အခန်း (၁၀၂)

"လုယွီ။"

အပြင်ဘက်မှ စုန့်ပိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဗီရိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ လုယွီကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။"

စုန့်ပိုင်က ခြံထဲတွင် ရပ်နေသည်။ "လုယွီ၊ ငါ့အစ်ကိုက အစည်းအဝေးအတွက် မင်းကို ခေါ်နေတယ်။"

"သိပြီ။"

လုယွီက ပြန်ဖြေပြီး ကျန်းနျန်၏ ကျောပြင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညနေကြရင် ကိုယ် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူမ မနေ့ညက အများကြီး စဉ်းစားခဲ့သည်။ လုယွီ အပေါ်ထားသော သူမ၏ ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှု၍ မရသော်လည်း သူ၏ ရာထူးပြောင်းရွှေ့မိန့် မထွက်မချင်း သူမ မည်သည့်ကတိမှ မပေးဝံ့ပေ။ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အနာဂတ်ကို သူမ အထိခိုက်မခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ နေ့လယ်လောက်တွင် စစ်ဘက်အစောင့်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူမထံသို့ ဖုန်းလာနေကြောင်း အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ဖုန်းကို သွားဖြေလိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ ကောမိန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မင်း ဘယ်လိုနေလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "တော်တော် ကောင်းပါတယ်။"

ကောမိန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မကြာခင် ထွက်သွားတော့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးမှ ဝမ်းသာအားရ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ ယွမ်မြို့က ရာထူးကို သွားလက်ခံတော့မှာလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

ကောမိန် ပြောလိုက်သည်။ "အစက နှစ်လကြာမှ သွားရမှာပေမဲ့ အဲဒီက ဒါရိုက်တာက စောစော ထွက်သွားလို့ ငါ အမြန်သွားရမှာ။ ငါ ထွက်သွားပြီးရင် ဒါရိုက်တာ အသစ်တစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်၊ သူက ပန်းထိုးလုပ်ငန်းတွေကို မင်းနဲ့ လာလွှဲပြောင်းလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်တွဲဖော် ကောမိန် ထွက်သွားမည်ကို နှမြောနေမိသည်။ ကောမိန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မသွားခင် မင်းဆီ လာခဲ့မယ်၊ ငါတို့ အတူတူ ထမင်းစားကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ဖုန်းချပြီးနောက် စစ်ဘက်အစောင့်ရုံးမှ ထွက်လာစဉ် အနာဂတ်အတွက် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း ကောမိန်နှင့် အလုပ်တွဲလုပ်ခဲ့ရသဖြင့် အခုလို ခွဲခွာရမည်ကို ဝမ်းနည်းနေမိသည်။

အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ထန်ဇီနှင့် စွင်းယင်တို့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် မိသားစုခြံဝင်းမှ ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပြီး စွင်းယင်က ကျုံးကျစ်အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရယ်မောကာ စကားပြောနေကြပြီး အများအားဖြင့် ထန်ဇီက စကားပြောကာ ရယ်နေပြီး စွင်းယင်ကတော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေသည်။

"ညီမလေး။"

ထန်ဇီက ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က ထန်ဇီကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စွင်းယင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက အေးစက်စွာ မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ ထန်ဇီက အနေရခက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ညီမလေး ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ။"

"ကျွန်မ ဖုန်းသွားဖြေတာပါ။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲက စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့အကြောင်းကို တွေးရင်း ကျန်းနျန် စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် စွင်းယင်နှင့် လုယွီတို့ လက်မထပ်ဖြစ်ပါက ဇာတ်သိမ်းက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။

သူမ ဆက်မတွေးချင်တော့ပေ။ စွင်းယင်နှင့် လုယွီ တွဲနေသည်ကို တွေးမိရုံနှင့် သူမ မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။

သူမ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို မတွေးမိအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

မဟုတ်လျှင် သူမ ပိုပြီး တွေးမိလေလေ၊ ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်လာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

တကယ်တော့ အဲဒါတွေက လုယွီနဲ့ မဆိုင်ပါပေ။ စာအုပ်ဖတ်တုန်းက လုယွီဆိုတာ စာရွက်ပေါ်က အေးစက်တဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ခြံဝန်းထဲပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန် ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ နေ့လယ်အထိ လုယွီ ပြန်မလာပေ။ ဖန့်မိန်ကို သွားမေးရန် ပြင်စဉ်မှ လုယွီက ညနေမှ ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာအတွက် ကျုံးကျစ်နှစ်ခုကို နွှေးစားခဲ့သည်။ စားပြီးနောက် ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လုပ်ရင်း လကုန်တွင် ကောမိန် ထွက်သွားပါက ဒါရိုက်တာအသစ်က ဘယ်သူဖြစ်မလဲဟု တွေးနေမိသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ ရောက်လာကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် ခြံထဲတွင် ပန်းထိုးရင်း သူတို့၏ အတင်းအဖျင်းများကို နားထောင်နေခဲ့သည်။

ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မနက်စာစားပြီး လောင်စုန့်ကို သွားရှာတော့ ဘယ်သူ့ကို တွေ့ခဲ့လဲ သိလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ။"

ရှု့ယန်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် နားစွင့်နေသည်။ ဖန့်မိန်က ရယ်လိုက်သည် "ငါ ထန်ဇီရဲ့ အိမ်ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက် လာတာ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီ မိန်းကလေးက ခရိုင်ဆေးရုံက သူနာပြုမလေးပဲ။ သူမက မင်းကို ဆေးထိုးပေးဖူးသလို အခု ရှန်းတုန်ကိုလည်း ဆေးထိုးပေးတယ်။ သူမက လှတော့လှသား၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အရမ်း မာနကြီးပုံပဲ၊ မြို့သူမြို့သားတွေလိုပဲ၊ အရမ်း မာနထောင်တယ်။ လူတွေကိုတောင် နှုတ်မဆက်ဘူး။"

၎င်းမှာ စွင်းယင်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် အပြန်လမ်းတွင် သူမနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ထန်ဇီရဲ့ လက်တွဲဖော်လောင်းလား။"

ဖန့်မိန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ နဂါးလှေပွဲတော် အချိန်မှာ အိမ်ကို လာမှာလဲ။ သိသာနေတာပဲ။"

သူမ ခဏရပ်ပြီး အတင်းပြောခဲ့သည်။ "အဲဒီ သူနာပြုမလေးကလည်း ကွာရှင်းထားတာလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ထန်ဇီလို မုဆိုးဖိုကို ယူမှာလဲ။"

ကျန်းနျန် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဖန့်မိန်၏ စကားက သူမကို စုန့်ပိုင်နှင့် ပေးစားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "မုဆိုးဖိုဖြစ်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ အရင်က ကျွန်မ မုဆိုးမဖြစ်တာကိုတောင် အစ်မတို့က မကန့်ကွက်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။"

"မင်းကတော့ စကား အရမ်း တတ်တာပဲ။"

ဖန့်မိန်က ရယ်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ထန်ဇီက အဲဒီသူနာပြုနဲ့ ဘယ်လိုဆုံတာလဲဆိုတာပဲ ငါ သိချင်တယ်။"

သူတို့ ခဏတာ စကားပြောခဲ့ကြသည်။ ပွဲတော်ပြီးလျှင် စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် လျိုကျန့်ယဲ့တို့ ကျောင်းပြန်တက်ရမည်။ ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် အိမ်တွင် အလုပ်များသဖြင့် ခဏအကြာတွင် ပြန်သွားကြသည်။ ရှု့ယန်က ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် စိုက်ခင်းထဲက ပေါင်းမြက်တွေ သွားနှုတ်ရဦးမယ်။ စိုက်ခင်းထဲမှာ ပေါင်းမရှင်းရသေးတာတွေ ရှိနေသေးတယ်။"

ကျန်းနျန်လည်း သူမ၏ စိုက်ခင်းထဲတွင်လည်း ပေါင်းမြက်နှုတ်ရန် လိုအပ်သည်ကို သတိရသွားသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကြီးထွားနေပြီဖြစ်ရာ ပေါင်းမနှုတ်လျှင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကောင်းကောင်း ကြီးထွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးခြင်းကို ခဏရပ်ကာ မနှစ်က အဖာအထေးများဖြင့် အဝတ်အစားကို လဲဝတ်ပြီး ဂေါ်ပြားလေးကို ကိုင်ကာ စိုက်ခင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရောက်သွားသောအခါ စိုက်ခင်းမှာ သန့်ရှင်းနေပြီး ပေါင်းမြက်တစ်ပင်မှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ....

ခန့်မှန်းစရာ မလိုပါဘူး၊ လုယွီပဲ လုပ်ပေးထားတာ ဖြစ်ရမည်။

သူမ ဂေါ်ပြားလေးကို ကိုင်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ မိသားစုခြံဝင်းနှင့် တပ်ရင်းဌာနချုပ်ဆုံရာ လမ်းဆုံသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီနှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု ဦးဆောင်သော အုပ်စုတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို ဂရုစိုက်မိသွားသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် အဖာအထေးပါသော အဝတ်အစားနှင့် ဘောင်းဘီကို ကြည့်ပြီး ရှက်သလို ခံစားရကာ လုယွီတို့နှင့် မဆုံမိအောင် ရှောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

"မရီး။"

လုယွီ၏ အသံက သူမနောက်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နေရခက်သော အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ။"

လုယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ခဏ အပြင်သွားမလို့၊ မကြာခင် ပြန်လာမယ်။"

နောက်က လိုက်လာသော စစ်သားများက ကျယ်လောင်စွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ "မရီး မင်္ဂလာပါ။"

ကျန်းနျန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြပြီး လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင် ပြန်တော့မယ်။"

သူမ မိသားစုခြံဝင်းဘက်သို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ခြေလှမ်းများက တော်တော် မြန်သည်။

လုယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားခဲ့သည်။

သူမ သူ့ကို တကယ် အဲဒီလောက် ကြောက်နေတာလား။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နဲ့ နိုင်ငံရေးအရာရှိချုပ်တို့ စောင့်နေကြပြီ။ သွားကြစို့။"

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

လုယွီ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"

ကျန်းနျန် မိသားစုခြံဝင်းအိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဖာအထေးပါသော အဝတ်များကို အမြန်လဲပြီး သက်ပြင်းချကာ ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်အထိ အလုပ်လုပ်ပြီးမှ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ထမင်းချက်ခဲ့သည်။

ယနေ့သည် နဂါးလှေပွဲတော်ည ဖြစ်ပြီး လုယွီ ညစာ ပြန်စားမည်ဖြစ်ရာ ကျန်းနျန် ဟင်းအများကြီး ချက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

တစ်ယောက်တည်း ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်လှသည်။ သူမသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို လှီးဖြတ်ပြင်ဆင်ကာ အိုးကို အပူပေးပြီး ဆီထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မနေ့က ဝယ်ထားသော အသားဖြင့် ကြက်သွန်နီ အသားကြော် တစ်ပွဲအပြင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟင်းနှစ်မျိုးနှင့် ထမင်းကိုပါ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

ထမင်းဟင်းများ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည့်တိုင် လုယွီက ပြန်မရောက်သေးသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် ဟင်းများကို အိုးထဲတွင် နွေးနေအောင် ထည့်ထားလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်နေသော အဝတ်အစားကို ဆက်ချုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။

မှောင်သွားသော်လည်း လုယွီ ပြန်မလာသေးပေ။

ကျန်းနျန်သည် နံရံကို မှီပြီး ဖန့်မိန်တို့ ခြံဘက်သို့ လှမ်းမေးခဲ့သည်။ "အစ်မဖန့်၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြန်ရောက်ပြီလား။"

ဖန့်မိန်က ပြတင်းပေါက်က ခေါင်းထွက်ပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "မရောက်သေးဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ၊ တော်တော် ညနက်မှ ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို မစောင့်နဲ့တော့၊ အရင် စားလိုက်တော့။"

ကျန်းနျန်လည်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူမ သန်းခေါင်ယံအထိ စောင့်သော်လည်း လုယွီ ပြန်မလာပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မီးဖိုချောင်သွားပြီး အနည်းငယ် စားလိုက်ကာ ရေနွေးဖြင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

သူမ အိပ်မောကျသွားပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်ရောက်မှ နိုးလာခဲ့သည်။ ခေါင်းက ကုတင်အစွန်းမှာ တွဲလောင်းကျနေပြီး မာကျောသော မျက်နှာပြင်ကြောင့် နားက နာနေသည်။

ကျန်းနျန်က ဟိုဘက်ဒီဘက် တစ်ချက်လှည့်ကာ အနေအထားပြင်လိုက်ပြီးမှ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြင်မှာ မိုးလင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့များကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ ချက်ချင်း နိုးကြားသွားပြီး အဝတ်အစားများကို ခပ်မြန်မြန်လဲကာ ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဘီးဖြီးပြီး စည်းနှောင်လိုက်သည်။ သူမ တံခါးဖွင့်ထွက်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ခြံထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် လုယွီက စားစရာများကို ချထားကာ ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သူမ၏ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို မြင်တော့ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။"နိုးပြီလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ "ရှင် မနေ့ညက ပြန်မလာဘူးလား။"

သူမ ရေတွင်းသို့ သွား၍ မျက်နှာသစ်ရင်း လုယွီ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။ "ညသန်းခေါင်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေလို့။ ကျွန်တော်နဲ့ စုန့်ပိုင် အဆောင်မှာ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ် စားပြီး အိပ်လိုက်တာ။ မင်းရော မနေ့ညက စားရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် သွားတိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်း စားပါတယ်။"

လုယွီသည် မနေ့ညက ဟင်းတွေ မလျော့သေးသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူ ဟင်းတွေကို ပြန်နွှေးပေးထားပြီး သူ့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သူမကို တူကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "များများစား။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ပြီး တစ်ကိုက်ချင်း စားနေသည်။ သူမ၏ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် လုယွီက အသားများ ထည့်ပေးနေပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လုယွီ၏အသံက ထွက်လာသည်။ "မင်းက အရမ်း ပိန်လွန်းတယ်။"

ထိုစကားသည် ရိုးရိုးသာပြောသော စကားဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန် မျက်နှာ နီရဲသွားခဲ့သည်။

သူမသည် မနေ့မနက်က မီးဖိုချောင်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားပြီး ခေါင်းမမော့ရဲပေ။ လုယွီ ထည့်ပေးသမျှကို ခေါင်းငုံ့စားရင်း ပါးစပ်ထဲတွင် ထမင်းနှင့်အသားအပြည့်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သိပါပြီ။"

လုယွီက သူမကို ကြည့်လိုက်ချိန် သူမ ခေါင်းက ပန်းကန်ထဲ မြုပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ထမင်းကို အမြန်ကုန်အောင် စားလိုက်သည်။ ပန်းကန်များ ချပြီးနောက် ကျန်းနျန် ထွက်သွားရန် ပြင်ခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်။"

နက်ရှိုင်းသောအသံက နောက်ကနေ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ၏ မျက်ခုံးများမှာ မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။ "မင်း ကိုယ့်ကို အဲဒီလောက် ရှောင်နေစရာ မလိုပါဘူး။"

"မရှောင်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန်က သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက အရမ်းမြန်သွားမှန်း သတိထားမိပြီး အလျင်စလို ငြင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို မရှောင်ပါဘူး။"

လုယွီသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ပန်းကန်ဆေးခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ ပန်းထိုးပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ရေသွန်သံနှင့် ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။ ခြေသံကြားတိုင်း သူမ နှလုံးခုန်နှုန်းက ထိန်းမရအောင် မြန်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို လုယွီကသာ ဦးဆောင်နေသည်ကို သူမ သဘောပေါက်လာသည်။

သူမ အပြင်က အသံတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ပန်းထိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ခြေသံများ နီးလာသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား။"

လုယွီသည် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းပဲ ညိတ်ပြခဲ့သည်။

သူသည် တံခါးဝတွင် ခဏရပ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ထရပ်ခွင့် မပေးဘဲ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိုးမိအောင် အပ်ကို အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"ရှင်..."

ကျန်းနျန်သည် နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာသောကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ခဏလောက် ဖက်ထားချင်လို့ပါ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များက သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ခိုင်မာသော်လည်း နူးညံ့နေသည်။ "အတင်းအဖျင်းတွေကို စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင် ကိုယ် စောင့်ပါ့မယ်။ အချိန်တန်ရင် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အချိန်တန်ပြီဆိုသည်မှာ သူ ဤနေရာမှ ပြောင်းရွှေ့သွားသည့် အချိန်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

လုယွီက သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အားတက်သွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းကို ပို၍တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျန်းနျန်။"

သူ၏ နက်မှောင်သော အသံက သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် ကျန်းနျန် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင် သူက သူမ၏ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ အနမ်းက ပြင်းထန်လှသည်။

သူ့လက်မောင်းများက သူမခါးကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူမကို ပိုနီးကပ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ပြင်းပြသော အသက်ရှူသံများကြောင့် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ခြံထဲမှ ခြေသံသဲ့သဲ့ ကြားရသဖြင့် ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး စိတ်အာရုံ လွင့်သွားစဉ်မှာပင် တစ်ခုခုကို မတော်တဆ ကိုက်မိသွားခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်။"

"လွှတ်ပါဦး။"

ကျန်းနျန် ရှက်ရှက်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ထိုစဉ် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ အသံ ခြံထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "လုယွီ၊ ဒီနေ့ တပ်ရင်းမှာ..."

ထိုစကားကြောင့် လန့်သွားသော ကျန်းနျန်သည် ကုတင်တစ်ဖက်သို့ လိမ့်ဆင်းကာ ဆံပင်ကို ပြင်နေသယောင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး မသင့်တော်တာ တစ်ခုခု လုပ်ထားမှန်း သိသာလှသည်။ လုယွီက တိုးတိုးလေး ရယ်ပြီး အဝတ်အစား ပြင်ကာ အပြင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လုယွီ ထွက်လာသည်ကို မြင်တော့ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "အမြန်သွားကြစို့။ ဒီရက်ပိုင်း မင်း တော်တော် အလုပ်ရှုပ်နေမှာပဲ။"

မည်သည့်အချိန်ကိုမှ အလဟဿ မဖြုန်းနိုင်ပေ။

အခန်းထဲတွင် ကျန်ခဲ့သော ကျန်းနျန်သည် လုယွီ မသွားခင် ပြောသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "နေ့လယ်စာ ပြန်လာမစားတော့ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။"

သူတို့ ထွက်သွားသောအခါ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနှင့် အခြား တပ်ရင်းမှူးများ အတူလိုက်ပါလာကြသည်။ လုယွီ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို မြင်တော့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် နှစ်တွေမှာ ဤကဲ့သို့သော... ဖော်ပြမတတ်သည့် အပြုံးမျိုးကို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "မင်းအဖွဲ့က လူတွေ အကုန်စုံပြီလား။"

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုက ပြောလိုက်သည်။ "အကုန်စုံပါပြီ။"