အခန်း (၉၄၃-၉၄၄)

အခန်း ၉၄၃ ။ အန်းယန်မိသားစု၏ ဒေါသ

မိဘများ၏ ဖုန်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အန်းရှောင်ဟွေနှင့် ရှောင်ဝမ်သည် အမြန် ပြန်သွားပြီး သူတို့ကို ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုလူများ မိဘများနှင့် ဆက်သွယ်မှာကို တားဆီးရန်အတွက် အန်းရှောင်ဟွေသည် အဖေအန်း၊ အမေအန်းတို့၏ ဖုန်းနံပါတ်များကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် အစွန်းရောက်သော ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကိုလည်း အကုန် ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် မိဘများ၏ စိတ်နှလုံး သူမဘက်သို့ လုံးဝ ယိမ်းယိုင်လာသည်အထိ ထိုလူများနှင့် အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားရမည်။

လက်ရှိ အဖေအန်း၊ အမေအန်းတို့သည် ဟိုဘက်က လူများ ပြောဆိုလိုက်ရုံ၊ ဦးနှောက်ဆေးလိုက်ရုံဖြင့် ဟိုဘက်သို့ အလွယ်တကူ ပါသွားနိုင်သဖြင့် အန်းရှောင်ဟွေ အနေဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲရရှိထားသော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံချင်ပေ။

သမီးဖြစ်သူ ခေါ်ဆောင်လာသော အဖေအန်း၊ အမေအန်းတို့သည် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထောင်ယွမ်ရွာ၏ လှပမှုကြောင့် အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။

ဒီနေရာက တကယ် လှပလွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်း စည်ကားတယ်။

"ရှောင်ဟွေ... ဒါ သမီး အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာလား" အမေအန်း မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကုမ္ပဏီကြီး တစ်ခုမှာ ဆို... ဘာလဲ... Green Freshအုပ်စု ဆိုလား" သူတို့က သမီးဖြစ်သူ ကုမ္ပဏီကြီး တစ်ခုမှာ လုပ်တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ သိကြတာ။ Green Freshအုပ်စုမှာ လုပ်တယ် ဆိုတာကလည်း အန်းယန် ပြောပြလို့ သိရတာ။

အန်းရှောင်ဟွေ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒီနေရာက သမီး အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာပါ၊ လှတယ် မဟုတ်လား"

"အင်း... လှတယ်" အမေအန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက အဖေဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံး ကလည်ကလည် လုပ်ကာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အမေ... နောက်ပိုင်း အဖေနဲ့အမေ ဒီမှာပဲ နေကြမလား"

"ဒီမှာ နေမလို့လား" အမေအန်း မျက်လုံးမှေးကာ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအို၊ အဘွားအို တစ်စုသည် ငါးမျှားခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း စသော အဘိုးအို၊ အဘွားအို လှုပ်ရှားမှုများကို အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

အဖေအန်း၊ အမေအန်းတို့၏ အသက်မှာ မကြီးလှသေးပေ၊ ၄၀၊ ၅၀ ခန့်သာ ရှိသေးပြီး သန်စွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် သမီးတစ်ယောက်တည်းသာ မွေးဖွားခဲ့သဖြင့် ဘဝကို မျှော်လင့်ချက် မထားတော့ဘဲ သမီးဖြစ်သူ တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း ပိုက်ဆံမရှာကြတော့ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ အန်းရှောင်ဟွေ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီး မကြာမီ အလုပ်ကောင်းကောင်း တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် လစဉ် သူတို့ကို နေထိုင်စရိတ် ပို့ပေးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် တစ်ထောင်၊ ယခု သုံးထောင်အထိ ဖြစ်လာသည်။

မြို့နယ်လေး တစ်ခုတွင် သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးအတွက် တစ်ထောင်ဖြစ်စေ၊ သုံးထောင်ဖြစ်စေ လုံလောက်ပါသည်။

သို့သော် တစ်ထောင်ဖြစ်စေ၊ သုံးထောင်ဖြစ်စေ သူတို့က နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော အန်းယန်၏ နေထိုင်စရိတ်ကိုပါ တာဝန်ယူနေရသဖြင့် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိရှိ မလောက်ငှသလို ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လောက်သည်ဖြစ်စေ၊ မလောက်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ အလုပ်ထွက်မရှာကြတော့ပေ။ ပိုက်ဆံမရှိလျှင် သမီးဖြစ်သူကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပိုက်ဆံပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အသုံးဝင်မှုမှာ သူတို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးခြင်း ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

အဖေအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ရက်နည်းနည်းလောက် နေကြည့်ကြတာပေါ့"

အန်းရှောင်ဟွေ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

မြို့နယ်လေး တစ်ခုတွင်... ဦးလေးအန်းတို့မိသားစုသည် ရင်းနှီးသော တံခါးတစ်ချပ်ကို ထပ်မံ ခေါက်လိုက်သောအခါ တံခါးလာဖွင့်သူမှာ သန်မာထွားကျိုင်းသော သူစိမ်းယောက်ျား တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ" သူစိမ်းယောက်ျားက မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယအဒေါ်အန်းသည် သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ဦး အိမ်ထဲတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထား မကောင်းတော့ဘဲ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါ့အစ်ကိုကြီး၊ မရီးအိမ်ထဲ ရောက်နေတာလဲ။ ငါ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကော"

စိတ်ထဲတွင်မူ တွေးနေသည်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက ဘယ်တုန်းက ဒီလို သူငယ်ချင်းမျိုး ရှိသွားတာလဲ။ ဒီသူငယ်ချင်းက ဘာလုပ်တဲ့သူလဲ။ ဟွန့်... သူတို့ ဘယ်လို သူငယ်ချင်းပဲရှိရှိ အိမ်ထဲမှာ ခေါ်ထားတာ သူတို့အပြစ်ပဲ။ ဘာပဲပြောပြော ဒီအိမ်က နောက်ပိုင်း အန်းယန် ပိုင်မှာလေ၊ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်ထားမယ် ဆိုတာ အန်းယန်က ဆုံးဖြတ်ရမှာ။

ဒုတိယအဒေါ်အန်းသည် သူစိမ်းယောက်ျားကို တွန်းဖယ်ပြီး အိမ်ထဲသို့ တန်းဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူစိမ်းယောက်ျားက တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ။ ဒါ ကျွန်တော့်အိမ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဇွတ်မဝင်ကြနဲ့"

"ဘာ... ဒါ မင်းအိမ် ဟုတ်လား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဒုတိယအဒေါ်အန်း၏ စူးရှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒါ ငါတို့အိမ်ပါ၊ ဘယ်လိုလုပ် မင်းအိမ် ဖြစ်ရမှာလဲ" အန်းယန်အိမ် ဆိုတာ သူမအိမ်ပဲလေ၊ ဘာမှားလို့လဲ။

သူစိမ်းယောက်ျားက သူမစကားကို ကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာ ခင်ဗျားအိမ်လဲ၊ ဒါ ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဝယ်လိုက်တဲ့ အိမ်၊ စာရွက်စာတမ်း အစုံအလင် ရှိတယ်" ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ လာရောက်သူ သုံးဦးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ခင်ဗျားတို့အိမ် ဖြစ်ရမှာလဲ"

သူ့အိမ်က ပြဿနာရှိနေတာများလား။ ဒါပေမဲ့ သူ အိမ်ခြံမြေဌာနက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်တော့ ဒီအိမ်က ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။

ဈေးပေါပေါနဲ့ ရလိုက်တာက အိမ်ရှင်ရဲ့ သမီးက သူတို့ကို နိုင်ငံခြားခေါ်သွားချင်လို့ အလျင်လိုနေတာကြောင့်တဲ့။

သူက သူငယ်ချင်းကို သင့်တော်တဲ့ အိမ်လေး တွေ့ရင် ပြောပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းထားတာ၊ အခုတော့ ကံကောင်းသွားပြီ။

ဦးလေးအန်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ ဒီအိမ်ကို မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဝယ်လိုက်တာ ဟုတ်လား"

သူစိမ်းယောက်ျား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ဟုတ်တယ်"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ကို ရောင်းရဲတာလဲ" ဒုတိယအဒေါ်အန်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ နောက်ပိုင်း ငါတို့ အန်းယန်ရဲ့ အိမ်လေ၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ကို ရောင်းရဲတာလဲ"

သူစိမ်းယောက်ျားက သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမစကား ဘာသဘောလဲ ဆိုတာ နားမလည်ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့စကား ဘာသဘောပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။

ဦးလေးအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဖုန်းထုတ်ကာ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် ဖုန်းထဲမှ "တောင်းပန်ပါတယ်... သင်ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းနံပါတ်မှာ တပ်ဆင်ထားခြင်းမရှိပါ" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဦးလေးအန်း ကြားလိုက်ရသောအခါ မှားခေါ်မိသည်ထင်ပြီး နံပါတ်ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်ရာ မမှားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထပ်ခေါ်ကြည့်သော်လည်း မရှိပါ ဟုသာ ပြောနေသည်။

ဦးလေးအန်းက အန်းယန်ကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယန်... မင်းဦးလေးဆီ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ကြည့်စမ်း"

အန်းယန်၏ ဖုန်းထဲမှလည်း ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းဒေါ်လေးဆီ ခေါ်ကြည့်"

ရလဒ်က အတူတူပင်။

ဒုတိယအဒေါ်အန်းလည်း စမ်းခေါ်ကြည့်သော်လည်း ရလဒ်က အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း သုံးယောက်သား မျက်နှာထား အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။

ဦးလေးအန်းက အိမ်ဝယ်သူကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူတို့ မိသားစု ဘယ်သွားလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

သူစိမ်းယောက်ျားက ပြောသည်။ "ကြားတာတော့ သူ့သမီးက လာကြိုပြီး နိုင်ငံခြား ခေါ်သွားတယ်တဲ့"

ထို့နောက် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တံခါး ပိတ်လိုက်သည်။

ဦးလေးအန်းမိသားစု မျက်နှာများ မည်းမှောင်နေသည်။

ဒုတိယအဒေါ်အန်းသည် လက်ထဲ ရောက်လုနီးပါး ပိုက်ဆံနှင့် အိမ် ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အလွန် ခံစားနေရသည်။

"သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ကို ရောင်းပစ်လိုက်တာလဲ၊ ဒါ နောက်ပိုင်း ငါတို့ အန်းယန်ရဲ့ အိမ်လေ။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အန်းယန်ရဲ့ အိမ်ကို ရောင်းပစ်လိုက်တာလဲ" ဒုတိယအဒေါ်အန်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား" ဦးလေးအန်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ အခု သူတို့ကို ဘယ်လို ရှာရမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားရမယ်"

သူတို့ကို ရှာမတွေ့ရင် သူတို့ ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

အန်းယန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူ ပြောတာ သူတို့ကို အဲဒီ အရှုံးပေါ် ကုန်ပစ္စည်းက လာကြိုသွားတာတဲ့။ အဲဒီ အရှုံးပေါ် ကုန်ပစ္စည်းက တကယ် နည်းလမ်းရှိတာပဲ၊ လူကို လာခေါ်သွားပြီး ငါတို့ အားလုံးနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်"

ဒုတိယအဒေါ်အန်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်လာပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "အန်းရှောင်ဟွေ ဒီအရှုံးပေါ် ကုန်ပစ္စည်းမ၊ စိတ်နှလုံးက တကယ် ယုတ်မာတယ်၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်မ..." နောက်ပိုင်း စကားလုံးများက ရိုင်းစိုင်းနိုင်သမျှ ရိုင်းစိုင်းပြီး ယုတ်မာနိုင်သမျှ ယုတ်မာစွာ ဆဲဆိုတော့သည်။

အန်းယန်က မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေ... ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးက ပိုက်ဆံမပေးချင်လို့ ပုန်းနေကြတာများလား" တကယ် ပုန်းနေရင် နောက်ပိုင်း သူ ဘယ်သူ့ဆီ ပိုက်ဆံတောင်းရမလဲ။

***

စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်က ငါ့ကိုချမ်းသာလာစေတယ်

အခန်း ၉၄၄ ။ ဦးလေးအန်းမိသားစု ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း

အန်းယန်သည် မိဘများကို ခေါ်ဆောင်ကာ သတင်းထဲတွင် မကြာခဏတွေ့ရသော ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"အမေ... ဒါ ထောင်ယွမ်ရွာပဲ" အန်းယန်က ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဘေးနားမှ မိဘနှစ်ပါးကမူ ပီနံအိတ် ကိုယ်စီ ဆွဲထားကြသည်။ ပြည့်ကြပ်နေသော အိတ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခရီးဝေးမှ လာခဲ့ကြောင်း သိသာသည်။

ဦးလေးအန်းနှင့် ဒုတိယအဒေါ်အန်းတို့သည် ရှေ့မှ လူပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာထား အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

ဒုတိယအဒေါ်အန်းက မေးလိုက်သည်။ "ˆရှောင်ယန်... ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးပဲနော်"

အန်းယန်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ထောင်ယွမ်ရွာက အခု နိုင်ငံကျော် ခရီးသွားနေရာလေ၊ လူကြိုက်များတော့ လူများတာပေါ့"

ဦးလေးအန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အန်းရှောင်ဟွေ အဲဒီကောင်မစုတ်က ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာလား"

အန်းယန်က "သူက Green Freshအုပ်စုမှာ လုပ်တာ၊ Green Freshအုပ်စု ရုံးချုပ်က ထောင်ယွမ်ရွာထဲမှာ ရှိတယ်"

အန်းရှောင်ဟွေ နာမည် ကြားလိုက်တာနဲ့ ဒုတိယအဒေါ်အန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ ကောင်မစုတ်က ဒီထဲမှာ အလုပ်လုပ်တာလား။ ဒါဆို နင့်ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးလည်း ဒီထဲမှာ ရှိနေတာလား"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယအဒေါ်အန်းက တရစပ် ညည်းညူ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အန်းရှောင်ဟွေ ဒီကောင်မစုတ်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကို ဒီခေါ်လာတာလဲ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက ငါတို့ အားလုံးနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တယ်၊ ငါတို့ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့တာ အန်းရှောင်ဟွေ ဒီကောင်မစုတ် လက်ချက်ပဲ နေမှာ" အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက သူတို့ကို အကူအညီ လိုနေတာ၊ ဒီလောက်ထိ ရက်စက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ လက်ဆောင်မပေးဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။

အန်းယန် ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ... အမေ ပြောတာ ဘယ်နှခေါက် ရှိနေပြီလဲ မသိဘူး၊ ကျွန်တော် နားထောင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ။ မပြောပါနဲ့တော့၊ ပြောချင်ရင် အန်းရှောင်ဟွေ အဲဒီကောင်မစုတ်ကို ရှာတွေ့မှ သူ့ကို ပြောပြလိုက်"

သားဖြစ်သူ၏ စိတ်မရှည်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး ဒုတိယအဒေါ်အန်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

ဦးလေးအန်းက လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သား... ငါတို့ ဘယ်လို ဝင်ကြမလဲ"

အန်းယန် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ဝင်ရင်ဝင်၊ မဟုတ်ရင် လူတွေကို ကျွန်တော်တို့က အန်းရှောင်ဟွေရဲ့ ဆွေမျိုးတွေပါလို့ ပြောပြီး ဝင်ခွင့်ပေးမလား မေးကြည့်မယ်"

အန်းယန်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ဘေးနားမှ လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အခု တန်းစီရင် လက်မှတ်ဝယ်လို့ ရပါ့မလား မသိဘူး"

"ဟူး... လက်မှတ်ခက ၅၈ ယွမ်ပဲရှိလို့ သိပ်မဈေးကြီးပေမဲ့ လူတွေအရမ်းများလို့ ကန့်သတ်ထားတာလေ။ ဒါကြောင့် လူအများကြီးက လက်မှတ်တွေကို ဈေးတင်ရောင်းကြတာ၊ တစ်စောင်ကို ၂၈၈၊ ၃၈၈ နဲ့ ရောင်းတာတောင် ဝယ်တဲ့လူ အများကြီးပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာ စိုက်ခင်းက လက်မှတ်ဈေးတင်ရောင်းတာကို နှိမ်နင်းတယ်လို့ မကြားမိဘူးလား"

"ထောင်ယွမ်ရွာ စိုက်ခင်းက နှိမ်နင်းတာတော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အမြတ်များတော့ တားလို့ မရဘူးလေ"

ခရီးသွားတာက လက်မှတ်ဝယ်ရုံပဲလေ၊ လေယာဉ်စီးတာ၊ ရထားစီးတာလိုမျိုး နာမည်နဲ့ လက်မှတ်ဝယ်စရာမှ မလိုတာ။

ခရီးသွားတွေ ပြောစကား ကြားတော့ ဒုတိယအဒေါ်အန်းရဲ့ စူးရှတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "ရွာလေး တစ်ရွာပဲဟာ၊ ၅၈၊ ၂၈၈၊ ၃၈၈ တဲ့၊ လက်မှတ်ခက ဒီလောက် ဈေးကြီးတာ သူတို့ ဘာလို့ ဓားပြမတိုက်ကြတာလဲ"

သူတို့ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရင် လုပ်အားခက ၃၀၊ ၄၀ ပဲ ရတာ။

ခရီးသွား တစ်ဦးက သူမ၏ မကျေနပ်သံကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဟဟ... လက်မှတ် မဝယ်နိုင်ရင် မလာနဲ့လေ"

အန်းယန် မျက်နှာ ချက်ချင်း ရဲသွားပြီး ရှက်သွားသည်။

ဒုတိယအဒေါ်အန်းကမူ ထိုသို့ အသိစိတ် မရှိပေ။ သူမက ထိုလူကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "နင့်အပူ ပါလို့လား၊ ဘာဝင်ရှုပ်တာလဲ"

အဆဲခံရသော ခရီးသွားသည် သူမနှင့် ပြန်မဆဲဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ တောကတက်လာတဲ့ တောသားတွေပဲ၊ ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

ဒုတိယအဒေါ်အန်း ဒေါသထွက်ပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်သူ့ကို တောသား ပြောတာလဲ၊ နင် ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ၊ ငါ့အမြင်တော့ နင်ကမှ တောသား"

အဆဲခံရသော ခရီးသွားသည် သူမနှင့် ပြန်မဆဲဘဲ သူတို့ကို အထင်အမြင်သေးသော၊ စက်ဆုပ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒုတိယအဒေါ်အန်းက နောက်ကလိုက်ပြီး ဆက်ဆဲချင်နေသေးသည်။ အန်းယန်က မျက်နှာ နီရဲလျက် ဒုတိယအဒေါ်အန်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တော်ပါတော့... အမေ၊ မရှက်ဘူးလား။ အမေ မရှက်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ရှက်တယ်"

သားဖြစ်သူ ဒေါသထွက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ဒုတိယအဒေါ်အန်း၏ ဟန်ပန်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငုံးတိတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူက ငါတို့ကို ပြောနေတာလေ၊ ငါက ပြန်မဆဲရဘူးလား"

သူတို့ရွာမှာဆို ဘယ်သူက သူမကို ပြောရဲ၊ ထိရဲလို့လဲ။ သူတို့ အိမ်ရှေ့သွားပြီး ၃ ရက် ၃ ညလောက် မဆဲဘဲ နေမလား။

ဦးလေးအန်းက သူမကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား မကောင်းစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "မင်း ပါးစပ် နည်းနည်းလောက် ပိတ်ထားစမ်းပါ။ ဒီနေရာက ငါတို့ရွာလို့ ထင်နေလား၊ ဘယ်သူမှ မင်းကို မထိရဲဘူးလို့ ထင်နေလား။ ဒီရောက်ရင် ငါတို့ သားစကား နားထောင်ရမယ်"

သူ့သားက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေ၊ ဗဟုသုတ ရှိတဲ့လူ။

ဦးလေးအန်း လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သား... ငါတို့ အခု အဲဒီ ကောင်မစုတ်ကို ဘယ်လိုရှာကြမလဲ"

အန်းယန်က လူပင်လယ်ကြီး ဖြစ်နေသော လက်မှတ်ရောင်းကောင်တာ ရင်ပြင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စောစောက လူတွေ ပြောတာ ကြားတယ်၊ လူတွေ အရမ်းများလို့ လက်မှတ် ဝယ်လို့ရမလား မသိဘူးတဲ့။ ကျွန်တော်တို့ သွားမေးကြည့်ရအောင်၊ အန်းရှောင်ဟွေကို ရှာချင်လို့ပါလို့ ပြောကြည့်မယ်"

ဦးလေးအန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လူတွေ ဒီလောက်များတာ၊ ကုမ္ပဏီက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ ငါတို့ အဲဒီကောင်မစုတ်ကို မေးလို့ ရပါ့မလား။ မေးလို့ ရရင်တောင် ငါတို့ ဘယ်လိုပြောပြီး ဝင်ကြမလဲ"

အန်းယန် အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘယ်သိမလဲ။ အရင် သွားမေးကြည့်မှ သိမှာပေါ့။ တကယ် မေးမရရင် တိုက်ရိုက် လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ဝင်ကြမယ်။ ဒီနေ့ ဝယ်မရရင် မနက်ဖြန် ဝယ်မယ်"

ဦးလေးအန်း စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ငါတို့ မင်းစကား နားထောင်မယ်"

သူတို့က တောသားတွေလေ၊ ဘာမှ နားမလည်ဘူး၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်သူ သားစကား နားထောင်တာ မမှားပါဘူး။

ထို့နောက် သုံးယောက်သား ကင်းလှည့်နေသော လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းကို သွားမေးလိုက်ကြသည်။

"ကျွန်မ အန်းရှောင်ဟွေ ဆိုတဲ့ ကောင်မစုတ်ကို ရှာချင်လို့..." ဒုတိယအဒေါ်အန်းက ရှေ့ထွက် မေးလိုက်သည်။ မေးတဲ့ လေသံက မောက်မာပြီး ယဉ်ကျေးမှု မရှိပေမဲ့ မျက်နှာထားကတော့ ကြောက်ရွံ့နေပုံ ပေါက်နေတယ်။

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းက သူမကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်ပြီး စဉ်းစားမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မသိဘူး"

ဒုတိယအဒေါ်အန်းသည် သူ့အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်လာပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ မသိရတာလဲ။ အဲဒီ ကောင်မစုတ်က အတွင်းက Green Freshအုပ်စုမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ သေချာတယ်"

အန်းရှောင်ဟွေ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းတိုင်း သိသင့်တယ်။ ဘာပဲပြောပြော သူမက လူ့စွမ်းအား အရင်းအမြစ် ဌာနမှူးလေ၊ ဥက္ကဌရဲ့ လူယုံလေ။ မမြင်ဖူးရင်တောင် ကြားဖူးမှာပေါ့။

နေ့တိုင်း အန်းရှောင်ဟွေကို လာရှာတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘဲ ကောင်မစုတ်၊ သေနာမ ဆိုပြီး လာရှာတဲ့သူကတော့ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။ ပြဿနာ လာရှာတဲ့ ပုံစံပဲ။

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းက စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က အန်းရှောင်ဟွေနဲ့ဘယ်လိုပတ်သတ်လဲ။ ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာတာလဲ"

ဒုတိယအဒေါ်အန်း ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး မျက်နှာထား မောက်မာလာသည်။ ဒါက အန်းရှောင်ဟွေအပေါ် ထားတဲ့ သူမရဲ့ သဘောထားပဲ။ "ကျွန်မက သူ့ဒေါ်လေး၊ ဒါက သူ့ဦးလေး၊ ဒါက သူ့ဝမ်းကွဲမောင်လေး။ သူ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တယ် ကြားလို့ ကျွန်မတို့ လာကြည့်တာ" ဒီစကားက အန်းယန် သင်ပေးထားတာ။

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းက သုံးယောက်သားကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဪ... ဟုတ်လား"

ဦးလေးအန်းက လူမှုဆက်ဆံရေး နည်းနည်း ပိုနားလည်တော့ အိတ်ကပ်ထဲက ဈေးပေါတဲ့ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ထုတ်ပြီး လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ဦးလေး၊ ဒေါ်လေးနဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေးပါ။ သူက Green Freshအုပ်စုမှာ လုပ်တယ် ပြောပြီး အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်ထားတာလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု လိုက်လာတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရောက်တော့ သူ့ကို ဘယ်လိုရှာရမှန်း မသိတော့ဘူး"

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းက ဆေးလိပ်ကို လက်မခံဘဲ သူ့စကားကို သံသယ ဝင်နေသည်။ သူ ပြောလိုက်သည်။ "ဪ... ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်လို့ ရတာပဲ"

အခုခေတ်မှာ ဖုန်းဆက်တာထက် ပိုအဆင်ပြေတာ ဘာရှိသေးလို့လဲ။

ဦးလေးအန်းမိသားစု "..."

အန်းယန်က ဉာဏ်နည်းနည်း ပိုမြန်တော့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုပါ... ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းတွေ အားကုန်နေလို့ပါ။ ခေါ်လို့ မရဘူး"

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းက ပြောသည်။ "ဒီလိုလုပ်ပါ... ကျွန်တော်လည်း အန်းရှောင်ဟွေ ဆိုတဲ့လူ ရှိမရှိ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ လုံခြုံရေးဂိတ်တဲကို သွားလို့ ရပါတယ်၊ အဲဒီမှာ ဖုန်းအား အခမဲ့သွင်းလို့ ရပါတယ်။ ဖုန်းအားသွင်းပြီးရင် အန်းရှောင်ဟွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရပြီလေ၊ အဆင်မပြေဘူးလား"

ဦးလေးအန်းမိသားစု "..."

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းသည် မျက်နှာထား မကောင်းသော မိသားစု သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး အထူးသဖြင့် လုံခြုံရေးဂိတ်တဲသို့ တန်းမသွားဘဲ တခြားနေရာသို့ ပြေးသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန် သံသယ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီလူသုံးယောက်က ကြည့်ရတာ ဌာနမှူးအန်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ မတူဘူး။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ကုမ္ပဏီတွင်း ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အခြေအနေကို အထက်သို့ တင်ပြလိုက်သည်။

Green Freshအုပ်စု လုံခြုံရေး ဌာနမှူးသည် လက်အောက်ငယ်သား၏ ဖုန်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အန်းရှောင်ဟွေနှင့် ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"ဌာနမှူးအန်း... အပြင်မှာ တာဝန်ကျနေတဲ့ ရှောင်လီ ပြောတာတော့ လက်မှတ်ရောင်းကောင်တာ ရင်ပြင်မှာ လူသုံးယောက် ရောက်နေတယ်တဲ့။ ဌာနမှူးအန်းရဲ့ ဦးလေး၊ ဒေါ်လေးနဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေး ဆိုပြီး လာရှာတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်လီက သူတို့ သဘောထား မကောင်းတာမြင်တော့ တန်းဝင်ခွင့် မပေးဘဲ အခြေအနေကို အရင်တင်ပြလိုက်တာ"

အန်းရှောင်ဟွေ ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမ လုံခြုံရေး ဌာနမှူးကို ပြောလိုက်သည်။ "ဌာနမှူးကျန်း... သူတို့ ဝင်ချင်ရင် လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ဝင်ခိုင်းလိုက်ပါ"

လုံခြုံရေး ဌာနမှူးက အန်းရှောင်ဟွေ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် သိပါပြီ"

အန်းရှောင်ဟွေ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီက မျက်ခုံးပင့်ကာ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"

အန်းရှောင်ဟွေ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်နှာထား မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အဲဒီ အစွန်းရောက် ဦးလေး၊ ဒေါ်လေးနဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေးတို့ လိုက်လာကြတယ်"

"ဒီလောက် မြန်မြန် လိုက်လာကြတာလား" ရှောင်လင်းယွီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

အန်းရှောင်ဟွေ စဉ်းစားပြီး "ကျွန်မက မိဘတွေနဲ့ သူတို့ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားပေမဲ့ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာကို အန်းယန် သိနေတာလေ။ ကျွန်မ ထင်တာတော့ ကျွန်မ အိမ်ရောင်းတုန်းက သတင်းပေါက်ကြားသွားတာ ဖြစ်မယ်" ဒါကြောင့် သူတို့ လူကို ဆက်သွယ်မရတော့ တိုက်ရိုက် လိုက်လာကြတာ။

သူမ အိမ်ရောင်းဖို့ အကျိုးဆောင်ကို အပ်တုန်းက မိဘတွေကို နိုင်ငံခြားခေါ်သွားမလို့၊ ပြန်လာချိန် မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိတယ်။

အဲဒီလိုနဲ့ ဦးလေးအန်းက လူရှာရင်း သူတို့ဆီကနေ သတင်းရသွားတာနေမှာ။

ရှောင်လင်းယွီ မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ လိုက်လာပြီ ဆိုတော့ မင်း အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သေချာပေါက် သူတို့ကို မိဘတွေနဲ့ တွေ့ခွင့်မပေးဘူးပေါ့" အန်းရှောင်ဟွေ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ မိဘတွေက ထောင်ယွမ်ရွာမှာ နေရတာ ရက်နည်းနည်း ကြာနေပြီ၊ ဒီက အေးဆေးတဲ့ နေ့ရက်တွေကို အရမ်း သဘောကျနေကြတယ်။ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့က ရှောင်မိသားစုနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံပြီး မိန်းကလေးကို ရတနာလို သဘောထားတဲ့ ရှောင်မိသားစုအကြောင်း သိလိုက်ရတော့ အစတုန်းက မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရာကနေ အခု တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာကြပြီ။ အဓိကက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီ၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အပန်းဖြေစခန်းကို သူတို့အိမ်က မိန်းကလေးက တည်ထောင်ထားတာဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ယောက်ျားလေး ဦးစားပေးတဲ့ သူတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်နေတယ်။

အရေးအကြီးဆုံးက သူတို့သမီး မွေးလာတဲ့ သားက မိခင်မျိုးရိုး ယူထားတယ်၊ ယောက္ခမတွေကလည်း လိုက်လာနေပြီး မိသားစု နှစ်စုက တစ်စုတည်းလို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနေကြတာ သိလိုက်ရတော့ သူတို့ ရင်ထဲက အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆန္ဒကို ပိုပြီး ထိုးနှက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။

ရှောင်လင်းယွီ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ဟွေ... မင်းမိဘတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ငါ ထင်တယ်။ အထူးသဖြင့် မင်းနဲ့ မင်းချစ်သူအပေါ် ချစ်ခင်မှုတွေလည်း တိုးလာတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းဦးလေးတို့ ရောက်လာတဲ့ ကိစ္စကို မင်းမိဘတွေကို အရင် ပြောပြလိုက်ပါလား၊ သူတို့ ဘယ်လိုပြောမလဲ ကြည့်ရအောင်"

အန်းရှောင်ဟွေ မျက်နှာတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မမလင်းယွီ... ကျွန်မ မလောင်းရဲဘူး"

မနည်း ရထားတဲ့ အေးချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေ၊ အဲဒီ စိတ်ညစ်စရာတွေကြောင့် ထပ်ပြီး ပျက်စီးသွားမှာ စိုးတယ်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြောသည်။ "ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ချင်လဲ။ မင်းမိဘတွေနဲ့ မင်းဦးလေးမိသားစု တွေ့ဆုံတာကို တားဆီးမလို့လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းဦးလေးမိသားစုရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သူတို့ လိုက်လာပြီ ဆိုမှတော့ မင်းမိဘတွေကို မတွေ့ရမချင်း လက်လျော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

အန်းရှောင်ဟွေ ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

တကယ်လည်း ဟုတ်တယ်။

ရှောင်လင်းယွီက အန်းရှောင်ဟွေကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်ပါလား။ သူတို့က ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာပြီ ဆိုတော့ ငါ အောက်ကလူတွေကို မှာလိုက်မယ်၊ သူတို့ကို ကုမ္ပဏီထဲ ဝင်ခွင့်မပေးဖို့၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့သတင်း အချက်အလက်တွေကို မပေါက်ကြားစေဖို့ပေါ့။ ဒီ ကြားထဲ အချိန်မှာ မင်းက ရှောင်ဝမ်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး မင်းမိဘတွေကို ဖုံးကွယ်ထားမလား ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါလား"

အန်းရှောင်ဟွေ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမလင်းယွီ"

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီ ဖုန်းဆက်ပြီး မှာကြားလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ဖိုင်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက အန်းရှောင်ဟွေရဲ့ မိသားစု ကိစ္စလေ၊ ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ အန်းရှောင်ဟွေတို့မိသားစုက ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ရမှာ၊ တကယ် အကူအညီ လိုရင် သူမ သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။

နောက်ရက်နည်းနည်းဆိုရင် နိုင်ငံခြား ဈေးကွက်ရဲ့ ပထမဆုံး ဆိုင်ခွဲ ဖွင့်လှစ်တော့မှာ။

ပထမအသုတ် ဝန်ထမ်းအဖွဲ့ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ။

ဆိုင်ခွဲ မဖွင့်ရသေးပေမဲ့ အမှာစာတွေ အများကြီး ရထားပြီးပြီ။ ပြီးတော့ ဒီအမှာစာတွေက ပြီးခဲ့တဲ့ ပါတီပွဲတုန်းက မားကွစ်လိုက်ဘရက်တို့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာတွေ။

ခဏလေးနဲ့ ဟွမ်လင်းအုပ်စုရဲ့ စီးပွားရေး အများအပြားကို လုယူလိုက်နိုင်တယ်။ ဟွမ်လင်းအုပ်စု သိသွားရင် ဘယ်လောက် ဒေါသထွက်မလဲ မသိဘူး။

***