နဂါးအိုကြီး နိုးထခြင်း

မိုင်တောင်ထိပ်တွင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျင်းဧကရာဇ်သည် နဂါးထမ်းစင်ကို မစီးနင်းဘဲ အရိပ်စောင့်တပ်သား နှစ်ယောက်၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ခြေကျင်လျှောက်လာခဲ့၏။ လူအုပ်ကြီးမှာ သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ လူတိုင်း ကျင်းဧကရာဇ်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေလေ၏။ အချို့မှာ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်နေကြပြီး၊ အချို့က မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် လှောင်ပြုံးပြုံးနေကြကာ၊ အချို့လည်း သက်ပြင်းကိုယ်စီ ချမိကြသည်။

ကျင်းဧကရာဇ်သည် ထိုအကြည့်အားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် နာကျည်းချက်များ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

သူသည် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ် မဟုတ်ပါလား။

ပုံမှန်အချိန်ဆိုလျှင် မည်သူက သူ့ကို ဤကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ဝံ့ပါမည်နည်း။

သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အတိုင်းအဆမဲ့သော ကျင့်ကြံသူများ ဒူးထောက်အရှုံးပေးကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ...

"အရှင်မင်းကြီး... တောင်ထိပ်ကို ရောက်ပါပြီ"

ဘေးနားရှိ အရိပ်စောင့်တပ်သားက သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ကျင်းဧကရာဇ်သည် သူ၏ခေါင်းကို အလောတကြီး မော့လိုက်မိ၏။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လမ်းအဆုံးတွင် ရှိနေသော လူငယ်လေး၏ အကြည့်နှင့် တည့်တည့်တိုးတော့သည်။ ထိုလူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှသည်။ သို့သော် ကျင်းဧကရာဇ်အတွက်မူ ထိုမျက်လုံးများမှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီကြာအောင် မအရည်ပျော်နိုင်သော ထာဝရရေခဲပြင်ကြီးထဲတွင် စိမ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေ၏။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် အေးခဲသွားစေပါသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများလည်း ကျင်းဧကရာဇ်ကိုကြည့်ကာ အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြ၏။ ကျင်းနိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာသည် တစ်ချိန်ချိန်ကတည်းက လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် တစ်ချိန်က မြင့်မြတ်လှသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ သားတော်ဟု ထင်ရသည့် ကျင်းဧကရာဇ်သည် ယခုအခါ လိမ္မော်ရောင် နဂါးဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသည့် လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါဟူ၍ အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။

"ရှန်မို... ဓားအရှင်သခင်ကို ဂါရဝပြုဖို့ ငါ့ကို ဘာလို့ ဆင့်ခေါ်ရတာလဲ"

ကျင်းဧကရာဇ် ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။

ရှန်မိုမှာ သူ၏စကားကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားကို ဒီကိုခေါ်တာ တစ်ခုတည်းအတွက်ပဲ” "နန်းစွန့်လိုက်တော့"

ကျင်းဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"နန်းစွန့်ရမယ် ဟုတ်လား”

"မင်းက ငါ့ကို နန်းစွန့်ခိုင်းတာလား… ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လင်းတုံထျန်း၊ ရွှယ်ကျီယီနှင့် အခြားသူများသည် ရှန်မို၏ ဆိုလိုရင်းကို ယခုမှ စတင်သဘောပေါက်လာကြ၏။ ရှန်မို ရှေ့တွင် ပြောခဲ့သော 'နန်းတွင်းလက်အောက်တွင် စုစည်းပြီး နန်းတွင်းအမိန့်ကို နာခံရမည်' ဆိုသည်မှာ ကျင်းဧကရာဇ် သို့မဟုတ် ကျင်းတော်ဝင်မိသားစု၏ အမိန့်ကို နာခံရန် ပြောခြင်းမဟုတ်ပုံရပေ။

"ခင်ဗျား နန်းစွန့်မှာလား… မစွန့်ဘူးလားဆိုတာ ခင်ဗျားအပေါ်မှာ မမူတည်ဘူး… ငါ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

"ဒီတစ်ကြိမ် ဒီကိုခေါ်တာက ခင်ဗျားနဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး… အသိပေးဖို့ပဲ"

ရှန်မို ကျင်းဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ကျင်းဧကရာဇ် ဒေါသတကြီးဖြင့်

"မဟုတ်ဘူး… ငါ လုံးဝ..."

ရှန်မို လက်ကို ခပ်သာသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တိုးဝင်လာပြီး ကျင်းဧကရာဇ်သည် သူ၏ပါးစပ်ကြီး အပိတ်ခံလိုက်ရသလို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ၊ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာကြီး နီမြန်းကာ အားကုန်ထုတ်နေပါစေ၊ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်နိုင်တော့ပေ။

မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်မှ သူ၏ပါးစပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

လူတိုင်း မြင်နေရသည်မှာ ကျင်းဧကရာဇ်သည် လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ဟိုခုန်ဒီခုန် ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုမှ ဆက်ပြောသည်။

"မင်းက အဆံပဲရှိပြီး အနှစ်မရှိဘူး… ကြံစည်ဖို့ပဲ တော်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားဘူး… အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ စွန့်စားဖို့ ဝန်လေးပြီး အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ်အတွက်နဲ့ အသက်ကို ရင်းဝံ့တဲ့သူမျိုးပဲ”

"ခင်ဗျား ကျင်းဧကရာဇ်အဖြစ် ဆက်နေဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး"

"မင်းတို့မှာကော ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား"

ရှန်မို ကျင်းဧကရာဇ်ဘေးရှိ အရိပ်စောင့်တပ်သား နှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အရိပ်စောင့်တပ်သားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းများကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းကာ

"မဝံ့ပါဘူး အရှင်… ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး"

ရှန်မို တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"တော်ဝင်မိသားစုထဲကနေ ကျင်းဧကရာဇ်အဖြစ် တာဝန်ယူဖို့ မင်းသားတစ်ပါးကို ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

"ဒါ့အပြင် နန်းတွင်းကနေ ဧကရာဇ်သစ်ကို နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေးမှာ ကူညီပေးဖို့ ဝန်ကြီးများအဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့စည်းမယ်… ဂိုဏ်းတစ်ခုစီကနေ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်စီကို အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် တာဝန်ယူစေရမယ်"

"ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲကတော့ အကြီးအကဲချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူပြီး ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တွေကို ယူရလိမ့်မယ်"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်မို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါကတော့ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီ… ကန့်ကွက်မယ့်သူ ရှိသေးလား"

လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ရဲကြပေ။

လက်သီး အားကောင်းသူ ပြောသည့်စကားကသာ အမှန်တရား မဟုတ်ပါလား။ မည်သူက ကန့်ကွက်ဝံ့ပါမည်နည်း။

"ကောင်းပြီ… ဒါဆို ဒီနေရာကို မင်းတို့လက်ထဲပဲ အပ်ခဲ့မယ်"

ရှန်မို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှား၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်မို ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ လူအုပ်ကြီး ခေါင်းမော့ဝံ့ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တီးတိုး ပြောဆိုလာကြ၏။

အသိဉာဏ်ရှိသူတိုင်း အကြောင်းအရာကို နားလည်ပါသည်။ ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ဂိုဏ်းသည် နန်းတွင်းလက်အောက်တွင် စုစည်းရမည်ဆိုခြင်းထက် ကျင်းဧကရာဇ်အဖြစ် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ဝန်ကြီးများအဖွဲ့ဆိုသည်မှာလည်း ထိုရုပ်သေးဧကရာဇ်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံတွင် ဂိုဏ်းရှစ်ဂိုဏ်းမှ နန်းတွင်းကို နာခံရမည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်း၏ အမိန့်ကို နာခံရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုကိုမျှ မပြောရဲကြပေ။ နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော် ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ဤတိုက်ကြီး၏ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေ ထက်ဝက်မှာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို ချန်းယွမ်ဂိုဏ်း၊ နှင်းတောင်နန်းတော်၊ ပင်လယ်နတ်ဘုရားကျွန်းနှင့် ထျန်းဟီဂိုဏ်းတို့က ခွဲဝေယူခဲ့ကြ၏။

ဝိညာဉ်တော်ဂိုဏ်း၊ အရိပ်မဲ့ဆောင်နှင့် ဓားရူးမဟာမိတ် တို့မှာမူ မြည်းစမ်းခွင့်ပင် မရခဲ့ကြပေ။ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းသည် အကျယ်ဆုံးသော နယ်မြေ၊ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အမွေအနှစ်နှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ အခြားဂိုဏ်း ခုနစ်ဂိုဏ်း၏ အင်အားကို ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ယခု ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်း၏ အင်အားကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

"ထူးဆန်းတယ်… အစ်ကိုရှန်က ကျင်းဧကရာဇ်ကို ဘာလို့ တိုက်ရိုက် သတ်မပစ်တာလဲ”

ရှီကျင့်ထျန်း မနေနိုင်ဘဲ တီးတိုးရေရွတ်မိသည်။ တုချန်းချင်းမှ လေသံတိုးတိုးဖြင့်

"အစ်ကိုရှန်က သတ်ဖို့ မလိုလို့ပေါ့… သူ့ကို မျက်နှာလုပ်ချင်တဲ့လူတွေက အလိုလို သတ်ပေးကြလိမ့်မယ်… လူပုံအလယ်မှာ ထုတ်ပြောနေတာက သူတို့အတွက် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

ရှီကျင့်ထျန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး… အစ်ကိုရှန်ကတော့ တကယ့်ကိုပဲ… သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပါးနပ်တဲ့ အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ”

တုချန်းချင်းမှာ စွံ့အလျက်

"မင်း စကားကို ကောင်းကောင်းပြောတတ်ရဲ့လား… သတိထားဦး… မဟုတ်ရင် မင်းအဖေက မင်းကို အသေသတ်လိမ့်မယ်"

ရှီကျင့်ထျန်း ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ပြီး

"မှားသွားတယ်... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်..."

…

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မူဝါဒအသစ်များကို စတင်ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ကျင်းဧကရာဇ်သည် မည်သည့်ဖိအားပေးမှုမျှ မရှိဘဲ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် နန်းစွန့်ကြောင်း အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ခဲ့၏။ ကျင်းဧကရာဇ် အသစ်မှာ တစ်ခါမှ မျက်နှာသာ မပေးခြင်းခံခဲ့ရသော (၁၈) ပါးမြောက် မင်းသား ဖြစ်လာသည်။ ဤမင်းသားတွင် မိခင် မရှိပေ။ သူသည် ကျင်းဧကရာဇ်နှင့် နန်းတွင်းအစေခံမလေးတစ်ဦးတို့မှ မွေးဖွားလာသည့် ကလေးငယ်မျှသာ ဖြစ်၏။ သနားစရာကောင်းသော ထိုအစေခံမလေးမှာ သူ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ကလေးမွေးပြီးနောက်တွင် မတရား စွပ်စွဲခံရကာ အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဧကရာဇ်သစ်မျိုးမှာ အားလုံး၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် နန်းတွင်း ဝန်ကြီးများအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုစီမှ လူတစ်ယောက်စီကို အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့၏။ ဝန်ကြီးများအဖွဲ့၏ အကြီးအကဲမှာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ ဝန်ကြီးများအဖွဲ့သည် ကျင်းဧကရာဇ်သစ်ကို နိုင်ငံတော်အရေးကိစ္စများတွင် ကူညီပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းရှစ်ဂိုဏ်းကိုလည်း စည်းလုံးစေလိမ့်မည်။

သာမန်ပြည်သူများမှာလည်း တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြ၏။ လမ်းတိုင်း၊ လမ်းကြားတိုင်းတွင် အချိန်တိုင်း၌ ဤအကြောင်းကိုသာ ပြောနေကြသည်။ အခြေအနေများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြလေ၏။ အသိဉာဏ် အနည်းငယ် ရှိသူတိုင်း "မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် နန်းစွန့်ခြင်း" နှင့် "ဝန်ကြီးများအဖွဲ့" တို့၏ နောက်ကွယ်မှ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ကြပါသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုဆွေးနွေးမှုများမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်အသစ် တက်လာသော်လည်း သာမန်ပြည်သူတို့၏ ဘဝမှာ များစွာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။ တစ်ခုတည်းသော အကျိုးကျေးဇူးမှာ ပြည်သူများသည် နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော်၏ မြောက်ဘက် ကျူးကျော်မှုကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သလို၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အတွက် ကျွန် သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်သွားရမည်ကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ခြင်းပင်။

နောက်ထပ် တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အနောက်ပင်လယ်ဘုရင်မှာ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးခဲ့ပြီး အနောက်ပင်လယ် တပ်များလည်း လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။ မြောက်ပင်လယ်ဘုရင်သည် ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးသို့ လာရောက်ကာ ရှန်မိုထံတွင် သစ္စာခံခဲ့၏။ အရှေ့ပင်လယ်ဘုရင်မှာ နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော နတ်ဆိုးများနှင့် ရေမှော်အမြောက်အမြားကို စုစည်းကာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းရိုးတန်း၌ ရှန်မို၏ လက်ချက်ဖြင့် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။ ဤသည်နှင့်အတူ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ပင်လယ်လေးခုလုံးလည်း ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ပြင်ပကမ္ဘာမှ ဆူညံသံအားလုံး ရှန်မိုနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် အရှေ့ပင်လယ်၏ အထက်တွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ အရှေ့ဘက် အဝေးဆီသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့်တိုင် အရှေ့ပင်လယ်၏ အဆုံးကို မမြင်နိုင်သေးပေ။ ၎င်းမှာ ရေနှင့် ကောင်းကင် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့် အပြာရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးပင်လယ်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။

ရှန်မို၏ စိတ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားထစ်ချုန်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်း ကျမ်းစာထဲမှ ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့်အကြောင်း ဖော်ပြချက်များ ပေါ်လာသည်။ ယခင်က သူ၏ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်သဖြင့် ၎င်းကို မကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ နောက်ဆက်တွဲ အကြောင်းအရာများ အလိုအလျောက် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် မိမိရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဝိညာဉ်နန်းတော် တစ်ခုကို သွန်းလုပ်ရမယ်"

"ဝိညာဉ်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူတိုင်းရဲ့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူညီကြပေမယ့် တစ်ခုတော့ သေချာတယ်… ကြီးလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ"

"ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို သွန်းလုပ်ဖို့ ပထမဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အခိုင်အမာ ချရမယ်"

"အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ခွဲထုတ်ရမယ်… ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ရှည်မှုနဲ့ ကြိုးစားမှု လိုအပ်တဲ့ အလုပ်ပဲ"

ရှန်မိုက လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ သူ အခြေခံအုတ်မြစ် ချရန် ကြိုးစားကြည့်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်... တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကြိုးစားခဲ့သည့်တိုင် သူ တစ်လက်မခန့်ရှိသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုသာ ချနိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို တိုတောင်းလွန်းလှ၏။ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်နန်းတော်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးသည်ဟု ပြောကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဤအဆင့်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သက်တမ်းကုန်ခါနီး ကျင့်ကြံသူကြီးများကို အားကုန်သွားစေနိုင်လေ၏။

"ဟင်… ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး”

ရှန်မို ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလိုလို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်း၏ အထက်တွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေ၏။

"ဒါက နဂါးအိုကြီး နိုးလာတာပဲ”

ရှန်မို အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားပါတော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုအဖိုးကြီး နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။