မိုးထိမြင့်သော ပါရမီ

ယခင် နဂါးဝိညာဉ် ရှိခဲ့စဉ်တုန်းက ၎င်းကို မည်သို့ စုပ်ယူရမည်မှန်း သူ မသိခဲ့ပေ။

အခု တကယ်တမ်း စုပ်ယူပြီးသွားမှသာ ယခင်က မည်မျှ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွှတ်ခဲ့ရကြောင်းကို သူ သိလိုက်ရတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဒန်တျန်အနီး၌ ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်တစ်ခု ကိန်းဝပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒန်တျန်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် အမှုန်တိုင်းကို နဂါးဝိညာဉ်က ပိုမို၍ သန်မာအောင် လုပ်ပေးနေပြီး နဂါးအနှစ်သာရများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ထိုစွမ်းအင်များသည် သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ လက်မမကျန်ကို အားဖြည့်ပေးနေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူက စူပါဆိုင်ယန် တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အမြဲ ဆွဲချနေသော ထိုအမင်္ဂလာ ကင်ဆာဆဲလ်များသာ မရှိခဲ့လျှင်ပေါ့။

“ဘိုးဘေးတွေ ပြောတာ မှန်တယ်။ “ဖျားရင်ဆေးကုရမယ်”ဆိုတာ ဒါပဲ။ တကယ့်ကို ပညာရှိ စကားတွေပဲ။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ဒန်တျန်အနီးမှ နဂါးဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမိစ္ဆာကင်ဆာဆဲလ်များ၏ နှိပ်စက်မှုကို အချိန်အတော်ကြာ ခံခဲ့ရ၍ထင်၏။ နဂါးဝိညာဉ်က ငြိမ်သက်ဆဲ အခြေအနေမှာပင် ရှိနေသေး၏။

၎င်း ပြန်လည် နိုးထလာရန်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များဖြင့် အစဉ်တစိုက် ပြုစုပျိုးထောင် ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ပြုစုပေးခြင်းမှာ တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အပြန်အလှန် အကျိုးရှိသည့် ကိစ္စလည်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် စုပ်ယူမှုနှုန်းမှာ ဆယ်ဆမက မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

“ဒါဆိုရင် ငါ့မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် မလောက်ငတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပါရမီကိုက ပြဿနာ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

နဂါးဝိညာဉ်က သူ၏ ဒန်တျန်တွင် မွေးရာပါ ချို့ယွင်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ခြင်းပင်။

သူ့တွင်ရှိသော လျှပ်စီးသီးသန့်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့်ဆိုလျှင်ပင် ချင်းယွန်ဘုံရှိ ပါရမီရှင်များနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူက ထိုအဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ပစ္စည်းစာရင်းထဲမှ သန့်စင်သောယန်ဓားအရိုး၊ မဟာယင်ဓားအရိုးနှင့် ဓားစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် တို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။

အခန်းတွင်း၌ စူးရှသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွား၏။

ပါ့ကျီမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

[ ဆရာကြီး ဒီနေ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အရင်က နဂါးချီစွမ်းအင်၊ အခုကျတော့ ဓားအရိုးတွေနဲ့ ဓားစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်တွေပါလား ။ သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ ]

[ နေပါဦး... ဆရာကြီးက သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရတော့မလား မသိဘူး... ]

ပါ့ကျီက မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ချန်ဟွိုက်အန် သတိပြုမိသွားပြီး နက်နဲသိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ပါ့ကျီတောင်မှ ငါ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိနေပြီပဲ။

ငါက တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ။

ထိုအပြုံးက ပါ့ကျီ၏ ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားမတတ် ထိတ်လန့်သွားစေ၏။

[ သွားပြီ... သွားပြီ ]

ပါ့ကျီက ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာဆီ ပြေးပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

[ ငါ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ အကုန် ပေါ်တော့မယ်။ ငါ့ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ဘဝလေးတော့ နိဂုံးချုပ်တော့မှာပဲ။ နေဦး... ဆရာကြီးဆီမှာ နဂါးချီစွမ်းအင် ရှိနေတာပဲ။ ဒါဆိုရင် သူက ငါ့ကို နဂါးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး လွှတ်ပေးလောက်မယ် မဟုတ်လား ]

နဂါးနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုက... သားအဖလို ပတ်သက်မှုမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ဆိုစေ သူက သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ဖွားလာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ရာ သူ့တွင် အဖေမရှိ။

သို့သော် သူသည် ယခင်က နဂါး၏ ရိုက်နှက်မှုကိုတော့ ခံခဲ့ဖူးသည်။

“ရိုက်မှကျွမ်း၊ နာမှသိ” ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း ဒါဟာလည်း ပတ်သက်မှုတစ်မျိုးပဲ မဟုတ်လား။

ချင်းရန်က မဟာယန်ဓားအရိုးကို မလိုချင်ဘူးဆိုလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ချန်ဟွိုက်အန်ကိုယ်တိုင် ယင်နှင့်ယန် နှစ်မျိုးလုံးကို ကျင့်ကြံပေတော့မည်။

နှစ်ခုစလုံးကို တပြိုင်နက် စုပ်ယူနိုင်မနိုင် ဘယ်သူ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။ အကုန်မျိုချလိုက်ရုံပေါ့...

“အဟက်... ကျွတ်။ ဒါက တကယ် ကြက်အရိုးပျော့နဲ့ တူတာပဲ... အရသာကလည်း အဲဒီတိုင်းပဲ...”

ဓားစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က ထူးထူးခြားခြား ခံစားချက် မရှိပေ။ ၎င်းသည် အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ လျှပ်စီးသီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ဘေးတွင် နေရာယူလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ယန်ဓားအရိုးရော၊ ယန်ဓားအရိုး နှစ်မျိုးစလုံးကို ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲမည့် အန္တရာယ်မရှိဘဲ လုံးဝ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အသက်ကို ထိန်းညှိပြီး တရားထိုင်လိုက်သည်။ မတူညီသော ဓားချီနှစ်မျိုးက သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ဓားအရိပ်နှစ်စင်းအဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံလှည့်ပတ်နေ၏။

သူ စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် မဟာယင်ဓားအသိက ရှေ့တွင် အရိပ်ဓားသမားအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး မှောင်မိုက်သော ဓားချက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

ထိုအရိပ်က ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

“မဟာယင်ဓားအသိ - စင်ကြယ်သောယင်က အရိပ်ကို ဖန်တီးတယ်။ အရိပ်က ဓားကို ကိုင်တယ်။ ဓားက စိတ်တိုင်းကျ ရွေ့လျားတယ်။”

“သန့်စင်သောယန်ဓားအသိ - စင်ကြယ်သောယန်က အတွင်းအားကို ဖြည့်တင်းတယ်။ ဓားအသိက ပြင်းထန်တယ်။ ဓားက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူ ရွေ့လျားတယ်။”

“ယင်နဲ့ယန် ပေါင်းစပ်သွားရင် ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ လက်တွေ့က ရောယှက်သွားတယ်... ငါတော့ မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖန်တီးမိသွားပြီ ထင်တယ်။ အမ်...” ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။

ဒီဓားအရိုး နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အချင်းချင်း ပဋိပက္ခ ဖြစ်မည်ကို သူ အစက စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်က ထိုနှစ်ခုမှာ မူလကတည်းက ပေါင်းစပ်ရန် ဖန်တီးထားသလို ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သီးခြားစီ ရှိနေသည်ထက်စာလျှင် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာတွင် (၁) အပေါင်း (၁)က (၂)ထက် ပိုကြီးသော စွမ်းအားမျိုးကို ထုတ်ပေးလေသည်။

ထိုစဉ် ခုတင်ခေါင်းရင်း၌ ချိတ်ထားသော ဧကရာဇ်ဓား ချန်ကျန်းက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာ၏။

၎င်းမှာ သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း ဓား၏ ပြင်းထန်သော တောင့်တမှုကို သူ ခံစားနေရဆဲပင်။

ထိုဓားက အသုံးပြုခံရရန် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာရန် ပြင်းပြစွာ လိုလားနေ၏။

ချန်ဟွိုက်အန်က ချန်ကျန်းဓားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“သြော်... အခုကျမှ ငါ့နားကို ကပ်ချင်နေတာလား။ အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်။ နံရံပေါ်မှာပဲ ဆက်နေဦး...”

အရင်တုန်းကတော့ သူ ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် အေးစက်စက် ဆက်ဆံခဲ့တာလဲ။

နောင်ကျရင်တော့ ဒီအသုံးမကျတဲ့ဓားကို သူ့အဆင့်နဲ့ မတန်တာကို လုပ်မိတဲ့ နာကျင်မှုကို သိအောင် ပြရမယ်။

ကြေးခွံနက်ဓားမှ အစစ်အမှန်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျတိုင်းမှာ အတူရှိခဲ့တဲ့ ဓားကို ငါ ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမှာ မဟုတ်ဘူး။

“ငါ့မှာ ရုတ်တရက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ မရှိချင် မရှိမှာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းအားဖြင့် ကြည့်ရင်... ဒါက ငါ့ကို ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်စေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်ပြီးနောက်တွင် ချန်ဟွိုက်အန်က မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူ တရားထိုင်တိုင်း လီချင်းရန်၏ ခြေဖဝါးလေးများ၊ သူ ရင်စည်းလေး ဝတ်ထားသော အနီးကပ် မြင်ကွင်းများ သို့မဟုတ် ဖြူဖွေးနေသော... လျှပ်စီးတန်းများလိုမျိုး အာရုံပျံ့လွင့်စရာများ ဝင်လာတတ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားသွား၏။

သူ့စိတ်ထဲ လျှပ်စီးတန်းများ ဝန်းရံနေသော ဓားတစ်လက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။ ခဏမှာပင် သူက နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာရာတွင် သူက ထင်ယောင်ထင်မှား တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်လောက်ပေ။

သူက ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်သွားကာ ကျယ်ပြောလှသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ပင်လယ်ကြီးထဲ နစ်မြုပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က စွမ်းအင်အားလုံးကို ဆွဲယူနေ၏။

ထို့ပြင်... ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ပါ့ကျီနှင့် ရှောင်ချင်းတို့က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်နှာများဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် လဲကျနေကြသည်။

ယခင်က ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကိုးလှည့်စိတ်ဝိညာဉ်သစ်ခွ အရွက်များပင် အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းသွား၏။

[ အကုန် ကုန်သွားပြီ။ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ အကုန် ကုန်သွားပြီ...]

ပါ့ကျီက တရားထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် လှမ်းကြည့်ရင်း တုန်ရီနေ၏။

[ ဒါ... ဒါက ဆရာကြီးရဲ့ တကယ့် စွမ်းအားလား။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတစ်ခုတည်းနဲ့တင် အခန်းထဲက စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေကို ချက်ချင်း စုပ်ယူပစ်နိုင်တာလား။ သူ့ရဲ့ စုပ်ယူမှုနှုန်းက မြန်လွန်းလို့ ကိုးလှည့်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်သစ်ခွတောင် မလိုက်နိုင်တော့ဘူး... ဒါ တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ...]

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချန် အထဲမှာ ရှိလား။ အရေးကြီးကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်နေလို့...”

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်အတွက်မူ ဒီရေလှိုင်းကျင့်စဉ်ကို အကြိမ် ၁၀၀မက ပြုလုပ်ပြီးချိန်လောက်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခုက သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ လေ့ကျင့်နေစဉ် ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခံရသည်ကို အလွန်ပင် မုန်းတီးကြသည်။ ၎င်းက စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ပြတ်တောက် သွားစေနိုင်၍ပင်။ သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန် အတွက်မူ ၎င်းက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ သူက တရားထိုင်ခြင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဓားအသိ ပိတ်ပတ်လည်တွင် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုမှာ နှေးကွေးသွားသော်လည်း ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲပင်။

“လူငယ်ဆိုတာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိရတယ်။ အဲဒီလောက် အလန့်တကြား မလုပ်စမ်းပါနဲ့...”

ချန်ဟွိုက်အန်က မျက်လုံးဖွင့်ကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် မောဟိုက်နေသော မိန်းကလေးငယ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ် ကြည့်လိုက်သည်။

“သုညသုံးလုံး... ဒါ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ဆီလာပြီး ခြေအိတ်ရှည်တွေကို ကြည့်ပြီး ဘာတရားတွေ ရခဲ့လဲလို့ လာမေးတာ ဆိုရင်တော့ ငါ...”

“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး...” လင်းလင်လင်က မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်လျက် အတင်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ကပ္ပတိန်ကျောက်နဲ့ ကပ္ပတိန်ရှန့်တို့လေ... သူတို့ အရိုးကြွေထည်မိန်းကလေးကို သွားဖမ်းဖို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ ဌာနချုပ်ကို သွားကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်အထွက်မှာ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုတွေက ပိတ်ထားကြတယ်။ သူတို့ကို အဲဒီအရာကို ပေးခဲ့ဖို့နဲ့ မပေးရင် ပေးမထွက်ဘူးလို့ ပြောနေကြတာ...”

“စတော်ဘယ်ရီဝက်ဝံနဲ့ ပုစွန်တုပ်ဘုရင်ကော။ သူတို့က ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”

“သူတို့လည်း... အရင် ရိုက်ခံလိုက်ရတယ်...”

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်နှာပျက်သွား၏။

KSC-01နှင့် KSC-02 တို့က အရိုးကြွေထည်မိန်းကလေးကို အနိုင်မရနိုင်လျှင်ပင် သာမန်အဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများကိုတော့ သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူတို့က သူ့နောက်ကိုလိုက်ရင်း စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီး ပိုသန်မာလာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ တစ်ယောက် ဝင်ပါလျှင်ပင် သူတို့သည် အနည်းဆုံးတော့ အချိန်အတော်ကြာ ခုခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“...ရဟတ်ယာဉ် ပြင်လိုက်။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ကုတ်အင်္ကျီကို ကောက်စွပ်ကာ ကြေးခွံနက်ဓားကို ခါးတွင် ချိတ်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုကောင်တွေက ဘာတွေ လာလုပ်နေသလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရသေးတာပေါ့။”

ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲတယ်ပေါ့။

ကောင်းပြီလေ။ ငါလည်း အခုတလော ပိုက်ဆံပြတ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ။

....