အခန်း (၂၂၆)
Vol. 20 Ch. 226
မကြာမီပင် အကြီးအကဲ လိုင် သည် နန်းတော်သို့ရောက်ရှိလာပြီး မဟာရှဧကရာဇ် လင်းပိုင်ဖန်နှင့် တွေ့ဆုံလေသည်။
လင်းပိုင်ဖန်သည် ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသက်ငယ်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု သူတစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့မိပေ။ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို ခဏဖယ်ထားဦးတော့ အစွမ်းအစရှိပြီး ဤမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်နှင့် တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်သော အရည်အချင်းပင်ဖြစ်သည်။ အမှန်ပင် သူရဲကောင်းဆိုသည်မှာ လူငယ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ လိုင်ချင်း မဟာရှဧကရာဇ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" အကြီးအကဲ လိုင်သည် လက်ကိုယှက်၍ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ရာတွင် နှိမ့်ချလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မောက်မာလွန်းခြင်းမရှိဘဲ နှုတ်ဆက်ဆိုလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးကာ "အကြီးအကဲလိုင်ကို ကြိုဆိုပါတယ်။ အကြီးအကဲတို့အဖွဲ့ဟာ ဒီနေရာမှာ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းကို အခြေချပြီး၊ ဂိုဏ်းခွဲတွေ ဖြန့်ကျက်ဖို့ ရောက်လာတယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားသိရတယ်။ အခုဆိုရင် နှစ်ပတ်တောင်မှ ကျော်ခဲ့ပြီဆိုတော့ တစ်ခုခုများ ထူးခြားမှုရှိပြီလား"
အကြီးအကဲ လိုင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်တွေးတောမိရာ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် မသိမသာ တုန်ယင်သွားကာ "မဟာရှဧကရာဇ်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နှစ်ပတ်ကြာ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ အနည်းငယ်ပဲရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါကို မပြောတာပဲ ကောင်းပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က နှစ်သိမ့်အားပေးသည့်လေသံဖြင့် "အကြီးအကဲ လိုင် စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး။ နတ်ဘုရားတွေက ကြိုးစားတဲ့သူကို ဆုလာဘ်ပေးတတ်သလို၊ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ သူတွေဆီကိုလည်း ကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်လာတတ်တာပါပဲ။ ဆက်ပြီးတော့ ကြိုးစားရမှာပေါ့၊ အားထုတ်မှုမရှိဘဲနဲ့တော့ စစ်မှန်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး ဟားဟား…"
အကြီးအကဲ လိုင်သည် မိမိ၏နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အမှန်တရားကို သိနေရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုပြောနေရတာလဲ။ တခြားလူ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား’
ဧကရာဇ်၏ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူသည် ထိုမျက်နှာကို လက်သီးဖြင့်သာ ထိုးကြိတ်လိုက်ချင်တော့သည်။ သို့သော် သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်လိုက်ပါက နန်းတော်ထဲမှ ပြန်ထွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ "မဟာရှဧကရာဇ် ကျွန်တော်မျိုးကို ဒီကို ခေါ်ယူလိုက်တာက လှောင်ပြောင်ဖို့သက်သက်ပဲလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းကို ခါလိုက်ကာ ဖော်ရွေစွာ ပြုံးရင်း "ဒါပေါ့ မဟုတ်ရပါဘူး။ ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာက သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးချင်လို့ပဲ။ ငါကိုယ်တော်သာ မဟာရှမှာ ရှိနေသရွေ့ မောင်မင်းတို့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းဟာ ဘယ်တော့မှ အင်အားကြီးလာမှာ မဟုတ်ဘူး"
အကြီးအကဲ လိုင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသွားပြီး ပြန်ထွက်သွားရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
"မဟာရှဧကရာဇ် တခြားကိစ္စ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော်မျိုးကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"
"အဲဒီလောက် မလောပါနဲ့ဦး"
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ရတာ ရှားပါးတဲ့အခွင့်အရေးပဲ။ ငါကိုယ်တော်က မဟာရှကနေ အပြင်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတော့ အပြင်လောကအကြောင်းကို အရမ်း သိချင်နေတာ။ ထိုင်ပါဦး သူငယ်ချင်းတွေလိုပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောကြရအောင်"
အကြီးအကဲ လိုင် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အခု ပြန်သွားရင်လည်း ထွေထွေထူးထူး လုပ်စရာမရှိသဖြင့် သူသည် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေဆဲပင် "ဘာအကြောင်း ပြောကြမလဲ"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ အကြီးအကဲ လိုင်၊ မောင်မင်း မဟာရှကို ရောက်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာရှနိုင်ငံအပေါ် ဘယ်လိုထင်မြင်ချက်တွေ ရှိသလဲ" လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မဟာရှကိုလား…."
အကြီးအကဲ လိုင်သည် လွန်ခဲ့သောရက်များက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ မသိစိတ်ဖြင့် စတင်ပြောဆိုတော့သည်။ "စတုရန်းမိုင် ၁.၅ သန်း ကျယ်ဝန်းပြီး လူဦးရေ ၁၈ သန်း၊ စုစုပေါင်း စစ်အင်အား ၂ သန်းနဲ့ နယ်ပယ်အသီးသီးက ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှိတယ်။ နိုင်ငံကြီးတွေထဲမှာ ထိပ်တန်းနိုင်ငံတစ်ခုပဲ"
"အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ဒီနယ်မြေအတွင်းမှာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေဟာ အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား အပြည့်အစုံ ရှိပြီးတော့ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်ကြတာပဲ။ ဒါမျိုးက အရမ်းရှားပါးတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး နိုင်ငံပေါင်း ရာကျော်ကို လှည့်လည်ခဲ့ဖူးတယ် အင်ပါယာတွေနဲ့ မင်းဆက်တွေ အများကြီးပါဝင်ပေမဲ့ ပြည်သူတွေကို ဒီလောက်ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီး သူတို့လိုချင်တဲ့ ဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးထားတဲ့ နိုင်ငံမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး"
"ဒီလိုနိုင်ငံမျိုးကို ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ချက်ချရမလဲ မသိပေမဲ့၊ လူတစ်ယောက် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး အင်မတန် သဘောတူမိတယ်"
"အဲဒါ ဘာများလဲ" လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါက မင်းဆက်တစ်ခုလို့ အခေါ်ခံရဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအမည်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နိုင်ငံဖြစ်ဖို့ ဆိုတာပါပဲ"
"ကောင်းလိုက်တဲ့စကား" လင်းပိုင်ဖန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
အကြီးအကဲ လိုင်က လင်းပိုင်ဖန်ကို လေးစားစွာ ကြည့်ရင်း "အရှင်မင်းမြတ်ဟာ ဧကရာဇ်ကောင်း တစ်ပါးပါ။ တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးပါ"
"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာတော့ ငါကိုယ်တော်က ဧကရာဇ်ကောင်း ဖြစ်နေပေမဲ့၊ တခြားသူတွေကတော့ ငါကိုယ်တော်ကို မိုက်မဲတဲ့ဧကရာဇ်လို့ ကဲ့ရဲ့နေကြတယ်။ ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေက ငါကိုယ်တော်ကို ပိတ်ဆို့ထားကြတယ်။ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေကလည်း ဝိုင်းပယ်ထားကြတယ် ပြီးတော့ ငါကိုယ်တော်ကို သတ်ချင်နေတဲ့သူတွေ၊ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ချင်နေတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ"
လင်းပိုင်ဖန်သည် စားပွဲကို အသာအယာပုတ်ရင်း တစ်လုံးချင်း မေးလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ လိုင်။ မောင်မင်း ဒါတွေအားလုံးက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ထင်သလား"
အကြီးအကဲ လိုင်သည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
‘ဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်တာ သိသာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါကပဲ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခါးသီးတဲ့ လက်တွေ့ဘဝပဲ မဟုတ်လား’
လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်ပြောလိုက်သည် "ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို လူကောင်းဖြစ်အောင် သင်ပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူ့လောကထဲ ရောက်တဲ့အခါ လူတိုင်းက ခင်ဗျားကို လူဆိုးဖြစ်အောင် တွန်းပို့ကြတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား တစ်ခုခုကို မှားလုပ်မိသွားတဲ့အခါ သူတို့က ပြန်လာပြီး ခင်ဗျားလုပ်တာ မှားတယ် ဒါမျိုးမလုပ်ရဘူးဆိုပြီး တရားလာဟောကြပြန်ရော။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက လူကောင်းပြန်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့က ခင်ဗျားကို အရင်ထက် ပိုပြီးတော့တောင် ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ကြသေးတယ်"
"အကြီးအကဲ လိုင် ဘဝဆိုတာ ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့က ပိုတောင်ခက်ခဲသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"
အကြီးအကဲ လိုင်သည် ထိုစကားကို အလေးအနက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤနက်နဲသော အမှန်တရားကို နားလည်ရန် သူ့အတွက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤမျှငယ်ရွယ်သော လင်းပိုင်ဖန်က လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ရက်စက်မှုကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အနှစ်ချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။
"ထားလိုက်ပါတော့ ဒီလို ဝမ်းနည်းစရာတွေအကြောင်း မပြောကြရအောင်။ ခင်ဗျားတို့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောရအောင်"
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ လိုင်၊ ငါကိုယ်တော် အားမနာတမ်း မေးမယ်။ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက တပည့်ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် မဟာရှနိုင်ငံထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာကြသလဲ"
"၃၂၀ ကျော်ခန့်ပါ" ဟု အကြီးအကဲ လိုင်က ဖြေလိုက်သည်။ မူလက ဤအချက်အလက်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာရှိ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းဝင်အားလုံးမှာ သစ္စာဖောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် လျှို့ဝှက်ထားရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နန်းတွင်းထဲကို သူဖုန်းစားဂိုဏ်းသား ဘယ်နှစ်ယောက် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းနေလဲဆိုတာ မောင်မင်း သိသလား"
အကြီးအကဲ လိုင်၏ နှုတ်ခမ်းများ မသိမသာ တွန့်သွားသည်။ ဤဧကရာဇ်ငယ်သည် အလွန်အရှက်မရှိဘဲ မိမိ၏ အနာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆွနေသဖြင့် သူ ပြန်မဖြေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြရင်း "၁,၀၀၀ ခန့် ရှိတယ်"
အကြီးအကဲ လိုင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရင်း "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ၆၀၀ တောင် ပိုနေရတာလဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခြားနိုင်ငံတွေက သူဖုန်းစားဂိုဏ်းသားတွေကပါ ငါကိုယ်တော်ဆီမှာ အမှုထမ်းဖို့ မဟာရှနိုင်ငံကို ထွက်ပြေးလာကြလို့ပဲ။ အကြီးအကဲ လိုင် ခင်ဗျား ဒါကို မသိဘူးမလား။ ဟားဟား…."
အကြီးအကဲ လိုင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် ဒီကိစ္စနှင့် ပတ်သတ်ပြီး မည်သည့် သတင်းစကားမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသူများသည် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ အပြစ်ပေးမှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဂိုဏ်းနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ကာ မဟာရှနိုင်ငံသို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးလာကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်း၏ ထူးချွန်သော တပည့်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ဆုံးရှုံးသွားရသည်မှာ သူ့အတွက် အင်မတန် နာကျင်စရာပင်။
"သူတို့ ဘာကြောင့် မဟာရှကို လာကြတယ်ဆိုတာ မောင်မင်း သိသလား"
အကြီးအကဲ လိုင်သည် ထိုအဖြေကို သိသော်လည်း ထုတ်မပြောလိုပေ။
လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်ပြောလိုက်သည် "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေချင်ကြလို့ပဲ။ အောင်မြင်ချင်ကြလို့ပဲ။ ငါကိုယ်တော်က သူတို့ကို အဲဒီအခွင့်အရေး ပေးနိုင်တယ်။ သူတို့သာ ကြိုးစားမယ်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သည်းခံနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ အစားအသောက်၊ ငွေကြေး၊ နေစရာအိမ်နဲ့ ဇနီးမယားတွေရှိပြီး သူတို့ အမြဲအိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ ဘဝမျိုးကို ရနိုင်တယ်။ အကယ်၍ သူတို့က တကယ်ပဲ ထူးချွန်ပြီး၊ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အရာရှိတွေဖြစ်လာပြီး အောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်တယ်"
"ဒါတွေအားလုံးကို သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တော်က ပေးနိုင်တယ် အဲဒါကြောင့် သူတို့ အားလုံး ငါကိုယ်တော်ဆီကို ပြေးလာကြတာပေါ့။ အခုဆိုရင် သူတို့ လိုချင်တာအားလုံးကို ရနေကြပြီ"
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည် " ငါကိုယ်တော် သိထားသလောက်ဆိုရင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းသား ၂၀၀ ကျော်ဟာ နန်းတွင်းမှာ အရာရှိတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ အမြင့်ဆုံး ရာထူးရတဲ့သူဆိုရင် အဆင့် ၅ စစ်သူကြီးအဖြစ်နဲ့ လူပေါင်းထောင်ချီကို ကွပ်ကဲနေရပြီ။ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းနဲ့ ဇနီးမယားကြီးသာမက မယားငယ် နှစ်ယောက်ပါ ယူထားနိုင်ပြီး၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက အဲဒီစစ်သူကြီးလောက် မကြီးကျယ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လူအနည်းငယ်ကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အသင်းခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်နေကြပြီး လစာကောင်းကောင်းနဲ့ ဘဝကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းနေကြတယ်။ ၁,၀၀၀ ထဲက ၂၀၀ က အရာရှိတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ လူတော်လူကောင်းတွေ ထွက်တာပဲ"
အကြီးအကဲ လိုင်၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ၍ ပျက်ယွင်းသွားပြန်သည်။
‘ဒါပေါ့ အဲဒီလူတွေက တော်ကြတာပေါ့’
သူတို့သည် သူတောင်းစားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဂိုဏ်းမှ စနစ်တကျ ရွေးချယ်ထားသော လူရည်ချွန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ဂိုဏ်းမှ သူတို့ကို စာရေးစာဖတ်နှင့် သိုင်းပညာများကိုလည်း သင်ကြားပေးထားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်သည် ဂိုဏ်းကို ကျေးဇူးဆပ်ရမည့်အချိန် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ မဟာရှ၏ သိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။ အထူးသဖြင့် သူ အားကိုးခဲ့သော လူငယ်အချို့ပင် မဟာရှ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ဖန် နာကျင်ရပြန်လေတော့သည်။