အခန်း (၂၂၁)
Vol. 20 Ch. 221
တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် မဟာရှ နိုင်ငံ၏ မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုမြို့မှာ နယ်စပ်နှင့် နီးပြီး လူဦးရေ သုံးလေးသိန်းခန့်သာရှိသော မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် မဟာရှ နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်မြို့ဖြစ်သည့်အတွက် တိုက်ပွဲများ မကြာခဏဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး လူတို့၏ဘဝမှာ ခက်ခဲကာ ကုန်သွယ်ရေးမှာလည်း မထွန်းကားသင့်ပေ။ သို့သော် အခုမူ သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ မြို့အတွင်း ကုန်သွယ်မှုများမှာ အလွန် စည်ကားနေပြီး ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများ၊ လူစီးကြောင်းနှင့် လှည်းများမှာ မပြတ်တောက်ဘဲ ရှိနေကာ နေရာအနှံ့တွင် ကုန်သည်များကို တွေ့နေရသည်။
သူတို့ကို ပို၍အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မြို့သူမြို့သားများမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် လှလှပပ ဝတ်ဆင်ထားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အဝတ်စုတ် ဝတ်ထားသူကို မပြောနှင့်ဦး၊ အဝတ်ဖာ ဝတ်ထားသူကိုပင် ရှာရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်းတို့နှင့်ယှဉ်လျှင် သူတို့၏ စုတ်ပြတ်နေသော သူတောင်းစား ဝတ်စုံများမှာ အလွန်ပင် ကွဲပြားခြားနားနေတော့သည်။
ထိုစည်ကားလှသော အသံများကို နားထောင်ရင်း၊ သာယာဝပြောသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ဤနေရာ၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရချိန်တွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အင်ပါယာကြီးတစ်ခု၏ မြို့တော်သို့ ရောက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မှားမိကြသည်။ နောက်ထပ် အံ့သြစရာတစ်ခုမှာ သူတို့ရောက်နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူတောင်းစား တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရခြင်းပင်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် 'တောသား မြို့ရောက်သလို' နေရာအသစ်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြရသည်။
"အကြီးအကဲ... ဒီနေရာကို ကြည့်ပါဦး၊ အရမ်းစည်တာပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ ငါမြင်ဖူးသမျှ မြို့ကြီးတွေထက်တောင် ပိုစည်ကားပြီး သာယာနေသေးတယ်"
"ဒီမှာသာ တောင်းစားရင် စားစရာတွေ အများကြီးရမှာပဲ"
"ဟဲဟဲ... ငါတို့ ဗိုက်ဆာမှာကိုတော့ သေချာပေါက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး"
အကြီးအကဲ လိုင်က ခေတ္တခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် "ဒီနေရာက တကယ်ကို စည်ကားတာပဲ။ ဒေသခံ အရာရှိက တော်တဲ့သူ ဖြစ်ပုံရတယ်" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော ရှောင်ဟွမ်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည်ကို သူသတိပြုမိသွားသည်။
"ရှောင်ဟွမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းဘူးလား" ဟု သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး အကြီးအကဲ..." ဟု သူတောင်းစားတပည့်လေးက မချင့်မရဲဖြင့် "ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."
သူက တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရမ်းရှက်လို့ပါ။ တခြားအဝတ်အစား တစ်စုံလောက် လဲလို့ရမလား"
"ရှက်တယ် ဟုတ်လား" အကြီးအကဲ လိုင်မှာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ရှောင်ဟွမ် ကြည့်နေသည့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူအများက သူတို့ကို လက်ညိုးထိုးကာ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြပြီး နှာခေါင်းရှုံ့သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ သူတောင်းစားတွေပါလား"
"သူတောင်းစား မမြင်ရတာ ကြာပြီ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ သေချာကြည့်ထားဦးမှ၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ ထပ်တွေ့ရဦးမလဲ မသိဘူး"
"ကြည့်ပါဦး၊ သနားစရာလေးတွေ။ ပေါက်စီ တစ်လုံးလောက် ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား"
"မပေးနဲ့၊ သူတောင်းစားဆိုတာ ပျင်းတဲ့သူတွေပဲ၊ သနားစရာ မလိုဘူး"
"ဟုတ်တယ်၊ ခြေလက်အကောင်းကြီးနဲ့ အလုပ်မလုပ်ကြဘူး။ လူပိုတွေပဲ"
သူတောင်းစားဘဝဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ကြသူများဖြစ်၍ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤလူများ၏ စကားများမှာ သူတို့၏ ရင်ထဲကို တည့်တည့်မှန်ကာ အလွန်နေရခက်စေသည်။
"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ အဝတ်အစားအသစ် လဲလို့မရဘူးလား။ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဝတ်ပြီးမှ အပြင်ထွက်ရအောင်ပါ" ဟု ရှောင်ဟွမ်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်လည်း လဲချင်တယ်။ ရေလည်း ချိုးချင်တယ်"
အကြီးအကဲ လိုင်က အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာရှက်စရာရှိလို့လဲ။ ငါတို့က သူဖုန်းစားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေပဲ။ သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်ကြတဲ့သူတွေပဲ။ အားလုံး ခေါင်းမော့ ရင်ဘတ်ကော့ထားစမ်း"
"ဟုတ်ကဲ့ အကြီးအကဲ" သူတို့အားလုံး ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ ရင်ကော့လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် သူတို့ဝတ်ထားသည့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်များမှာ "ဗျိ" ခနဲ မြည်ကာ ပြဲထွက်သွားပြီး မဖော်အပ်သော နေရာများပင် ပေါ်ထွက်သွားလေတော့သည်။ လူအုပ်ကြီးကလည်း ဝိုင်းရယ်ကြလေသည်။
"အကြီးအကဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး" တပည့်များက တောင်းလျှိုးပန်လျှိုး တောင်းပန်လိုက်ကြသည်။
အကြီးအကဲ လိုင်က လက်ကာပြကာ "ထားလိုက်တော့၊ သွား... အဝတ်အစား သွားလဲကြတော့" ဟု အားမရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ရတော့သည်။
အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများဖြင့် ထွက်လာကြသည်။ သန့်ရှင်းသည်ဆိုသော်လည်း နေရာအနှံ့တွင် အဖာအထေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ရာ သူတောင်းစားပုံစံ ပေါက်နေဆဲပင်။
အကြီးအကဲ လိုင်ကတော့ သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ မူလဝတ်စုံကိုပင် ဂုဏ်ယူစွာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တပည့်များက သူ့ကို မသိသလိုဖြင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ခပ်ခွာခွာ လိုက်လာကြလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုနေရာ၌ ခေတ္တနားခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
"ကဲ... အလုပ်ကိစ္စ ပြောကြရအောင်" အကြီးအကဲ လိုင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ငါတို့မှာ အဓိက ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမက ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ရှာဖို့၊ ဒုတိယကတော့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းကို အင်အားတောင့်တင်းအောင် လုပ်ဖို့ပဲ"
နောက်နေ့ မနက်တွင် သူတို့ အဖွဲ့ခွဲကာ အလုပ်စကြသည်။ သို့သော် ညနေစောင်းချိန်တွင် အားလုံး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
"ဘယ်လိုလဲ၊ တစ်ခုခု ထူးခြားလား" ဟု အကြီးအကဲ လိုင်က မေးလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် မြို့ပတ်ပတ်လည် ရှာခဲ့ပေမယ့် သူတောင်းစား တစ်ယောက်မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး"
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း လမ်းကြားတွေအထိ ရှာခဲ့တာ၊ မြို့ပြင်မှာတောင် မရှိဘူး"
"ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဒီမြို့က သူတောင်းစားတွေ ဘယ်ပျောက်ကုန်တာလဲ"
အကြီးအကဲ လိုင် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ "မင်းတို့ မြို့တစ်ပတ်လုံး ရှာတာတောင် တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဘူးလား"
သူတောင်းစား တပည့်များက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" အကြီးအကဲ လိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ထိုစဉ် တပည့်တစ်ဦးက "အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် စုံစမ်းရသလောက်တော့ မြို့ထဲက လူငယ်တွေ အကုန်လုံး လမ်းဖောက်တဲ့နေရာနဲ့ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်တွေထဲ ရောက်နေကြတာတဲ့။ သူတောင်းစားတွေလည်း အလုပ်သွားလုပ်ကုန်ကြတာ ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ မြို့ပြင်သို့ သွားကြည့်သောအခါ ပေါက်တူးများ ကိုင်ဆောင်ကာ အလုပ်မှ ပြန်လာသည့် လူငယ်အုပ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် လူငယ်တစ်ယောက်က သူတို့ကိုမြင်တော့ ပြုံးလျက် "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် အရင်တုန်းက ဘဝကိုတောင် သတိရသွားတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ လူငယ်" ဟု အကြီးအကဲ လိုင်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က အရင်တုန်းက သူတောင်းစားတစ်ယောက်မို့လို့ပေါ့"
"တကယ်လား" အကြီးအကဲ လိုင်က ဝမ်းသာသွားပြီး "လူငယ်... မင်းကြည့်ရတာ သူတောင်းစားကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်မယ့် အရည်အချင်းရှိတယ်။ ငါတို့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းထဲ ဝင်မလား"
လူငယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "သူဖုန်းစားဂိုဏ်း ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့က..."
"ငါတို့က သူဖုန်းစားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေပဲ။ ဒါကတော့ ငါတို့ရဲ့ အကြီးအကဲ လိုင်ချင်းပဲ" ဟု တပည့်တစ်ဦးက ဂုဏ်ယူစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရင် စားစရာနဲ့ နေစရာ ပေးမှာလား"
"အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရတာ။ ဗိုက်ဝချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တောင်းစားရမယ်။ နေစရာဆိုတာကလည်း ကောင်းကင်ကို အမိုးလုပ်၊ မြေကြီးကို အိပ်ရာလုပ်ပြီး နေရာတကာမှာ နေလို့ရတယ်"
လူငယ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ဒါဆိုရင် ပိုက်ဆံကော ရမှာလား"
"ငါတို့က သူတောင်းစားတွေလေ၊ ဘယ်မှာ ပိုက်ဆံရှိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရင်တော့ ထောက်ပံ့ကြေး အနည်းအကျဉ်း ရနိုင်ပါတယ်"
"ဒါဆို ဂိုဏ်းထဲဝင်ရင် ဘာထူးခြားမှာလဲ"
"မင်းကို အာဏာပိုင်တွေက လာပြီး အနိုင်မကျင့်နိုင်တော့ဘူးပေါ့။ နန်းတော်က လမ်းဖောက်ခိုင်းရင် မင်း ငြင်းလို့ရတယ်၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ခိုင်းရင်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလို့ရတယ်။ ငါတို့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက မင်းနောက်မှာ ရှိနေပေးမယ်"
လူငယ်မှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး "မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို လာမဖျက်ဆီးပါနဲ့။ ကျွန်တော်က နန်းတော်ရဲ့ ခိုင်းစေမှုကို ခံချင်လွန်းလို့ပါ။ အခုမှ ဝမ်းစာရှာလို့ ကောင်းနေတာကို ခင်ဗျားတို့နောက်လိုက်ရင် စားစရာမရှိ၊ နေစရာမရှိ၊ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့အပြင် အစိုးရကိုပါ တော်လှန်ရဦးမယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ စကားပြောနေမိတာကိုက ကံဆိုးတာပဲ" ဟု ပြောကာ အမြန်ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။