခါ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေမှုများ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
အနှိုင်းမဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု သက်ဆင်းလာပြီး လူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ် သွားစေသည်။
လီချင်းရန်၏ မျက်တောင်များ တုန်ရီသွား၏။
ကောင်းကင်ယံမှ ငွေဖြူရောင် ဓားရောင်ခြည်တန်းများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာရာ ၎င်း၏ တည်ရှိနေမှုမျှနှင့်ပင် ဗုဒ္ဓအလင်းလှောင်အိမ် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
ဝတ်ရုံနက်တစ်ထည်၏ အစွန်းမှာ လီချင်းရန်၏ သွေးမရှိတော့သော လက်ဖျားလေးများကို ဖြတ်၍ ဝှေ့ယမ်းသွား၏။
ထိုအမျိုးသားက လီချင်းရန်၏ ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်လိုက်ပြီး ဖန်ရှင်း၏ ဗုဒ္ဓချိပ်ပိတ်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
ချွမ်း...
ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။
ဗုဒ္ဓချိပ်ပိတ်မှာ ရွှေရောင်မီးစများအဖြစ် အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
ချန်ဟွိုက်အန်က ဝရဇိန်ပုံရိပ်ကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် သူက ဓားဆွဲထုတ်ရန်ပင် မလိုတော့။
အကြည့်တစ်ချက်၊ လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်နှင့် သူ၏ ဓားအသိမျှနှင့်ပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
“ဆရာ...”
တုန်ရီနေသော အသံလေးတစ်ခု နောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဆရာ... ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပါ...”
“ရှင်းပြစရာ မလိုဘူး။” ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ငါ့တပည့်ရဲ့စိတ်ကို အားလုံးထက် ငါ အသိဆုံးပဲ။”
“တစ်ကမ္ဘာလုံးက မှားနေရင်တောင် ငါ့တပည့်က ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။”
လီချင်းရန် မှင်တက်သွား၏။
ဆရာ၏ ဓားနှောင့်မှ ဓားပန်းပွားလေးမှာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းနေပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဝေဝါးနေတော့သည်။
နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြသော ပြစ်တင်ရှုတ်ချသံများ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွား၏။
ချင်းယွန်ဂိုဏ်းမှာတုန်းက သူ အကွက်ဆင်ခံရပြီး အားလုံး၏ မုန်းတီးစွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
သူ၏ဘေးတွင် ရပ်တည်ပေးမည့်သူ၊ သူ့ကို ယုံကြည်ပေးမည့်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ဖြစ် ရှိနေရန် သူ ဆုတောင်းခဲ့ဖူး၏။
အခုတော့ ပိုကြီးမားသော အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး ဖန်ကျင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အစီအမံကို ဖော်ထုတ်ရန် သက်သေလည်းမရှိ၊ ပြင်းထန်လှသော စွပ်စွဲချက်များကို တွန်းလှန်ရန် အင်အားလည်း မရှိသော အချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရှေ့ကို တက်လာခဲ့လေပြီ။
အအေးစက်ဆုံး ဆောင်းရာသီတွင် လုံးဝ မငြိမ်းနိုင်မည့် မီးအိမ်လေးတစ်ခုကို သူ့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်က ထွန်းညှိပေးခဲ့လေပြီ။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ရေလှိုင်းများကြားက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အတွက် မယိုင်မလဲ ရပ်တည်ပေးခဲ့လေပြီ။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ကို အာရုံခံမိပြီး ဖန်ရှင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။
ဒီလိုအစွမ်းထက်တဲ့ သူမျိုးက... မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေသုံးခုရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာလား။
ဘာလို့ ဒီလူ့အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ။
“ငါက ချန်ဟွိုက်အန်ပဲ။”
မတ်မတ်ရပ်နေသော သူ၏ဝတ်ရုံနက်မှာ တောင်လေအဝှေ့ လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အားငယ်နေသော ပုံရိပ်လေးကို လုံးဝ ကွယ်ထားပေး၏။
“သူက မင်းရဲ့တပည့်လား။ ဒါဆို မင်းက ဓားကျောင်းတော်က အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။” ဖန်ရှင်း က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူကို လက်ခံထားတဲ့ ဒီအပြစ်သားအတွက်နဲ့ မင်းရဲ့အသက်ကို တကယ်ပဲ အဆုံးရှုံးခံမှာလား။”
“သေချာ စဉ်းစား။ မင်းသာ ဝင်ပါမယ်ဆိုရင် ချင်းယွန်ဘုံမှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းအားလုံးရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေ သုံးခုလုံးကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ... မင်းကြောင့် ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...”
ချန်ဟွိုက်အန်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ထောင်လိုက်သည်။
“ပထမတစ်ချက် အနေနဲ့ ငါ့တပည့်က အပြစ်သား မဟုတ်ဘူး။”
“ဒုတိယအချက် အနေနဲ့ ငါက အခုကစပြီး ဓားကျောင်းတော်နဲ့ ပတ်သက်သမျှ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ အခုကစပြီး ငါတို့ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။”
သူ၏ အေးစက်သောအကြည့်များက ဝရဇိန်ပုံရိပ်ကြီးထံ ရောက်ကျသွားသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း တောက်ပနေသော ဓားအရှိန်အဝါ ကြယ်တာရာနှစ်စင်းမှာ မီးတောက် လာတော့သည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ရက်စက်လှသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွား၏။
“အခု ငါ မင်းကို သတ်လို့ရပြီလား။”
...