အခန်း (၉၂)
Vol. 10 Ch. 92
ရွှေနက်ကျေးရွာ၏ ပန်းပဲဖိုမီးတောက်များ တောက်ပနေသည့်ကြားတွင်...
လဲ့အော်သည် သူ့ရှေ့မှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူအသွင်နှင့် ‘စုကျို’ ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာညိုညိုပေါ်တွင် တောက်ပနေသည့် နက်မှောင်သော မျက်လုံးအစုံကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာပြီး “မိတ္တူကူး မလို့လား?”
“နားလည်ပြီ”
“နင်က စိတ်လိုလက်ရလုပ်တတ်တာပဲ”
“...ဟုတ်တယ်”
လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပဲလေ။
လဲ့အော်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ သူ့ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်ကာ “လာလေ!”
စုကျိုသည် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဆန့်ထုတ်ထားသောလက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ပိုသေချာစေရန်အတွက် သူ့ကို လက်တစ်ဖက်ပါ ထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။
---
ရွှေနက်ကျေးရွာ၏အနောက်တောင်ဘက် တောနက်ထဲတွင်...
စုကျီကျီနှင့် စုရှင်းချန်တို့သည် တောရိုင်းထဲတွင် သစ်သားစားပွဲတစ်ခုကို ချထားကြသည်။
စုရှင်းချန်မှာ ချွေးပြန်နေပြီး ပျက်စီးသွားသော ‘ယင်’ ဂွမ်းအရုပ်လေးကို ပြုပြင်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။
“ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကို တကယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလား?”
စုကျီကျီကမူ ‘ယင်လေး’ ၏ ပြတ်နေသော လက်တိုလေးကို ဖာထေးနေသည့် သူ့အစ်ကိုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ကျဲ ရွှေနက်ရွာကို ရောက်ပြီလားမသိဘူး”
“ရွာသားတွေရော ဘယ်လိုနေကြပြီလဲ မသိဘူးနော်?”
“ညီမ တကယ်စိုးရိမ်နေတယ်”
သူတို့သည် လမ်းကြောင်းခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသော တောင်တန်းတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အရေးကြီးသောအချိန်တွင် တယ်လီပို့အစီအရင်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ မိစ္ဆာကြီး ချန်ယွမ်သာ သူတို့ကို ဖမ်းမထားဘဲ သူကိုယ်တိုင် မြေပြင်ပေါ် ဆောင့်မကျခဲ့လျှင်၊ သူတို့မှာ အသားစင်းကော ဖြစ်သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူတို့တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရရှိကြသောငြား ၎င်းတို့ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ကျဲနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးနှင့် အသင်းဖော်များနှင့် လေ့ကျင့်နိုင်သော ဂွမ်းအရုပ်လေးကိုလည်း ဆုံးရှုံးသွားရသည်။
“ငါ ပြင်နေပါတယ်...”
စုရှင်းချန်လည်း အလွန်ပူပန်နေပြီး ဂွမ်းအရုပ်လေး၏ ပြုတ်ထွက်သွားသော လက်မောင်း ‘ပြင်ပဒဏ်ရာ’ ကို အပ်ဖြင့် လိုက်ချုပ်နေသည်။
“ဟေး... ဟေး... အစ်မ၊ အစ်မယင်...” စုကျီကျီက စိုးရိမ်တကြီး ငုံ့ကြည့်ကာ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများရှိသည့် ဂွမ်းအရုပ်လေးကို ခေါ်နေမိသည်။
သံသတ္တုတွင်းတောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝတ်ရုံနီနှင့် မိစ္ဆာကြီးချန်ယွမ် မျက်နှာလွှဲကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ မြရောင်မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။
သို့သော် ဂွမ်းအရုပ်လေးကမူ လုံးဝမလှုပ်ရှားလာပေ။
ချန်ယွမ် ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာပြန်လွှဲသွားပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်သော အမူအရာပြန်ဖြစ်သွားပြန်သည်။
စုကျီကျီ : “!”
“အစ်ကိုဒုတိယ၊ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အစ်ကို့မှာ ပြုပြင်တဲ့ပါရမီ မရှိဘူး”
စုရှင်းချန် : “...ငါ နည်းလမ်းအသစ် စဉ်းစားနေတယ်”
“ငါ ဒုတိယအဆင့် ‘လူပျောက်ရှာဂါထာ’ ဆွဲကြည့်လိုက်မယ်”
ရွှေနက်ရွာရဲ့လမ်းကြောင်းကို ရှာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျဲကို ရှာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ အရင်ဆုံး ရှာတွေ့ဖို့လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား!
စုရှင်းချန်သည် သူ့ ဝိညာဉ်အိတ်ထဲတွင် အမြတ်တနိုးသိမ်းဆည်းထားသော ဒုတိယအဆင့် ဂါထာစက္ကူအလွတ်ကို အမြန်ထုတ် လိုက်သည်။
ဤစက္ကူမှာ စုကျို ရွှေရောင် ဒုတိယအဆင့် ‘နတ်ဘုရားသတ်မြား’ ကို မိတ္တူကူးစဉ်က ရရှိခဲ့သော စက္ကူအလွတ်များပင်။
စုရှင်းချန် အောက်ခြေအဆင့်မှာ ရှိစဉ်ကတည်းက ရိုးရှင်းသော ဂါထာများကိုလေ့လာခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း ရေးဆွဲရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို သူမ သိထားသည်။
ထို့ကြောင့် သူမ ဤဂါထာစက္ကူများကို သူ့အားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် စုရှင်းချန်သည် ဂါထာရေးစုတ်တံကို ကိုင်ကာ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းပြီး ဟင်္သာပြဒါးရည်တွင် နှစ်လိုက် သည်။ ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဒုတိယအဆင့် အဝါရောင်ဂါထာစက္ကူပေါ်တွင် မြွေတစ်ကောင် ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ စတင်ရေးဆွဲလိုက်တော့သည်!
သူ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရေးရသေးသော်လည်း မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး လက်မောင်းများ တုန်ရီလာသည်။
ဖူး!
ဂါထာစက္ကူမှာ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။
ဂါထာစက္ကူအလွတ်က ကိုးရွက်ပဲ ရှိတာလေ!
စုရှင်းချန်မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်းတုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူ ရှစ်ကြိမ်သာ ထပ်မံမှားယွင်းခွင့် ရှိတော့သည်။
“ဒုတိယအစ်ကို...”
“ငါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်မယ်”
စုရှင်းချန်သည် ပထမအဆင့် ဂါထာများကိုကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲတတ်အောင် လေ့လာထားပြီးဖြစ်သည်။
သူသည် ကျောက်စိမ်းခုတင်ပေါ်ရှိ အစီအရင်ကို တိတ်တဆိတ်ကူးယူခဲ့ပြီး ‘ကျောက်စိမ်းအဆိပ်ခုတင်’ အတွက် ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအား ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော ပထမအဆင့်ဂါထာကိုပင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ဒုတိယအဆင့်ဂါထာအား စမ်းသပ်ခြင်းမှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။
ကျရှုံးခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်။
သူ လေထဲ အကြိမ်ကြိမ်လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း၊ တကယ့် ဒုတိယအဆင့် ဂါထာစက္ကူပေါ်တွင် ရေးဆွဲခြင်းမှာမူ ယခုမှ စတင်ခြင်းပင်!
“နောက်တစ်ခေါက်...”
စုရှင်းချန်သည် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
သူ အမြန်အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မျက်လုံးကိုပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ ဒုတိယအဆင့် ‘လူပျောက်ရှာဂါထာ’ ကို စိတ်ထဲတွင် စုကျိုနှင့် ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ရွှေနက်ရွာသား အဖိုးအို၏ပုံရိပ်များကို ဖော်ဆောင်ရင်း ထပ်မံရေးဆွဲလိုက်ပြန်သည်။
သို့သော် တစ်ဝက်ခန့်တွင်ပင် စုရှင်းချန်ကိုယ်ပေါ် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဒုတိယအစ်ကို ဆက်လုပ်ပါ!”
စုကျီကျီက သူမ၏မွေးရာပါပါရမီဖြစ်သော ‘သက်စောင့်သစ်ရွက်’ ကို အသုံးပြုကာ သူ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ ကူးပြောင်းပေးလိုက်သည်။
စုရှင်းချန် မြင်ကွင်းများမှာဝေဝါးလာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်စွမ်းအားဖြင့် အခြေခံအဆင့် ဂါထာတစ်ခုကို ရေးဆွဲရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သူ့ အဆင့်ထက် များစွာကျော်လွန်နေခြင်းပင်။
သို့သော် သူ အောင်မြင်မှဖြစ်မည်!
ရွှေနက်ကျေးရွာတယ်လီပို့အစီအရင်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်သွားခဲ့သော ကျဲ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုသည်ကို စိုးရိမ်ရုံသာမက၊ ဤမစ်ရှင်ရှိ ရွာသားများမှာလည်း သူတို့၏ကယ်တင်မှုကို စောင့်စားနေကြသည်။
သူတို့ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေ၍မဖြစ်ပေ!
“ငါ... အောင်မြင်ရမယ်...”
စုရှင်းချန်သည် ရင်ထဲမှတုန်လှုပ်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း စိတ်မှာရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ စုတ်တံထိပ်ဖျားမှာ ဂါထာစက္ကူ ပေါ်သို့ ကျတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်...
နီရဲသော ဝတ်ရုံစတစ်ခုမှာ သူ့ဘေးနားသို့ လွင့်ပျံလာသည်။
“လမ်းကြောင်းလွဲနေပြီ”
ဝတ်ရုံနီနှင့် မိစ္ဆာကြီး၏ သာယာလှပသော အသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ စုရှင်းချန် လက်ထဲမှ စုတ်တံကိုဆွဲယူလိုက်တော့သည်။
စုရှင်းချန်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
မိစ္ဆာကြီးသည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များရှိ ပါးလွှာသောဓားမြှောင်များကို သိမ်းလိုက်ပြီး၊ စုတ်တံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ...
ကျန်ရှိနေသော အဖိုးတန် ဒုတိယအဆင့် ဂါထာစက္ကူခုနစ်ရွက်ပေါ်တွင် ဟင်္သာပြဒါးရည်များဖြင့် ရေးဆွဲလိုက်တော့သည်! စုရှင်းချန်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
“ချန်ယွမ်၊ လျှောက်မရေးနဲ့လေ! ဒါတွေ ကုန်သွားရင် မရှိတော့ဘူး!”
သို့သော် ချန်ယွမ်သည် စုတ်တံကိုကိုင်ထားပုံမှာ အနည်းငယ် ကို့ယိုးကားယား ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူ့ ရေးဆွဲမှုမှာမူ အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ လှပလွန်းလှသည်။
ဂါထာထိပ်ပိုင်းတွင် သုံးချက်မျှ ဆွဲလိုက်ရာ တဖျတ်ဖျတ်လက်သော အလင်းတန်းများမှာ အတွင်း၌ကခုန်သွားကြသည်။
တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ဂါထာမှာပြည့်စုံသွားတော့သည်!
ဒုတိယအဆင့် ‘လူပျောက်ရှာဂါထာ’ တစ်ခုမှာ အလင်းများ ချက်ချင်းငုပ်လျှိုးသွားပြီး စားပွဲပေါ်သို့ကျလာသည်။
စုကျီကျီမှာ ပါးစပ်ကလေးကိုလက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။
စုရှင်းချန်သည် စုတ်တံကို ကိုင်ထားသော မိစ္ဆာကြီးကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ချန်ယွမ်၏ထူးဆန်းသော မြစိမ်းရောင်မျက်လုံးများမှာလည်း သူ့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အခု သူ့ကို ရှာလို့ရပြီလား?”
သူသည် ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ဂွမ်းအရုပ် ပြုပြင်မှု၊ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံး ပြုပြင်မှုနှင့် ဂါထာရေးဆွဲရာတွင် အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးမှုများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“...အင်း၊ နောက်ထပ် နှစ်ရွက်လောက် ထပ်ဆွဲပေးလို့ ရမလား ?”
စုရှင်းချန်မျက်နှာမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နီမြန်းလာသည်။
“အကွာအဝေးက အရမ်းဝေးနေရင် ဒုတိယအဆင့်လူပျောက်ရှာဂါထာက ပေတစ်ရာလောက်ပဲ ညွှန်ပြနိုင်မှာမို့လို့ပါ”
မိစ္ဆာကြီး၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် စိတ်မကျေနပ်သလိုမျိုးဖောင်းကြွသွားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းစုတ်တံကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။
စုရှင်းချန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ဂါထာစုတ်တံကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း တစ်ချက်တည်းနှင့် အောင်မြင် သွားပြန်သည်။ လူသားကျင့်ကြံသူများအတွက်ပင် ခက်ခဲလှသော ဒုတိယအဆင့် ဂါထာကို ဤမိစ္ဆာကမူ အလွန်လွယ်ကူစွာ ရေးဆွဲနိုင်နေခြင်းပင်! စုရှင်းချန်မှာ အံ့သြမှင်သက်ရသော်ငြား လူငယ်တစ်ဦး၏အားကျစိတ်များလည်း ရင်ထဲထိုးတတ်လာခဲ့သည်။
“ချန်ယွမ်၊ မင်း အရင်သခင်က ဂါထာကျင့်ကြံသူလား?”
“မဟုတ်ဘူး”
မိစ္ဆာကြီးကမူ သူ့အားမကြည့်ဘဲ မြစိမ်းရောင်မျက်လုံးများကိုနှိမ့်ချကာ စုတ်တံပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားပြီး နောက်ထပ် ဒုတိယအဆင့် ဂါထာတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာရေးဆွဲလိုက်ပြန်သည်။
“...ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ရေးတတ်နေတာလဲ?”
စုကျီကျီ မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။
“နင့်ကို တစ်ယောက်ယောက် သင်ပေးဖူးလို့လား?”
ချန်ယွမ့် မြစိမ်းရောင်မျက်လုံးများက စုရှင်းချန်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ မျက်တောင်ဖျားရှိ နီရဲသော ကင်းမြီးကောက် အမှတ်အသားထဲမှ အေးစက်စက် အပြာရောင် အကြေးခွံနှစ်ခုမှာ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။
“ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ဖူးတယ်”
“!”
“...”
စုရှင်းချန်နှင့် စုကျီကျီတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်ထဲအားငယ်သလို၊ ဂုဏ်ယူသလို ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သွားကြသည်။
ဘာလို့ သူတို့က ဒီလောက်အထိ ဉာဏ်မကောင်းရတာလဲ?!
သူတို့ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းက တကယ်ညံ့ဖျင်းလှချည်လား!
ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်တောင် ဒီလောက်မြန်မြန်မသင်ယူနိုင်တဲ့ ဒုတိယအဆင့် ဂါထာကို သူက ခဏလေးနဲ့ တတ်မြောက် သွားတယ်... ဒီလို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူက သူတို့မိသားစုရဲ့မိစ္ဆာကြီး ဖြစ်နေတာပဲ!
မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ ဂုဏ်ယူမှုအား မဖုံးကွယ်နိုင်ကြတော့ပေ။
“ချန်ယွမ်၊ နင် တကယ်တော်တာပဲ”
“နင် တကယ်မြန်မြန်တတ်တာပဲ! ငါတို့ ကျဲကိုရှာတွေ့ပြီး မစ်ရှင်ပြီးသွားရင်... နင် ငါ့ကို သင်ပေးလို့ ရမလား?”
ချန်ယွမ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ သူတို့ကိုပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂါထာစုတ်တံကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဝေးလံသော သံသတ္တုတွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ သူမဘေးမှာ နေချင်သည်၊ ဤအိမ်လေးမှာသာ ဆက်နေချင်သည်။
“အသုံးပြုလိုက်တော့”
ချန်ယွမ် လှည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများတွင် ငွေရောင်အကြေးခွံများ တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားပြီး စုရှင်းချန်နှင့် စုကျီကျီတို့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
သူသည် သံကြိုးများကို ဒုတိယအဆင့် ‘လူပျောက်ရှာဂါထာ’ တစ်ခုတွင် ရစ်ပတ်ကာ သူတို့လက်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“တောင်ဘက်!”
စုရှင်းချန် အမြန်လက်ချောင်းများဖြင့် အစီအရင်ပြုလုပ်ကာ ဂါထာကိုအသက်သွင်းလိုက်ရာ၊ ခဏချင်းမှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခုက မိုင်ပေါင်းတစ်ရာအကွာသို့ ညွှန်ပြလိုက်တော့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို တောရိုင်းထဲရှိ ဝတ်ရုံနီနှင့် မိစ္ဆာကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်ပြေးလွှားပါတော့သည်။
တောင်ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်လျက်...
သူမ ရှိနေနိုင်တဲ့ အရပ်မျက်နှာဆီကို…
ရှေ့ကို အဆက်မပြတ်နှင်…
“ချန်ယွမ် အရှေ့မှာ တောင်ကြီး!”
“အား... တိုက်မိတော့မယ်!”
မြင့်မားသည့် တောင်တန်းများနှင့် နက်ရှိုင်းလှသည့် ချောက်ကမ်းပါးများပင် သူ့အား မတားဆီးနိုင်ပါချေ!
ရွှေနက်ကျေးရွာ
တံခါးပိတ်ထားသည့် အိမ်လွတ်တစ်ခုထဲမှာ စုကျိုနှင့် သူ့ အဖော်သုံးယောက်ဟာ စားပွဲတစ်ခုတွင်ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်။
လဲ့အော်သည် သူကိုယ်တိုင် ‘မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူအသွင်’ ပြောင်းထားတဲ့ ဝတ်စုံထဲမှ သူ့ ညာဘက်လက်မောင်းကိုထုတ်ပြီး စုကျိုထံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
စုကျို သွေးစမ်းသလိုမျိုး သူမ ညာဘက်လက်ချောင်းတွေကို ၎င်း၏ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်တင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာခြားချက်ကြောင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု မနည်းသွားအောင် စုကျိုဟာ သူ့ကိုယ် သူ အဆင့်မြှင့်တင်သည့် ဂါထာတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သေးသည်။
ဒါကိုမြင်ချိန် လဲ့အော် သူမ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ခဏတာမြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ဆေးပုလင်းထုတကာ သူမကိုတိုက်လိုက်သည်။
စုကျို ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပြီး သူ့ကျင့်ကြံခြင်းကို အခြေခံအဆင့် ၇ အထိ နောက်ထပ် နာရီဝက်စာတိုးမြှင့်လိုက်ပြန်သည်။
“မင်းတို့ တံခါးမှာ စောင့်နေကြ”
လဲ့အော်သည် စပ်စုဖို့ နီးကပ်လာသော ရင်းမြောင်နှင့် ကျင်းကန်းပေါင်တို့အားကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။