အခန်း (၁၀၄)

အဘွားအိုကမူ ကျေးလက်တွင် နေသားကျသူပီပီ ငါးလေးကောင်ပင် ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ အကြံပေးလေသည်။ "ငါးဖမ်းရင် ပါးဟက်ကို မြဲမြဲညှပ်ထားရတယ်၊ ဒါဆိုရင် ပြန်မလွတ်တော့ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်။"

"ဒီမှာ မင်းအတွက် တစ်ကောင်။"

ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ကလည်း သူတို့ဖမ်းမိသော ငါးအချို့ကို ကျန်းနျန်၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ပေးကြသည်။ ကျန်းနျန်သည်လည်း အာရုံစိုက်ကာ ကြိုးစားဖမ်းရာ နောက်ဆုံးတွင် ငါးလေးတစ်ကောင်ကို ပါးဟက်မှ ညှပ်ကာ ဖမ်းမိသွားလေသည်။

"ဒါက မင်းဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတဲ့ ပုံစံပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်လှည့်လိုက်ကာ အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့အားလုံး ငါးအတော်များများ ရခဲ့ကြသည်။ အဘွားအို၊ ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် ငါးများကို ဆားနယ်ခြောက်လှန်းရန် စီစဉ်ကြသည်။ ကန်ထဲမှ ပြန်တက်လာချိန်တွင် ကျန်းနျန်တစ်ယောက် ခါးအောက်ပိုင်း တစ်ပြင်လုံး ရွှံ့နွံများ ပေကျံနေပြီး လမ်းလျှောက်ရသည်မှာလည်း အတော်လေး ပင်ပန်းလှသည်။

ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်ကိုကြည့်ကာ တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်... နင့်မျက်နှာမှာ ရွှံ့တွေပေနေတာ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ တခြားလူတွေဆို ရွှံ့ပေရင် ရုပ်ဆိုးသွားတတ်ပေမဲ့ နင်ကတော့ ရွှံ့ပေနေတာတောင် အမြင်လှနေတုန်းပဲဟ။"

ရှု့ယန်ကလည်း လှမ်းကြည့်မိသည်။ ဖြူစင်သော အသားအရေပေါ်တွင် နေလောင်ထားသည့် နီမြန်းမှုနှင့် ပါးပြင်ပေါ်မှ ရွှံ့စက်လေးများက ကျန်းနျန်ကို ပို၍ပင် အသည်းယားစရာကောင်းပြီး ဂရုစိုက်ချင်စရာကောင်းအောင် ဖန်တီးပေးထားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ကျန်းနျန် - …

ထိုကဲ့သို့ ချီးမွမ်းစကားမျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ငါးချိန်ရန်အတွက် တန်းစီနေကြသော လူတန်းရှည်ကြီးရှိရာသို့ သွားကြသည်။ တန်းစီနေသူ အများစုမှာ ကျေးရွာသားများနှင့် ပညာတတ်လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ နေဝင်ချိန်တွင် သူတို့ရှေ့၌ လူတစ်ဆယ်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

မိသားစုအလိုက် မိသောငါးများကို ချိန်တွယ်ပြီးနောက် စာရင်းမှတ်သူက မှတ်သားသည်။

နှစ်တိုင်း လူတိုင်းသည် အသားနှင့် ငါးကို ဝဝလင်လင် စားချင်ကြသဖြင့် တတ်နိုင်သူတိုင်း ပါဝင်ဆင်နွှဲကြသည်။ ရွာသားများသည် မိသောငါးများကို အပ်နှံရပြီး မိသော အလေးချိန်အလိုက် ငါးများကို ပြန်လည်ခွဲတမ်းရရှိကြသည်။ အကယ်၍ မိသားစုတစ်စုသည် ငါးတစ်ကောင်မှ မမိပါက ခွဲတမ်းမရရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် အချို့သောသူများမှာ လည်ကြသည်၊ ငါးတစ်ကောင်၊နှစ်ကောင်ကို အင်္ကျီထဲတွင် ဝှက်ကာ အိမ်သို့ ခိုးယူသွားတတ်ကြသည်။

မကြာမီ ကျန်းနျန်၏ အလှည့်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ရွာခေါင်းဆောင်က သူမကို စစ်တပ်မှ မိသားစုဝင်မှန်း သိသဖြင့် ငါးများကို သိမ်းမထားဘဲ စာရင်းမှတ်၊ ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အိမ်သို့ ပြန်လာချိန်တွင် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ လေးလံလွန်းသဖြင့် မိမိ၏ ခြေထောက်များ မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။ မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်သောအခါ မျက်နှာနှင့် လက်ကို အရင်ဆေးပြီးမှ တပ်ရင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတွင် အခြားသော စစ်တပ်မိသားစုဝင်များကိုလည်း ရွှံ့နွံများ ပေကျံနေသည့် အခြေအနေဖြင့် တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်ရင်တော့ ရေမိုးချိုးမှ ဖြစ်မယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့တွေပေပြီး ငါးညှီနံ့တွေ ထွက်နေပြီ။"

ကျန်းနျန်လည်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်နမ်းကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရွံရှာသွားမိသည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်၏ ပထမဆုံးအလုပ်မှာ ငါးများကို ဇလုံကြီးတစ်ခုထဲသို့ လောင်းထည့်ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးအိုးတည်ရန်အတွက် ရေများကို သယ်ယူခဲ့သည်။ ရေနွေးရလာသောအခါ သူမသည် ရေပုံးများကို တစ်ပုံးပြီးတစ်ပုံး အိမ်ထဲသို့ သယ်သွားလေသည်။ သူမသည် မီးများကိုဖွင့်ကာ ပေပွနေသော အဝတ်အစားများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထိုအဝတ်များကို အရင်ဆုံး လျှော်ဖွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ခြေထောက်နှင့် ခြေဖဝါးများတွင် ရွှံ့များစွာ ပေကျံနေသဖြင့် တစ်ခါဆေးတိုင်း ရေများ ချက်ချင်း ညစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘောင်းဘီတိုနှင့် လက်ပြတ်အင်္ကျီကို လဲဝတ်ပြီး ဇလုံဖြင့် ရေကိုခပ်ကာ တဖြည်းဖြည်းချင်း သွန်ပစ်ရင်း ဆေးကြောခဲ့သည်။ လုယွီ အနားမှာမရှိသောအခါ ရေခပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှပြီး အထူးသဖြင့် မှောင်လာချိန်တွင် ပို၍ဆိုးလှသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေချိုးခြင်းကို အမြန်အဆုံးသတ်ပြီး ညစာချက်ရန်အတွက် အလျင်စလို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ရေနွေးထပ်တည်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားလိုက်၊ ရေများကို ဟိုဘက်ဒီဘက် သယ်လိုက်နှင့် ဒုတိယအကြိမ် ဆေးကြောပြီးမှသာ ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်သွားတော့သည်။ ရေများ နောက်ဆုံးတွင် ကြည်လင်သွားမှသာ ကျန်းနျန်တစ်ယောက် အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိုယ်ကိုသုတ်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ လန့်သွားမိသည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

သူမသည် ခြံတံခါးကို အတွင်းဘက်မှ ဂျပ်ထိုးပိတ်ထားခဲ့ရာ မည်သူမျှ တွန်းဖွင့်၍ မရနိုင်ပေ။

လုယွီ ဖြစ်ရမည်ဟု သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သူမသည် တဘက်ကို ဘေးသို့ပစ်ချပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ခြံတံခါးကို ပိတ်ထားသဖြင့် သူမသည် အခန်းတံခါးကို ဂျပ်မထိုးထားခဲ့မိရာ လုယွီ ဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရေချိုးနေတာ။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် စောင်ထဲသို့ ချက်ချင်းတိုးဝင်ကာ ကိုယ်ကို မြဲမြဲပတ်ထားလိုက်သည်။ထို့နောက် သူမ ကုတင်ဘေးရှိ အဝတ်အစားများကို အမြန်လှမ်းယူကာ လျင်မြန်စွာ ဝတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ လုယွီ၏ တိုးညှင်းသော ရယ်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ "ရပါတယ်။"

သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏လက်ဖဝါးမှာ တံခါးချပ်ပေါ်တွင် တင်ထားလျက် တွန်းဖွင့်လုနီးပါး အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

အထဲမှ အဝတ်အစားလဲသံ တရှဲရှဲကို နားထောင်ရင်း လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သွားချက်လိုက်မယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြားရမှ ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ အဝတ်အစားများ ဝတ်ပြီးနောက် သူမသည် စောင်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပူနွေးနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖိနပ်စီး၊ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို တဘက်ဖြင့်သုတ်ပြီးနောက် တံခါးဖွင့်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် မီးလင်းနေပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စဉ်းတီတုံးပေါ်တွင် လှီးဖြတ်နေသော လုယွီကို ကျန်းနျန် တွေ့လိုက်ရသည်။ နွေးထွေးသော ဝါကျင်ကျင် မီးရောင်သည် သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူသည် စစ်ယူနီဖောင်းကို ချွတ်ထားပြီး ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သံလွင်စိမ်းရောင် ဘောင်းဘီထဲသို့ အင်္ကျီထည့်ဝတ်၍ ခါးပတ်အနက်ကို ပတ်ထားသည်။ ပုခုံးများ ကျယ်ပြန့်ပြီး ခါးမှာ သွယ်လျကာ ကြံ့ခိုင်ကျစ်လျစ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လုယွီက သူမ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားပြီး နံရံတွင် ကပ်ထားခဲ့ပုံကို ကျန်းနျန် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ပြန်တွေးမိသွားသည်။

သူမသည် ထိုပုံရိပ်များကို အမြန်မောင်းထုတ်ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ညနေက ကျွန်မ အစ်မဖန့်တို့နဲ့အတူ ဘေးက ရွာကို ငါးသွားဖမ်းခဲ့လို့ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့တွေပေလာတာနဲ့ ပြန်လာပြီး ရေချိုးနေတာ"

သူမသည် ညနေခင်းက ဘာတွေလုပ်နေခဲ့သည်ကို ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးနေသော လက်များမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်ခုံးအောက်မှ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ ထူးခြားသော ရှတတ အသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟုတ်ပြီ။"

ကျန်းနျန်က စကားပြောပြီးနောက် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှင် အဲဒီငါးတွေကို သန့်စင်လိုက်နော်၊ ညစာကို ကျွန်မချက်မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီက ထိုတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

သူသည် ဓားကိုချကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်လာသော ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်က သူဝယ်ပေးထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်စိုများမှာ ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေကာ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်စလေးများတွင်လည်း ရေစက်များ ခိုတွဲနေသည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာမှာ ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်၍ နီမြန်းနေပြီး ဆပ်ပြာနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ ကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်များမှာ စိုစွတ်နေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းနေသည်။

"ငါးတွေက ရေတွင်းနားမှာ။"

ကျန်းနျန်က ငါးများကို ညွှန်ပြပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပြင်ဆင်ရန် စဉ်းတီတုံးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်ရင်း သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အကြောများထောင်နေသော လက်ချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိုလက်မှတစ်ဆင့် လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။"

သူမ၏ စကားသံများ ထစ်ငေါ့ကုန်သည်။

လုယွီ၏ အသံမှာ ရှတတ ဖြစ်နေသည်။ "ဆံပင်ကို သေချာခြောက်အောင်သုတ်၊ မဟုတ်ရင် ခေါင်းကိုက်လိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။ "သုတ်ပြီးပါပြီ၊ နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တာ၊ ထမင်းစားပြီးရင် ခြောက်သွားမှာပါ။"

"ကိုယ် သုတ်ပေးမယ်။"

လုယွီ၏ လက်ချောင်းများမှာ လျော့ရဲသွားမည့်အစား ပို၍မြဲမြံလာပြီး သူမကို မီးဖိုနားတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် တဘက်သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် တုန်ယင်နေသော သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ဆူးပေါ်ထိုင်နေသလို ခံစားနေရသည်။

သူမ ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုယွီက သန့်ရှင်းသော တဘက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမနောက်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက သူမ၏ ပုခုံးကို ဖိထားပြီး မထခိုင်းဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မလှုပ်နဲ့ဦး။"

တိတ်ဆိတ်နေသော မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သူ၏အသံမှာ ရှင်းပြမရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ရှတတအသံမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လက်ချောင်းများကို ပေါင်ပေါ်တွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ လုယွီက တဘက်ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်မှ ရေစက်များကို သုတ်ပေးနေစဉ် သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဦးရေပြားကို ထိမိသွားရာ ကျန်းနျန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တဘက်က သူမ၏ ဦးရေပြားမှ ဆံပင်အဖျားများအထိ ရွေ့လျားသွားစဉ် သူမမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို မလိုက်သောအခါ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များအောက်တွင် အမြဲဖုံးကွယ်နေသည့် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်လေး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

တဘက်သည် သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ပတ်ထားပြီး ဆံပင်မှ ရေများကို စုပ်ယူထားသဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

နက်မှောင်သော ဆံပင်နှင့် ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်တို့၏ အစွန်းရောက် ကွာခြားချက်မှာ လုယွီအတွက် ပြင်းထန်သော အမြင်အာရုံ တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။ တဘက်က ဆံပင်အဖျားများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်လာစဉ် သူ၏ အကြည့်မှာ ဆံနွယ်များကြားမှ ပေါ်ထွက်နေသော လည်တိုင်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုလည်တိုင်လေးမှာ နုနယ်လွန်းပြီး အားနည်းလွန်းသဖြင့် အင်အားအနည်းငယ် သုံးလိုက်ရုံနှင့် ကျိုးသွားနိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်။

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရမ္မက်ဆန္ဒများ နီမြန်းလာသော်လည်း သူ၏ ဆိုးသွမ်းသော အတွေးများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်များကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး အခြောက်ခံပေးနေခဲ့သည်။

"ပြီးပြီလားဟင်။"

ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အနောက်မှ လုယွီက ရှတတ အသံဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ပြီးတော့မယ်။"

အရပ်အမောင်း မြင့်မားသော အရိပ်မှာ ရုတ်တရက် နိမ့်ဆင်းသွားသည်ကို ကျန်းနျန် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စောစောက မတ်တပ်ရပ်နေသော လုယွီမှာ ယခုအခါ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသို့ ထိုင်နေသည့်တိုင် သူသည် သူမထက် အရပ်မြင့်နေဆဲပင်။

ကျန်းနျန်က အနည်းငယ် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုင်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီက သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုင်သည်။ "ဆံပင်အဖျားတွေကို သုတ်ပေးနေတာပါ။"

ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေးသာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ လုယွီက သူမ၏ ဆံပင်များကို သုတ်ပေးပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်ရန် စဉ်းတီတုံးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ "ရှင် ငါးတွေကို သွားပြင်လိုက်တော့လေ၊ မဟုတ်ရင် ငါးစွပ်ပြုတ် ချက်ဖို့ အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသည် တဘက်ကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ရေထည့်သံနှင့် ငါးအကြေးခွံများ ခြစ်ထုတ်နေသံကို ကြားရသောအခါမှ ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဟင်းတစ်ခွက် ကြော်ပြီး ပန်ကိတ်ငါးခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ စုန့်ပိုင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး... ကျွန်တော် ညစာ လာစားပြန်ပြီ။"

ကျန်းနျန်က လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ပန်ကိတ် နည်းနည်း ထပ်လုပ်လိုက်မယ်။"

စုန့်ပိုင်က အသား နှစ်ပေါင်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပြီး ငါးဆေးနေသော လုယွီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလဲ... ငါ့ကို မကြိုဆိုဘူးလား။"

လုယွီက ဇလုံကို မပြီး သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်မင်းရော မသိဘူးလား။"

စုန့်ပိုင် - …

ကျန်းနျန်က ငါးကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ အရန်ဟင်းများနှင့် အမွှေးအကြိုင်များကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ စုန့်ပိုင်က မီးမွှေးရန် ဦးဆောင်ခဲ့သော်လည်း လုယွီက သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးကိုသာ စောင့်ကြည့်နေရသည်။ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ စုန့်ပိုင်က ဟင်းများ လာသယ်သည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပန်ကိတ် နည်းနည်း ပိုလုပ်ထားတယ်၊ တကယ်လို့ ရှင်တို့ မဝရင် ပြောနော်၊ ကျွန်မ ထပ်လုပ်ပေးမယ်။"

လုယွီက သူ၏ ပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။ "လောက်ပါတယ်။"

စုန့်ပိုင်သည် ငါးဟင်းကို သယ်သွားရင်း မွှေးပျံ့သော အနံ့ကို ရသောအခါ သူ၏ မရီး ချက်ပေးသည့် ငါးစွပ်ပြုတ်နှင့် လုံးဝ မတူကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ "မရီး... ဒါက လုံလောက်နေပါပြီ။"

သူတို့ ဟင်းများကို အပြင်သို့ သယ်သွားကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကြောင်အိမ်ထဲမှ တူများကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ အား ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ မရီး။"

စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ သည်။

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေကာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဖွေးကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ နီမြန်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

စုန့်ပိုင်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွဟန့်ကာ တူကို လက်ခံလိုက်သည်။

လုယွီသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်မှု တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် စုန့်ပိုင်၏ ဘယ်ဘက်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရန် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သူ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ တပ်ရင်းထဲက ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့်များလားဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

လုယွီသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အလုပ်များနေခဲ့ကြောင်း သူမ သိသလို နဂါးလှေပွဲတော် ကျော်လွန်သွားသော်လည်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်ဆီမှ သတင်းမကြားရသေးပေ။

လုယွီက ကျန်းနျန်အတွက် အနူးအိဆုံး ငါးအသားများကို ရွေးပေးပြီး ငါးအရိုးများကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ ဖယ်ပေးခဲ့သည်။ "ပို စားပါ။"

ကျန်းနျန်က သူမ၏ တူကို ကိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း"

စုန့်ပိုင်သည် ပန်ကိတ်ကို လိပ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ကိုက်စားပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်အတွက် ငါးအရိုးများကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ပေးနေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသော လုယွီက မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။"

စုန့်ပိုင် - .....

စုန့်ပိုင်သည် ပန်ကိတ်ကို တစ်လုတ်ကြီး ကိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ဘာလို့ ဒီနောက်ပိုင်း ငါ့ကို စကားပြောရင် ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ။"

လုယွီက အကြည့်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ပန်ကိတ်ကို တစ်ကိုက်စားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်း နားကြားမှားတာ ဖြစ်မှာပါ။"

စုန့်ပိုင် ရယ်လိုက်သည်။ "အေး... အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ကြားက စကားဝိုင်းကို နားမလည်သော်လည်း ဒုတိယနှင့် တတိယ တပ်ရင်းများကြားက ပြောပြ၍မရသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုညစာကို တော်တော်များများ စားခဲ့သည်။ သူမ ပန်းကန်များ သိမ်းရန် ထလိုက်သောအခါ လုယွီက တားလိုက်သည်။ "အခန်းထဲမှာပဲ နေပါ။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန် အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုယွီက စုန့်ပိုင်၏ ကုလားထိုင်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ပြီး မထွက်သွားခင် ပြောခဲ့သည်။ "ကြမ်းပြင်ကို လှည်းလိုက်ဦး။"

"စိတ်ချပါ။"