ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းပယ်ခြင်း

သေသောချာချာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် အခြေအနေများမှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေသည် ထူးခြားသော သီးသန့်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် လေးမျိုးကို စုဆောင်းပြီးဖြစ်ကာ မဟာရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

သီးသန့်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိသူမှာပင် အလွန်ရှားပါးလှပြီး ၎င်းမှ ထူးခြားပြောင်းလဲထားသော မဟာစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိသူမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ဦးထက်ပို၍ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ခြေ အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း လူသိရှင်ကြား ရှိသမျှထဲ ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ မဟာရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် နိုးထလာသူမှာ လီချင်းရန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ လီချင်းရန်ကို ဖမ်းဆီးရန် သို့မဟုတ် နောက်ထပ် ရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိသူ ပေါ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန်ပင်။

လောလောဆယ်တွင် ၎င်းမှာ ယွဲ့ချန်ချီအတွက် အနည်းဆုံး ရေတိုတွင်မူ ဘေးကင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

“ဒီအယုတ်တမာ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေကတော့...” ချန်ဟွိုက်အန် မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်။ “သူတို့မှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ လျို့ဝှက်နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိရမယ်။ ဒါဆိုရင် လီချင်းရန်ကို သူတို့ ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ အနှေးနဲ့အမြန်ပဲ။”

၎င်းက လီချင်းရန်၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် ပတ်သက်နေရာ သူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေနိုင်ပေ။

သူ့ကို ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေစေခြင်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေ ရှာမတွေ့အောင် တားဆီးနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်နှင့် ဘာများ ခြားမည်နည်း။ တာဝန်သိတတ်‌သော ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့တပည့်ကို ပိတ်လှောင်မထားနိုင်ပေ။ သူ၏ တာဝန်က တပည့်ဖြစ်သူကို အကျဉ်းချထားရန် မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် ကာကွယ်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိအောင် လုပ်ပေးရန်ပင်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သော ရတနာတစ်ခုခုကို သူ ရှာပေးရပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းကင်နက္ခတ်တွက်ချက်ခြင်း။ သူ့ကို ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေခိုင်းတာက သိပ်ပြီး တင်းကျပ်လွန်းတယ်။ ပိုပြီးတော့ လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး အဆင်ပြေမယ့် နည်းလမ်း ရှိလား။”

ချင်းယွန်ဘုံက ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွား၏။

[ ကံကြမ္မာတွက်ချက်ခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ ]

[ ဟုတ်ကဲ့ ရှိပါတယ် ]

[ ကျေးဇူးပြု၍ လီချင်းရန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးပါ။ သူ ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက အန္တိမတိုက်ပွဲဝင် လျို့ဝှက်သေတ္တာကို ရရှိပါလိမ့်မည်။ ၎င်းသေတ္တာအတွင်းမှ သူ၏ မဟာရေဓာတ်သီးသန့်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ကို သာမန်ရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်အဖြစ် ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ရရှိနိုင်ခြေ ရှိပါသည်။ အကယ်၍ ကစားသူအနေဖြင့် မသေချာပါက အပိုဆောင်း ယွမ် သိန်း၅၀၀ အသုံးပြု၍ တိကျသော ပစ္စည်းကို ကံစမ်းနိုင်ပါသည်... ]

“...သေချာပေါက် ရဖို့အတွက် သိန်း၅၀၀တောင်လား။ ဒါကတော့ ဗြောင်ကြီးဓားပြတိုက်တာပဲ...”

ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်သွားတော့သည်။

သူ့တွင် ရန်ပုံငွေ သန်းတစ်ထောင် ရှိနေပြီဆိုတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုံးစွဲနိုင်ပြီး ခဏလောက် နားနားနေနေ နေနိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် လျို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်အပြီးတွင်တော့ သူ၏ အသုံးစရိတ်များက ကောင်းကင်အထိ မြင့်တက်ကုန်၏။

ဓားကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များ အားလုံးက သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံဆောင်များဆီ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သလို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် သုံးဦးကိုလည်း သူတို့၏ အကြီးအကဲများက ကုသပေးရန် ပြန်ခေါ်သွားကြလေပြီ။

သူတို့၏ ပါရမီများကို ပြန်ရရှိအောင် လုပ်ဖို့က... နောက်မှ ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာတစ်ခုပင်။

စုချီနျန်ရော၊ တခြားအကြီးအကဲများပါ သူ့ကို ဘာမှ တောင်းဆိုခြင်း မရှိကြပေ။

သူတို့၏ ဒန်တျန်များ ကြေမွသွားပြီဖြစ်သလို၊ စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်များလည်း အဆွဲထုတ်ခံရပြီး တာအိုခန္ဓာများပါ ပျက်စီးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုကဲ့သို့ ပျက်စီးခြင်းမျိုးမှ ပြန်ကောင်းလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဒန်တျန်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည့် ကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံး ဆိုသည်ကိုပင် ဘယ်မှာရှာရမှန်း မသိသေးပေ။

အကြီးအကဲများက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေနေကြခြင်းမှာ ချန်ဟွိုက်အန်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်၍ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ဖိအားမပေးချင်၍ပင်။

ချန်ဟွိုက်အန်ကလည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေခြင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်၍ပင်။

သူက မဖြစ်နိုင်သော ကတိများကို ပေးတတ်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဖြေရှင်းနည်း ရှိပြီဆိုမှသာ သူ ထုတ်ပြောပေလိမ့်မည်။

ကမ်းပါးယံတွင် ချန်ဟွိုက်အန် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ပြီး မိုရှုမိန် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေပါတယ်။

“နင့်ဆရာက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ကိုယ့်ဘာသာ စကားပြောနေတတ်တာလား။” သူက သူရဲ့ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “ကျင့်ကြံသူက ပိုပြီး အစွမ်းထက်လေ၊ သူတို့ရဲ့ စရိုက်က ပိုပြီး ထူးဆန်းလေပဲလို့ ပြောကြတယ်... သူ တစ်ခုခုများ စိတ်မမှန်တာလား။”

“ဆရာက တာအိုတရားကို ဆင်ခြင်နေတာပါ...” လီချင်းရန်က ခါးထောက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဟာ စစ်တုရင်သမား တစ်ယောက်က စိတ်ကူးထဲက ပြိုင်ဘက်နဲ့ ဗျူဟာခင်းနေသလိုမျိုးပဲ။ ကိုယ့်ဘာသာ စကားပြောနေသလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ သူက သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုနဲ့ မဟာတာအိုတရားအကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွေးနွေးနေတာ...”

“...အဲဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား။”

“လုံးဝမလွန်ဘူး... ငါ့ဆရာက အံ့ဩဖို့ တကယ်ကောင်းတာ...”

မိုရှုမိန်တွင် ဆရာဟူ၍ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

မိစ္ဆာအတတ်ကို မလေ့ကျင့်ခင် သူက မိသားစု ကျင့်စဉ်များကိုသာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရ၏။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာပြီးနောက်မှာ ရက္ခိုက်နှလုံးသား ကျင့်စဉ်မှ အစအနမကျန်သော နည်းလမ်းများနှင့်ပင် အကြမ်းပုတမ်း သင်ယူခဲ့ရသည်။

တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေပြီဆိုလျှင် သူက မိစ္ဆာဓားဆီမှ လမ်းညွှန်ချက်များကို တောင်းရသည်။ ထိုဓားကလည်း နာမည်ကြီး လူလိမ် ဖြစ်တာကြောင့် သူပြောသည့်အတိုင်း ပြောင်းပြန်လုပ်လျှင် အဆင်ပြေတတ်၏။

ဆရာတစ်ယောက်ရှိရသည်မှာ မည်သို့သော ခံစားချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

“ကိစ္စတွေ အခြေကျပြီဆိုတော့ ငါ ခဏလောက် ထွက်သွားဖို့ လိုပြီ။”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချန်ဟွိုက်အန်က လီချင်းရန်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ပစ္စည်းစာရင်းထဲမှ အေးစက်နေသည့် ကြက်အရိုးပျော့လိုမျိုး အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက မဟာယင်ဓားအရိုးပဲ။ ငါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရထားတဲ့ ရတနာတစ်ခုပေါ့။ မင်းမှာ ဓားအရိုး မရှိသေးဘူးဆိုတော့ ဒါကို သုံးကြည့်ပါလား။”

လီချင်းရန်ဟာ မဟာယင်ဓားအရိုးကို လက်ခံယူရင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွား၏။

၎င်းသည် မိမိ၏ မဟာရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် ထိုက်ယင်တာအိုခန္ဓာတို့နှင့် အထူးပင် လိုက်ဖက်ညီကြောင်းကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဓားအရိုး ဆိုသည်မှာ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဓားအသိကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း၏ အမြင့်ဆုံး ပြယုဒ်တစ်ခုပင်။

ဓားကျောင်းတော်မှ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲ လေးဦးစလုံးတွင် ဓားအရိုးများ ရှိကြသည်။

ထိုသို့ အားသာချက်ကြောင့် သူတို့က နောင်တစ်ချိန်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိရန် သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

ဓားအရိုး ရှိခြင်းက အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုထက် ဓားတာအိုကို ပိုမို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်စေ၏။

[ ဟာ့... ဒီဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးက ဘယ်လို နတ်ဘုရား ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလဲ... ဓားအရိုးကို ဒီအတိုင်း သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ပေးနေတာလား။ ဒါက ရူးလောက်စရာပဲ...]

ဝိညာဉ်ချောက်နက်၏ အသံက မိုရှုမိန်၏ စိတ်ထဲမှ ဟိန်းထွက်လာသည်။

“...ဘာလဲ။ အဲဒါက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား။”

[ ဒါပေါ့... ]

ဝိညာဉ်ချောက်နက်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

[ သေချာနားထောင်။ တကယ်လို့ မင်းက ဓားအသိကနေ ဓားအရိုး ဒါမှမဟုတ် ဓားနှလုံးသားကို ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အသာလေး နှိမ်နှင်းဖို့အတွက် ရက္ခိုက်နှလုံးသားကျင့်စဉ်ကိုတောင် လေ့ကျင့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဒါကို ဒီဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးက ဓားအရိုးကို ထုတ်ယူရုံတင်မကဘဲ သူ့တပည့်ကို လက်ဆောင်ပေးနေတာလား။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ... ]

“ဆရာ... ကျွန်မ ဒီဓားအရိုးကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး။”

ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် လီချင်းရန်က ထိုကြက်အရိုးပျော့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ကိုင်မြှောက်လျက် ချန်ဟွိုက်အန်ထံ ပြန်လည် ပေးအပ်လိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ချန်ဟွိုက်အန် ခေတ္တရပ်သွားပြီး တမင်တကာ မကျေနပ်သောလေသံကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“ငါပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကို မငြင်းရဘူးလို့ မပြောထားဘူးလား။”

“ကျွန်မ ဆရာ့အမိန့်ကို မနာခံရဲပါဘူး။”

လီချင်းရန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကာ ထို့နောက်တွင်တော့ မတုန်မလှုပ် ပြတ်သားတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိစ္စမှာတော့ ဆရာက ကျွန်မကို အများကြီး ပေးပြီးပါပြီ။ ကျင့်စဉ်တွေကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပေးတာရော၊ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ပေးတာရောပေါ့။”

“ဒါပေမဲ့ ဓားအရိုးဆိုတာ စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ဒါမှမဟုတ် ဒန်တျန်နဲ့ မတူပါဘူး။ အဲဒါက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ တာအိုတရားအပေါ် နားလည်မှုရဲ့ ပြယုဒ်ပါ... ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို ဖောက်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ဓားအရိုးကိုပဲ ဖန်တီးချင်ပါတယ်။”

သူ ထပ်မံဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပို၍ပင် နှိမ့်ချလိုက်ကာ ပြန်မထလာတော့ပေ။

သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဆရာ့၏ ဓားပညာကို ဘယ်တော့မှ မမီနိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။

သို့သော် သူသာ ဆရာ့၏ ခြေရာအတိုင်း လိုက်နေမည်ဆိုလျှင် သူက ဆရာ့နောက် ပုန်းနေပြီး သူ၏ ကာကွယ်မှုကိုသာ အမြဲအားကိုးနေရသော မိန်းကလေးငယ်လေးအဖြစ်သာ ထာဝရ ရှိနေပေမည်။

ကာကွယ်ခံရခြင်းက ခံစား၍ ကောင်းပေသည်။

သို့သော် ထိုအရာက သူ လိုချင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

သူက ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းချင်သည်။

တစ်နေ့တွင် ဆရာနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်၏။

ထို့ပြင် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း တစ်နေ့တွင် သူက ဆရာ့ကို ပြန်ပြီး ကာကွယ် ပေးနိုင်သောသူ ဖြစ်လာချင်သည်။

ဝုန်း...

လီချင်းရန်၏ ဦးခေါင်းထက်မှ စင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လှပသော ပန်းသုံးပွင့်က ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပွင့်လန်းလာသည်။

သူ၏ အသိစိတ်အတွင်းရှိ ဓာတ်ငါးပါး စွမ်းအင်များ စုစည်းသွားကာ သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုခဏ၌ သူ၏ သန်မာလှသော သွေးကြောများမှာ ရွှေဖန်သားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပ လာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် တက်ရောက်ပြီးနောက် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော သူ၏ ဒန်တျန်က သိသိသာသာ ကျယ်ပြန့်လာကာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

[ ထိပ်တန်းပန်းသုံးပွင့် ပွင့်လန်းခြင်း... ဓာတ်ငါးပါး မူလသို့ ပြန်လည်စုစည်းခြင်း... ထိုးထွင်း သိမြင်မှု။ သူ၏ တာအိုနှလုံးသား ကြည်လင်တောက်ပနေပြီ...]

မိုရှုမိန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ချောက်နက်သည် မနာလိုဖြစ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

[ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို ကောက်ယူခဲ့တာ သူ မဟုတ်ရတာလဲ...]

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူလေး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွား၏။

ထို့နောက် မဆိုင်းမတွဘဲ သူက ဝိညာဉ်ချောက်နက်ကို ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်ချ၍ ဆောင့်နင်း လိုက်တော့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ တာအိုတရားများနှင့် ဟန်ချက်ညီနေ၏။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ကလေး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ငါ ကောင်းမယ်ထင်တာတွေကိုပဲ သူ့အပေါ် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့နေမိတာလား။

သူ တကယ် ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာကို ငါ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။

သူက ငါ ဝတ်စားဆင်ယင်ပေးနေတဲ့ သက်မဲ့ အရုပ်လေးတစ်ရုပ် မဟုတ်ဘူး။

ငါ စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ စာရွက်ပေါ်က ရုပ်ပုံလေးလည်း မဟုတ်ဘူး။

သူက လီချင်းရန်ပဲ။

ချင်းယွန်ဘုံမှာ အမှန်တကယ် အသက်ရှူနေတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်။

ထူးခြားတယ်။

သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ် ရှိတယ်။

“...ကောင်းပြီလေ။”

ချန်ဟွိုက်အန်က လေးနက်သောယန်ဓားအရိုးကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ချန်ဟွိုက်အန်က လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ဖွလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သတိမထားမိလိုက်သည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ဟွိုက်အန် အသုံးပြု လိုက်သော လက်မှာ ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်နေခြင်းပင်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ဦးက အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဆရာ... ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးဘူးလား။”

လီချင်းရန်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“စိတ်မဆိုးပါဘူး။”

“ကျွန်မကို ဂိုဏ်းကနေ နှင်မထုတ်ဘူးနော်။”

“မထုတ်ပါဘူး။”

“ဟီးဟီး... ဆရာက အကောင်းဆုံးပဲ။”

...