အခန်း (၁၁၁)

ကျန်းနျန် ထပြီး အဝတ်အစားအသစ်ကို ဝတ်လိုက်သည်။ ကော်လာတွင် ချည်နီလေးများဖြင့် ပန်းထိုးထားသော အဖြူရောင် လက်တိုအင်္ကျီနှင့် ရွှံ့ရောင်ဘောင်းဘီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဆံပင်ကို ထုံးလိုက်ပြီး ကောမိန် ဝယ်ပေးထားသော ဖိနပ်အဖြူလေးကို စီးကာ အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်တွင် ရေသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းစေ့ပြီး ပြုံးလျက် မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ သွားကာ ရေအိုးဘက်သို့ မျက်နှာမူနေသော လုယွီကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ။"

ဤသည်မှာ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြစ်ပြီး လုယွီအတွက်လည်း လှချင်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် ရေပုံးကို ကိုင်လျက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ ကျန်းနျန်ထံတွင် စိုက်ကျသွားသည်။ သူမသည် ကော်လာတွင် ပန်းနီလေးများ ပါသော အဖြူရောင်အင်္ကျီကို ဘောင်းဘီထဲ ထည့်ဝတ်ထားပြီး ရွှံ့ရောင်ဘောင်းဘီမှာ ခြေကျင်းဝတ်တွင် ကျနေသည်။ ဤဝတ်စုံက သူမ၏ ခါးအလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး ပို၍ပင် သွယ်လျသွားပုံရသည်။

"ကျွန်မ လှလား။"

ကျန်းနျန်သည် အလင်းရောင်ကို ကျောပေးကာ ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်။

လုယွီသည် ရေပုံးကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "လှပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးကာ လှည့်လိုက်ပြီး ရေတွင်းသို့ သွက်လက်စွာ လျှောက်သွားသည်။ "ကျွန်မ မျက်နှာအရင်သစ်လိုက်ဦးမယ်။ မနက်စာစားပြီးရင် မြို့ထဲသွားကြမယ်၊ ပြီးရင် စောစောပြန်လာနိုင်အောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"

မနေ့က ဖန့်မိန်ထံမှ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ရာထူးတိုးပြီး ပြောင်းရမည်ဟု ကြားကတည်းက ကျန်းနျန်သည် အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်နေမိသည်။ အကယ်၍ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြောင်းလျှင် လုယွီ၏ ပြောင်းရွှေ့မိန့်မှာလည်း မြန်ဆန်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မည်သည့်မြို့သို့ ပြောင်းရမည်ကိုမူ သူမ မသိသေးပေ။

မနက်စာစားပြီးနောက် လုယွီက အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပေးပြီး သူတို့နှစ်ဦး တပ်မှ ထွက်လာကြသည်။ လမ်းတွင် တွေ့သော စစ်သည်ဇနီးများမှာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ အံ့သြနေကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ယနေ့ ကျန်းနျန်၏ ပုံစံမှာ ပုံမှန်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည်လည်း စစ်သည်ဇနီးများကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်ပြီး သူမကို ပထမဆုံး တပ်ထဲခေါ်လာစဉ်က အခြေအနေကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် လူများကို ရှောင်ကာ အဝတ်အိတ်လေးကို ကိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်အေးစက်နေခဲ့သည်။ ယခုလက်ရှိ ကျန်းနျန်၏ ပုံစံလေးအတိုင်း အမြဲတမ်း ရှိနေစေရန် သူ မျှော်လင့်မိသည်။

တပ်ရင်းမှအထွက်တွင် သူတို့သည် ချန်ဖန့်နှင့် စွင်းယင်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုယွီက ခေါင်းညိတ်လျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပါ အစ်မချန်။"

သူသည် စွင်းယင်ကိုမူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

စွင်းယင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ သူမ၏ အကြည့်မှာ လုယွီထံတွင် ကပ်ပါသွားသလို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမသည်လည်း ချန်ဖန့်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပါ အစ်မချန်။"

"ဘယ်သွားမလို့လဲ။" ချန်ဖန့်က ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်က ကျန်းနျန်နှင့် စုန့်ပိုင်တို့အကြား ဖြစ်ခဲ့သော အထင်မှားမှုအတွက် အတော်လေး အားနာနေမိသည်။ ယနေ့ ကျန်းနျန်၏ ကွဲပြားသော ဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "လူဆိုတာ အဝတ်အစားပေါ် မူတည်တာပဲ၊ မင်း အရမ်းလှနေတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ချန်ဖန့်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

စွင်းယင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လုယွီ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထံမှ သူမ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဝတ်စုံကို ကြည့်ကာ မျက်နှာထား ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုစိတ်များ လျှံထွက်နေသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို အေးစက်စွာ လျစ်လျူရှုပြီး တပ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဖန့်က အနေခက်စွာ ပြုံးပြပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ကာ စွင်းယင်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းနျန်က လုယွီကို မော့ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စွင်းယင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရှင့်ဆီမှာပဲ ကပ်နေတာပဲ။"

လုယွီ - ....

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားရာ လုယွီက သူမ၏ စူပုတ်ပုတ် နှုတ်ခမ်းလေးကို ကြည့်ရင်း အမြန်လိုက်လာသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ ရယ်ချင်သံပါနေသည်။ "သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။"

"အိုး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ လုယွီကို အပြစ်တင်၍ မရမှန်း သူမ သိသည်။

ယခု လုယွီနှင့် စွင်းယင်သည် မျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဝတ္ထုထဲက လုယွီနှင့် စွင်းယင်တို့၏ ဇာတ်လမ်းကို တွေးမိပြီး ကျန်းနျန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဘတ်စ်ကားဂိတ်သို့ ပြေးသွားရာ ပါးနှစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် နွေးလာသလို ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန် ရပ်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် သူမဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ အရပ်ရှည်ပြီး ဖြောင့်စင်းသော ကိုယ်ဟန်မှာ တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အခန်းထဲတွင် ရှိစဉ်က သူ၏ ပျာယာခတ်နေသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ သူမ၏ ပါးပေါ်က အနွေးဓာတ်နှင့် ဘေးတွင် ရှိနေသော လုယွီသာ မရှိလျှင် သူမကို နမ်းခဲ့သူမှာ လုယွီမဟုတ်ဟုပင် သံသယဝင်မိလိမ့်မည်။

ယနေ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် လူနည်းသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရှေ့နားတွင် ထိုင်ချင်သော်လည်း လုယွီက သူမကို နောက်ဆုံးခုံနှစ်ခုသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူက သူမကို ပြတင်းပေါက်ဘက်တွင် ထိုင်ခိုင်းပြီး သူက ဘေးမှ ထိုင်သည်။ ကားစထွက်သည်နှင့် လုယွီသည် သူမ၏လက်ကို ကိုင်ကာ လက်ချောင်းချင်း ယှက်သွယ်ထားပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်က အဝတ်အိတ်အောက်တွင် သူတို့၏ လက်များကို ဖုံးထားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် - ....

လုယွီသည် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေစဉ်နှင့် အိမ်တွင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဉ် ပုံစံမှာ လုံးဝ ကွဲပြားကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လေးနာရီကြာ ဘတ်စ်ကားစီးပြီးနောက် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုယွီက သူမ၏လက်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ လွှတ်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆင်းကြစို့။"

သူတို့သည် အစိုးရစားသောက်ဆိုင်သို့ အရင်သွားကာ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားကြသည်။ ဆိုင်နား ရောက်သောအခါ လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အိတ်လေးကို ကိုင်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကျန်းရှောင်၏ နှာသံပါသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ဘာကူညီ… အိုး၊ အစ်မကျန်း။"

ကျန်းရှောင်သည် ကောင်တာနောက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း၊ ဘာလို့ လာတာလဲဟင်။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးထည် လာပို့ပေးတာပါ။"

ဆိုင်ထဲတွင် ကျန်းရှောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသဖြင့် ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ကျန်တဲ့သူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။"

ကျန်းရှောင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆောင်မှာ နေ့လယ်စာ သွားစားကြတယ်၊ သူတို့ မကြာခင် ပြန်လာကြပါလိမ့်မယ်။"

ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထားသဖြင့် နီနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်နားက ခုံရှည်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ထိုင်နေသော နေရာမှ လုယွီ၏ ဖြောင့်မတ်သော ကျောပြင်ကိုသာ မြင်ရသည်။

ကျန်းနျန်က ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း တစ်ခုခု မတရား လုပ်ခံရလို့လား။"

ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံနီလာသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ နောက်တစ်လလောက်ပဲ သည်းခံရတော့မှာပါ။"

ကျန်းနျန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဘာလို့ တစ်လပဲလဲ။"

ကျန်းရှောင် နှာတစ်ချက်ရှုံ့ပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျူးကျွင်းက မနေ့က ဖုန်းဆက်တယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ထပ်ခွင့် လျှောက်လွှာ ကျပြီတဲ့။ ကျွန်မတို့ အမေတွေ ရောက်လာရင် မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စတွေ စီစဉ်တော့မယ်၊ အဲဒီအခါကြရင် ကျွန်မ ပန်းထိုးဆိုင်မှာ ဆက်မနေတော့ဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်။"

ကျန်းရှောင်နှင့် ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် ဆိုင်ထဲသို့ လူအချို့ ဝင်လာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ အမျိုးသမီးမှာ ဆံပင်တိုနှင့်ဖြစ်ပြီး နောက်မှ ကျစ်ဆံမြီးနှင့် အမျိုးသမီး လိုက်လာသည်။ ထို့နောက် ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ စကားခဏပြောပြီးနောက် ဒါရိုက်တာသစ် ဖန့်ရင်၏ မကျေနပ်သော မျက်နှာကို မြင်သဖြင့် သူတို့အားလုံး သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ဖန့်ရင်၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ တူမ ရှီလီ ဖြစ်ကြောင်း အစ်မကောနှင့် ကျန်းရှောင်တို့ ပြောပြချက်အရ သိရသည်။

ကျန်းနျန် အချိန်တွက်ချက်လိုက်သည်။ အစ်မကောက ဖုန်းထဲတွင် ကွမ်းချန်မှ ဘော့စ်မှာ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ပန်းထိုးထည်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ အစ်မကော ပြောခဲ့သလိုပင် ဖန့်ရင်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ဘယ်နေရာမှာ အပ်ထိုးချက်မှားနေသည်၊ ဘယ်နေရာမှာ လက်ရာမညီဟု အပြစ်ရှာကာ ဤပန်းထိုးထည်မှာ လှသော်လည်း အပြစ်အနာအဆာ များလွန်းသည်ဟု ပြောဆိုနေသည်။ ကွမ်းချန်က ဘော့စ်ကလည်း ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘဲ ပြန်ပြင်ခိုင်းလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ ပန်းထိုးဘောင်ကို ကိုင်ထားသော ရှီလီက ပြောလိုက်သည်။ "အရင် ဒါရိုက်တာ ပြောတာတော့ ဒီပန်းထိုးထည်အတွက် မင်းက ယွမ်တစ်ရာ ရမယ်ဆို။ မင်းလက်ရာနဲ့ ယွမ်တစ်ရာ ယူရတာ မင်း မရှက်ဘူးလား။"

ကျန်းနျန်က ရှီလီကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ယွမ်တစ်ရာ ရနိုင်တယ်၊ မင်းရော ရနိုင်လို့လား။"

"ရဲဘော် ကျန်းနျန်။"

ဖန့်ရင်သည် မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒီပန်းထိုးမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အဲ့အတွက် ပြန်ပြင်ရမယ်။ အရောင်စပ်တာလည်း မှားနေတယ်။ ဒါကို ကွမ်းချန်က ဘော့စ်ကို ပြလိုက်ရင် ငြင်းပယ်ခံရရုံတင်မကဘဲ ငါတို့ အစိုးရပန်းထိုးဆိုင်နဲ့ ကွမ်းချန်တို့ကြားက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုပါ ထိခိုက်နိုင်တယ်။"

ဖန့်ရင်၏ စကားများမှာ ကောမိန် ယခင်က သတိပေးခဲ့သမျှနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် အလျှော့မပေးဘဲ ဘေးကနေ ပွဲကြည့်နေသော ရှီလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှီလီ၏ လက်ထဲက ပန်းထိုးထည်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မဟာ မကောင်းဘူးဆိုရင် သူ့ဟာကရော ဘာလဲ။ အရောင်စပ်တာလည်း မလိုက်ဖက်သလို အပ်ထိုးချက်တွေကလည်း မညီဘူး။ သူ့ရဲ့ ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုက ကျန်းရှောင်လောက်တောင် မရှိဘူး။ ဒါရိုက်တာဖန့်က ဘာလို့ သူ့ကို ဒီဆိုင်မှာ ထားထားတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ အရမ်းသိချင်နေမိတယ်။ ရှင်တို့က အမျိုးတွေမို့လို့လား။ ဒါကြောင့် ကျန်းရှောင်ကို နှင်ထုတ်ပြီး ဒီလို အစွမ်းအစမရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကို ဖောက်သည်တွေနဲ့ ပေးတွေ့ဖို့ ကြံနေတာလား။"

ဒါရိုက်တာဖန့်နှင့် ရှီလီတို့၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ထပ်၍ ဖိပြောလိုက်သည်။ "ဒီအစိုးရပန်းထိုးဆိုင်က ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ အာဏာကို သုံးပြီး ဝန်ထမ်းတွေကို နှင်ထုတ်တာ၊ ကိုယ့်လူကိုယ် ထည့်တာတွေက အထက်လူကြီးတွေဆီ ရောက်သွားရင် ရှင် ရှင်းပြရလိမ့်မယ်။ ဒါရိုက်တာဖန့်က ဒါရိုက်တာ ဖြစ်လာတာနဲ့ပဲ လက်ဝါးကြီးအုပ်လို့ ရမယ် ထင်နေတာလား။"

"မင်း လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ ငါ့ကို စွပ်စွဲချက်တွေ လာမလုပ်နဲ့။ ငါတို့က အမျိုးတွေလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

ဖန့်ရင်၏ မျက်နှာမှာ အတော်လေး ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်၊ ကောမိန် ချီးကျူးခဲ့သော ဤပန်းထိုးသူ အမျိုးသမီးမှာ ဤမျှ နှုတ်သီးကောင်းလျှာထက်ဖြစ်မည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားပေ။

ရှီလီမှာမူ ကျန်းနျန်က သူမ၏ လက်ရာမှာ ကျန်းရှောင်လောက် မကောင်းဟု ပြောသဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဆိုင်၏ အတွင်းရေးကိစ္စများအထိ ပါလာသဖြင့် ငြိမ်သွားမိသည်။

ကျန်းနျန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် မဝန်ခံလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အမျိုးတွေ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အထက်က စစ်ဆေးရင် သိလာမှာပါ။"

ဖန့်ရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ပန်းထိုးကိစ္စကို ပြောနေတာ။ တခြားဟာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်မ တစ်ခုပဲ ထပ်ပြောမယ်။ ရှင်နဲ့ ဒါရိုက်တာကောကြားက အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ကို သိလား။"

ဖန့်ရင် စကားမပြောနိုင်မီ ကျန်းနျန်က ထပ်မံ ပိတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကောက စာနာထောက်ထားတတ်တယ်၊ ဝန်ထမ်းတိုင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာ ပေးတယ်၊ အမျိုးတွေဆိုရင်တောင် အားလုံးကို တန်းတူ ဆက်ဆံတယ်။ သူမက အာဏာပြတာမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး။ ကျန်းရှောင် ဒီမှာရှိတာ ကြာပြီ၊ သူ ဘာ မကောင်းတာ လုပ်ခဲ့ဖူးလဲ။ ဖောက်သည်တွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတာလား၊ ပန်းထိုးအကြောင်း ရှင်းပြတာလား။ သန့်ရှင်းရေးလား။ သူ့ရဲ့ လစာက သူလုပ်တဲ့ အလုပ်နဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။"

ကျန်းနျန်က ရှီလီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာဖန့်... ဒီတစ်ယောက်က ဆိုင်မှာ နေ့တိုင်း ဘာလုပ်နေလဲ။ ပန်းထိုးလား။ သူ့လက်ရာက ဆိုင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေတယ်။ သန့်ရှင်းရေးလား။ သူ လုပ်လား။ ဒီဆိုင်မှာ ဆက်နေဖို့ သူ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။ ဒီက လူတွေက ရှင့်ရဲ့ ရာထူးကို ကြောက်ပြီး ရှင့်ရဲ့ အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်မှုကို အထက်ကို မတိုင်ရဲဘူးလို့ ရှင် ထင်နေတာလား။"

ကျန်းရှောင်က ဆိုင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို သူမကို မပြောပြခဲ့လျှင် ကျန်းနျန် ဤမျှအထိ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ရင်နှင့် ရှီလီတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာဖန့်က လူသစ်မို့လို့ အာဏာပြချင်နေတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ အဲဒီအတွက် ကျွန်မက ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကျွန်မရဲ့ ပန်းထိုးမှာ အမှားတွေ ရှိတယ်လို့ ရှင် ပြောနေတယ်။ ဒါဆို ကွမ်းချန်က ဘော့စ်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သူ အရင်ကြည့်ပါစေ။"

ဖန့်ရင်မှာ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျန်းနျန်က အကဲခတ်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

အမှန်တကယ်ပင် သူမ ဆိုင်သို့ မလာမီကပင် အထက်လူကြီးများနှင့် ကောမိန်တို့က ကျန်းနျန်၏ အမည်ကို ချီးကျူးပြောဆိုနေသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထူးချွန်ပြီး ပုံစံများမှာ ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။ ဆိုင်နှင့် ကွမ်းချန်တို့ကြားက အမှာစာကြီးမှာ သူမကြောင့် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖန့်ရင်က ကျန်းနျန်ကို အကျပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏ မာန်မာနကို နှိမ်ချရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အကြံမှာ သူမကို ပြန်ထိသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

ရှီလီမှာ သူမ၏ တူမ ဖြစ်သည်။ ဖန့်ရင်တွင် ကိုယ်ကျိုးအတ္တ ရှိသည်။ ကျန်းရှောင်မှာ ပန်းထိုး အလွန်အမင်း မတော်သဖြင့် သူမ ရှိရှိ မရှိရှိ ကိစ္စမရှိဟု ယူဆသည်။ သူမကို နှင်ထုတ်ပြီး ရှီလီကို ထည့်ရန်မှာ ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကိုမူ သူမ မနှင်ထုတ်ရဲဘဲ အာဏာပြရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့သည် လိုက်ကာနောက်တွင် ပုန်းနေကြသည်။ ဖန့်ရင်နှင့် ရှီလီတို့မှာ သူတို့ကို ကျောပေးထားသည်။ သူတို့က ကျန်းနျန်ကို လက်မထောင်ပြကြသည်။ ကောင်တာက ကျန်းရှောင်ပင် ပြုံးနေသည်။ ကျန်းနျန် သူတို့ကို မြင်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မလုပ်ပြပေ။

"ပန်းထိုးကို ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီး ပြန်တော့။ ကွမ်းချန်က ဘော့စ် ကြည့်ပြီး သဘောတူပြီဆိုရင် ငါ နင့်ကို ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။"

ဖန့်ရင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူသုံးဦး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှမှာ ဒါရိုက်တာဝမ်ဖြစ်ပြီး နောက်မှ ကျန်းနျန် မမြင်ဖူးသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး လိုက်လာသည်၊ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအရ ကွမ်းချန်မှ ဘော့စ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါရိုက်တာဝမ်။"

ဖန့်ရင်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ထိုသူများ ဤမျှ စောစော ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။ စားပွဲပေါ်က ပန်းထိုးထည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ အနေခက်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းနျန် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် ခေါ်လိုက်သည်။ "ရဲဘော် ကျန်း။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာဝမ်။"

ကောမိန်သည် ယခင်က ကျန်းနျန်ကို ဒါရိုက်တာဝမ်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးဖူးသည်။

ရှီလီမှာ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အသက်ပင် မရှူရဲပေ။ ကျန်းရှောင်က လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ကုလားထိုင်များ ချပေးပြီး ရေဖြင့်ဧည့်ခံပေးသည်။ ဒါရိုက်တာဝမ်က ကွမ်းချန်မှ လူနှစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ရဲဘော်တန့်... ဒါက ကျွန်တော်တို့ အစိုးရပန်းထိုးဆိုင်က ရဲဘော်ကျန်းပါ။ ဒီနေ့ မထင်မှတ်ဘဲနဲ့ သူမနဲ့ တွေ့ရတာ တိုက်ဆိုင်သွားတာပဲ။"

ကွမ်းချန်မှ ဘော့စ်က စားပွဲပေါ်က ပန်းထိုးထည်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်ရင်၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။

"ရဲဘော် ကျန်း။"

ကောမိန်နှင့် အသက်ရွယ်တူခန့် ရှိပြီး ဆံပင်ကောက်ကောက်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ မိတ်ကပ် အလှပြင်ထားပြီး ဒေသခံများနှင့် မတူသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ပြုံးလျက် လက်ကမ်းနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မ နာမည်က တန့်ခယ်ပါ။ ကျွန်မကို ရဲဘော်တန့် ဒါမှမဟုတ် အစ်မတန့်လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"

သူမက ဘေးက အမျိုးသမီးကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါက ရှဟယ်၊ ကျွန်မရဲ့ လက်ထောက်ပါ။"

ကျန်းနျန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလျက် တန့်ခယ်၏ လက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မ နာမည်က ကျန်းနျန်ပါ။ အစ်မတန့်က ကျွန်မကို ရဲဘော်ရှောင်ကျန်းလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"