ဓားတစ်ချက်ဖြင့် နတ်ဆိုးကို သတ်ခြင်း

ကောက်ရိုးခမောက်နှင့်လူသည် တစ္ဆေကဲ့သို့သော ပုံရိပ် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူ့အတွင်းအားကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ဖော်ကာ ဟိန်းဟောက်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်း လိမ်ဖယ်ပြီး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ညာဘက်ပခုံးမှာ ရှေ့မှ ဓား၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားသည်။

တစ္ဆေကဲ့သို့သော ပုံရိပ်က ပြေးဝင်လာပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ကောက်ရိုးခမောက်နှင့်လူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ဓားသွားက သူ့နှာခေါင်းထိပ်ဖျားမှ ကပ်၍ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခမောက်ကို ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။

သူက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဓားသွားပေါ်မှ လျှပ်စီးများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားသည်။ ပြောမပြနိုင်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ဘေးသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ရွှီနင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဓားကို အောက်သို့ ခါချကာ ဓားသွားပေါ်မှ လျှပ်စီးမူလချီများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကောက်ရိုးခမောက်နှင့်လူကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့က ထွက်လည်း မပြေးသလို တိုက်လည်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ ကောက်ရိုးခမောက်နှင့်လူ ပြန်ထလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရွှီနင်း လျှောက်သွားပြီး ကောက်ရိုးခမောက်နှင့်လူ၏ ခေါင်းကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေပြီး လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကျန်းခွေ့ထျန်းနှင့် သိုင်းပညာ ဆုံးရှုံးထားသော အခြား သိုင်းလောက ဆရာသခင်များသည်လည်း ရွှီနင်းကို မှတ်မိကြသည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အဖြူရောင်ဧကရာဇ်အိမ်တော် စားပွဲဝိုင်းတွင် ရွှီနင်းသည် တောက်ပခဲ့ပြီး အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

"ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက ရွှီနင်းလည်း ရောက်လာတာပဲ... ဒီနှစ်ယောက်စလုံးက သိုင်းပညာမှာ ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် ကျွမ်းကျင်ကြတယ်... ငါတို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီ..."

"မြန်လိုက်တဲ့ ဓား... ငါ့မျက်လုံးတောင် လိုက်မကြည့်နိုင်ဘူး..."

"ဘာလို့ သူ့ဓားက အရင်ကထက် ပိုမြန်လာသလို ခံစားရတာလဲ..."

"ကြည့်စမ်း... လူတွေ ရှိသေးတယ်..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အာမေဋိတ်ပြုလိုက်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်တွင် လူပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်များမှာ ကျန်းကျောက်ရှား၏ လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်သော ဓားပျံတစ်ဆယ့်သုံးလက် အဖွဲ့ဝင်များမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။ သူတို့က ကျန်းကျောက်ရှား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်နေကြပြီး ဝတ်ရုံများ လွင့်ဝဲနေကာ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ကျန်းကျောက်ရှားက အောက်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်အုပ်စုကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အမိန့်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှီနင်းက ဓားဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သိုင်းပညာရှင်များသည် ရွှီနင်းကို ကြောက်လန့်နေကြသော်လည်း ထွက်မပြေးကြဘဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းကျောက်ရှားက မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်သည်။ ဓားပျံတစ်ဆယ့်သုံးလက် အဖွဲ့ဝင်များက အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့ ခုနစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ရွှီနင်းက တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင် ကိုးဦးစလုံး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားကြသည်။

ရွှီနင်းက ဓားကို အိမ်ပြန်သွင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အကျဉ်းသားများ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး သူမကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြေးသွားကြသည်။

ရွှီနင်းကလည်း သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာသော်လည်း နှစ်ဖက် တွေ့ဆုံခါနီးတွင် ရွှီနင်းက သူတို့ကို ကျော်ခုန်ပြီး မြို့ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"သူက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ မိန်းကလေးပဲ..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက လေးစားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းဟူတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော်လည်း သိုင်းပညာ ထူးချွန်ရုံသာမက လုပ်ရပ်များတွင်လည်း ပြတ်သားသော ဤကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးသည့် မိန်းကလေးငယ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြောင်း ပြောဆိုလေသည်။

ကျန်းခွေ့ထျန်းက ရှေ့သို့ လျှောက်လာရင်း သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် အခြားသူများကို ငေးငိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် ပထမဆုံး စတွေ့စဉ်က သူသည် အလွန် ငယ်ရွယ်သေးသည်။ ယခုအခါ သူသည် အသက် ၁၈ နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်တုန်းကမှ ကြည့်မရခဲ့သဖြင့် ကျန်းကျောက်ရှားကို ပြန်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းခွေ့ထျန်း ရှက်ရွံ့မိသည်။

နှစ်ယောက်သားတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် ကျန်းကျောက်ရှား၏ အသံ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ခင်ဗျားကို စိတ်ပူနေတာ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုလွှတ်လိုက်တာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းခွေ့ထျန်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့လျက် ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရဟန်းပျို အမြင်အာရုံ ပြန်လည် ရရှိလာပြီး ရှေ့မှ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူ ရွှီနင်းကို မှတ်မိသည်။ အဖြူရောင်ဧကရာဇ်အိမ်တော်တွင် ရှိစဉ်က ရွှီနင်း ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ သိုင်းပညာမှာ အံ့မခန်းပင်။ သူ ကျန်းဟူသို့ အတွေ့အကြုံယူရန် သွားသောအခါ ရွှီနင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းသို့ သွားမည်ဟု ယခင်က စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူနှင့် ရွှီနင်းကြားက ကွာဟချက်က မသေးငယ်လှပေ။

သူ့ဘေးရှိ တံခါးစောင့်အိမ်ထဲမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံကိုပါကြားလိုက်ရသည်။

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ချီတက်မယ်... တပည့်ရင်းတွေ တစ်ယောက်တည်း မလှုပ်ရှားရဘူး... ထောက်ပံ့ရေးတပည့်တွေ နောက်ကျန်မနေစေနဲ့... လူတွေကို မကယ်ခင် ရန်သူကို အရင်ရှင်းဖို့ ဦးစားပေးရမယ်..."

ရဟန်းပျို ခေါင်းမလှည့်နိုင်ခင်မှာပင် လည်ပင်းကို အပ်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေပြီး အပ်ကို ဝှေ့ယမ်းထားသော အနေအထားဖြင့် ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမမှာ လီတုန်းယွဲ့ ဖြစ်သည်။

လီတုန်းယွဲ့က သူ့ကို ကြည့်ပြီး…

"ရှင် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်နေတယ်... အပ်တွေကို မနှုတ်နဲ့... မြို့ထဲက ထွက်သွားလိုက်ပါ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် လီတုန်းယွဲ့က ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားရာ လျူယန်နှင့် ပြန်လည်နုပျိုစေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်အပ် ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံနေသော ဂိုဏ်းသားတစ်စုလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကျန်းယွီချွန်း၊ လီစစ်ဖုန်း၊ ဝူမန်အာနှင့် လီစစ်ကျင်တို့သည်လည်း သူတို့၏ အဖွဲ့များကို ဦးဆောင်လျက် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန် စနစ်ကျပြီး ပြန့်ကျဲမနေပေ။ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းသား တိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသမျှက သူတို့ကို တွန်းအားပေးနေပြီး ဖြစ်သည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားမည်ကို သူတို့ သိကြသော်လည်း မည်သူမျှ နောက်မဆုတ်ကြပေ။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို မဖျက်ဆီးပါက တောင်ခြေရှိ သူတို့၏ မိသားစုများ၊ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများ ခြိမ်းခြောက်ခံရမည် ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်လာမည်ကို သူတို့ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

စုရှီးလင်၊ လီရန်နှင့် ကျောက်လင်းလုံတို့လည်း အဖွဲ့ထဲတွင် ပါဝင်ကြသည်။ သူတို့က လာရောက် ကူညီရန် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ပါဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရင်တုန်းကလို မသတ်ချင်ဘူးဆိုပြီး မလုပ်နဲ့... နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက လူတွေ အကုန်လုံးက နှလုံးသားမဲ့ပြီး ရူးသွပ်နေကြတာ... သူတို့က သေသင့်တဲ့သူတွေ... သူတို့ကို အခွင့်အရေး မပေးနဲ့..."

ကျောက်လင်းလုံက လီရန်ကို လေးလေးနက်နက် မှာကြားလိုက်သည်။

လီရန် နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တိုင်းပြည်အတွက် အမှုထမ်းရန် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သိုင်းပညာထူးချွန်သူ ဖြစ်လာပြီးနောက် လူအများ၏ အသက်ကို သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားခဲ့သည်။ သိုင်းလောကမှ ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူတို့ကို မသတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင် နှလုံးသားထဲ၌ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

မြို့ပြင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများ၏ပုံရိပ်များ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်နေပြီး သူ့ကို သတ်ဖြတ်ပွဲ ဆင်နွှဲချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။

ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းသား ၂၉၃ ဦးစလုံး မြို့ထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်လာကြပြီး နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ငရဲနှင့်တူသော ဤစီရင်စုမြို့တော်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ကျန်းခွေ့ထျန်း မြို့တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းသားများ၏ ကျောပြင်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်မိသည်။ သူ လင်းရွှန်းဖုန်းကို ပြန်သတိရသွားသည်။

လင်းရွှန်းဖုန်းက ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းကို အကြီးအကျယ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေချင်ပြီး သူ့လို တပည့်များစွာ မွေးထုတ်ကာ လောကကို အကျိုးပြုချင်သော်လည်း ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူ့ရည်မှန်းချက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

"အစ်ကိုလင်း... ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်တွေက ခင်ဗျားရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေကြပြီ... ခင်ဗျား ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ..."

ကျန်းခွေ့ထျန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသာ ဆက်နေခဲ့လျှင် သူတစ်ပါးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း၏ စေတနာကို သူ သစ္စာဖောက်၍ မဖြစ်ပေ။

...

ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား၏ အလောင်းများ လဲလျောင်းနေပြီး လမ်းဆုံးတွင် ရွှီနင်း၏ ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်နေရသည်။

ရွှီနင်းက ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး မြို့ထဲသို့ မဝင်မီ နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားသည်။

"ဖြည်းဖြည်းသွား... အန္တရာယ်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း မသွားနဲ့..."

ဘေးနားမှ သက်သာရာမရသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူခိုးဘုရင် ရပ်နေသည်။ ချန်ချန်းဟိုင်က ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း ရွှီနင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

ဒီကောင်မလေးက ပုံမှန်ဆိုရင် သွေးအေးရုံပဲရှိတာ... ဒီလောက် သွေးဆာနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ...

ကံကောင်းသည်မှာ သူနှင့် ရွှီနင်းက ရန်သူ မဟုတ်ကြခြင်းပင်။

ရွှီနင်းက သူ့ကို ပြန်မဖြေသော်လည်း သူမ၏ ခြေလှမ်းများ နှေးသွားသည်။ သူမက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းအတွက် ပြဿနာ မဖြစ်စေလိုသလို ဆရာသမားများကိုလည်း စိတ်မပူစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရှေ့မှာ ဂိုဏ်းကြီးနဲ့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတို့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတဲ့ နေရာ ရှိတယ်... အဲဒီမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပိုများများ ပုန်းခိုနေကြတယ်... ဂရုစိုက်ပါ... အနီးအနားမှာ ကင်းပုန်းတွေ ရှိနိုင်တယ်..."

ချန်ချန်းဟိုင်က သတိပေးလိုက်ရာ ရွှီနင်းက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်သွားသည်။

ရွှီနင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး…

"ရှင်က ဒီနေရာကို ကောင်းကောင်း သိနေပုံပဲ... ရှင်ညွှန်ပြတဲ့ လမ်းအတိုင်း ကျွန်မ လိုက်လာတာ တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက လူတွေကို ပိုတွေ့ရတယ်..."

ချန်ချန်းဟိုင်က ကြွားဝါဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး…

"လဝက်လောက်တုန်းက အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ ညဘက် ခိုးဝင်ခဲ့သေးတယ်... ဘယ်နေရာမှာ လူတွေကို ဖမ်းချုပ်ထားလဲဆိုတာ ငါ သိသလို နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ အင်အား ဖြန့်ကျက်ထားပုံကိုလည်း ငါ သိတယ်..."

"ဆရာ ရှင့်ကို လွှတ်လိုက်တာလား..."

"ဒါက သဘာဝကျပါတယ်... မင်းဆရာက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကိုပဲ ယုံကြည်တာလေ..."

ရွှီနင်း၏ ရှေ့တွင် ကြွားဝါခွင့် ရသည့်အတွက် ချန်ချန်းဟိုင် အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်းက သူ့ကို အမှန်တကယ် အထင်ကြီးသွားသည်။ သူသည် အန္တရာယ်များသော စီရင်စုမြို့တော်ကို တစ်ယောက်တည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူမပင်လျှင် အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်မှု မရှိချေ။ သူခိုးဘုရင် ဟူသော ဘွဲ့ထူးနှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်လှပေသည်။

လီချင်းချိုးက ဟွမ်ယွမ်ကျမ်းစာနှင့် လေပြင်းသိုင်းကွက်ကို ချန်ချန်းဟိုင်အား သင်ပေးခဲ့ပြီးကတည်းက ချန်ချန်းဟိုင်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ မူလအားဖြည့်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်အတူ သူ့ကိုယ်ဖော့ပညာက ကျန်းဟူတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီနင်း ရပ်တန့်လိုက်ရာ ချန်ချန်းဟိုင်လည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။နှစ်ယောက်သား ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖြောင့်တန်းသော လမ်းမကြီး၏ အဆုံးမှ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အဝတ်အစားများမှာ ယခင်က ကောက်ရိုးခမောက်နှင့်လူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် အလွန် ဆင်တူနေသည်။

ထိုလူ လျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့အနောက်ဘက် လမ်းကြားထဲမှ နတ်ဆိုးကျွမ်းကျင်သူများ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံး အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး တူညီသော နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ကာ ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်သော်လည်း လူများကို မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း အာရုံကို ပေးစွမ်းနေကြသည်။

ရွှီနင်းက ရှေ့ဆုံးမှလူကို စိုက်ကြည့်ရင်း အန္တရာယ် အငွေ့အသက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါလှုပ်ရှားလိုက်မယ်... မင်း နားလိုက်ပါ..."

အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရွှီနင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းကျောက်ရှားက ဓားပျံတစ်ဆယ့်သုံးလက် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ သူတို့ထံသို့ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမကို ကျန်းကျောက်ရှား ကယ်တင်ခဲ့ဖူးပြီး ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းသို့ သူမကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူများမှာ ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် ကျန်းယွီချွန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူမ၏ ပါရမီ ထင်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ သူမနှင့် ကျန်းကျောက်ရှားတို့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။ နှစ်ယောက်သား ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ရော တိတ်တဆိတ်ပါ ယှဉ်ပြိုင်နေကြပြီး နှုတ်မှ ထုတ်မပြောသော်လည်း နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ထဲတွင် သိနေကြသည်။

တခြားလူသာဆိုလျှင် ရွှီနင်း အလျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ လုံးဝ မမောပန်းသေးချေ။ သို့သော် ကျန်းကျောက်ရှား ပြောလာသဖြင့် သူ့သဘောအတိုင်း ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ထပ် တိုက်ပွဲများစွာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျန်းကျောက်ရှားက ရွှီနင်းကို ဖြတ်ကျော် လျှောက်သွားရာ ဓားပျံတစ်ဆယ့်သုံးလက် အဖွဲ့က တပြိုင်နက် ဓားများကို ဆွဲထုတ်၍ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ရွှယ်ကျင်းက မူလအားဖြည့်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားပျံအဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်၍ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး ဆရာဖြစ်သူ နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း သူတို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ခံစားနေကြရသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့ရှေ့မှ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူများက သူတို့ထံသို့ စတင် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူက ယုံနိုင်စရာမရှိသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားနေပြီး စတင် တိုက်ခိုက်သည်နှင့် လှံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ တားဆီးမရသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းကျောက်ရှား အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဓားရှည်က လမ်းမကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဓားချီများ နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

သူ့ဓားက ရွှီနင်း၏ ဓားထက်ပင် ပိုမြန်သဖြင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကာကွယ်ရန် ဓားမြှောက်လိုက်ရစေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ရွှီနင်း မြို့ထဲဝင်စဉ်က တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ထပ်တူနီးပါး တူညီနေသည်။

ကွာခြားချက်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူက ဓားချက်ကို မကာကွယ်နိုင်ခြင်းပင်။

ဓားသွားက ဓားမကြီးကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ဓားရှည်က အရှိန်လျော့မသွားဘဲ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျန်သော နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူ အားလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားရှည်သည် ပေ ၃၀ အကွာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ အနောက်ဘက်တွင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ လူလှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် နောက်ပြန်လဲကျသွားကြသည်။

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူ ၄၃ ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှယ်ကျင်း၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ချန်ချန်းဟိုင် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်လျက် ထိုအဖြစ်ကို ကြည့်နေရင်း မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျန်းကျောက်ရှား တိုက်ခိုက်သည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ဓားသိုင်းပါလား...

ရွှီနင်းက လမ်းဘေးတစ်ဖက်ရှိ ခြံဝင်းတံတိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဓားချီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အက်ကွဲကြောင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းကျောက်ရှား ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားရာ အခြားသူများလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။ ကျန်းယွီချွန်း၊ လီတုန်းယွဲ့နှင့် အခြားသူများလည်း ဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သူတို့ကြား အကွာအဝေးကို တိုတောင်းအောင် ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

ဝူမန်အာနှင့် လီစစ်ဖုန်းတို့က ဂိုဏ်းသားအားလုံး၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ကျန်းကျောက်ရှား သူ့ဓားရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ လက်ကိုမြှောက်၍ လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေသော ဓားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ ဓားကို ဓားအိမ်ပြန်မသွင်းဘဲ လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက တကယ့်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် စွမ်းတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်သုံးယောက်နဲ့ သရခုနှစ်ဖော် သေဆုံးသွားရတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

အက်ကွဲသောအသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသူမှာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူပုံရိပ်များ အရပ်မျက်နှာစုံရှိ ခြံဝင်းများထဲမှ ခုန်ထွက်လာကြသည်။ အရေအတွက် လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာသဖြင့် ချန်ချန်းဟိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း သတိချပ်မိသွားခဲ့သည်။