အခန်း (၁၇၈)

📝အပိုင်း - ၁၇၈

ဘာသာပြန် - Na Gar🐉

သူ၏အလွန်အမင်း ထွားကြိုင်းလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြောင့် လူကျီ သည် အခန်းထဲသို့ ဘေးတိုက်တိုး၍ ခက်ခက်ခဲခဲ ဝင်လာခဲ့ရသည်။

သူ့နောက်တွင်တော့ ချန်ဆန်းရှီ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်။ ထိုသူသည် တတိယမြောက် အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုသုံး..."

ချန်ဆန်းရှီက ထိုင်နေရာမှထ၍ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ညီငယ်လေး... ဒီပွဲက အရမ်းရုတ်တရက်ဆန်သွားတော့ ငါလည်း ဘာမှ အဆင်သင့် မပြင်ထားမိဘူး"

လူကျီသည် သူ၏ ကျောပေါ်မှ သေတ္တာကြီးကို ချလိုက်သည်။ သေတ္တာမှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း လူကျီ၏ လက်ထဲတွင်တော့ ကလေးကစားစရာ သေတ္တာလေးသဖွယ် ထင်မှတ်ရသည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ လေး အကြီးစားတစ်လက် ရှိနေသည်။ ထိုလေးမှာ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်

သံမဏိ ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည့် သံမဏိအူတိုင်လေး ဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးအလွန်ကြီးမားလှသည်။

"ညီငယ်လေး မြားပစ်ဝါသနာပါတာ ကြားလို့ ဒီ သံမဏိအူတိုင်လေး ကို ယူလာခဲ့တာ" လူကျီက အားနာစွာ ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အချိန်မရလို့ လေးကြိုးတော့ မတပ်ရသေးဘူး။ တကယ်လို့ မင်းသာ သင့်တော်တဲ့ လေးကြိုးကို ရှာနိုင်ရင် ဒါဟာ ပေါင်၁၄၀၀အားထွက်တဲ့ လေးတစ်လက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ငါ့လက်ဆောင်ကို စိတ်မရှိပါနဲ့ဦး"

"ကျွန်တော်ကတော့ မြားတွေ ယူလာတယ်"

တတိယအစ်ကိုကြီး နယဲ့ယွမ် က မြားကျည်တောက်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးသည်။ "မြားဦးတွေက အံ့ဖွယ်သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ အောက်တန်းကျနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ဘာလိုအပ်တာရှိရှိ ငါ့ကိုပြော ငါ ရှာပေးမယ်"

မသဲ, [1/22/2026 2:44 PM]

"အစ်ကိုကြီးတို့ရဲ့ ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်နိုင်မှာလဲ" ချန်ဆန်းရှီက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း သူတို့ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါမှ အစ်ကိုကြီး ပီသတာပေါ့"

မုန့်ကွမ်ရှင်းက ကျေနပ်သလို ဆိုသည်"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အကျိုးအကြောင်း မရှိသလို ဖြစ်လာတယ်နော်"

စီနီယာအကိုခုနှစ်ရဲ့ဖုန်းရှိုးကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမြဲ ဖြစ်သည်။

"ဟေ့... ဘုန်းကြီး... အစ်ကိုကြီးကို အဲဒီလို မပြောနဲ့လေ"

ရုန်ယန်ချိုးက ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချသော လေသံဖြင့် ကြားဝင်ပြောသည် "ငါတို့ အစ်ကိုကြီးက မြို့တော်အထိ ရောက်ခဲ့တာလေ တော်ရုံတန်ရုံ ဩဇာအာဏာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားနိုင်ခဲ့လို့ အခု ငါတို့ထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မြို့စား ဘွဲ့ရပြီး နဂါးဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား"

ဒီနှစ်တွေအတွင်း အစိုးရက မြို့စား ဘွဲ့ ပေးအပ်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။ ထိုအထဲတွင် ဝူတိန်မြို့စား လူကျီသည် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။

"ဟက် ဘယ်သူ့ခြေထောက် ဖြစ်မလဲ၊ ချောင်မျိုးနွယ်ရဲ့ ခြေထောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့" မုန့်ကွမ်ရှင်းက ထပ်လောင်းပြောသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူက ချောင်မျိုးနွယ်ဆီမှာ ငါတို့ဆရာ့ရဲ့ အာဏာစက်ကို ရောင်းစားလိုက်လို့ အခုလို ဘွဲ့ထူးရနေတာနေမှာ"

"ညီငါး... ညီကိုး"

အစ်ကိုသုံး နယဲ့ယွမ်က အော်ငေါက်လိုက်သည်"အစ်ကိုကြီးမှာလည်း သူ့အခက်အခဲနဲ့သူ ရှိမှာပါ၊ မင်းတို့ကလည်း..."

"အခက်အခဲလား"

ရုန်ယန်ချိုးက စကားဖြတ်ပြောသည် "ဆရာ့နေရာကို စောစောစီးစီး လုယူဖို့ကလွဲရင် သူ့မှာ ဘာအခက်အခဲ ရှိဦးမှာလဲ"

မုန့်ကွမ်ရှင်းကလည်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်သည် "ဟုတ်တယ်... တကယ်လို့သာအကိုလေး ဒဏ်ရာမရခဲ့ရင် မင်း ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နေ့တိုင်း လာပြီး မောက်မာပြခွင့် ရမှာမဟုတ်ဘူး"

သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကဲ့ရဲ့နေပါစေ လူကျီကတော့ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောပေ။ သူယူလာသည့် အရက်အိုးကို ဖွင့်ပြီး သူ့ရှေ့က ခွက်ထဲသို့သာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် လောင်းထည့်နေသည်။

"ကဲ... တော်ကြပါတော့"

စီနီယာအကိုနှစ် ချိန်ဝေက ကြားဝင်ပြောလိုက်သည် "ငါတို့တွေ ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ဆုံကြတာပဲ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။ အစ်ကိုကြီး လုပ်သမျှကို ဆရာကိုယ်တိုင်တောင် ဘာမှ မပြောတာပဲ"

ချန်ဆန်းရှီသည် ဆွန်ပုချီထံမှ ကြားခဲ့ရသော စကားများအရ အစ်ကိုကြီးအပေါ် လူတိုင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်ကို သိခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ စိတ်ဝမ်းကွဲမှုက ထင်ထားသည်ထက် ပိုကြီးမားနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ လူကျီသည် ချောင်မျိုးနွယ်နှင့် နီးကပ်လွန်းသဖြင့် ဆရာ့အာဏာကို လျှော့ချရာတွင် ပါဝင်နေသည်ဟု သူတို့က ထင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ချောင်ဖန်သည် ဆရာ့ရဲ့ ညီညွတ်ခြင်းလှံသိုင်း ကို တတ်မြောက်နေခြင်းမှာလည်း အစ်ကိုကြီးနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်ပေသည်။ သို့သော် အသစ်ဝင်လာသော တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရှုပ်အထွေးများထဲတွင် ဝင်မပါဘဲ ဝိုင်ဖြင့်သာ ဧည့်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးတို့၊ အစ်မကြီးတို့... ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပဲ မဟုတ်လား။ မပြေလည်တာ ရှိရင်လည်း ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော် အားလုံးအတွက် ဦးဆောင်ပြီး တစ်ခွက် သောက်ပါရစေ"

အရက်က ပြင်းလှသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပူဆင်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်အရက်မဟုတ်ဘဲ သိုင်းသမားများကိုပင် မူးစေနိုင်သော အထူးချက်အရက် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ပြောတာ မှန်တယ်" ချိန်ဝေက ထောက်ခံသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ ငါလည်း သောက်မယ်"

"ညီငယ်လေးက အရက်တော်တော် သောက်နိုင်တာပဲ"

လူကျီက မတ်တတ်ရပ်၍ သူ့ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည် "ဒီနေ့က ညီငယ်လေးရဲ့ ဂုဏ်ပြုပွဲဆိုတော့ ငါ့အပေါ် ထားတဲ့ အာဃာတတွေကို ခဏဘေးဖယ်ထားပေးကြပါ"

"ဟွန့်... မောင်လေး၊ သူက လူကောင်ကြီးသလောက် စိတ်က တော်တော် ပရိယာယ်များတာနော် မယုံနဲ့" ရုန်ယန်ချိုးက ဆိုသော်လည်း "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မောင်လေး မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ရှင်နဲ့ ရန်မဖြစ်တော့ဘူး" ဟု ဆက်ပြောသည်။

ဤသို့ဖြင့် ရန်ပွဲမှာ ခေတ္တ ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း ဝိုင်းမှာတော့ အေးစက်စက် နိုင်နေဆဲပင်။ ချန်ဆန်းရှီကသာ လိုက်လံငှဲ့ပေးနေရသည်။ သုံးခွက်မြောက် ရောက်လာသောအခါတွင်တော့ အစ်ကိုကြီးများသည် တစ်ဦးချင်း ရင်ဖွင့်လာကြတော့သည်။

"ခါးသီးလိုက်တာ... တကယ်ကို ခါးသီးတယ်..."

"ဒီစစ်ပွဲက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ"

"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး သေခဲ့ရပြီချောင်မျိုးနွယ်ကတော့ ငါတို့ကို အသုံးချပြီးရင် လွှင့်ပစ်မှာပဲ"

"ဟုတ်တယ်... သူတို့က ငါ့ကို တောင်ပိုင်းကို ပြောင်းခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အဲဒီ နန်ဝမ် မင်းသားနောက်ကို လိုက်ခိုင်းတာက ငါတို့ကို ခွဲထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်း ခြေမှုန်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ သိသာတယ်"

"ကံကောင်းလို့ ဆရာက လူရိုင်းတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ အကြောင်းပြပြီး အခြေအနေကို ထိန်းထားနိုင်တာ"

"ချောင်မျိုးနွယ်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဘယ်နှယောက် ထပ်ပြီး အသက်ပေးရဦးမှာလဲ"

"လူရိုင်းတွေကို နှိမ်နင်းပြီးတာနဲ့... ငှက်ကုန်ရင် လေးကိုသိမ်း၊ ယုန်ကုန်ရင် ခွေးကိုသတ် ဆိုသလို ငါတို့တွေလည်း အသတ်ခံရမှာပဲ"

အရက်ရှိန်က ပြင်းလှသဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများဖြစ်ကြသော သူတို့မှာပင် မှောက်ကုန်ကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဆန်းရှီ၊ လူကျီနှင့် နယဲ့ယွမ် တို့ သုံးဦးသာ ကျန်တော့သည်။

"မင်း ငါတို့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေမှာပဲ"

လူကျီက သူ့ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်သည် "ငါက အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေပြီး ညီငယ်လေးနဲ့ ပထမဆုံး ဆုံတဲ့ပွဲမှာ ညီအစ်ကိုတွေ ဆဲတာကို ခံနေရတာ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းပါတယ်"

"မင်းကရော ငါ့အပေါ် သူတို့လိုပဲ မြင်နေတာလား"

"ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် မရိုမသေ လုပ်ရဲမှာလဲဗျာ" ချန်ဆန်းရှီက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။

"မင်း စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု ရှိမှာပါ ညီငယ်လေး... မင်း တာဝန် ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လား"

လူကျီကပြတင်းပေါက်ပြင်ပက လရောင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းစွာ ဆိုသည် "ငါ အသက်ရှစ်နှစ်သားမှာ ငါ့ဇာတိမှာ စစ်ဖြစ်ပြီး ငါ့မိသားစုတွေ အကုန် သေကုန်ကြတယ်။ ဆရာက ငါ့ကို လက်ကမ်းပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်မလားလို့ မေးခဲ့တယ်။ ငါ ခေါင်းညိတ်ခဲ့တယ်။ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်သွားပြီပေါ့..."