အခန်း (၄၃-၄၅)
Vol. 3 Ch. 43-45
အခန်း (၄၃) - လက်လွှဲပေးအပ်ခြင်း
~လက်ရှိအခြေအနေသည် 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ၏ ဓားသခင် ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ကွဲလွဲနေခဲ့သည်။
ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့်လည်း လွဲချော်နေခဲ့၏။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြလေသည်။
မြေပြင်ပေါ်မှ 'သူခိုး' ဟု စွပ်စွဲခံရသူသည်လည်း နောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာနေသည်။
သူသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားသဖြင့် မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွားသွားကာ၊ ရှေ့မှ တိုက်ပွဲကို ရှောင်တိမ်းရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရလေ၏။
ယန်ရှောင်ယွင်သည် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရုန်းကန်နေရပုံကို မြင်သောအခါ လှံတံကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အကူအညီ ပေးလိုက်သည်။
ထိုလူသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ကပျာကယာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"
ယန်ရှောင်ယွင်သည် လှံတံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ပေါင် (၁၀၀) ကျော် လေးလံသော လူတစ်ယောက်သည် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး ဘေးတစ်ဖက်သို့ အသာအယာ ကျရောက်သွားလေ၏။
ယန်ရှောင်ယွင်သည် လှံကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် တိုက်ပွဲ စတင်နေပြီ ဖြစ်၏။
သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင် မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်မိသည်။
"ဟွန်း... ဓားသခင် ဆိုပါလား"
ဓားသခင်သည် လူအုပ်၏ နောက်ကွယ်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
သူ၏ တပည့်များသည် ဓားငှားသူကို ဝိုင်းရံထားပြီး တိုက်ခိုက်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ကြလေသည်။
ဆုမိုသည် သိုင်းလောကတွင် ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒါ ဘာဖွဲ့စည်းပုံလဲ"
"ဒါက 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုပဲ... 'ကမ္ဘာမြေ မိစ္ဆာငယ် ရွှမ်ကွန်း ဓားကွက်' လို့ ခေါ်တယ်"
"ငယ် ဟုတ်လား"
ဆုမို စဉ်းစားလိုက်သည်။
"မိစ္ဆာက ကောင်းကင် (၃၆) ပါး၊ မြေကြီး (၇၂) ပါး ရှိတာကို... ဘယ်နားက 'ငယ်' တာလဲ"
"ဓားသိုင်းရော၊ ဖွဲ့စည်းပုံရောက မပြည့်စုံလို့လေ"
ယန်ရှောင်ယွင် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာတုန်းက... 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' က အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဟာ လျှို့ဝှက်နေရာ တစ်ခုကို မတော်တဆ ရောက်သွားခဲ့တယ်... အဲ့ဒီမှာ 'မြေကြီးမိစ္ဆာ (၇၂) သွယ်' ဓားသိုင်းကျမ်းကို တွေ့ခဲ့တယ်... ကံဆိုးချင်တော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ နောက်လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံပြီး ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်... ဓားသိုင်းကျမ်းကို လုရင်းနဲ့ ကျမ်းက နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားရော... တစ်ယောက်ကို (၃၆) ကွက်စီ ရသွားကြတယ်"
"ကံဆိုးတာက မပြီးသေးဘူး... အဲ့ဒီ အကြီးအကဲက ကျမ်းတစ်ဝက်နဲ့ ပြန်လာတုန်း လမ်းမှာ ခြုံခိုတိုက်ခိုက် ခံရပြန်ရော... တိုက်ခိုက်သူကို နိုင်လိုက်ပေမဲ့ ကျမ်းထဲက နောက်ထပ် (၁၈) ကွက် ထပ်ပျောက်သွားတယ်... နောက်ဆုံးကျတော့ (၁၈) ကွက်ပဲ ကျန်တော့တာပေါ့"
"ခန်းမကို ပြန်ရောက်တော့ သူက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံပြီး ကျန်နေတဲ့ (၁၈) ကွက်ကို အသည်းအသန် လေ့ကျင့်တယ်... နောက်ဆုံးမှာ 'မြေကြီးမိစ္ဆာ ရွှမ်ကွန်း ဓားသိုင်း' ဆိုပြီး ဖန်တီးလိုက်နိုင်တယ်"
"ဒီဓားသိုင်းက ထူးခြားကောင်းမွန်ပေမဲ့... မူလ (၇၂) ကွက်နဲ့ ယှဉ်ရင် (၅၄) ကွက်တောင် လိုနေသေးတာကိုး... အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတာပေါ့"
"သူက မကျေနပ်နိုင်ဘူး... ဒီ (၁၈) ကွက်ကို ဆက်ပြီး မွမ်းမံတယ်... ဓားသိုင်းကို အပြည့်အစုံ မဖြည့်နိုင်ပေမဲ့... ဓားကွက် ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်နိုင်တယ်"
"လူ (၁၈) ယောက် ပေါင်းပြီး ဖွဲ့စည်းရတာ... ထူးခြားတဲ့ ယန္တရားတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားပြီး သတ်ကွက်တွေ ဝှက်ထားတယ်"
"အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ဒါက သူတို့ ခန်းမရဲ့ အဓိက သိုင်းပညာ ဖြစ်လာတာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ မူလကျမ်းကို တွေးမိတိုင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေရတယ်... ဒါကြောင့် ဒီဖွဲ့စည်းပုံကို 'ငယ်' လို့ ထည့်ခေါ်ပြီး အတိတ်က နာကြည်းချက်တွေကို မမေ့ဖို့ သတိပေးထားတာ"
"နောက်မျိုးဆက်တွေကို ဒီဖွဲ့စည်းပုံ ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းတဲ့ သဘောလည်း ပါတာပေါ့"
သံမဏိသွေး အာမခံဌာနသည် သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသည်။ ယန်ရီဇီသည် သိုင်းလောက အကြောင်းအရာများကို ယန်ရှောင်ယွင်အား ပုံပြင်သဖွယ် ပြောပြလေ့ ရှိသည်။
ယန်ရှောင်ယွင်က ဆက်ပြောရင်း မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ပြန်သည်။
"နှမြောစရာ ကောင်းတာက... ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' က တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာတာပဲ... ဒီဓားကွက်ကို သုံးနေတဲ့ တပည့်တွေက သူတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ နာကြည်းချက်ကို မေ့နေကြပြီ ထင်ပါရဲ့"
ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများက တိုက်ပွဲမှ မခွာပေ။
ဓားငှားသူ၏ သိုင်းပညာသည် အံ့မခန်း မြင့်မားလှသည်။
လက်ထဲတွင် ဓားမရှိသော်လည်း ဓားသွားများကြားတွင် လေညှင်းခံ ထွက်နေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနေ၏။
'ကမ္ဘာမြေ မိစ္ဆာငယ် ရွှမ်ကွန်း ဓားကွက်' သည် သာမန် ဖွဲ့စည်းပုံ မဟုတ်သော်လည်း... ဤလူ၏ ရှေ့တွင်မူ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရုတ်တရက်... သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တပည့်တစ်ယောက်၏ ဓားကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
တပည့်ဖြစ်သူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။
သေပြီဟု တွေးလိုက်ချိန်မှာပင်... ဓားငှားသူ၏ ရွံရှာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ ဓား"
ပြောပြီးသည်နှင့် ယခင်နည်းအတိုင်း လက်ချောင်းဖြင့် ညှပ်လိုက်ရာ "ချွင်" ခနဲ အသံမြည်ပြီး ဓားသွား ကျိုးပဲ့သွားလေသည်။
ထို့နောက် ဓားငှားသူသည် ဓားများကို လုယူလိုက်၊ ချိုးဖျက်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့၏။ 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' မှ တပည့်များသည် ကြောင်ငေးနေကြပြီး မိမိတို့ လက်ထဲတွင် ဓားမရှိတော့သည်ကိုပင် သတိမထားမိကြတော့ပေ။
မူလက လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ဓားရှည်များသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ဓားငှားသူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
သူသည် ဓားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ထားပြီး လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဓားရှည် (၁၀) လက်ကျော် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံဝဲနေကြသည်။ ဓားငှားသူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မမြင်ရသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး... "ချွင် ချွင် ချွင်" ဟူသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကောင်းကင်ယံမှ ဓားရှည်များ အားလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားပြီး မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာကြသည်။ ဓားငှားသူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် သံတိုသံစများ ပြန့်ကျဲသွားလေတော့၏။
"သံတိုသံစတွေ... တစ်ချောင်းမှ ဓားလို့ ခေါ်ဖို့ မတန်ဘူး"
ဓားရှည်များ မရှိတော့သဖြင့် 'ကမ္ဘာမြေ မိစ္ဆာငယ် ရွှမ်ကွန်း ဓားကွက်' သည်လည်း အလိုလို ပျက်စီးသွားတော့၏။ ဓားငှားသူ၏ စွမ်းရည်နှင့် အရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့သွားကြသဖြင့် တပည့်များ မည်သူမျှ ရှေ့မတိုးရဲကြတော့ပေ။
ဓားငှားသူသည် ဓားသခင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဓားရော... ဘယ်မှာလဲ"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဓားသခင်သည် မိမိ၏ ဓားကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်လိုက်မိသည်။ သူ့မျက်နှာထားသည် မရေရာမှုများဖြင့် ပြောင်းလဲနေ၏။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
"... ငါ ပြောပြီးပြီပဲ... ဓားငှားသူ လို့"
ဓားငှားသူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"..."
ဘယ်သူကများ ဒီလို ပေါက်ကရ စကားကို ယုံမှာလဲ။
ဓားသခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးလိုက်သည်။ သူသည် သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော်လည်း... ဤကဲ့သို့သော ရုပ်သွင်ပြင်၊ ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာမျိုး ရှိသည့် ဓားသမားကို တစ်ခါမှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တွေဝေနေသည်။
သို့သော် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ မင်းမျက်နှာကို ထောက်ပြီး... ဒီကလေးနှစ်ယောက် အမှားလုပ်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်... သွားတော့မယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တပည့်များအားလုံး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
"နေဦး"
ဆုမို ရုတ်တရက် လှမ်းတားလိုက်သည်။
"ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"
ဓားသခင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ဆုမို ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က သိုင်းလောကထဲ အခုမှ ရောက်လာတဲ့ လူသစ်တွေပါ... အရေးပါတဲ့ သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး... အာမခံ ခရီးသွားတဲ့အခါ လူတိုင်းနဲ့ သင့်မြတ်အောင် နေရတယ် ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီနေ့ လုပ်ရပ်က... သမင်ကို မြင်းလို့ ပြောပြီး အမှန်အမှားကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်တာပဲ... တကယ်လို့ ဒီ... ဓားငှားတဲ့ အစ်ကိုကြီးသာ ကူညီမပေးရင်... သာမန်လူတွေဆို ခင်ဗျား စွပ်စွဲသမျှ ခံရတော့မှာပေါ့"
"အခု ခင်ဗျား အကြံအစည် မအောင်မြင်တော့မှ ဒီတိုင်း ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား... လောကကြီးမှာ အဲ့လောက် လွယ်တဲ့ ကိစ္စ ဘယ်ရှိမလဲ"
"ဓားသခင်... ဒီကိစ္စအတွက် ရှင်းလင်းချက် တစ်ခုလောက် မပေးရင်... တရားလွန်ရာ ကျမနေဘူးလား"
"မောက်မာလိုက်တဲ့ ကောင်လေး... မင်း တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ... ဘာရှင်းလင်းချက် လိုချင်လို့လဲ"
ဓားသခင်၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားပြီး ဆုမိုကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"စီနီယာက ဘာပေးချင်လဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်ပါတယ်"
"ငါ့အသက်လေ... မင်းမှာ စွမ်းရည်ရှိရင် လာယူကြည့်စမ်း"
ဓားသခင်သည် ဓားငှားသူကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း ဆုမိုကိုတော့ အထင်မကြီးပေ။
သူ့အရှိန်အဝါသည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးထားသည်။
ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။
ဆုမိုကမူ အသာပြုံးလိုက်သည်။
"စီနီယာက ဒီလောက် သဘောထားကြီးမှတော့... ဒီဂျူနီယာကလည်း... အားနာမနေတော့ပါဘူး"
ပြောပြီးသည်နှင့် ဆုမို ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။
ခြေလှမ်း အနည်းငယ်လှမ်းပြီး ဓားငှားသူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ဓားငှားသူသည် ဆုမိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာခါကာ... သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီ၍ အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်လေတော့၏။
အခန်း (၄၄) - ဖိတ်ကြားလွှာကို လက်ခံခြင်းနှင့် အမိန့်ကို နာခံခြင်း
~ဓားငှားသူ၏ အပြုအမူကို ဓားသခင်သည် စိတ်အေးလက်အေး စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
သူသည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို သေသေချာချာ မသိပေ။ နာမည်ကိုပင် မကြားဖူးချေ။
ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက တခြားအကြောင်းရင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
ဓားသခင်၏ ယခင်လုပ်ရပ်များသည် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဓားငှားသူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် သူ နောက်ဆုတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။
ယခု ဆုမိုနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ သူ ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဆုမို၏ အသက်အရွယ်အရ ဆိုလျှင် အသက် (၂၀) ကျော် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ မိခင်ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ စတင် ကျင့်ကြံလာလျှင်ပင် မည်မျှ စွမ်းဆောင်နိုင်ဦးမည်နည်း။
ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဂိုဏ်းကြီးများ၊ မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုများမှ ဆင်းသက်လာသည့် ပါရမီရှင် လူငယ်များ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော လူများသည် ဤကဲ့သို့ လူမသိသူမသိ နေရာမျိုးတွင် ရောက်ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဆုမို ရှေ့ထွက်၍ စိန်ခေါ်လိုက်သည့်အခါ ဓားသခင် သဘောကျသွားခဲ့သည်။ ယနေ့ကိစ္စသည် အခြားပုံစံ တစ်မျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။
ဤအလှည့်အပြောင်းကို သူ လိုလားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ လေတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' မှ တပည့်များ အားလုံး တပြိုင်နက် ရှေ့တိုးလာကြလေသည်။
ဆုမိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဓားသခင်... ဒါက လူကြီးလူကောင်း ပီသတဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်သလို... သိုင်းလောက စီနီယာ တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့လည်း မညီဘူးဗျ"
"ငါက 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ရဲ့ ဓားသခင် ကွ... ဂုဏ်ရှိန် ကြီးမားတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာ... မင်းလို နာမည်မရှိတဲ့ ကောင်လေးက စိတ်ရှိတိုင်း စိန်ခေါ်လို့ ရမယ် ထင်နေလား"
"မင်းက ငါ့ဆီက ရှင်းလင်းချက် လိုချင်တယ် ဆိုတော့... ငါ ပေးမှာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့အနားကိုတောင် ကပ်လို့ မရရင်တော့... အဲ့ဒီ ရှင်းလင်းချက်ကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဓားသခင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားပြီး အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းလို လူငယ်လေး တစ်ယောက် ဒီလို အလကား သေသွားမှာ နှမြောစရာပဲ... ငါ မင်းကို ထပ်ပြီး အကြံပေးချင်သေးတယ်... ငါနဲ့အတူ 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ကို လိုက်ခဲ့... ဒီကိစ္စကို အပြီးသတ် ဖြေရှင်းကြမယ်... ခဏတာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်မှုကြောင့် အသက်ကို အလကား မစွန့်ပစ်လိုက်ပါနဲ့"
"ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပါဗျာ... 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ'... ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပါ... ဓားသခင်"
ဆုမို ခေါင်းကို အသာညိတ်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' မှ တပည့်နှစ်ယောက်သည် သူ့ဘယ်နှင့်ညာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ယောက်က ဆုမို၏ ရင်ဘတ် အရေးကြီးသော နေရာကို ချိန်ရွယ်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ခါးနှင့် အောက်ပိုင်းကို လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသည်။
'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသော်လည်း... တပည့်များ၏ တိုက်ကွက်များမှာ ပြောင်မြောက်ခြင်း မရှိဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ အရိုးထဲထိ အေးစက်သွားစေသည်။
ဆုမို စကားဆက်မပြောတော့ပေ။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဘယ်ဘက်မှ လူက လက်သီးဖြင့် ထိုးလာရာ ဆုမိုကလည်း လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
"ဂျွတ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' တပည့်၏ လက်သီး ကြေမွသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ဆုမို၏ လက်သီးသည် ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
ထိုလူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကျောဘက်မှ သွေးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ နေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဘယ်ဘက်မှ လူသည် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။ ဆုမို၏ ခြေထောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ညာလက်က တိုက်ခိုက်နေပြီး ဘယ်လက်က ကာကွယ်နေသဖြင့်... အလိုအလျောက်ပင် ဆုမို၏ ကန်ချက်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ဆုမိုသည် အားစိုက်ထုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုလူ၏ ကာကွယ်မှုကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားစေပြီးနောက် နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ချက်က ထိုလူ၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။
"ဂျွတ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ခြေထောက် ချက်ချင်း ကျိုးသွားသည်။ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး တိုက်ကွက်လည်း ပျက်စီးသွားလေသည်။
"ဒုန်း" ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ သို့သော် ဆုမိုသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားလေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝင်ရောက် တားဆီးရန် ကြိုးစားသော မည်သည့် တပည့်မဆို... ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းသာ ကြုံတွေ့ရသည်။ တစ်ကွက်မျှပင် မခံနိုင်ကြပေ။
ဆုမို၏ တိုက်ကွက်များသည် ဓားငှားသူ၏ တိုက်ကွက်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။
ဓားငှားသူသည် ဆန်းကြယ်ပြီး ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုသည်။ 'ကမ္ဘာမြေ မိစ္ဆာငယ် ရွှမ်ကွန်း ဓားကွက်' ကြားတွင် လေညှင်းခံ ထွက်သကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ သွားလာနိုင်သည်။ ကိုယ့်အိမ်နောက်ဖေး လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ သဘာဝကျလှသည်။
သူ့ပုံစံက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အိပ်ချင်မူးတူး ပုံစံသာ မဟုတ်လျှင် ကြည့်ရတာ ပိုကောင်းပေမည်။
ဆုမိုကျတော့... လူသားပုံစံ ဒိုင်နိုဆော တစ်ကောင်လိုပါပင်။
ရိုက်တာ၊ နှက်တာ၊ ထုတာ၊ ထောင်းတာ... ဘာပဲလုပ်လုပ် သူ့တိုက်ကွက်တွေက ရှုပ်ထွေးသယောင် ရှိသော်ငြား၊ အနှစ်သာရက ရိုးရှင်း၏။ ပိုသည့် အကွက် တစ်ကွက်မှ မပါ။ ပိုသေယ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းမှ မရှိချေ။
သို့တိုင်၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။
ဆုမိုသည် ထိုအော်ဟစ်သံများကြားမှ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး ဓားသခင်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' မှ တပည့်များသည် သေသူသေ၊ ဒဏ်ရာရသူရနှင့် မည်သူမျှ မတ်တပ်မရပ်နိုင်ကြတော့ပေ။
ဆုမိုသည် မျက်နှာထား အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသော ဓားသခင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသာပြုံးလိုက်သည်။
"ဓားသခင်... ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကို ယူဖို့ ဖိတ်ကြားခံထားရလို့ပါ"
"အတင့်ရဲလိုက်တာ"
ဓားသခင်သည် ရာထူးကြီးမြင့်သူ ပီပီ ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အသေခံရန် ဆန္ဒမရှိပေ။
လက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လေမတိုက်ဘဲ ဝတ်ရုံ လက်စများ ဖောင်းပွလာပြီး... ထက်မြက်သော ဓားချီများ ရုတ်တရက် ဖွဲ့တည်လာလေသည်။
သူ့ကျောနောက်ရှိ ဓားရှည်သည် ဓားအိမ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း... သူ့လက်ချောင်းများသည် ဓားသဏ္ဍာန် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် ဓားအရှိန်အဝါများ လှည့်ပတ်နေသည်။ လက်ချောင်းထိပ်များမှ သေသပ်လှပသော ဓားကွက်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက... ဒီလို သေသပ်လှပတဲ့ ဓားကွက်တွေက ဆုမိုရဲ့ ရှေ့မှာတော့... မျက်မမြင်ကို မျက်စိမှိတ်ပြသလို အလကားပါပင်။
ဆုမိုသည် အတွင်းအား ဖုံးအုပ်ထားသော လက်ဝါးဖြင့် ထိုလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လွှမ်းခြုံထားသော ဓားအရှိန်အဝါများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး... အသာအယာ လှည့်လိုက်ရာ "ဂျွတ်" ခနဲ အသံ ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"အား"
ဓားသခင် မအောင့်နိုင်ဘဲ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း အချိုးခံလိုက်ရတာ... ဘယ်လိုလုပ် မနာဘဲ နေတော့မည်နည်း။
"ပေါ့ပျက်လိုက်တာ..."
ဆုမို ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။
"ဓားသခင်... အရင်သွားနှင့်ပါ... နောက်နေ့ကျမှ ကျွန်တော် 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ဌာနချုပ်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး... ခန်းမသခင်ကြီး ဖုန်းဝူရှန် နဲ့ တွေ့ပြီး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြပါ့မယ်... အဲ့ဒီကျရင်လည်း ရှင်းလင်းချက် တောင်းရဦးမှာပေါ့"
ပြောပြီးသည်နှင့် အတွင်းအား ဖုံးအုပ်ထားသော လက်ဝါး တစ်ဖက် ကျဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဓားသခင်သည် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ဒီနေရာ၌ ကျဆုံးရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆုမိုက ဖမ်းချုပ်ထားပြီး၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အတွင်းအား အကုန်သုံးကာ ဆုမို၏ လက်ဝါးကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ကြီးမားလွန်းသော စွမ်းအားက သူ့လက်ဝါးကို နောက်ပြန် ရိုက်ချလိုက်သဖြင့်... သူ့ဦးခေါင်းခွံကို ပထမဆုံး ထိတွေ့လိုက်သည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက် ဖြစ်သွားရလေသည်။
"အွတ်"
အသံအုပ်အုပ် တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသခင်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက် လဲကျသွားလေသည်။
မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသက်ပါသွားလေတော့၏။
ထိုကိစ္စ ပြီးစီးသောအခါ ဆုမိုသည် ဓားသခင်၏ ကျောနောက်ရှိ ဓားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသလို ယန္တရား ဘာညာ မရှိပါ။ သူ ဆွဲထုတ်လိုက်တာက... ကျိုးနေသည့် ဓားတစ်လက်သာ။
"ဪ..."
ဆုမို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါကြောင့် ဓားသခင်က ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ဓားမထုတ်ခဲ့တာကိုး။
မထုတ်ချင်၍ မဟုတ်... ထုတ်လည်း အလကားဖြစ်၍ပင်။
ကျိုးနေသော ဓားတစ်လက်က ပညာရှင်လက်ထဲမှာ စွမ်းအား ရှိနိုင်ပေမဲ့... ဓားသခင်ကတော့ အဲ့ဒီလို ပညာရှင်မျိုး မဟုတ်တာ သေချာသည်။
ထို့ပြင် ... ဓားသခင်သည် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ဟု သိရှိသွားပါက ... တိုက်ပွဲ၌ အားနည်းချက်များ ပေါ်ပေါက်လာပေမည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဓားသခင်သည် သေသည်အထိ ဓားမထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆုမို အတွေးတစ်ချက် ဝင်လာပြီးနောက် ... လက်ထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသည် ရုတ်တရက် လွင့်စဉ်ထွက်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတွင်းအားဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ... သူကိုယ်တိုင် ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးပဲ့နေသော ထိုဓားသည် လေကို ခွင်းလျက် ပျံသန်းသွားကာ ... လူတစ်ယောက်၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ သွားရောက် စိုက်ဝင်သွားလေသည်။
ထိုလူမှာ ... ယခုအချိန်၌ မြေကြီးပေါ်တွင် တွားသွားလျက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းနေသူ ဖြစ်သည်။
ဤလူကား ... ဓားသခင်က အသည်းအသန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသည့် 'သူခိုး' ပင် ဖြစ်သည်။
ရှေ့၌ ဓားရောင် လက်နေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စောစောပိုင်းက ဆုမိုနှင့်အတူ 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ကို ဝိုင်းဝန်း ဆဲဆိုခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ဒေါသအလျဉ်း မရှိတော့ချေ ... ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်ကာ အသက်မဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဆုမို၏ တိုးညင်းသော အသံသည် သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
"ဘယ်သွားမလို့လဲ”
အခန်း (၄၅) - အကြောင်းပြချက်
~ဆုမို၏ အသံသည် တည်ငြိမ် အေးဆေးနေ၏။ ခက်ထန် ကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိသကဲ့သို့၊ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်းလည်း မရှိပေ။
နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး၊ မိတ်ဆွေဟောင်း အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။
သို့သော် ဤနူးညံ့သော နှုတ်ဆက်သံသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးပျက်စရာ အော်ဟစ်သံများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေ၏။
ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော လူသည် ခြေလှမ်းတုန့်သွားပြီး ဆုမိုကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရသည်။
သူ့မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေလေသည်။
'သွားပြီ... ငါတော့ သွားပြီ'
ဆုမိုက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ရောက်လာကတည်းက တစ်ခုခု လွဲနေတယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ခင်ဗျား အရင်ရောက်လာပေမဲ့... နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်က ခင်ဗျားနဲ့ တပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာတယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပေါ်လာတော့ သူတို့က ဘေးဘယ်ညာမှာ ပုန်းနေကြတယ်"
"သူတို့က ခင်ဗျား ပစ္စည်းခိုးသွားတယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာပစ္စည်းလဲ ဆိုတာ ထုတ်မပြောကြဘူး"
" 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' က ဓားသခင် ရောက်လာတော့... ကျွန်တော့်နောက်က ဓားသေတ္တာကို မြင်မြင်ချင်း... ဒါ ခင်ဗျား ခိုးသွားတဲ့ ပစ္စည်း ဆိုပြီး ချက်ချင်း စွပ်စွဲတော့တာပဲ"
"ခြေလှမ်းတစ်သောင်းလောက် နောက်ဆုတ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ရင်တောင်... ဓားသခင်က ကျွန်တော့်ပစ္စည်းကို မြင်ပြီး ထူးခြားမှန်းသိလို့ လိုချင်သွားတယ် ဆိုပါတော့"
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကတော့... နည်းနည်း ထူးဆန်းမနေဘူးလား"
ဆုမိုသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြုံးနေဆဲပင်။
"ခင်ဗျား ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကတော့ အစစ်ပါပဲ... သနားစရာ ကောင်းတာက... ခင်ဗျား ပိုလုပ်လေ၊ ပိုပြောလေ၊ အမှားတွေ ပိုများလေ ဖြစ်နေတာပဲ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ကျွန်တော် ရိပ်မိနေပေမဲ့... အခုလောလောဆယ်တော့ ခင်ဗျား ပါးစပ်က ပြောတာကိုပဲ နားထောင်ချင်တယ်"
သူ့လေသံသည် နွေးထွေးနေပြီး ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်နှင့် ရင်ဖွင့်စကား ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
'ဒီလူ ဘာတွေ သိနေတာလဲ... ငါ့ကို သတ်တော့မှာလား'
ထိုလူသည် တွေးတောရင်း ဆုမိုကို သတိထားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်း စတင် ပြောပြလေသည်။
"ဒီလိုပါ ..ဓားသခင်က... အရင်တုန်းက ဓားသမား တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး... ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိဘဲ တိုက်ခိုက်ကြတယ်"
"ရလဒ်ကတော့... အဲ့ဒီ ဓားသမားက အရမ်းကြမ်းတယ်... ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဓားသခင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်"
"ဓားခန်းမမှာ 'ချင်ယန်ဓား' ဆိုတာ ရှိတယ်... ဓားသခင်က အဲ့ဒီဓားကို ထိန်းသိမ်းပြီး အသုံးပြုဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတာ... တကယ်လို့ ချင်ယန်ဓားသာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားရင်... ဓားသခင်က အပြစ်ကြီးကြီးမားမား ခံရလိမ့်မယ်"
"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဓားခန်းမထဲမှာ လေထုက အုံ့မှိုင်းနေတာပေါ့... နောက်တော့ ဓားသခင်က သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်... ဓားလုပ်ငန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်က ဓားကောင်းတစ်လက် ထပ်မံ သွန်းလုပ်လိုက်တယ် တဲ့... ချင်ယန်ဓားနဲ့ ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးရှိတယ် တဲ့"
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဓားကို သယ်ဆောင်လာသူက... နာမည်မရှိတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်... ဒါကို ကြားတော့ ဓားသခင်က သိလိုက်တယ်... ဒါ အခွင့်အရေးပဲ လို့"
ဒီနေရာ ရောက်တော့ သူက ဆုမိုကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်သေးသည်။ ဆုမို၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရမှ ဆက်ပြောသည်။
"ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ... 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အခုတလော အန္တရာယ် ရှိနေတယ်... ဓားသခင်က ချင်ယန်ဓား ပျက်စီးသွားတဲ့ တာဝန်ကို ပြန်လည် ကုစားချင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အာမခံလမ်းကြောင်းကို ဗြောင်ကျကျ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မယ် ဆိုရင်... ဓားပြအသွင် ယူထားရင်တောင်မှ သတင်း ပေါက်ကြားနိုင်သေးတယ်... လောကကြီးမှာ လှို့ဝှက်ချက် ဆိုတာ မရှိဘူးလေ"
"သူက... အပြစ်ဒဏ် ခံထားရပြီးသား... တကယ်လို့ ဒီလို ထပ်လုပ်လို့ ပေါက်ကြားသွားရင်... အစားထိုးစရာ ဓားရလာရင်တောင်မှ... အပြစ်က လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါကြောင့် သူက ဒီအစီအစဉ်ကို ဆွဲလိုက်တာ... ကျွန်တော့်ကို ဓားခန်းမက ပစ္စည်းခိုးတဲ့ သူခိုးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး... ခင်ဗျားတို့နဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခိုင်းတာ"
"ဓားသခင် ရောက်လာပြီး လုပ်ဆောင်သမျှက ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခု ရှိတယ်"
"ပထမ တစ်ခုက... ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘုံရန်သူ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး... ခင်ဗျားတို့နဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့"
"ဒုတိယ တစ်ခုကတော့... တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြောက်ပြီး... တကယ်ပဲ လိုက်သွားခဲ့မယ် ဆိုရင်... အများကြီး သက်သာသွားမှာပေါ့"
"တကယ်လို့ အစီအစဉ် မအောင်မြင်ခဲ့ရင်လည်း... ခင်ဗျားတို့နဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ပြီးသွားပြီ ဆိုတော့... ကျွန်တော်က တိတ်တဆိတ် ဓားခိုးလို့ ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှာလို့ ရတာပေါ့"
ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ... ထိလူသည် သစ်ပင်အောက်၌ အိပ်ပျော်နေသော ဓားငှားသူအား မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ဤလူသာ မရှိလျှင်... ယခုည အစီအစဉ်သည် မည်သို့မျှ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။
သို့သော်... ဓားငှားသူ၏ သိုင်းပညာနှင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လူသတ်တတ်သော လူငယ်၏ စွမ်းရည်ကို ပြန်လည် တွေးတောမိပြီးနောက်... နဖူးမှ ချွေးစေးများ တောက်တောက် ကျဆင်းလာသည်။
အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်နေပုံ ရသည်။
'သေစမ်း... ဒီလူတွေက လူသားစစ်စစ်တွေ ဟုတ်ရဲ့လား... ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေရတာလဲ'
နားထောင်ရင်းနှင့်၊ ဆုမို ခေါင်းမညိတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"ဉာဏ်ကြီးလိုက်တဲ့ အကြံအစည်ပါလား"
"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ လိုက်သွားခဲ့ရင်... 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ရဲ့ နယ်မြေထဲ ရောက်တာနဲ့... ခင်ဗျားတို့ သဘောရှိ လုပ်ကြတော့မှာပေါ့... သတင်း ပေါက်ကြားသွားရင်တောင်... ကျွန်တော်တို့က စည်းကမ်းမလိုက်နာတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက် အဖြစ်ပဲ အပြောခံရမှာ"
"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ရင်တောင်... ရတနာ ခိုးတဲ့ သူခိုးဆိုတဲ့ နာမည်ကြီးနဲ့... သိုင်းလောကထဲ ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲတော့မလဲ"
"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က သိုင်းလောက အစွန်အဖျားက လူမသိသူမသိ ကောင်လေးတွေလေ... အမှန်တိုင်း ပြောပြရင်တောင် ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ"
"အဲ့ဒီအစား... ကျွန်တော်တို့က 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ကို မကျေနပ်လို့ အပုပ်ချနေတယ် ဆိုပြီး စွပ်စွဲခံရဦးမယ်"
"နောက်ပြီး... ခင်ဗျားတို့ ပထမ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာပြီး... ကျွန်တော်တို့နဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်သွားတယ် ဆိုပါစို့"
"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်... ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ခင်ဗျား ဓားခိုးသွားရင်တောင်... ကျွန်တော်က 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ကို ဘယ်တော့မှ သံသယ ဝင်မိမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က ဘုံရန်သူကို အတူတူ မုန်းတီးနေကြတာလေ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက 'သူခိုး' ဆိုပြီး 'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' က ကြေညာထားပြီးသား"
"ကျွန်တော်က သူခိုးကို မိတ်ဆွေဖွဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ အပြစ်တင်ပြီး... လူကဲခတ် ညံ့ဖျင်းလို့ ခံရတာပါလား ဆိုပြီး နောင်တရနေရုံပဲ ရှိတော့မှာပေါ့"
"ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ"
ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤလောကတွင် အကြောင်းပြချက်ထက် ခိုင်လုံသော အရာ မရှိပေ။
'ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ' ၏ အကြံအစည်သည် အကြောင်းပြချက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ အောင်မြင်ပါက သူတို့သည် ဤကိစ္စနှင့် လုံးဝ ကင်းရှင်းသွားမည် ဖြစ်၏။
သူတို့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီ ဆိုတာနဲ့... လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ကျွန်တော်တို့လို လူငယ်လေးတွေကို လှောင်ပြောင်နေကြတော့မှာ။ လူ့သဘာဝရဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ သိုင်းလောကရဲ့ နက်နဲမှုကို နားမလည်ဘဲ... သူများ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်မိတဲ့ လူနုံလူအတွေ ပါလား ဆိုပြီးတော့လေ။
ယန်ရှောင်ယွင် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"လူ့စိတ်ရဲ့ ယုတ်မာမှုက... သိုင်းလောကရဲ့ အဆိပ်အတောက်ပဲ"
"ဒါပေါ့"
ဆုမို ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အခုထိ ဘာလို့ မသတ်သေးတာလဲ သိလား"
"ဘာ... ဘာလို့လဲ"
ထိုလူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
"တစ်ခု သိချင်လို့လေ"
ဆုမို မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့ပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ် အသေးစိတ်ကို ဘယ်သူ ပြောပြတာလဲ ဆိုတာ မပြောရသေးဘူး... ကျွန်တော်တို့ သယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းအကြောင်း ဘယ်သူ ပြောပြတာလဲ"
"အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက..."
ထိုလူ စကားနှစ်ခွန်း ပြောရုံရှိသေးသည်... ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲမှ လက်နက်တစ်ခု လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး... ထိုလူ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းလာလေသည်။
ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုလူ စကားမပြောနိုင်ခင် အသက်နှုတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ... လက်နက် ရောက်လာသည်နှင့် ဆုမိုသည် လျင်မြန်စွာ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထိုလူကို သူ့ကျောနောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ အေးစက်သော လက်နက်သည် သစ်ပင်စည်တွင် သွားရောက် စိုက်ဝင်သွားလေ၏။
"ဒင်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးရောင်အောက်တွင် စိမ်းပြာရောင် အရောင်လက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဆိပ်ပြင်း လိမ်းကျံထားကြောင်း သိသာလှသည်။
"ခင်ဗျားကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ... ကျွန်တော်က တီဗီဇာတ်လမ်းတွေ မကြည့်ဖူးဘူးများ ထင်နေလား"
ဆုမိုသည် ထိုလူကို ယန်ရှောင်ယွင်ထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး... ခြေကို ဆောင့်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားလေတော့၏။
ယန်ရှောင်ယွင် ရင်ထိတ်သွားသည်။ သတိပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် "ဝုန်း" ခနဲ အသံကြီး ကြားလိုက်ရသည်။
အမှောင်ထဲတွင် လူနှစ်ယောက် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြပြီး... ပြင်းထန်သော အတွင်းအား လှိုင်းများကြောင့် မီးပုံမှ မီးတောက်များသည် တစ်ပေခန့် အမြင့်သို့ ထိုးတက်သွားလေသည်။
သို့သော် ဆုမိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နောက်ပြန် လွင့်စဉ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယန်ရှောင်ယွင် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလဲ... ဒဏ်ရာရသွားလား"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး"
ဆုမို ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"လက်ဝါးတစ်ချက်တော့ ကာလိုက်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့သူက နှစ်ယောက်တောင်ဗျ”