အခန်း (၁၁၈)

ကျူးကျွင်းမှာ အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။ "မရီး ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာရှိနေတာကို ဘယ်လို သိတာလဲ။"

ကျန်းနျန်က လုယွီကို ကြည့်ကာ အသံတုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အစိုးရစားသောက်ဆိုင်က ထွက်လာတာကို မြင်လို့ နောက်က တိတ်တိတ်လေး လိုက်လာတာ။"

ကျူးကျွင်း - ....

လုယွီက ကျူးကျွင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူက အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မရီးက လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ။

စုန့်ပိုင်က လုယွီ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ကျန်းနျန်၏ လက်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဆရာဝန်ဆီ သွားပြီး အခြေအနေ မေးလိုက်ဦးမယ်။"

ကျူးကျွင်းလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်။"

"လုယွီ... ဒါ မင်းရဲ့ မရီးလား။"

"မရီး... မင်္ဂလာပါ။"

အခြားကုတင်နှစ်လုံးက အမျိုးသားနှစ်ဦးက ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လုယွီနှင့်အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အထဲဘက်ဆုံး ကုတင်ပေါ်က အမျိုးသားက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပါ မရီး၊ ကျွန်တော်က ချန်ယောင်ပါ။ မရီးကို သိပါတယ်၊ လုယွီ မရီးဆီ ဖုန်းဆက်တုန်းက ကျွန်တော်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာလေ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖုန်းဆက်စဉ်က ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားခဲ့ရသည်ကို သတိရသွားသည်။ ထိုအသံမှာ ယခု ချန်ယောင်၏ အသံနှင့် တော်တော်လေး ဆင်တူလှသည်။

သူမက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မနာမည် ကျန်းနျန်ပါ။"

နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ဦးကလည်း ပြုံးရင်း နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မရီး ကျွန်တော်က ကျိုးကျီပါ။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ။"

"မရီး..."

လုယွီသည် စောင်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကျန်းနျန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာပြီး လက်ချောင်းကြားများကို ယှက်သွယ်ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း... ပိန်သွားတယ်။"

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်လေးမှာ အရင်ကထက် ပို၍ သေးသွယ်သွားသလိုပင်။

သူသည် သူမ၏ လက်ဖဝါး တစ်ဝက်ခန့်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

"ဒီမှာ ထိုင်ပါဦး။"

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးက ခုံအစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်သော စောင်အောက်တွင် လုယွီ၏ လက်များက သူမလက်ကို မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ညှစ်ထားဆဲပင်။

သူ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းလုပ်တဲ့ ဆော့စ်နယ်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေကို လွမ်းနေတာ။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာသည်။ သူမသည် မျက်ရည်မကျအောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း သူမ၏ နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးမှာ လုယွီ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ရီဝေသွားသည်။ "ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပြန်ကောင်းလာဖို့ ရက်နည်းနည်းပဲ လိုတော့တာပါ။"

ကျန်းနျန်က နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး အသံတုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်နေရာမှာ ဒဏ်ရာရတာလဲ။ ကျွန်မကို ပြပါဦး။"

လုယွီက ခပ်တိုးတိုး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ကြည့်ဖို့ မလိုပါဘူး။"

ချန်ယောင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "မရီး... ဒါကိုတော့ ကြည့်လို့ မရဘူးဗျ။ လုယွီက တင်ပါးဆုံရိုးနားမှာ ဒဏ်ရာရထားတာ။"

ကျန်းနျန်မှာ ကြောင်သွားပြီး လုယွီ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ရိပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော အရွှန်းဖောက်ချင်သည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စူကာ အောက်သို့ ခဏ ငုံ့ကြည့်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရတာလဲ။"

လုယွီက အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျည်ဆံ ဝေ့သွားတာပါ၊ သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန်၏ လက်များ တောင့်တင်းသွားသည်ကို လုယွီ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ဖမိုးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ လူနာခန်းထဲတွင် အခြားသူ နှစ်ယောက်သာ မရှိလျှင် သူသည် နှစ်ဝက်ခန့် လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရသော ဤလူသားလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားချင်မိသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ နှစ်ဝက်ခန့် အန္တရာယ်များသော နေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်ကို သိနေသည်။ သူ သူမဆီကို ဖုန်း နှစ်ကြိမ်ပဲ ဆက်နိုင်ခဲ့တာဟာလည်း တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရမှာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်နေပြီး အရင်ကထက် လုယွီအတွက် ပို၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မိသည်။

ကျန်းနျန်သည် မျက်ရည်များကို ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ဘဲ ရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ဝက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယခု ပြန်တွေ့ရသည့်အခါတွင် သူက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ရောက်နေသည် မဟုတ်လား။

ချန်ယောင်နှင့် ကျိုးကျီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး ရှိုက်သံနှင့် မျက်ရည်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားပုံကို ကြည့်ရင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးက ငိုနေတာတောင် တကယ်လှတာပဲ ဟု သူတို့နှစ်ဦးလုံး တွေးမိသွားကြသည်။

ချန်ယောင်နှင့် ကျိုးကျီ - ....

ချန်ယောင် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး လုယွီ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်ဗျ။"

ကျိုးကျီလည်း ပြောလိုက်သည်။ " မရီး လုယွီရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက တကယ် သန်မာပါတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့သည်။ စောင်အောက်တွင်တော့ သူတို့၏လက်များမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

သူမသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငိုတာ ရပ်သွားခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်က အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်ကို မြင်ပြီး ချန်ယောင်တို့လည်း ထမင်းစားနေကြသည်ကို တွေ့သောအခါ လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး စားလိုက်ပါဦး။"

သူမသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီက မလွှတ်သေးပေ။

သူသည် ခဏမျှ ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်ကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လုယွီကို ထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးရန် ပြင်သော်လည်း သူက ကုတင်ခေါင်းရင်းကို အားပြုကာ ကိုယ့်ဘာသာ ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ လန့်သွားပြီး ဟန့်တားလိုက်သည်။ "အားမစိုက်နဲ့လေ၊ ဒဏ်ရာ ပြန်ပွင့်သွားဦးမယ်။"

"ရပါတယ်။" လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းနျန် ကမ်းပေးသော ထမင်းချိုင့်ကို ယူပြီး မေးသည်။ "မင်းရော စားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စားပြီးပါပြီ။"

ထိုသို့ ပြောပြီးမှ လုယွီက အနည်းငယ် ပြုံးနေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ။"

လုယွီက တံခါးဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ကျူးကျွင်း။"

တံခါးဝသို့ ရောက်နေသော ကျူးကျွင်းက ထိုအသံကို ကြားသဖြင့် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု ဘာခိုင်းမလို့လဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မရီးကို အစိုးရစားသောက်ဆိုင် ခေါ်သွားပြီး နေ့လယ်စာ ကျွေးလိုက်ပါဦး။"

ကျန်းနျန် - ....

လုယွီကိုတော့ ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါလား။

ကျန်းနျန်သည် ကျူးကျွင်း၊ စုန့်ပိုင်တို့နှင့်အတူ အစိုးရစားသောက်ဆိုင်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက် ပြတင်းပေါက်နားက ခုံမှာ ထိုင်ကြသည်။ စုန့်ပိုင်က ဟင်း လေးမျိုး မှာလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို မေးခဲ့သည်။ "မရီး ထမင်းစားမလား၊ ဘန်းမုန့်ပေါင်း စားမလား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ထမင်းပဲ စားမယ်။"

ထမင်းစားနေစဉ် စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်ကို မေးခဲ့သည်။ "မရီး ခဏနေရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပြန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်ပြန်ပြီး လုယွီ လဲဖို့ အင်္ကျီ နှစ်စုံလောက် သွားယူဦးမယ်။"

လုယွီ ဝတ်ထားတဲ့ ဆွယ်တာမှာ သွေးစွန်းနေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်၏ တောက်ပလှပသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ။"

ထမင်းစားပြီးနောက် သူတို့ ဆေးရုံသို့ ပြန်သွားကြသည်။ လုယွီ ထမင်းစားပြီးသွားပြီဖြစ်၍ အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်က စားပွဲပေါ် ရောက်နေသည်။ ကျူးကျွင်းက ၎င်းကို ဆေးရန် ယူသွားပေးသည်။ လုယွီ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကျူးကျွင်းတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်သွားမယ်နော်။ ဒီည ရှင်လဲဖို့ အဝတ်အစားတွေ ပြင်ဆင်ပြီး မနက်ဖြန်ကြရင် လာပို့ပေးမယ်။"

"မလိုပါဘူး။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ပိန်သွားသော ပါးလေးများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်မှာပဲ နားနေပါ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ် မင်းကို လာရှာမှာပေါ့။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ကျွန်မ လာတွေ့မှာပါ၊ ဒါပဲနော်။"

၎င်းမှာ သူမက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဇွတ်အတင်း ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးကျွင်း ပြန်ဝင်လာသောအခါ လုယွီက မနက်ဖြန် မြို့ထဲသို့ လာမည့် ရိက္ခာဝယ်သည့်ကား ရှိမရှိ တပ်ကို မေးခိုင်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ရှိလျှင် ကျန်းနျန် လိုက်လာနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး မရှိလျှင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းနျန် - ....

သူမသည် လုယွီ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စုန့်ပိုင်၊ ကျူးကျွင်းတို့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချန်ယောင် ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ မင်းမရီးက မင်းအပေါ် တကယ် ကောင်းတာပဲ။"

လုယွီ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း ဟုတ်တယ်။"

"ဒါနဲ့ မင်းမရီးလုပ်တဲ့ ဆော့စ်နယ်ထားတဲ့ခေါက်ဆွဲက တကယ်ပဲ အဲလောက် ကောင်းလို့လား။ မင်း အဲဒါကိုပဲ စားချင်တယ်လို့ ခဏခဏ ပြောနေတာ။"

လုယွီသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။ " တော်တော် စားကောင်းတာ။"

ချန်ယောင်နှင့် ကျိုးကျီတို့က ဝိုင်းပြောကြသည်။ "နောက်ဆို ကျွန်တော်တို့လည်း မရီးရဲ့ လက်ရာကို မြည်းကြည့်ရမှာပဲ။"

လုယွီ - ....

ကျန်းနျန်၊ စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့ ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မှောင်ရီပျိုးစ အချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တတိယတပ်ရင်းမှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် စုန့်ပိုင်မှာ ကားပေါ်က ဆင်းသည်နှင့် အခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

ကျူးကျွင်း ပြောလိုက်သည်။ "မရီး ကားရှိမရှိ ကျွန်တော် အရင်သွားမေးပေးမယ်၊ ပြီးရင် လာပြောပြပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါပဲ။ ဒါနဲ့... အဆောင်ကို သွားရင် လုယွီရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ရှိလား ကြည့်ပေးပါဦး၊ ပြီးရင် ကျွန်မဆီ ယူလာပေးလို့ ရမလား။"

ကျူးကျွင်း - "ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားစေရန် မီးသွေးဖို မီးမွှေးလိုက်ပြီးမှ လုယွီ၏ အခန်းထဲသို့ သွားသည်။ ဗီရိုထဲတွင် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစား တစ်စုံကို ရှာတွေ့သဖြင့် အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လုယွီအတွက် မုန့်အချို့ လုပ်ကျွေးရန် မီးဖိုချောင်တွင် မုန့်သားနယ်နေသည်။ မုန့်များကို အိုးထဲ ထည့်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မရီး..."

ကျူးကျွင်းက လုယွီ၏ အဝတ်အစားများကို သူမအား ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး မြို့ထဲသွားမဲ့ ရိက္ခာဝယ်တဲ့ကား ရှိပါတယ်။ မနက် ၄ နာရီမှာ ထွက်မှာပါ။ တပ်ဂိတ်ပေါက်မှာ စောင့်နေလိုက်ရုံပါပဲ၊ သူတို့ လာပါလိမ့်မယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျူးကျွင်း ပြန်တော့မည့်အချိန်တွင် ကျန်းနျန်က လှမ်းတားလိုက်သည်။ "ခဏစောင့်ပါဦး။ ကျွန်မ မုန့်တွေ ကျက်ခါနီးပြီ။ ရှင်နဲ့ စုန့်ပိုင်တို့ စားဖို့ နည်းနည်း ယူသွားဦး။"

မုန့်အကြောင်း ကြားရသောအခါ ကျူးကျွင်းက တွေဝေမနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ဒီည ကျွန်တော်တို့ အစားကောင်း စားရတော့မှာပဲ။"

မုန့်များ ကျက်သောအခါ ကျန်းနျန်က ခြင်းထဲသို့ ထည့်ကာ ပိတ်စဖြင့် ဖုံးပေးလိုက်ပြီး ကျူးကျွင်းကို ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ထဲတွင် ကိုယ်လက်သန့်စင်သည်။ သူမ အိပ်မပျော်ရဲပေ။ မနက် ၄ နာရီနီးပါး ရောက်သောအခါ အဝတ်အစားလဲ၊ ပဝါပတ်ကာ အိတ်လေးကို ကိုင်ပြီး တပ်ဝင်းအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရိက္ခာဝယ်သည့်ကားကို စီးပြီး လေးနာရီခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်လာသည်။ သူမသည် အစိုးရစားသောက်ဆိုင်သို့ အမြန်သွားကာ လုယွီတို့အတွက် ဝယ်ပြီး ဆေးရုံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ရောက်သွားသောအခါ လုယွီက ပတ်တီး အသစ်လဲပြီးခါစ ရှိသေးသည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပြောင်းဖူးပန်းအပြာရောင် ဆွယ်တာပေါ်တွင် သွေးကွက်များကို မြင်နေရသည်။ သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီက စောင်ကို အမြန် ဆွဲခြုံလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။"

လုယွီက သူမကို မမြင်စေချင်မှန်း ကျန်းနျန် သိသည်။ သူမသည် အိတ်လေးကို ကုလားထိုင်ပေါ် တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရိက္ခာဝယ်တဲ့ကားနဲ့ လိုက်လာတာ။"

ထိုစကားပြောပြီးနောက် မနက်စာကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ချန်ယောင်တို့အတွက်လည်း နှစ်ပုံ ခွဲပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ မရီး။"

လုယွီသည် သူမ ဝယ်လာသော အသားပေါက်စီနှင့် ပဲနို့ကို ကြည့်နေစဉ် ကျန်းနျန်က သူ၏ ပခုံးကို ဖိပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လှဲနေရင်းနဲ့ပဲ စားပါ။"

လုယွီ - ....

ကိုယ်က အဲလောက်အထိ အားမနည်းသေးပါဘူး…

သို့သော် ကျန်းနျန်က သူ့ကို ဂရုစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမ၏ စကားကို နားထောင်လိုက်သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ကျန်းနျန်က သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အင်္ကျီလဲလိုက်ပါဦး၊ ကျွန်မ ဒီသွေးစွန်းနေတဲ့ အင်္ကျီကို လျှော်လိုက်မယ်။"

လုယွီ - "မလိုပါဘူး၊ ပြန်ရောက်မှပဲ ကိုယ့်ဘာသာ လျှော်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းမာစွာ ခေါင်းခါပြပြန်သည်။ သူမသည် သွေးစွန်းတာကို မကြိုက်သလို လုယွီပေါ်က သွေးတွေကို မြင်ရတာကို ပိုလို့တောင် မုန်းတီးမိသည်။ အကယ်၍ ဒီတစ်ခါ ကျူးကျွင်းနောက်ကိုသာ မလိုက်လာခဲ့ရင် လုယွီ ဆေးရုံတက်နေရတာကို သူမ သိမှာ မဟုတ်ပေ။ လုယွီရဲ့ ဒဏ်ရာကို မမြင်ရပေမဲ့ တော်တော်လေး ပြင်းထန်မှာကို သူမ သိနေသည်။

လုယွီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကိုယ် လဲလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် အပြင်သို့ ခဏ ထွက်ပေးလိုက်သည်။ ချန်ယောင်က လက်မောင်းမှာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း လုယွီကို အင်္ကျီလဲရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် ပြောင်းဖူးပန်းအပြာရောင် ဆွယ်တာကို ကိုင်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းမရီး ထိုးပေးထားတာလား။"

လုယွီ - "အင်း။"

ချန်ယောင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်လည်း မင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ သွားရင် ဒါကို ဘယ်တော့မှ မဝတ်တာကိုး။ ဒီလောက် လှတဲ့ ဆွယ်တာလေးသာ စုတ်ပြတ်သွားရင် ငါလည်း နှမြောမိမှာပဲ။"

"မရီး လုယွီ အင်္ကျီလဲလို့ ပြီးပြီ"

ချန်ယောင်က တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ သူ၏ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး လုယွီ၏ အဝတ်အစားများကို ခေါက်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများမှာ လုယွီ၏ ကိုယ်ငွေ့ကြောင့် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမက ထိုအဝတ်များကို အိတ်လေးထဲ ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို အစိုးရပိုင် ပန်းထိုးလုပ်ငန်းက အဆောင်မှာ သွားလျှော်လိုက်မယ်။ ခြောက်သွားရင် ရှင်ပြန်တဲ့အခါ လဲဝတ်လို့ရတာပေါ့။"

လုယွီ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခဏလောက် ထိုင်ပါဦး။"

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး အခန်းထဲက အခြားသူနှစ်ယောက်၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ လက်က စောင်အောက်မှ ထွက်လာပြီး ကျန်းနျန်၏လက်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပိန်သွားသော ပါးလေးများကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ လက်ချောင်းလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ကိုယ် တစ်လခွင့်ရတယ်။ ဒဏ်ရာ သက်သာသွားရင် တို့တွေ တုန်းရှီမြို့ကိုသွားပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့ မိသားစုဆီ သွားလည်ကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ လုယွီက ဤကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။

သို့သော် လုယွီ မရှိခိုက် တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့က သူမကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ သွားလည်သင့်သည်ဟု သူမလည်း ယူဆသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ လုယွီကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

စောင်အောက်တွင် သူတို့၏ လက်များမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ယှက်သွယ်ထားဆဲပင်။ လုယွီ၏ လက်ချောင်းများက ကျန်းနျန်၏ လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး သူ၏ သြဇာညောင်းလှသော အသံမှာ ထူးခြားသော အက်ရှရှအသံဖြစ်နေသည်။ "မရီး..."

ကျန်းနျန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းလာကာ အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။ ချန်ယောင်နှင့် ကျိုးကျီတို့ မြင်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားသော်လည်း လုယွီ၏ စူးရှနက်ရှိုင်းသော အကြည့်များနှင့် တိုးသွားပြန်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်လောင်နေသော အပူရှိန်များ ကိန်းအောင်းနေသလိုပင်။ ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာသည်။

ကျန်းနျန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် လုယွီက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးခဲ့သည်။ "မင်း ချမ်းနေတာလား။"

ကျန်းနျန် အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... မချမ်းပါဘူး။"

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လုယွီ၏ လက်ချောင်းကြီးများက သူမ၏ လက်ဆစ်လေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာပေးနှင့် စောင်အောက်က လှုပ်ရှားမှုများမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။

ကျန်းနျန်မှာ ဆက်မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်... ကျွန်မ ပန်းထိုးဆိုင်ကို သွားပြီး အဝတ်တွေ သွားလျှော်လိုက်ဦးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး အိတ်ကိုဆွဲကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဂရုစိုက်သွားဦးနော် မရီး" ချန်ယောင်နှင့် ကျိုးကျီတို့က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမက လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။"