အခန်း (၆၅၂-၆၅၃)

Chapter 652

လူအုပ်ကြီး ၂

လင်းရှန်သည် ပျံသန်းရင်း အချက်ပြလွှင့်စက်များနှင့် ကုန်ပစ္စည်းချပေးမည့် ဒရုန်းများကို ဖြန့်ကျက်နေသည်၊၊ ၎င်းမှာ အဖြူရောင်မြို့နှင့် တိတ်ဆိတ်မြို့တော်တို့ကို ချိတ်ဆက်ရန်နှင့် အရေးပေါ် အခြေအနေများအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဖြစ်သည်၊၊

ကီကီသည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဒိုင်းဖြင့် လူတိုင်းကို ကာကွယ်ရင်း အံကြိတ်၍ ပျံသန်းနေသည်၊၊ သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် အားအနည်းဆုံး မဟုတ်သော်လည်း အားစိုက်ထုတ်မှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်၊၊ တောင်တန်းအနည်းငယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က စတင်ပြောင်းလဲလာသည်၊၊ ကြမ်းတမ်းသော လမ်းကြောင်းများနှင့် စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံများ ပေါ်လာသည်၊၊

လူတိုင်း၏ ရေဒါပေါ်တွင် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ကြီးမားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ပေါ်လာသည်၊၊

“ကျွန်မတို့ ရောက်ပြီ..”

“ခဏနေဦး’’

နန်ကျင်းက ကီကီကို ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊၊

“အားဖေးက ရှေ့မှာ တစ်ခုခုခံစားမိနေတယ်’’

“အားလုံး ရပ်ကြ’’ လင်းရှန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊၊

ရှေ့တွင် ထူထပ်သော အနက်ရောင်မြူခိုးများက မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်၊၊ ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများက မြူများထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်၊၊ ကီကီက အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို မြေပြင်သို့ အသာအယာချပေးလိုက်သည်၊၊

အနက်ရောင် ကတ္တရာလမ်းသည် ကမ္ဘာပျက်မြို့များတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော ပရမ်းပတာအခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပေ၊၊ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သန့်ရှင်းနေသည်၊၊ ပျက်စီးနေသော ကားများ၊ ပြန့်ကျဲနေသော အမှိုက်များ၊ အလောင်းများ မရှိပေ၊၊

တွင်းနက်ပေါ်လာသောအချိန်၌ပင် မြို့ကြီးသည် အချိန်အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်၊၊ အပင်များ အားလုံး သေဆုံးပြီး ပုပ်သိုးနေသည်၊၊ လင်းရှန် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်၊၊ အေးစိမ့်သောလှိုင်းတစ်ခု မြေပြင်မှ တက်လာသည်၊၊ သူသည် မှောင်မိုက်နေသော လမ်းမထက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခု ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်၊၊

“မင်း တစ်ခုခုမြင်လို့လား၊၊ ဘယ်ဘက်မှာလဲ’’

လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်၊၊

အားဖေးက အပေါ်သို့ ညွှန်ပြသည်၊၊

“ဟိုအပေါ်မှာ.. အခုပဲ ပျောက်သွားပြီ’’

[ကျွန်မရဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်မှာ မူမမှန်တာမျိုး မတွေ့ရဘူး၊၊ ကျွန်မ သွားပြီး စစ်ဆေးလိုက်ရမလား]

ဂရေ့စ်က မေးသည်၊၊

လင်းရှန် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊၊ အကယ်၍ မြင်နိုင်သော အရာဖြစ်ပါက ဂရေ့စ် အစောကြီးကတည်းက တွေ့ရှိပြီးသားဖြစ်လိမ့်မည်၊၊ သူမ၏ တွက်ချက်မှုစွမ်းရည်မှာ မြင့်မားသော်လည်း အမှောင်သတ္တဝါများ သို့မဟုတ် အမှတ်အသားများကို တွေ့ရှိရန် မသေချာပေ၊၊

“သတိထားကြ.. ငါတို့က စက်ရုပ်တွေ မဟုတ်ဘူး၊၊ အဲ့ဒီအကောင်တွေက ငါတို့ကို မြင်နိုင်တယ်’’

မိုနီကာက သတိပေးသည်၊၊

ချန်ဆီရွှမ်သည် လမ်းမများကို Meteor-3 ဖြင့် စကင်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊၊

“ကျွန်မ ဘာမှမမြင်ရဘူး၊၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမသိဘဲ ဝင်သွားဖို့ကတော့ အန္တရာယ်များတယ်’’

“ဟုတ်တယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ရပ်နေလို့လည်း ဘာမှ ထူးမှာမဟုတ်ဘူး’’

ကီကီက လက်ပိုက်ရင်း ပြောသည်၊၊

“ကျွန်မတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလို့လား’’

မထင်မှတ်ဘဲ အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေလေ့ရှိသော ရှောင်ချင်းက စကားပြောလာသည်၊၊

“အားဖေး ပြောတာကို... နားထောင်ကြပါ’’

အားလုံးက စွမ်းအားဝတ်စုံဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော အားဖေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်၊၊

လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်၊၊

“ကောင်းပြီ၊၊ အခုကစပြီး အားဖေးရဲ့ အာရုံခံစားမှုအတိုင်းပဲ သွားကြမယ်၊၊ ရေဒါပေါ်မှာ မပေါ်ရင် ငါတို့ လျစ်လျူရှုမယ်’’

အားဖေးသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန် အမှောင်အာရုံခံစက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သွေးကပ်ဘေးပန်းထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေသည်၊၊ ထိုပန်းသည် အမှတ်အသားလုပ်ခံရမှသာ တုံ့ပြန်သော်လည်း အားဖေးကတော့ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်သည်၊၊

သူသည် နဂါးတောင် (၁) မှ လူတစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်၊၊

အားဖေးက ခေါင်းညိတ်သည်၊၊

“ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်.. ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်နဲ့၊၊ သူတို့က မလှုပ်ဘူး.. လက်ခနဲ လက်ခနဲပဲ ဖြစ်နေတာ’’

လင်းရှန်က ဂရေ့စ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်၊၊ “ဂရေ့စ်.. လမ်းပြပါ’’

[နားလည်ပါပြီ]

“ငါတို့နောက်က လိုက်မယ်၊၊ အမှတ်အသား အလုပ်မခံရသရွေ့တော့ မတိုက်ခိုက်နဲ့…အဖြူရောင်မြို့ ရထားဘူတာ ရောက်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်မယ်’’

“ရပြီ’’

“နားလည်ပါပြီ’’

လူတိုင်း နေရာယူလိုက်ကြသည်၊၊ ဂရေ့စ်သည် ရှေ့သို့ တက်ကာ အမှောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်၊၊ အဖွဲ့သည် အားဖေးကို ဝိုင်းရံကာ သူမ၏ နောက်မှနေ၍ အဖြူရောင်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်၊၊

လင်းရှန်သည် ဒရုန်း ၂၅ စင်းကို အဖွဲ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းစေသည်၊၊ သူတို့၏ ခြေသံများသည် တိတ်ဆိတ်နေသောမြို့အတွင်း ဟိန်းထွက်နေသည်၊၊ အမှောင်ထုသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေရာ ကမ္ဘာကြီးပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့သာ ကျန်ရစ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်၊၊

အလင်းတန်းများ လမ်းမထက်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် ဆိုင်အများအပြား ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်ရသည်၊၊ သို့သော် ဆိုင်းဘုတ်များမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ဆေးများမှာလည်း စာဖတ်၍ မရတော့လောက်အောင် ကွာကျနေသည်၊၊ ဆိုင်များအတွင်းရှိ အဝတ်အထည်များမှအစ ကုန်ပစ္စည်းများ အားလုံးမှာ မီးခိုးရောင်ချည်မျှင်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးနေကြသည်၊၊

“ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊၊ ဒီမှာ ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာသွားခဲ့ရင်တောင် အဝတ်တွေက ဒီလောက်ထိ ပျက်စီးမသွားသင့်ဘူး’’

နန်ကျင်းက သူမ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် အဝတ်အထည်ဆိုင် တစ်ခုအတွင်းသို့ ထိုးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊၊ အမျိုးသမီးအဝတ်အထည်များ ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသည်မှာ မီးခိုးရောင်အဝတ်စုတ်များသာဖြစ်သည်၊၊ သူမ၏ ဓာတ်မီးလင်းနေသော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင် အရောင်အဆင်းမရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်၊၊

သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြန် ငုံ့ကြည့်လိုက်မှသာ သူမ အမြင်မှားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်၊၊

“ဒီလို နေရာမျိုးမှာ သာမန်အသိတရားနဲ့ ဘာကိုမှ နားလည်ဖို့ ကြိုးစားလို့ မရဘူး’’

ချီလီက ဆက်သွယ်ရေးစက်မှတစ်ဆင့် ပြောသည်၊၊

“အခုကစပြီး ငါတို့ မြင်ရသမျှ အရာအားလုံးကို ငါတို့ သိထားသမျှ အရာအားလုံးနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အမြင်နဲ့ ကြည့်ရလိမ့်မယ်’’

လုရှင်းချန်သည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီ၏ နောက်မှကပ်၍ လိုက်ပါနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်၊၊ သူသည် အမှောင်ထုကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေရင်း လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အနန္တ လက်စွပ်ကို ထိလိုက်သည်၊၊ ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ပြီးကတည်းက သူသည် ထူးဆန်းသော အသံများကို စတင် ကြားနေရသည်၊၊ ပုပ်သိုးနေသော အစာပြွန်မှ အသက်ရှူသံများကဲ့သို့ အသံများကြောင့် သူ၏ အရေပြားများ တုန်ယင်လာသည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း...’’

သူသည် ထိုပုံမှန်မဟုတ်သော ခံစားချက်ကို လင်းရှန်အား ပြောပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အားဖေးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သဖြင့် အဖွဲ့တစ်ခုလုံး ရပ်သွားသည်၊၊

“ဘာဖြစ်လို့လဲ အားဖေး’’ လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်၊၊

အားဖေးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်နေသည်၊၊ သူ၏ အသံက တင်းမာနေသည်၊၊

“သတိထားကြ၊၊ သတ္တဝါတစ်ကောင်ရှိနေတယ်’’

“ဘယ်မှာလဲ’’

လူတိုင်းသည် အလိုလျောက် ကျောချင်းကပ်၍ နေရာယူလိုက်ကြပြီး လမ်းကြားများနှင့် အရိပ်များကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်၊၊

သို့သော် သူတို့ မြင်ရသည်မှာ အရင်အတိုင်း အမှောင်ထုသာဖြစ်သည်၊၊ ခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမကြီးမှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး ငြိမ်သက်နေသည်၊၊ လေပင် မတိုက်ပေ၊၊ အရာအားလုံးသည် အချိန်ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ အေးခဲနေသည်၊၊

လင်းရှန်သည်လည်း ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဤအတွေးမျိုး အဘယ်ကြောင့် ဝင်လာသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာပေ၊၊ ထို့နောက် သူသည် စွမ်းအားဝတ်စုံ၏ အချိန်ဖော်ပြချက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်၊၊

ည ၁၀ နာရီ ၃၄ မိနစ်၊၊

သူ့စိတ်ထဲမှာ ထင်နေခြင်းလား မသိသော်လည်း ၁၀ နာရီ ၃၄ မိနစ်၏ အဆုံးရှိ စက္ကန့် ၅၉ မှာ ထာဝရကြာမြင့်နေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်၊၊

သူသည် မလှုပ်မယှက်ရှိနေသော ထိုကိန်းဂဏန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိရာ အလွန်ထူးဆန်းသော ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းကြီးက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်၊၊

ရုတ်တရက် သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်၊၊ ဆက်သွယ်ရေးစက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ၎င်းတို့သည်လည်း ပြန့်ကားပြီး ပုံပျက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်၊၊

၅၉... ၅၉... ၀၀...

ကိန်းဂဏန်းများ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်၊၊ ၁၀ နာရီ ၃၅ မိနစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်၊၊

ဟူး...

လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊၊

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် သူကိုယ်တိုင် အပါအဝင် လူတိုင်း ကြက်သီးထသွားကြသည်၊၊ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းတစ်ခုက သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်၊၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဗလာဖြစ်နေသော ထိုအမှောင်လမ်းမကြီးထက်၌... လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊၊

လင်းရှန်၊ ကီကီ၊ မီးတောက်၊ ချန်ဆီရွှမ်၊ နန်ကျင်း၊ ရှောင်ချင်း၊ အားဖေး၊ မိုနီကာ၊ ချီလီတို့ အားလုံးသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ မှင်သက်သွားကြသည်၊၊ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်မသိသော လူရိပ်ပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသည်၊၊

ရှေ့တွင်၊ ဘေးတွင်၊ နောက်တွင်၊ သူတို့ ပတ်ပတ်လည်တစ်ခုလုံးတွင် လူများ ရှိနေသည်၊၊

Chapter 653

လူအုပ်ကြီး ၃

အဖြူရောင်မြို့ တွင်းနက်အတွင်း သေဆုံးခဲ့ဖူးသော လူတိုင်းပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ လမ်းမပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်၊၊ သူတို့သည် ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းများကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်၊၊ သွေးများ ကုန်ခမ်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အနက်ရောင်တွင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ပါးစပ်များမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြဲအာနေသည်၊၊ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မျက်နှာများဖြင့် သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်၊၊

ပုပ်သိုးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် လင်းရှန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်၊၊ Black Hwak စွမ်းအားဝတ်စုံ၏ မျက်နှာဖုံးကနေတစ်ဆင့် သူမ၏ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသော မျက်တွင်းများအတွင်းရှိ ခြောက်သွေ့နေသော တစ်ရှူးများကို သူရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်၊၊

အဖွဲ့သားများ အံ့အားသင့်နေကြသည်၊၊ ထိုခဏ၌ မည်သူမျှ အသက်ရှူရန်ပင် သတိမရကြပေ၊၊

အစောပိုင်းက ဗလာဖြစ်နေသော လမ်းမသည် ယခုအခါ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော လူရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက် သိပ်သည်းနေသည်၊၊ သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ အရောင်အသွေး ကုန်ခမ်းနေပြီး ဖြူလျော့နေသည်၊၊ ဤ လူများသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်၊၊

၎င်းတို့သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိကြပေ၊၊ အသံလည်း မထွက်ကြပေ၊၊

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်သွေးကြောကဲ့သို့ အမျှင်တန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလောင်းတိုင်းကို ချိတ်ဆက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လမ်းကြားများ၏ အဆုံးတွင် အညိုရောင်အသားလုံးအဖုအကျိတ်ကြီးများပေါ်လာသည်၊၊ ၎င်းတို့မှာ မြေအောက်မြို့တော်အမှတ် (၉) တွင် သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသော အရာများနှင့် ဆင်တူနေသည်၊၊

“ဒါ မကောင်းတော့ဘူး’’ သူ ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိသည်၊၊

“အားဖေး’’

လင်းရှန်က အမြန်မေးလိုက်သည်၊၊

“ငါတို့ကို အမှတ်အသား လုပ်လိုက်ပြီလား’’

“မလုပ်ဘူး’’ အားဖေးက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဖြေသည်၊၊

“ဘာအမှောင်အမှတ်အသားမှ မတွေ့ရဘူး’’

ကီကီက တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊၊

“ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ၊၊ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ပုံ မရဘူး...’’

“သူတို့ကို မီးရှို့လိုက်ရမလား’’

မီးတောက်က အကြံပေးလိုက်သည်၊၊

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်က သတိရသွားသည်၊၊

“ဂရေ့စ်’’

[ကျွန်မ ရှိပါတယ်]

“လမ်းကြောင်းအသစ်ရှာပါ… ဒီလမ်းကို ပတ်သွားရမယ်’’

ဤအခြေအနေဖြစ်လာခြင်းသည် သူတို့ကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေသော လူသားများရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့်ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်၊၊ လင်းရှန်၏ အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ သူတို့ မှတ်အသားခံရခြင်း ရှိမရှိသာ ဖြစ်သည်၊၊

[မီတာ ၁၅၀ ရှေ့ကိုသွားပြီး ညာဘက်ကို ချိုးပါ]

“သွားမယ်’’

လင်းရှန်၏ အမိန့်နှင့်အတူ လူတိုင်း လျင်မြန်စွာ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်၊၊ ဂရေ့စ်၏ လမ်းကြောင်းအသစ်မှာ သူတို့ ဝတ်စုံရှိ မြင်ကွင်းများတွင် ပေါ်လာပြီး ငြိမ်သက်နေသော အလောင်းကောင်များကြားမှ သူတို့ကို လမ်းပြခေါ်သွားသည်၊၊

သို့သော် သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုမလှုပ်မယှက် ရှိနေသော အလောင်းများအားလုံးသည် သူတို့ သွားရာသို့ မျက်နှာများလှည့်ကာ တစ်ပြိုင်နက် လိုက်ကြည့်နေကြသည်၊၊

“သူတို့က ထိန်းချုပ်ခံထားရတာပဲ၊၊ အဆင့်မြင့် ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်ရမယ်’’

လင်းရှန်က ပြောရင်း အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်သို့ ပြေးတက်လိုက်သည်၊၊ အခြားသူများလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါကာ အောက်ဘက်လမ်းမများကို စောင့်ကြည့်ရင်း အမိုးများပေါ်မှတစ်ဆင့် ခုန်ကူးသွားကြသည်၊၊

“ငါတော့ နှလုံးရပ်တော့မှာပဲ’’ ချီလီက ညည်းတွားသည်၊၊

“အမှောင်ညက ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသလိုမျိုး သူတို့က ပေါ်လာတာ… ဖာ့ခ်’’

နန်ကျင်းက ပြန်ပြောသည်၊၊

“အမှောင်ဒီရေ... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက အမြဲတမ်းညဖြစ်နေတာပဲလေ’’

“ရှင်ပြောချင်တာက အမှောင်ဒီရေဆိုတာ ညဖြစ်နေတာနဲ့ မတူလို့လား’’

ကီကီက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်၊၊

“ဖြစ်နိုင်တယ်’’ မိုနီကာက ပြောသည်၊၊

“အမှတ် ၅ တွင်းနက် နယ်မြေရဲ့ အခု ချဲ့ထွင်မှုပုံစံနဲ့ ဒီရေတက်ချိန်တွေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ဆက်စပ်မှုရှိနိုင်မလား’’

“အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး’’

လင်းရှန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်၊၊

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီယူဆချက်ကို ထောက်ခံတယ်”

ဝှူး... စွမ်းအားဝတ်စုံ၏ အရှိန်မြှင့်တွန်းကန်စက်များ ပွင့်သွားပြီး နန်ကျင်းကို အမိုးများပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်စေသည်၊၊ သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းမပေါ်ရှိ အလောင်းကောင်များ အားလုံးက ခေါင်းများကို အပေါ်သို့ မော့ကာ မျက်ကွင်းဟောက်ပက်များဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်၊၊

သူမ ကြက်သီးထသွားသည်၊၊ ရှေ့တွင် လမ်းမရှိတော့ပေ၊၊ ပို၍ မြန်မြန်ပြေးရုံသာ ရှိတော့သည်၊၊

ထိုစဉ် ဂရေ့စ်သည် သူတို့နောက်တွင် ရပ်တန့်ကာ တခြားလမ်းမတစ်ခုဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း... တစ်ခုခုက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ထင်တယ်၊၊ ငါစိတ်ထင်တာလားတော့ မသိဘူး’’

လင်းရှန်နှင့် အဖွဲ့သည် အမိုးပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ကြပြီး လုရှင်းချန် ညွှန်ပြရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်၊၊

၎င်းမှာ အဝေးပြေးလမ်းမ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုဖြစ်သည်၊၊ အဖြူရောင်မြို့ကဲ့သို့ တောင်ပေါ်မြို့မျိုးတွင် ထိုကဲ့သို့သော လိုဏ်ခေါင်းများရှိခြင်းသည် မထူးဆန်းလှပေ၊၊

သို့သော် မီးတောက်၏ စိုးရိမ်မှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်းရှန် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်၊၊

“အားဖေး’’

သို့သော် အားဖေးက ခေါင်းခါသည်၊၊

“ကျွန်တော်... အန္တရာယ်ရှိတာကို ခံစားရတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ အမှောင်စွမ်းအင်တော့ မရှိဘူး’’

အားလုံးက လိုဏ်ခေါင်း၏ မှောင်မိုက်နေသော အပေါက်ဝကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်၊၊ ၎င်းမှာ စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊၊

လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းအားကို မြှင့်ကာ ထိုးကြည့်လိုက်သည်၊၊ မှောင်အတိကျနေဆဲပင်၊၊

သူသည် အလင်းတန်းကို နှိမ့်လိုက်ပြီး “ဒီနေရာက ထူးဆန်းလွန်းတယ်၊၊ ငါတို့...’’

“လင်းရှန်’’ ကီကီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်၊၊

သူမလည်း လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်၊၊

ထိုခဏ၌... ကြီးမားသော အဖြူရောင်လူသားပုံသဏ္ဌာန် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ပေါ်လာသည်၊၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်၊၊ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ရွဲ့စောင်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပုံပျက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်၊၊

ကရက်... ကရက်... ကရက်... ၎င်းသည် ရယ်သံနှင့် တူသော ကြောက်မက်ဖွယ်အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ဝင်သွားသည်၊၊

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း ကျောရိုးထဲစိမ့်တတ်သွားသည်၊၊

လင်းရှန်သည် ထိုလူသားပုံသဏ္ဌာန်သတ္တဝါကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် တိုက်ခိုက်ရန် မသိစိတ်က နှိုးဆော်လိုက်သည်။

သူလက်ကိုမြှောက်ကာ ညွှန်ပြလိုက်၏။ ယန္တရားအမြောက်နှင့်အတူ လျှပ်စီးသိန်းငှက် ဒရုန်း ၂၅ စင်းတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်လိုက်ကြရာ ပလာစမာလျှပ်စစ်တန်းများစွာသည် ထိုသတ္တဝါ၏ ရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားသည်။

ဘစ်ဇ်—

သို့သော် ထိုအဖြူရောင်ပုံရိပ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသည်၊၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပလာစမာလျှပ်စစ်တန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမှန်သွားပြီး ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် နက်ရှိုင်းသောမြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းမှ ကရက်-ကရက်ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊ ၎င်းသည် သူတို့ကို အထဲသို့ မျှားခေါ်နေသည့်ဟန် ရှိနေ၏။

ထိုသတ္တဝါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကျင်းက အားဖေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အားဖေးက ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်၏။

“အတော်ထူးဆန်းတယ်… ကျနော်တို့ အမှတ်အသား အလုပ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့အပေါ်မှာ ဘာလက္ခဏာမှ မတွေ့ရဘူး”

“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အမှတ်အသားလုပ်နေဖို့တောင် မလိုတာလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ”

မိုနီကာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နင် ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ”

နန်ကျင်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီကမ္ဘာကြီးက အမှောင်သတ္တဝါတွေ ပိုင်တဲ့နယ်မြေဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောချင်တာလား”

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ချီလီက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

“အမှတ်အသား မလိုဘူးဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက အခုလောက်ဆို ပျက်စီးနေလောက်ပြီ”

“ဒါ ငါတို့ကမ္ဘာပဲ” လင်းရှန်သည် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းဘက်သို့ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒီနေရာက တွင်းနက်ရဲ့ ဝါးမျိုမှုကို ခံထားရရုံပဲ”

“ဘာလို့ အဲဒီကောင်က ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်မယ့်အစား ထွက်ပြေးသွားရတာလဲ”

ကီကီက သံသယများစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်က အမှတ်အသားတောင် မထားခဲ့ဘဲ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့”

ထပ်မံ၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမနေတော့ဘဲ လင်းရှန်သည် အဖြူရောင်မြို့၏ ရထားဘူတာဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ အဖြူရောင်မြို့၏ နက်ရှိုင်းသော ထူးဆန်းမှုများက စတင်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးမှာ ရင်ဆိုင်နိုင်သမျှကို ဖြေရှင်းပြီး ရထားဆီသို့ အမြန်ပြန်ရန်ပင် ဖြစ်သည်၊၊ တွင်းနက်ထဲကနေ ဖောက်ထွက်ရမည်သာ။