အခန်း (၁၁၆)

နေဝင်ချိန်တွင် ခြံတံခါး ခေါက်သံ ကြားရသည်။ ကျန်းနျန် ထ၍ တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်စဉ် မျက်စိထောင့်မှ နံရံပေါ်ရှိ အနီရောင်ပိတ်စများ တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ နံရံပေါ်မှာ အနီရောင်ပိတ်စတွေ ရှိနေမှန်း သိပြီး စိတ်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည့် အလန့်တကြား ခံစားချက်ကို သူမ မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

"မရီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ခြံတံခါး အပြင်ဘက်မှ စုန့်ပိုင်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် စုန့်ပိုင်သည် အပြင်ဘက်မှ နံရံကို ကျော်တက်လာပြီး ခြံထဲသို့ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်မှာ သစ်ပင်အောက်တွင် မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ခြံတံခါးကို အမြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ "မရီး နေမကောင်းလို့လား။"

စုန့်ပိုင်ကို မြင်မှ ကျန်းနျန်၏ ကြောက်စိတ်မှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

သူမ တကယ်ကို ဒေါသထွက်မိပြီ။

စွင်းယင်ကို သူမ တကယ်ပဲ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ဒီတစ်ခါတော့ သူမ စွင်းယင်ကို တစ်ခုခု မလုပ်ရရင် တကယ်ကို မကျေနပ်နိုင်တော့ပေ။

"ကျန်းနျန်။"

ရှု့ယန် အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု ထင်သွားခဲ့သည်။ "အအေးမိသွားတာလား။"

စုန့်ပိုင်သည် ကျန်းနျန်က အရှေ့ဘက် နံရံဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နံရံပေါ်တွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသော အနီရောင် ပိတ်စများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တကယ်ပင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် နံရံပေါ်က အနီရောင်ပိတ်စများကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ အခြားတစ်ဖက်မှလည်း ကျွတ်ထွက်လာသည်။ ထိုပိတ်စများမှာ နှင်းများကြောင့် စိုစွတ်ကာ အေးစက်နေပြီး ကတ်ကြေးဖြင့် အမြှောင်းလေးများဖြစ်အောင် ဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန့်ပိုင်သည် စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် နံရံတစ်ဖက်က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခါစ ထန်ဇီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ထန်ဇီ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်ပြီး ရှု့ယန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးထန်နဲ့ အစ်မချန်ကို သွားခေါ်ပေးပါဦး။ စုန့်ပိုင်နဲ့ ထန်ဇီတို့ ရန်ဖြစ်ကြမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်လို့"

သူမသည် တပ်ရင်းမှူးထန်နှင့် အစ်မချန်တို့ကို ရောက်လာစေရန် အခြေအနေကို တမင် ချဲ့ကားပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှု့ယန်သည် စုန့်ပိုင်၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု သိလိုက်သဖြင့် အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ထန်ဇီသည် စုန့်ပိုင်၏ အော်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် စွင်းယင်က သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု အိမ်ထဲမှ လှမ်းပြောသဖြင့် သူက စုန့်ပိုင်ကို ပြန်အော်ခဲ့သည်။ "မအော်နဲ့လေကွာ၊ ငါ့မိန်းမကို လန့်အောင် လုပ်နေတာလား။"

ထိုသို့ဖြင့် သူ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ပိုင်သည် အနီရောင် ပိတ်စများကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိတ်စပေါ်က စုတ်ပြတ်နေသော တရုတ်ဘဲပုံပန်းထိုးပုံများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်၏ ဖြူဖျော့ကာ စိတ်ထိခိုက်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်သွားကာ ဘေးအိမ်က ခြံတံခါးကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်မှာ လန့်သွားပြီး အပြေးလေး အပြင်ထွက်ကြည့်ရာ စုန့်ပိုင်က ထန်ဇီ၏ ခြံတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ....

အကယ်၍ လုယွီသာဆိုလျှင် သူ ဤသို့ ကိုင်တွယ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမသာဆိုလျှင်လည်း သူမအတွက် အကျိုးရှိမည့် နည်းလမ်းကို သုံးမည်ဖြစ်သည်။ စုန့်ပိုင်က ထန်ဇီကို တိုက်ရိုက်သွားရောက် ရန်တွေ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

တံခါးကန်ဖွင့်သံ အကျယ်ကြီးကြောင့် အိမ်နီးချင်းများပါ ထွက်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

လျိုချမ့်၊ လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့ပါ ထွက်လာကြသည်။

အိမ်ထဲတွင် ထန်ဇီက စွင်းယင်ကို ထူပေးနေစဉ် အပြင်ဘက်က ဆူညံသံကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ စွင်းယင်က သူ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက မအီမသာ ဖြစ်နေလို့။"

ထန်ဇီက သူမလက်ကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပြီး ထွက်လာသည်။ "ကိုယ် မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

"ထန်ဇီ။"

စုန့်ပိုင်၏ အော်သံက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် စွင်းယင်မှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ ထန်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့သွားပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။ စွင်းယင်က သူ့ကို လှမ်းဆွဲသော်လည်း မမီလိုက်ပေ။ သူမသည် အခြေအနေများက သူမဘက်သို့ လှည့်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ စိုးရိမ်တကြီး သွားကြည့်လိုက်သည်။

ခြံထဲတွင် စုန့်ပိုင်က အမြှောင်းလေးများ ဖြတ်ထားသော အနီရောင်ပိတ်စများကို ထန်ဇီဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထန်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။"

"ဒါကို မင်းဘာသာမင်း ကြည့်လိုက်ဦး။"

စုန့်ပိုင်က သူ၏ခေါင်းပေါ်က အနီရောင်ပိတ်စများကို ဆွဲဖယ်လိုက်သော ထန်ဇီကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ "ဒါက ပိတ်စ စုတ်လေးတစ်စပဲ…"

သူ၏ စကားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထန်ဇီသည် မညီမညာ ဖြတ်ထားသော တရုတ်ဘဲပုံပန်းထိုးပုံပါသည့် အနီရောင်ပိတ်စကို ပြောင်းပြန်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည် ဖြစ်ရမည်။ ထန်ဇီသည် အနီရောင်ပိတ်စကို အလိုအလျောက် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို မှီကြည့်နေသော စွင်းယင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စွင်းယင်သည် ထန်ဇီနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသဖြင့် လန့်သွားကာ အမြန်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။"

အစ်မချန် မရောက်လာခင်မှာပင် သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထန်ဇီ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အနီရောင် ပိတ်စကို ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အားကိုးရာမဲ့သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ စုန့်ပိုင်သည် အစ်မချန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အိမ်ထဲတွင်ရှိနေသော စွင်းယင်ကလည်း အစ်မချန်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

Commander Tang also arrived and ran over with Chen Fang. Seeing jiang Nian at the door, Chen Fang's face turned pale. Seeing Song Bai and Tang Ze facing off in the courtyard, Commander Tang estimated that this matter was probably related to Deputy Commander Lu's sister-in-law.

တပ်ရင်းမှူးထန်သည်လည်း အစ်မချန်နှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝတွင် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ အစ်မချန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ခြံထဲတွင် စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့ ရင်ဆိုင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ တပ်ရင်းမှူးထန်က ဤကိစ္စမှာ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မရီးနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"မရီး... အဆင်ပြေပါတယ်။"

ထန်ဇီက အနီရောင်ပိတ်စကို သူ့နောက်တွင် ဖွက်ထားသော်လည်း အစ်မချန်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက မြင်သွားသည်။ သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ပြစမ်း။"

"ဒါက ပိတ်စ စုတ်လေးပါ၊ ကြည့်စရာ မလိုပါဘူး။"

ထန်ဇီက အစ်မချန်ကို မပေးပေ။ တပ်ရင်းမှူးထန်က ထန်ဇီ၏ နောက်ဘက်တွင် လေတိုက်သဖြင့် လွင့်နေသော ပိတ်စပေါ်က ပိုးချည်မျှင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှ ထန်ဇီ မင်္ဂလာဆောင်စဉ်က အစ်မချန်က ကျန်းနျန်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ထိုးခိုင်းထားသည့် တရုတ်ဘဲပုံလိုက်ကာများ ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးထန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ မိသားစုကိစ္စများကို တံခါးပိတ်ပြီးမှ ဆွေးနွေးသင့်သည်ဟု သူ ယူဆသည်။

ချန်ဖန့်က တပ်ရင်းမှူးထန်၏ လက်ကို ဇွတ်ဖယ်ထုတ်ကာ ထန်ဇီလက်ထဲမှ အနီရောင်ပိတ်စကို လုယူလိုက်သည်။ စုတ်ပြတ်နေသော တရုတ်ဘဲပုံပန်းထိုးပုံများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ဖန့်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့သွားပြီး လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ ဤပစ္စည်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံစုပြီး ပိုးချည်မျှင်များ ဝယ်ယူကာ ကျန်းနျန်ကို တရုတ်ဘဲပုံနှစ်စုံ ထိုးပေးရန် အကူအညီ တောင်းခဲ့ရသည့် အရာဖြစ်သည်။ ထန်ဇီ၏ မင်္ဂလာဆောင် လိုက်ကာများ အလှဆုံး ဖြစ်စေရန် သူမ စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ၎င်းမှာ ဤကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးခံထားရပြီ။

"မရီး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ကျွန်တော်…"

"ဒါကို စွင်းယင် လုပ်တာလား။"

အစ်မချန်က အိမ်ထဲသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို မြင်သွားကာ သူမဆီသို့ လှည့်မေးခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်... ပြောပါဦး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

စုန့်ပိုင် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မချန်... သူမကို မမေးပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သိတယ်။"

ထန်ဇီက စုန့်ပိုင်ကို သတိထားရန် အကြည့်ဖြင့် သတိပေးသော်လည်း စုန့်ပိုင်က ဂရုမစိုက်ဘဲ အသံပြတ်ပြတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအနီရောင်ပိတ်စတွေကို နံရံပေါ်မှာ လာချိတ်ထားတာ။ လုယွီရဲ့ မရီး အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါမှာ လန့်သွားလို့ ကျွန်တော် ဆွဲဖြုတ်လိုက်တာပါ။"

တပ်ရင်းမှူးထန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။ 'သွားပြီ၊ အိမ်မှာတော့ ငြိမ်းချမ်းရေး ပျက်တော့မှာပဲ။'

ချန်ဖန့်၏ လက်များ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်ပြောတာ မှန်လား။"

လာရောက်ကြည့်ရှုနေကြသော စစ်သည်ဇနီးသည်များ အားလုံးက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။" သူမဘေးက ရှု့ယန်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။"

ချန်ဖန့်သည် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးထန်က သူမကို အိမ်သို့ အရင်ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချန်ဖန့်က သူ့ကို အားနှင့် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကို လာမဆွဲနဲ့။"

"ကျွန်မ ချန်ဖန့်က ရှင်တို့ ထန်မိသားစုရဲ့ ချွေးမပါ။ ရှင့်မိဘတွေရဲ့ သမီးအရင်း မဟုတ်သလို ထန်ဇီရဲ့ အစ်မအရင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ထန်ဇီကို မောင်အရင်းလို သဘောထားခဲ့တယ်။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်တုန်းကလည်း ကျွန်မပဲ အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးခဲ့သလို ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်တုန်းကလည်း ကျွန်မပဲ လုပ်ပေးခဲ့တာ။ သမဝါယမဆိုင်မှာ အနီရောင်ပိတ်စနဲ့ ပိုးချည်မျှင်တွေ သွားဝယ်တယ်၊ အသား နှစ်ပေါင်၊ ကြက်ဥ သုံးပေါင်နဲ့ ကျန်းနျန်ကို အကူအညီတောင်းပြီး တရုတ်ဘဲပုံနှစ်စုံ ထိုးခိုင်းခဲ့တာ၊ ဒါတွေက ထန်ဇီရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် လိုက်ကာတွေ အလှဆုံး ဖြစ်စေချင်လို့ပဲ။ အဲဒီအတွက် သူတို့ဆီက ပိုက်ဆံ တစ်ပြားတစ်ချပ် တောင်းခဲ့လား။ မတောင်းခဲ့ဘူးလေ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မအိမ်က ဆင်းရဲတယ်၊ အဲဒီအတွက် ရှင်တို့ ထန်မိသားစုက ကျွန်မအိမ်ကို အကူအညီပေးခဲ့တာ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက ရှင်တို့မိသားစုအတွက် ကျွန်လို နွားလို လုပ်ပေးခဲ့တာ၊ ထန်ဇီကိုလည်း မောင်အရင်းလို ဂရုစိုက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မအိမ်က စွင်းယင်တို့အိမ်လို မချမ်းသာပေမဲ့ စွင်းယင်က သူတစ်ပါးရဲ့ စေတနာကို ဒီလိုတော့ မစော်ကားသင့်ဘူး။"

ချန်ဖန့် စကားပြောရင်း ငိုလာခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးထန်ကလည်း သူ့မိန်းမကို သနားသဖြင့် လှမ်းဆွဲသော်လည်း သူမက တွန်းဖယ်လိုက်ပြန်သည်။ "မဆွဲနဲ့လို့ ပြောနေတယ်။"

သူမသည် လိုက်ကာစုတ်များကို အားနှင့် ဆွဲဖြဲပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထန်ဇီကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမိန်းမက ဒီလိုက်ကာကို မကြိုက်ရင် ငါ့ကို ပြောပေါ့။ ဘာလို့ ညှပ်ပစ်ပြီး ကျန်းနျန် မြင်အောင် နံရံပေါ်မှာ လာချိတ်ထားရတာလဲ။ ငါ့ကို နှိမ်ရုံနဲ့ အားမရဘဲ ကျန်းနျန်ကိုပါ လိုက်နှိမ်ချင်သေးတာလား။"

ထန်ဇီက အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "မရီး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။"

"ငါ့ကို စကားလာမပြောနဲ့။"

ချန်ဖန့်က ထန်ဇီကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ လှမ်းအော်ခဲ့သည်။ "စွင်းယင်... နင် မှတ်ထားလိုက်၊ ငါက အနိုင်ကျင့်ခံရမဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ စားတာ သောက်တာ အကုန်လုံးက ထန်မိသားစုကဟာတွေ၊ ငါ့ယောက်ျား ရှာထားတာတွေ ဖြစ်ပြီး နင့် စွင်းမိသားစုဆီက တစ်ပြားမှ မပါဘူး။ နင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတုန်း ငါ နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်၊ နင် စားချင်တာ မှန်သမျှ လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့... ငါကလည်း ဒီမိသားစုရဲ့ ချွေးမပဲ၊ နင်နဲ့ ငါနဲ့ အတူတူပဲ။ ငါက ဘာလို့ နင့်အလိုကို အမြဲ လိုက်နေရမှာလဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ချန်ဖန့်က နင့်မိသားစုနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး။ ငါ့အိမ်ကိုလည်း ထမင်းလာမစားနဲ့တော့။"

သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ရပ်နေသေးသော တပ်ရင်းမှူးထန်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရှင်ရော အိမ်မပြန်ချင်သေးဘူးလား။"

တပ်ရင်းမှူးထန် - ....

သူက ထန်ဇီကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမိန်းမ လုပ်တာ တကယ်ကို မဟုတ်တာပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့မိန်းမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဖန့်က သူ့နောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဒုက္ခပေါင်းစုံ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနှင့် သူ မသိဘဲ မနေပေ။

ချန်ဖန့်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။ "အိမ်ထဲ ပြန်တော့၊ စွင်းယင်က လူကောင်း မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် နှင်းကျနေသော ညထဲတွင် ဝေးကွာသွားသော တပ်ရင်းမှူးထန်နှင့် သူ၏ဇနီးကို ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထန်ဇီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ဇီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စုန့်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ခဲ့သည်။ "မင်း ဘာလို့ မပြန်သေးတာလဲ။ ကြည့်လို့ မဝသေးဘူးလား။"

စုန့်ပိုင် - ....

သူသည် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေနပ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"နောက်ဆို မင်းမိန်းမကို ကောင်းကောင်း ထိန်းဦး။ အကယ်၍ ဒီနေ့သာ လုယွီ ဒီမှာရှိနေရင် ကိစ္စတွေက ဒီလောက်နဲ့တင် ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထန်ဇီလည်း ကောင်းကောင်း သိပါသည်။ သူနှင့် လုယွီက တပ်ရင်း မတူသော်လည်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းကြသည်။ လုယွီက သူ့မရီးကို ဘယ်လောက် ဂရုစိုက်သည်ဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိသည်။

သူ့မရီး ထိုးထားပေးတဲ့ ပန်းထိုးကို ညှပ်ပစ်ရုံသာမကဘဲ နံရံမှာ ချိတ်ပြီး ခြောက်လှန့်ဖို့ လုပ်တာကို ဘယ်သူက လက်ခံနိုင်မှာလဲ။

စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ ထွက်သွားကြပြီး အပြင်က စစ်သည်ဇနီးသည်များလည်း လူစုခွဲသွားကြသည်။

ထန်ဇီမိသားစုတွင် ယနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဆူညံသံသတင်းမှာ နောက်နေ့တွင် မိသားစုဝင်များနယ်မြေ တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထန်ဇီ၏ ဇနီးသည် သူ၏ မရီးကို သည်းမခံနိုင်ရုံသာမက လုယွီ၏ မရီးကိုပါ ရန်စခဲ့သည်ဟူသော သတင်းပင်။

ထန်ဇီသည် စုတ်ပြတ်နေသော အနီရောင်လိုက်ကာစများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ခြံတံခါးကို ပိတ်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ စွင်းယင်သည် တံခါးဖွင့်သံ ကြားသောအခါ ကြောက်သဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ရန်စချင်ရုံသာ ရှိသည်။ ကျန်းနျန် စိတ်မချမ်းသာလေ သူမ ပျော်လေပင်။

ဒါပေမဲ့ စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်ဘက်ကနေ ပါလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့သလို ထန်ဇီ၏ မရီး၊ အစ်မချန်တို့ကိုပါ ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အခုတော့ သူမ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။

အခု သူမ ကျန်းနျန်ကို သေလောက်အောင် မုန်းတီးနေပြီး သူမမျက်နှာကို ကတ်ကြေးနဲ့ ထိုးချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

ဒီလို မုဆိုးမတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ယောက်ျားတွေ အများကြီးက ကာကွယ်ပေးနေကြတာလဲ။

လုယွီ မရှိတော့တာတောင် စုန့်ပိုင်က ရောက်လာပြီး သူမဘေးမှာ ဝန်းရံနေသည် မဟုတ်လား။

"ယင်ယင်..."

ထန်ဇီက တံခါးကို ပိတ်ပြီး စွင်းယင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း လိုက်ကာတွေကို မကြိုက်ရင်တောင် သေသေချာချာ ခေါက်ပြီး သေတ္တာထဲ ထည့်ထားလို့ ရတာပဲ။ ဘာလို့ ညှပ်ပြီး နံရံပေါ်မှာ သွားချိတ်ပြီး ပြဿနာ ရှာရတာလဲ။"

စွင်းယင်က စိတ်မရှည်မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မှဲ့လေးဘေးတွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပုံက သူမကို သနားစဖွယ် ဖြစ်စေသည်။ စွင်းယင်သည် ဝလာသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာက လှပနေဆဲပင်။

ထန်ဇီက သူမ ဝလာသဖြင့် အလှပျက်သွားသည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ဝလာခြင်းက သူမ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆသည်။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။"