အခန်း (၁၀၇)

"နေဦး" ဖန့်မိန်က လုယွီကို တားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အတင်းအဖျင်း သတင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ထန်ဇီ ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူ့ကို လက်ထပ်မှာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။"

လုယွီ ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခရိုင်ဆေးရုံက သူနာပြုတစ်ယောက်ပါ။"

ဖန့်မိန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ။ သူ့နာမည်က စွင်းယင် ဆိုတာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ ငါ သိလိုက်တာ။ ချန်ဖန့်က ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို လိုက်ပြောနေတာလေ၊ သူ့အဖေက စက်ရုံက ဒါရိုက်တာဆိုလားပဲ။ သူက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် စဉ်းစားလို့ မရတာက..."

"အစ်မဖန့်။"

လုယွီ ဖန့်မိန်ကို တားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အိပ်ဆောင်ကို ပြန်တော့မှာမလို့ မရီးကို အဖော်လုပ်ပေးလိုက်ပါဦး။"

ဖန့်မိန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "သွားလေ။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးမှ ပန်းကန်များ သိမ်းရန် ထလိုက်သည်။ ဖန့်မိန်မှာ စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။ ဖန့်မိန် ခေတ္တမျှ ရပ်သွားသည်။ "မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ "စပ်တဲ့ ဟင်းစားမိလို့ သီးသွားတာပါ။"

ဖန့်မိန်သည် နဂါးလှေပွဲတော် မတိုင်ခင်နေ့က ကျန်းနျန် ချက်သည့် ဟင်းကို သတိရသွားပြီး စားပွဲပေါ်တွင်လည်း ထိုဟင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီဟင်းက တကယ်ကို စပ်တာ။ အဲဒီနေ့က ငါတို့ သုံးယောက်လုံး မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ကျခဲ့ရတာလေ။"

ပန်းကန်များ ဆေးပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ခြံတံခါးကို ပိတ်၊ အေပရွန်ကို ချွတ်ပြီး အထဲဝင်ကာ လှဲနေလိုက်သည်။ သူမ ပန်းထိုးရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

အိပ်ဆောင်တွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး လင်းနေသည်။ စုန့်ပိုင်သည် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ တိုတိုစပ်စပ် ဆံပင်များမှ ရေစက်များမှာ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော လက်မောင်းများပေါ်သို့ ကျနေသည်။ သူသည် ဆံပင်ကို တဘက်ဖြင့် သုတ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လုယွီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေပြီး သူ၏ စစ်ယူနီဖောင်းမှာ ကုလားထိုင်နောက်တွင် ချိတ်ထားကာ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူနှင့် စစ်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညစာစားပြီးပြီလား။"

စုန့်ပိုင်သည် ဇလုံကို ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ဆံပင်သုတ်နေသည်။ လုယွီ၏ အသံကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မကြားရပေ။ စုန့်ပိုင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် စာအုပ်ကို ချကာ ထရပ်ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်မလား။"

စုန့်ပိုင် မှင်တက်သွားသည်။ "ညဉ့်နက်ကြီးလေ၊ မင်း မပင်ပန်းဘူးလား။"

လုယွီက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်က ကြယ်သီးကို ဖြုတ်၊ အင်္ကျီလက်ကို မတင်လိုက်ရာ သူ၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ "မလိုက်နိုင်ဘူးလား။"

စုန့်ပိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "သွားကြတာပေါ့။"

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အိပ်ဆောင်နောက်ဘက်က ကွင်းပြင်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်ရင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာနေကြသည့်အလား တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ကျူးကျွင်းသည် ပြတင်းပေါက်တွင် မှီလျက် ကုတင်ပေါ်က ရဲဘော်ကို ကန်လိုက်သည်။ "ဟေ့... လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

အိပ်ဆောင်ထဲက လူများ ကြားသွားကြပြီး အားလုံး ထလာကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုစိတ်လှုပ်ရှားစရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

"ဒီနှစ်ယောက် ဘာလို့ ချနေကြတာလဲ။"

"ငါ ကြည့်ရသလောက်အရ ရန်ဖြစ်တာနဲ့ မတူဘူး၊ လေ့ကျင့်နေကြတာနဲ့ တူတယ်။"

"အေး... ဟုတ်တယ်နော်။"

"ဟင်း... လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ လက်သီးက မသေးဘူးဟ။"

"မင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ကြည့်ဦး၊ အဲဒီ ကန်ချက်က ပေါင်ရာချီ လေးမှာနော်။"

ပြတင်းပေါက်တွင် ခေါင်းများ တန်းစီနေပြီး အားလုံးက ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါင်းပြူထွက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု... လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်ရဲ့ နောက်ကွယ်က တိုက်ခိုက်မှုကို သတိထားဦး။"

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်... လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက မင်းရဲ့ အောက်ပိုင်းကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်။"

ဤပွဲသည် နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးမှ ပြီးဆုံးသွားသည်။ နှစ်ယောက်လုံး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်စီ ရရှိခဲ့ကြသည်။

စုန့်ပိုင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ကို ကွေးထိုင်ကာ သူ၏ ပွန်းပဲ့နေသော လက်မောင်းကို ပွတ်နေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပင် ထိုင်နေသော လုယွီကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီည မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လုယွီသည် သူ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ပွတ်ရင်း စုန့်ပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရုတ်တရက် မင်းကို ထိုးချင်စိတ် ပေါက်လာလို့။"

စုန့်ပိုင် - ....

"ငါ မင်းကို ရန်စမိလို့လား။"

"မဟုတ်ပါဘူး။"

စုန့်ပိုင်သည် လုယွီ၏ ခြေဖမိုးကို သူ၏ ခြေချောင်းဖြင့် တို့လိုက်သည်။ "ကဲ... ပြောစမ်းပါ။ ဘယ်သူက မင်းကို ရန်စလိုက်တာလဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း ဒီလိုမျိုး စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်တာ ဒါ ဒုတိယအကြိမ်ပဲ ရှိသေးတယ်။"

လုယွီသည် ထရပ်ကာ သူ၏ အင်္ကျီပေါ်က ဖုန်များကို ခါလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် ညဉ့်နက်သည့်တိုင်အောင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ မနက်ခင်းတွင် စစ်တပ်၏ ခရာမှုတ်သံကြောင့် သူမ နိုးလာခဲ့သည်။ လက်တစ်ဖက်မှာ ထုံကျင်နေသဖြင့် သူမ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်တစ်ဝက်မှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး စောင်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက် ရောက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ကြိုးစားစဉ် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားမိသည်။ သူမ လှည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ ကိုယ်တစ်ဝက်မှာ လေထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျသွားတော့သည်။

"အား။"

ပြုတ်ကျသံနှင့်အတူ ကျန်းနျန်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံမှာ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ အိမ်တံခါးအပြင်ဘက်က ခြေသံများမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဤသည်မှာ လုယွီ၏ အသံဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှ လုယွီ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ထောက်ပြီး အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။"

လုယွီသည် သူမ၏ အသံထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး မနှစ်က သူမ နံရံနှင့် ခေါင်းတိုက်ကာ သေကြောင်းကြံစည်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြန်တွေးမိသွားသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "တံခါးဖွင့်၊ ကိုယ် ကြည့်ပါရစေ။"

ကျန်းနျန်မှာ တံခါးဖွင့်ပေးရန်လည်း စိတ်မကူးသလို ကုတင်ပေါ်က ပြုတ်ကျခဲ့သည်ဟုလည်း ဝန်မခံချင်ပေ။ လုယွီ သူမကို လှောင်ပြောင်မည်ကို သူမ မလိုလားပေ။

သူမ၏ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာသော လက်မောင်းကို ပွတ်ရင်း အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ် နေကောင်းပါတယ်။"

သူမ ထရပ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က စောင်ကို ကောက်ယူပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ အသံမှာ အပြင်ဘက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ "အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီးပြီလား။"

ဤသည်မှာ သူ မေးမြန်းသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူမသည် ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်က အင်္ကျီလက်တိုနှင့် ဘောင်းဘီကို ယူရန် လှည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ဒုန်းခနဲ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ လန့်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ထောက်ကာ အထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် ဆုံသွားကြပြီး ကျန်းနျန်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မျက်တောင်ခတ်နေမိသည်၊ လုယွီ မည်သို့ ဝင်လာသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်…"

လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်မှာ သူမကို ဝေ့ကြည့်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် လက်ပြတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ထားသဖြင့် သူမ၏ ဖြူစင်သော အသားအရေများ ပေါ်လွင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များမှာ ဖြူဖွေးဝင်းပနေသည်။ သူမ ပြတင်းပေါက်ဘက် လှည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးမှာ လုယွီ၏ အမြင်တွင် ပေါ်လွင်သွားသည်။

လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူမတွင် ဒဏ်ရာမရသည်ကို မြင်မှ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

မနေ့ညက အစ်မချန် ဖြစ်ခဲ့သော နားလည်မှုလွဲခြင်းကြောင့် သူ၏ မရီးမှာ မိုက်မဲသော အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်လေမလားဟု သူ စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်... ဝင်လာတာလဲ။"

ကျန်းနျန် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို စိတ်ပူလို့ပါ။"

မနှစ်က အဖြစ်အပျက်က လုယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ကျန်နေခဲ့သည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်က ပြုတ်ကျတာပါ။"

သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘေးနားမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်မှာ အရိပ်တစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားသည်။

"ကိုယ် အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်။"

လုယွီ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ပြန်ခုန်ထွက်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို သေသေချာချာ ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းနေပြီးနောက် သူမ အမြန် အဝတ်အစားလဲ၊ ဖိနပ်စီးကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းချက်သံကို ကြားရသဖြင့် ရေတွင်းသို့ သွားကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးသောအခါ လုယွီ၏ အစားအစာများမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက အစားအစာများကို စားပွဲဆီသို့ သယ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သောအခါမှ လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ညိုမည်းနေသော ဒဏ်ရာကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ မနေ့ညက ထိုဒဏ်ရာ မရှိသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။ "ရှင့်နှုတ်ခမ်းက ဘာဖြစ်တာလဲ။"

လုယွီသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်ပြီး ကျန်းနျန်၏ အကြည့်ကို ရှောင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး စားခဲ့သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

နှုတ်ခမ်းမှာ ထိုမျှအထိ ညိုမည်းနေတာကို ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာလား။

လုယွီသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် ထိုင်နေလျှင်ပင် သူမထက် အများကြီး ပို၍ မြင့်နေသောကြောင့် ကျန်းနျန် မထတော့ပေ။ သူမသည် အနားသို့ တိုးကြည့်ကာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးလေးများအား မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ရန်ဖြစ်လာတာလား။"

လုယွီ - ....

သူ လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို မော့မကြည့်သေးသလို သူမ၏ အကြည့်ကိုလည်း ရှောင်နေဆဲပင်။ "ရန်ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပုံမှန် လေ့ကျင့်တာပါ။"

"ဘယ်လို လေ့ကျင့်တာက နှုတ်ခမ်းကို ညိုမည်းသွားအောင် လုပ်နိုင်တာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ရုတ်တရက် တူကို ချလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ခြံတံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ လုယွီ၏ အနားသို့ မသွားရဲသဖြင့် ကုလားထိုင်ကို ရွှေ့ကာ သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရာ သူ သူမ၏ အကြည့်နှင့် မလွဲမသွေ ဆုံလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ရှင့်ကို ဒီလိုလုပ်လိုက်တာလဲ။"

ဒီစာအုပ်ရဲ့ ဇာတ်လိုက်မင်းသားကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တာဆိုတော့ သူက တော်တော်လေး စွမ်းပုံရတယ်။

လုယွီသည် ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်ကာ ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ဖွပေးလိုက်သည်၊ ဆံပင်လေးများ အနည်းငယ် ပွသွားမှ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ "စားကြစို့။ ခဏနေရင် ကိုယ် တပ်ရင်းကို သွားရမယ်၊ နေခင်းကြရင် ပြန်လာပြီး မင်းကို တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးထန်တို့ အိမ်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ပြန်သပ်လိုက်သည်။

ထန်မိသားစုအကြောင်း တွေးမိသောအခါ ယနေ့သည် ထန်ဇီနှင့် စွင်းယင်တို့၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် သတိရသွားသည်။

ထိုညက သူမ မက်ခဲ့သော အိမ်မက်ကို ပြန်တွေးလိုက်မိသည်၊ စာအုပ်ထဲတွင် စွင်းယင်သည် မင်္ဂလာခန်းဆောင်ထဲတွင် အနီရောင် အင်္ကျီဝတ်ကာ ထိုင်နေသည်။ သူမသည် လုယွီကို စောင့်နေမည့်အစား ဝူယိုရှန်နှင့်သာ ဆုံခဲ့ရပြီးနောက် ထိုသူနှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာခန်းဆောင် မြင်ကွင်းက ကျန်းနျန်ကို ရွံရှာသွားစေသည်။

ရွံရှာရုံသာမက ရှင်းပြ၍မရသော ဝမ်းနည်းမှုမျိုးကိုလည်း ခံစားရစေသည်။

စာအုပ်မှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသားနှင့် မင်းသမီးတို့ ရထားပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်မိသွားကြသည့် အခန်းနှင့် စတင်ထားသည်။ အကယ်၍ ထိုညက စွင်းယင်သာ ဇာတ်လိုက်မင်းသားကို စောင့်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုမင်္ဂလာခန်းဆောင်ထဲက နှစ်ယောက်မှာ သူတို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်လား။

ကျန်းနျန် - ...

သူမသည် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးနေသော အတွေးများကို အနည်းငယ် ရယ်ချင်လာမိသည်။

လုယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မေးသည်။ "မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအချိန်၌ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူမ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။ "ရှင် စွင်းယင်ကို လက်ထပ်မဲ့အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။"

သူမ စကားမှားသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သူမ အေးခဲသွားပြီး ဝါးနေသည်ကိုပင် ရပ်လိုက်မိသည်။ သူမ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ နက်မှောင်ပြီး စူးရှသော အကြည့်က သူမထံတွင် စွဲမြဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အစာသီးသွားရာ လုယွီက သူမ၏ ကျောကို အသာအယာ ပွတ်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဘာလို့ အဲဒီလို တွေးရတာလဲ။"

"ကျွန်မ ရေ သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အိမ်ထဲသို့ အပြန်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး ရေတစ်ဖန်ခွက်ကို အဝသောက်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လုယွီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စစ်တပ်ကို စရောက်တုန်းက ရှင် ကျွန်မကို ဆေးရုံ ခေါ်သွားပေးတယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက ရှင့်ကို စွင်းယင်နဲ့ အောင်သွယ်ပေးဖို့ ကျွန်မ စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်။ အကယ်၍ အဲဒီတုန်းက ရှင်သာ သဘောတူခဲ့ရင် အခု စွင်းယင်ကို လက်ထပ်နေမဲ့သူက ရှင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ လုယွီကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

လုယွီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ ထရပ်ကာ သူမဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ သူဆွဲရာနောက်သို့ ပါသွားပြီး လုယွီက သူမကို တံခါးချပ်တွင် ကပ်ထားလိုက်သောအခါမှ သူမ ကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်နိုင်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူ၏ အေးစက်တည်ကြည်သော မျက်ခုံးများအောက်က နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်ခဲ့ပေ။

သူသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်မှသာ သူမနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံနိုင်သည်။

ကျန်းနျန်၏ လက်တစ်ဖက်မှာ လုယွီ၏ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ အကိုင်ခံထားရပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာ ဘယ်နားထားရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမ တုန်ရင်နေသော အသက်ရှူသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင်... ရှင် ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ကျန်းနျန်။"

သူက ရုတ်တရက် သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်၏ ကျောရိုးမှာ ချက်ချင်း တုန်ယင်သွားပြီး ရှင်းပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ ဦးရေပြားမှတစ်ဆင့် ခြေလက်များအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားကာ ပြုံးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ လုယွီသည် သူမ၏ ရင်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရှင် ဘာပြောချင်လို့လဲ။"

သူမ စကားကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်လှပသော်လည်း တစ်ခါတရံတွင် ထိုမျက်ဝန်းများနောက်ကွယ်မှ ဖုံးကွယ်ထားသော ခံစားချက်များကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ သူမသည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။

ယခင်က သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အမြဲတစေ အောက်သို့ ငုံ့လျက် လက်ရှိအခြေအနေအပေါ် ထုံထိုင်းမှုနှင့် နာခံမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အောက်သို့ ငုံ့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် တက်ကြွမှု အရှိန်အဝါလေးများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

လုယွီသည် သူမ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသနည်းဟု အမှန်တကယ် မေးမြန်းချင်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုစကားများမှာ သူ၏ လည်ချောင်းဝတွင်ပင် တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ သူမကို ခြောက်လှန့်မိမှာ သို့မဟုတ် သူမ၏ ယခင်ပုံစံဟောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူသည် ကျန်းနျန်၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ခါးလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ထိတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် လုယွီသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မကြုံစဖူးသော ခိုင်မာသည့် အာရုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် တပ်ကို ပြန်သွားရမယ်။ နေ့ခင်းကြရင် မင်းကို လာခေါ်မယ်။"

ကျန်းနျန်က အသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

လုယွီသည် သူမ၏ နှာခေါင်းဖျားလေးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်ပြီးမှ လွှတ်ပေးကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းကန်များနှင့် တူများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် တပ်ရင်းသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။