အခန်း (၆၁-၆၃)

အခန်း (၆၁) - ဆင်းသက်ခြင်း

~ထိုကျောက်ခန်းအတွင်း၌ အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချနေသောသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ယွီလျိုစံအိမ်၏ အိမ်တော်ထိန်းကြီး လျူချင်ကုန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အပြင်ဘက်၌ ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓကျောင်းတော်မှ ဘုန်းကြီး ကျင်ကုန်း၊ 'သွေးရောင်စွန်း ရေဘဲဓား' လင်းဟုန်ရှတို့နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော 'လျူချင်ကုန်း' နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။

သူတို့ (၃) ယောက်သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ အခြားမည်သူမျှ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်း မရှိသည်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့၏။

ဤအကွာအဝေးအတွင်း၌ ကင်းလှည့်နေသူများမှာ 'သူတို့' (၃) ယောက်သာ ရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆုမိုသည် လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ၊ လေပြင်းတစ်ချက်သည် လျူချင်ကုန်း၏ ဆံပင်စများကို ပွတ်တိုက်ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

လျူချင်ကုန်းမှာ လန့်ဖျတ်သွားပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များသာ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

"မင်းတို့... မင်းတို့ ငါ့ကို ဆက်ပြီး ကစားချင်နေတုန်းပဲလား..."

သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ဆုမိုက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"အိမ်တော်ထိန်းလျူက ကျွန်တော်တို့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

"မင်းတို့က..."

လျူချင်ကုန်းသည် အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများမှာ အရင်က လူများနှင့် မတူသလို ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ သတိဝင်လာပြီး ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်၏။ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆိတ်သွား၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ အသံကို တိုးနိုင်သမျှ တိုး၍ မေးလိုက်လေတော့သည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့က ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

"အိမ်တော်ထိန်းလျူက မှတ်ဉာဏ် တိုလှချည်လားဗျာ"

လော့ကျန်းက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ပဲ အိမ်တော်ထိန်းလျူ ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို ယွီလျိုစံအိမ်ထဲကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလေ။ အခုကျမှ ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေရတာလဲ"

"...ငါ၊ ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို ခေါ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား..."

လျူချင်ကုန်းသည် ကပျာကယာပင် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ငါ ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ နှစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းတို့ကို စံအိမ်ထဲ ခေါ်လာနိုင်မှာလဲ"

"အင်း... အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

လော့ကျန်းသည် အံ့သြဟန် မရှိပေ။

"ရုပ်ဖျက်ပြီး အချိန်စောင့်တာ... ဒါ ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့် (၆) ပါးထဲက 'ကိုယ်ပွားအမိန့်' ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေပဲ"

"ကိုယ်ပွားအမိန့် ဟုတ်လား"

ဆုမိုက လော့ကျန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤလူသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို အလွန်အမင်း သိရှိနေသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

'ကိုယ်ပွားအမိန့် ဆိုတာက တကယ်တော့ ဝိညာဉ်ဝင်စားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီအမိန့်ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူက ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရွေးတယ်၊ အဲ့ဒီလူကို သေသေချာချာ အကဲခတ်တယ်၊ နေ့စဉ် အမူအရာ၊ အပြုအမူ အသေးစိတ်ကအစ အကုန်လုံးကို လေ့လာတယ်။ ပြီးရင် အဲ့ဒီလူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူအောင် တုပနိုင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သင်ပေးတာပေါ့။ အချိန်တန်ရင်တော့ မူလလူကို တိတ်တဆိတ် သတ်ပစ်ပြီး ရုပ်ဖျက်ကာ အဲ့ဒီလူ့နေရာမှာ အစားဝင်နေလိုက်တာပဲ။ ဒါကို ကိုယ်ပွားယူတယ်လို့ ခေါ်တာပဲ'

လော့ကျန်းက ရှင်းပြလိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

'ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်ကျင့်စဉ်ကို သုံးနေတဲ့ "လျူချင်ကုန်း" ကတော့ သွေးပြောင်းလဲခြင်းအမိန့်က ဖြစ်ရမယ်။ ဒီည သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကိုယ်ပွားအမိန့်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ မတူဘူး။ ကြည့်ရတာတော့ ကိုယ်ပွားအမိန့်က လူတစ်ယောက်က ရုပ်ဖျက်ထားပြီး သူက ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်'

ဆုမိုက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော လျူချင်ကုန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အိမ်တော်ထိန်းလျူ... ယွီလျိုစံအိမ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှာတွေ့သွားတာလဲ။ ပြီးတော့... 'ယွီလျို ဓားနှလုံးသား' လျူဆွေဖုန်းက အခု ဘယ်မှာလဲ"

နောက်ဆုံးမေးခွန်းမှာ ဆုမိုအတွက် အရေးကြီးဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ အာမခံတာဝန်နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့်ပင်။

လျူချင်ကုန်းသည်လည်း များစွာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူသည် အနားသို့ တိုးလာပြီး ဆုမို ပြသသော စာချုပ်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အမြန် ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူသည် စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါ... ဒါက... အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု... ဒီပစ္စည်းကို ပို့ပေးဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံ စွန့်စားလာခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်လှပါတယ်ဗျာ..."

ဆုမိုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ ကတိကဝတ်ဆိုတာ ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ဒါ ကျွန်တော် လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ပါ။ အိမ်တော်ထိန်းလျူ... အားနာစရာတွေ ခဏထားလိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို တိတ်တဆိတ် ရောက်လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါဦး။ ယွီလျိုစံအိမ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအထိ ရောက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ စံအိမ်သခင် လျူဆွေဖုန်းက အခု ဘယ်မှာ ရှိနေတာလဲ"

သူ၏ တာဝန်မှာ အချိန်မရှိတော့ပေ။

လျူချင်ကုန်းသည်လည်း ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်လေရာ ဆုမို၏ နောက်ခံကို သိရှိသွားပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ရှင်းပြလေတော့သည်။

"ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကတည်းက စခဲ့တာပါ..."

လျူချင်ကုန်း၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ဆုမိုနှင့် အခြားသူများသည် ယွီလျိုစံအိမ်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားကြလေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လက လျူဆွေဖုန်းသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိကာ အပြင်မှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရကြောင်း၊ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ရင်း နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်များကို အပြန်အလှန် ထုတ်သုံးခဲ့ကြကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

လျူဆွေဖုန်းသည် ယူချွမ် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခု၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး၊ ယူချွမ်ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်မှာမူ လျူဆွေဖုန်း၏ ဓားချက်ကို 'ကျုံးကျိ' အကြောတွင် အပြင်းအထန် ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် အင်အား မရှိတော့သဖြင့် လျူဆွေဖုန်းသည် စံအိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုညမှာပင် ရွှမ်ကျီတောင်ကြားရှိ 'ချန်မင်း' သခင်ကြီးထံသို့ အရေးပေါ်စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့လေသည်။

ထိုစာထဲတွင် သူနှင့် ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို အသေးစိတ် ရေးသားထားပြီး၊ သိုင်းလောကအတွင်း မငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သဖြင့် သတိထားရန် ချန်မင်းသခင်ကြီးအား သတိပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အိမ်၌ပင် ဒဏ်ရာကို ကုသနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယူချွမ် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး နက်နဲလွန်းလှသဖြင့် လျူဆွေဖုန်းသည် အခန်းတွင်း၌ လဝက်ခန့် အနားယူသော်လည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည် မကျန်းမာလာခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချန်မင်းသခင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

လျူဆွေဖုန်းသည် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း လောကရေးရာများကို စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးနေသော်လည်း၊ ချန်မင်းသခင်ကြီးကိုမူ ပေါ့ဆ၍ မရပေ။

သူ၏ ဒဏ်ရာ အခြေအနေကြောင့် လျူဆွေဖုန်းသည် ချန်မင်းသခင်ကြီးနှင့် သူ၏ တပည့်အား အခန်းတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် လျူချင်ကုန်းမှာ အခန်းအပြင်ဘက်၌ ရှိနေသဖြင့် အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို (၃) ယောက် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယူချွမ်ဂိုဏ်းသည် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လျူချင်ကုန်းသည် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသော်လည်း မတော်တဆ အဖမ်းခံလိုက်ရလေသည်။

တစ်ညအတွင်းမှာပင် ယွီလျိုစံအိမ်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ အထဲရှိ လူတိုင်းမှာလည်း ဤမြေအောက် လျှို့ဝှက်နေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

လော့ကျန်း ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤနေရာမှာ ယွီလျိုစံအိမ်၏ ဘိုးဘေးများ တည်ဆောက်ခဲ့သော နေရာ ဖြစ်၏။

သိုင်းလောက မုန်တိုင်းထန်ချိန်တွင် အရေးပေါ် ပုန်းခိုရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်တွင် အဖိုးတန် ဓားပေါင်းစုံကို ထားရှိခဲ့သည်။

အကယ်၍ ရန်သူများက ထိုဓားများကို လာရောက် လုယူမည်ဆိုပါက၊ ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်တွင် လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ စဉ်းစားမိမည် မဟုတ်ပေ။

'အန္တရာယ် အရှိဆုံးနေရာဟာ အဘေးကင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်တယ်' ဟူသော အတွေးဖြင့် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ်တော့လည်း ဤနေရာသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘေးကင်းခဲ့ပါသည်။

သို့သော်လည်း ယူချွမ်ဂိုဏ်းသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဤနေရာကို သိရှိသွားပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုပါ ရရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဤနေရာကို အနည်းငယ် ပြုပြင်လိုက်ပြီး ယူချွမ်ဂိုဏ်း၏ 'သွေးကန် မိစ္ဆာဂူ' အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြလေသည်။

လျူချင်ကုန်းက ဤနေရာအထိ အလေးအနက် ပြောပြပြီးမှ ဆက်ပြောလေသည်။

"စံအိမ်သခင်ကြီး အခု ဘယ်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူလည်း ဒီထဲမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်"

"ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားတွေ ပြောနေတာကို ကျောက်ခန်းထဲကနေ ရံဖန်ရံခါ ကြားရတတ်တယ်။ ဒီနေရာရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို စောင့်ကြပ်နေတယ် တဲ့"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ စံအိမ်သခင်ကြီး ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် မသိဘူး"

"နောက်ပြီး သူတို့ပြောတာ ကြားရသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က စံအိမ်သခင်ကြီး ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို သုံးပြီး... သိုင်းလောကက ကျင့်စဉ်ပစ္စည်း ကောင်းကောင်းလေးတွေကို မျှားခေါ်ခဲ့တယ် တဲ့..."

"အဲ့ဒီလူတချို့လည်း အနက်ပိုင်းမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်"

"ခင်ဗျားတို့ (၃) ယောက် ရှေ့ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အထူးသတိထားကြပါ"

"ပြီးတော့... ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စံအိမ်သခင်ကြီးကို ကယ်ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါရစေ။ လျူချင်ကုန်း တစ်ယောက် ခင်ဗျားတို့ကို တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး (၃) ကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလေတော့သည်။

အခန်းတွင်းနှင့် အပြင်တွင် လူများ ရှိနေကြသဖြင့် မည်သူမျှ ဝင်ရောက် တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုကဲ့သို့ အလေးအနက် ကျေးဇူးတင်မှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်မှ ဆုမိုက မေးလိုက်၏။

"အိမ်တော်ထိန်းလျူ... ခင်ဗျား ဒီနေရာရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို သိသလား”

အခန်း (၆၂) - ချန်မင်းလား

~လျူချင်ကုန်းသည် ဤနေရာ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားသူ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုအခြေအနေများကို ပုံဖော်ရေးဆွဲရန် အချိန်မရှိတော့သကဲ့သို့၊ ရေးဆွဲရန် ကိရိယာတန်ဆာပလာလည်း မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤလျှို့ဝှက်နေရာ၏ တည်ဆောက်ပုံကို နှုတ်ဖြင့်သာ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြနိုင်လေတော့သည်။

ဆုမိုက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သော်လည်း လျူချင်ကုန်းက ကပျာကယာပင် လက်ကာပြလိုက်၏။

"ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်ပါဗျာ။ သူရဲကောင်းလေးက အသက်နဲ့ရင်းပြီး စွန့်စားပေးနေတာပဲ။ တကယ်လို့ ယွီလျိုစံအိမ်ကြီး ဒီဘေးဆိုးကနေ လွတ်မြောက်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီကလူတွေအားလုံးက ခင်ဗျားကို တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတင်နေကြမှာပါ"

"အိမ်တော်ထိန်းလျူကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ ဒီမှာ ခဏလောက် ထပ်ပြီး သည်းခံပေးပါဦး။ ကျွန်တော် စံအိမ်သခင်လျူကို ကယ်ထုတ်နိုင်တာနဲ့ ခင်ဗျားကိုပါ တစ်ခါတည်း လာခေါ်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပါပြီဗျာ။ ဒါဆိုရင် သူရဲကောင်းလေးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ"

လျူချင်ကုန်းသည် အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြ၏။

လော့ကျန်းသည် လျူချင်ကုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆုမိုနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သော်လည်း အသံကို တိုးနိုင်သမျှ တိုး၍ ကပ်ပြောလိုက်၏။

"ဟေ့ကောင်လေး... အဲ့ဒီလူ ပြောတာတွေကို အကုန်လုံး ပုံမချလိုက်နဲ့ဦး"

"အို... စီနီယာက ဘာများ အကြံပေးချင်လို့လဲ"

ဆုမိုက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"လျူချင်ကုန်းက ယွီလျိုစံအိမ်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းလေ။ ဒီလိုလူမျိုးကို သတ်မပစ်ဘဲ နှစ်လလောက်အထိ အသက်ချမ်းသာပေးထားတယ်ဆိုတာက သဘာဝမကျဘူး"

"ဒုတိယအချက်ကတော့ သူက ဒီကျောက်ခန်းထဲမှာ ပိတ်မိနေတာလေ။ အပြင်ကိုလည်း ထွက်လို့မရဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်က သတင်းတွေကို ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် ကြားနေရတာလဲ"

"အဲ့ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုတော့ ဆန်းကြယ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ အမြဲ ခံစားနေရတယ်"

လော့ကျန်းက သူ၏ သံသယများကို ထောက်ပြလိုက်ရာ တွေးကြည့်လျှင် အတော်အတန် ယုတ္တိရှိလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ဆုမိုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာခါလိုက်၏။

"တကယ်လို့ သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်သာ ရှိခဲ့ရင် အခုနက အကျယ်ကြီး အော်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းထားခံရမှာလေ။ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ပတ်ချာလည်အောင် လိမ်နေပါ့မလဲ"

"အဲ... ဒါကတော့..."

လော့ကျန်း တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရလေသည်။ ဆုမို ပြောသည်မှာလည်း ပို၍ပင် ခိုင်လုံနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

လွယ်ကူသော နည်းလမ်း ရှိပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ခက်ခဲသော နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ပါမည်နည်း။

သူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

'ဒါပေမဲ့လည်း တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတုန်းပဲ'

ဆုမိုက လော့ကျန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဤလူသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော်လည်း ဆုမိုအနေနှင့် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုတော့ မရှိသေးချေ။

ယွီလျိုစံအိမ်၏ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ 'ဇီယန်အာမခံဌာန' ဟူသော အမည်ကို ပြောလိုက်စဉ်ကတည်းက ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓကျောင်းတော်မှ ဘုန်းကြီး ကျင်ကုန်း၊ လင်းဟုန်ရှနှင့် ဤ 'ရုပ်ဆိုးသော လူကြီးလူကောင်း' လော့ကျန်းတို့၏ အမူအရာများမှာ ထူးဆန်းနေခဲ့ကြသည်။

ယခုလည်း လော့ကျန်းက သူငယ်ချင်းဟောင်းကို လိုက်ရှာနေသည်ဟု ဆိုကာ စာတစ်စောင်ကို သက်သေအဖြစ် ကိုင်ဆောင်ထားပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်သို့ ရောက်လာပြီး အကျဉ်းသားများစွာကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူသည် သေသေချာချာ လိုက်လံရှာဖွေနေပုံ မပေါ်ပေ။

ထို့အပြင် သူသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို အလွန်အမင်း သိရှိနေပြန်သည်။

အနောက်တောင်ဒေသတွင် တစ်ခါမျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းအကြောင်းကို ဤ 'လူကြီးလူကောင်း' က မိမိအိမ်က ပစ္စည်းများကို ရေတွက်ပြနေသကဲ့သို့ မည်သို့လျှင် အသေးစိတ် သိနေနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုကိစ္စများကို စစ်ဆေးရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ဆုမို၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ လျူဆွေဖုန်းကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်လေသည်။ ဤအာမခံတာဝန်ကြီး ပြီးဆုံးသွားပါက သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ပြေပျောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

လော့ကျန်းအပေါ် သံသယများ ရှိနေသော်လည်း ထိုသူသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းနေသူတော့ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ပြဿနာ မရှာသရွေ့တော့ လွှတ်ထားပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူသည် လျူချင်ကုန်း ပြောပြထားသော လမ်းညွှန်ချက်များအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ လျူချင်ကုန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေလေသည်။

လော့ကျန်းပင်လျှင် မချိတင်ကဲ ရေရွတ်မိတော့သည်။

'ငါ တကယ်ပဲ သူ့ကို အထင်မှားခဲ့တာလား'

အတွင်းဘက်သို့ ပိုမို နက်နဲစွာ ဝင်ရောက်လာလေလေ၊ လူတို့၏ နှလုံးသွေးကို အသုံးပြုကာ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်နေသော ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ရလေလေ ဖြစ်သည်။

သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လျှင် တွဲလောင်းဆွဲထားခံရသူများမှာ အားလုံး သေဆုံးနေကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

တချို့မှာ အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်တော့သော်လည်း ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားအချို့က ထိုသူများ ချက်ချင်း မသေသွားစေရန် ဆေးဝါးများဖြင့် ပြုစုပေးနေကြသေး၏။

ထို့အပြင် ဤနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော သိုင်းသမားများမှာ အတွင်းသို့ ရောက်လေလေ၊ နာမည်ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏။

လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့် လော့ကျန်းသည် လူအများအပြားကို မှတ်မိသွားပြီး ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့အား စိတ်ထဲမှနေ၍ သတင်းပေးနေလေသည်။

'ဝိဇ္ဇာငယ် ချူရှုန်း'၊ 'လေပြေနီ ပေရှောင်'၊ 'မြေခွေးမ ဟူဆန်းညင်း' စသည့် တစ်ကိုယ်တော် သိုင်းပညာရှင်များသာမက...

ပိုင်ယွီဂိုဏ်း၏ သခင်လေးနှင့် လင်းရှောင်ဓားဆောင်၏ ဂိုဏ်းသားငယ်တို့ပါ ဤနေရာ၌ အကျဉ်းကျနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းသို့ ပိုမို ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ဟိန်းထွက်နေသော ဆဲဆိုသံများကို ကြားလာရ၏။

ထိုသူများမှာ အကြောပိတ်ခံထားရသဖြင့် သိုင်းပညာကို အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ၊ ခံပြင်းချက်များကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲနေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုဆဲဆိုသံများကြားမှ ဆုမိုသည် နောက်ထပ် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြန်၏။

ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသူများထဲတွင် ယွီလျိုစံအိမ်သို့ လာလည်သူများသာမက၊ မူလက ရွှမ်ကျီတောင်ကြားသို့ ဦးတည်လာသူများလည်း ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လမ်းခရီး၌ အဖမ်းခံရပြီး ယွီလျိုစံအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဆုမို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝင်လာသော်လည်း သူတို့ (၃) ယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုမူ ပို၍ပင် သတိထားလိုက်ကြ၏။

ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်နေသော တပည့်များမှာ ပြင်ပကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ သွေးကန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသဖြင့် လှည့်စားရန် လွယ်ကူသော်လည်း...

ကင်းလှည့်နေသော ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများကိုမူ လှည့်စားရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ (၃) ယောက်စလုံးမှာ ကိုယ်ဖော့ပညာ ကျွမ်းကျင်ကြပြီး အမှောင်ရိပ်ကို အသုံးချကာ ရန်သူကို လျှပ်စီးပမာ တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသဖြင့် လမ်းခရီးတွင် တစ်ယောက်မျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လျူချင်ကုန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ဧရာမ ကျောက်ခန်းကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

ဤနေရာကို မူလက ဘာအတွက် အသုံးပြုခဲ့သနည်းဆိုသည်မှာ ဆုမိုအတွက် ပဟေဠိပင် ဖြစ်၏။

လျူချင်ကုန်းပင်လျှင် ဤအချက်ကို ရှင်းမပြခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်၌ အခန်းအလယ်တွင် ရှိနေသော ဧရာမ အိုးကြီးတစ်လုံးကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအိုးကြီး၏ အောက်တွင် မီးများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေ၏။ ထင်းမီးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ခြောက်ကပ်နေသော လူသေအလောင်းများဖြင့် တိုက်ကျွေးနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အသည်းမည်းလက်ဝါးသိုင်းကြောင့် ခေါင်းများ ဆွဲနုတ်ခံထားရသော အလောင်းများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာ၌ မီးစာဖြစ်ကုန်ကြရတော့၏။

အိုးကြီး၏ အတွင်း၌မူ လတ်ဆတ်သော သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး၊ ထိုသွေးများကြားတွင် သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော လူတစ်ယောက်သည် မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ နာကျင်လှသော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုသူသည် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်နေခြင်းလား ၊ သို့မဟုတ် နှိပ်စက်ခံနေရခြင်းလား ဆိုသည်မှာ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထိုသူမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် ဆုမိုက လော့ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"စီနီယာ... ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်နဲ့ဆိုရင် ဒီလူက စံအိမ်သခင်လျူ ဖြစ်နိုင်လား"

လော့ကျန်းသည် ခက်ခဲနေပုံပေါ်ပြီး သေသေချာချာ အကဲခတ်နေလေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ဟုတ်တာ မဟုတ်တာထက် ဒါက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ သွေးတွေက ပွက်ပွက်ဆူနေတာတောင် လူက နူးမသွားဘူးဆိုကတည်းက ထူးဆန်းနေပြီ။ သူ့ကို အရင်ဆုံး ဖမ်းချုပ်ပြီးမှပဲ ရှင်းကြတာပေါ့"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဆုမိုသည် တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားပြီး ယန်ရှောင်ယွင်ကို ဆွဲကာ သူ့ကျောနောက်သို့ ပို့လိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အိုးထဲရှိ လူသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ "ဝုန်း" ခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ သွေးအိုးကြီးထဲမှ ခုန်ထွက်လာလေသည်။

သူ၏ လက်ဝါးများသည် သွေးရောင်လက်သည်းများအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆုမိုရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာ၏။

"ဒါ သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ် လက်သည်းပဲ။ သတိထား.."

လော့ကျန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ပစ်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားအသွင် ရုပ်ဖျက်ထားသဖြင့် ယပ်တောင်မှာ ဝတ်စုံအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေရာ ချက်ချင်း ထုတ်ယူ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် အချိန်ဆွဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ဆုမိုသည် လက်ကို ဝင့်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်သို့ လက်သီးဖြင့် ခုတ်ပိုင်း တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

'လုံရှန်း နတ်ဘုရား' စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုလက်သီးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သွေးရောင်လက်သည်းများနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွား၏။

အသံအုပ်အုပ် တစ်ချက်နှင့်အတူ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။

ဆုမိုသည် ခြေလှမ်းကို ကျကျနန နင်းလိုက်ပြီး လက်သီးများကို မနားတမ်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထဲတွင် လက်သီးရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

လေးလံလှသော လက်သီးရိပ်များနှင့် ထက်မြက်လှသော သွေးရောင်အလင်းတန်းများသည် အဆက်မပြတ် လိမ်ယှက်နေကြသည်။

အပေါ်နှင့်အောက်၊ ရှေ့နှင့်နောက် တိုက်ခိုက်ရင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အချီ (၁၀) ကျော် အပြန်အလှန် လဲလှယ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်တွင် သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ် လက်သည်း၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဆုမိုသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် (၉၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် အားစိုက်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ မိမိ၏ အတွင်းအားသာ လုံလောက်လျှင် တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းအားက သူ့ကို ဒဏ်ရာ မပေးနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ထိုအခါမှ သူ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး လက်သီးချက်များကို ပိုမို ပြင်းထန်စေလိုက်၏။

သူသည် ဆုတ်ခွာနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ လက်သီးရိပ်များ အားလုံးကို တစ်မှတ်တည်းတွင် စုစည်းကာ သွေးရောင်လက်သည်းများကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်သီးသည် ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားစဉ်မှာပင် လော့ကျန်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရပ်ပါဦး... ဒါ ချန်မင်း သခင်ကြီးပဲ"

ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကြားတွင် လက်မှတ်ရန် ဆိုသည်မှာ မည်သူမျှ မတတ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဆုမို တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် 'လုံရှန်း နတ်ဘုရား' ကို စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ရာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အတွင်းအား (၈၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ထိုလူသည် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ဝေါ့ခနဲ အန်ချလိုက်ရလေတော့သည်။

အခန်း (၆၃) - သွေးကျွန်

~"ချန်မင်း သခင်ကြီး ဟုတ်လား"

ဆုမိုသည် ထိုလူအား လက်သီးဖြင့် အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားအောင် ထိုးနှက်လိုက်ပြီးနောက်၊ လော့ကျန်းဘက်သို့ ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျား သေသေချာချာ မြင်လိုက်တာလား... မှားဖို့ မရှိဘူးနော်"

"ခုနကတော့ သူ့မျက်နှာမှာ သွေးတွေနဲ့မို့ ငါလည်း ဘယ်မှတ်မိပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ ခုနက တိုက်ပွဲမှာ အတွင်းအား လေဟုန်ကြောင့် သွေးစွန်းတာတွေ အကုန် လွင့်ထွက်သွားတော့မှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတာ။ ဒီလူက ရွှမ်ကျီတောင်ကြားက တာအိုဆရာကြီး ချန်မင်း အစစ်ပဲဟ"

လော့ကျန်းသည်လည်း အံ့အားသင့်နေပုံရပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ချန်မင်း သခင်ကြီးက ဘာလို့ ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို အစုံအလင် တတ်နေရတာလဲ"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားသော ချန်မင်း သခင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည် ထရပ်လိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးဆွဲရုပ်တစ်ခုအလား တောင့်တင်းနေပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသော်လည်း လူသားတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်အရိပ်အယောင် အစအနမျှပင် မတွေ့ရချေ။

သူသည် မိမိရရှိထားသော ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား တစ်ချက်မျှ တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆုမိုရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

"တောက်... ယုတ်မာလိုက်တဲ့ ကောင်တွေ"

လော့ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားရ၏။

"သူတို့က ချန်မင်း သခင်ကြီးကို 'သွေးကျွန်' အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လုပ်နေကြတာပဲ"

ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လှုပ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်မင်း သခင်ကြီးသည် အခြားသူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကိုသာ ပစ်မှတ်ထားကာ သည်းကြီးမည်းကြီး တိုက်ခိုက်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ လက်သည်းချက်များမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ထက်မြက်လှပြီး 'သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်' အတွင်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

တကယ်လို့သာ ဆုမိုက ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်မည်ဆိုလျှင် လွယ်ကူသော်လည်း၊ ချန်မင်း သခင်ကြီး၏ ထူးဆန်းသော အခြေအနေကြောင့် လက်လွတ်စပယ် မလုပ်ရဲဘဲ ဖမ်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းကိုသာ အာရုံစိုက် ရှာဖွေနေရ၏။

သို့သော် အချီအနည်းငယ် အပြန်အလှန် လဲလှယ်ပြီးနောက်တွင်မူ ဆုမို သတိပြုမိလိုက်၏။ ချန်မင်း၏ တိုက်ကွက်များမှာ ပြင်းထန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ အလွန်ပင် တောင့်တင်းနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တိုက်ကွက်တစ်ခု ပြီးသွားလျှင် နောက်တစ်ခုမှာလည်း အပြောင်းအလဲ မရှိဘဲ ပုံသေကားချပ်အတိုင်းသာ ဖြစ်နေ၏။

ဆုမို စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်၏။ သူသည် 'အသည်းကွဲ လက်သီး' ကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ 'နေမင်းကြီးကို ဖြန့်ကျက်သော လက်ဝါးသိုင်း' သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်၏။ ချန်မင်း၏ နောက်ထပ် တိုက်ကွက်တစ်ခု ရောက်လာချိန်တွင် ဆုမိုသည် အပေါက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ထိုသူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ လက်ချောင်းဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အရေးကြီးသော အကြောများကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကိုယ်ကို ယိမ်းနွဲ့ကာ ထိုသူ၏ ကျောနောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လည်ပင်းကို အတင်းဖိကာ မြေကြီးပေါ်သို့ မှောက်ရက်သား ပြုတ်ကျသွားစေ၏။

ချန်မင်း သခင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်းတော့ မရှိတော့ပေ။

ထိုအခါမှ လော့ကျန်းသည် အနားသို့ တိုးလာပြီး ချန်မင်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အခြား အရေးကြီးသော အကြောများကို ထပ်မံ ပိတ်ဆို့လိုက်ရာ၊ ထိုသူမှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။

"အဘိုးကြီးက အသက်ကြီးပေမဲ့ အရိုးက တော်တော်မာတာပဲ။ သရဲလည်းမဟုတ်၊ လူလည်း မဟုတ်တဲ့ ဘဝကြီးနဲ့တောင် ရင်ဆိုင်ရတာ တကယ်ကို လက်ဝင်တယ်"

လော့ကျန်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ သူ သွေးကျွန်အဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား မပြောင်းလဲသေးဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ မူလ 'ရူယီအတွင်းအား' တွေပါ ထွက်လာမှာ"

ဆုမိုက လော့ကျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

" 'သွေးကျွန်' ဆိုတာ ဘာလဲဗျ"

လော့ကျန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီးမှ ရှင်းပြလေသည်။

"ငါ မင်းကို အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်မလား။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းမှာ အပိုင်း (၂) ပိုင်း၊ အလံ (၃) ခုနဲ့ အမိန့် (၆) ခု ရှိတယ်ဆိုတာလေ။ အဲ့ဒီ အမိန့် (၆) ခုကတော့ ဝိညာဉ်လိုက်အမိန့်၊ ဝိညာဉ်ခေါ်အမိန့်၊ ကိုယ်ပွားအမိန့်၊ သွေးပြောင်းလဲခြင်းအမိန့်၊ သွေးလောင်အမိန့်နဲ့ သွေးခဲအမိန့် တို့ပဲ"

"ရှေ့က သုံးခုကတော့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ မတူကြဘူး။ ကိုယ်ပွားအမိန့်အကြောင်းတော့ ငါ ပြောခဲ့ပြီးပြီပေါ့"

"နောက်က သုံးခုကတော့ 'ယူချွမ်ကျမ်း' ထဲမှာ ပါတဲ့ သိုင်းပညာ သုံးမျိုးနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပဲ"

"အဲ့ဒါတွေက သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်၊ သွေးလောင်ကျင့်စဉ်နဲ့ သွေးခဲပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း ကျင့်စဉ် တို့ပဲ..."

"ဒီမိစ္ဆာသိုင်းတွေက တစ်ခုချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ အာနိသင်တွေ ရှိကြပေမဲ့ ဘုံတူညီချက် တစ်ခုကတော့... ယူချွမ်ကျမ်းထဲက ထူးဆန်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး လူရှင်တစ်ယောက်ကို လူလည်းမဟုတ်၊ သရဲလည်းမဟုတ်၊ အရှင်လည်းမဟုတ်၊ အသေလည်းမဟုတ်တဲ့ 'သွေးကျွန်' အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တာပဲ"

"သွေးကျွန် ဖြစ်သွားပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့က သခင်ဖြစ်သူရဲ့ အမိန့်ကို လုံးဝ နာခံရတော့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မူလသိုင်းပညာတွေကိုတော့ ဆက်ပြီး တတ်မြောက်နေတုန်းပဲ။ အပြုအမူတွေကအစ အရင်ကအတိုင်းပဲ မကွဲပြားဘူး"

"တစ်ခုပဲ ရှိတာက... သွေးကျွန်ရဲ့ ဘေးမှာ သခင်ဖြစ်သူ အမြဲ ရှိနေရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကြိုးမပါတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လိုပဲ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေက တောင့်တင်းနေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဆိုရင် လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"

"သွေးကျွန် ပြုလုပ်တဲ့ အဓိက ဖြစ်စဉ်ကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ချန်မင်း သခင်ကြီးရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင် သူ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးနေတာ သိသာတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် သွေးကျွန် အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားဖို့က အချိန်ပဲ လိုတော့တာပဲ"

ဆုမိုသည် ခံပြင်းစိတ်ဖြင့် သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် သွေးကျွန်အကြောင်း ကြားရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

သိုင်းလောကတွင် ထူးဆန်းသော အတတ်ပညာများစွာ ရှိလေသည်။ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များ ဖြစ်၏။ ယင်တောင်သားများ ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားယောင် ဆောင်ခြင်း အတတ်ပညာတွင် ပို၍ပင် ကျွမ်းကျင်ကြသေးသည်။

တချို့ဂိုဏ်းများဆိုလျှင် လူရှင်များကို ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းများဖြင့် သွေးပူလေ့ကျင့်ပေးတတ်ကြ၏။

လူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုကာ အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်စက်ပြီး၊ ထိုသူ၏ စိတ်ခံစားချက်များနှင့် နာကျင်မှုများကို တိုက်စားပစ်ကာ လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်ကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူများသည် နာကျင်မှုကို မသိ၊ စိတ်ခံစားချက် မရှိတော့ဘဲ၊ ခြေလက်များ မရှိလျှင်ပင် အသေခံတိုက်ခိုက်ကြပြီး ပေးထားသော အမိန့်ကို မယိမ်းမယိုင် ဆောင်ရွက်ကြလေသည်။

၎င်းကို 'ရှင်နေသော သစ်သားရုပ်' ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

သို့သော်လည်း ထိုနည်းလမ်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် မီးဖြင့် အကုန်တိုက်ဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ထိုဂိုဏ်းမှာလည်း မြေမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲရတော့၏။

ယူချွမ်ဂိုဏ်းသည် တုန်းချန်မြို့၏ အရှေ့ဘက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် မည်သူမျှ မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ ရပ်တည်နေနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် သူတို့သည် သာမန်ဂိုဏ်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဂိုဏ်း၏ အဖိုးတန် ရတနာ ဖြစ်သော 'ယူချွမ်ကျမ်း' ထဲတွင် မည်မျှပင် ဆန်းကြယ်သော သိုင်းပညာများ ပါဝင်နေပါစေ၊ ဆုမို နားလည်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ...၊

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ချန်မင်း သခင်ကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ"

သူသည် ဤနေရာသို့ အသက်နှင့်ရင်းပြီး တိုးဝင်လာခဲ့သည်မှာ ချန်မင်း သခင်ကြီးအတွက် မဟုတ်ပေ။ လျူဆွေဖုန်းကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ လျူဆွေဖုန်း၏ ခြေရာကိုပင် မတွေ့ရဘဲ ချန်မင်း သခင်ကြီးကိုသာ အစအန မရှိဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လော့ကျန်းသည်လည်း ဤမေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ချေ။ သူသည် ချန်မင်း၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ အတွင်းအားများ ထည့်သွင်းပေးလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းမြောက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

"သူ့ကိုယ်ထဲက သွေးပြောင်းလဲခြင်း အတွင်းအားတွေကို ငါ ပြန်ထုတ်ပေးလို့ ရတယ်ဟ။ ဒီအဘိုးကြီး တစ်ယောက် သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ဘယ်လောက်တောင် ခံနေရလဲ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုတွေ ပြိုလဲတော့မယ့် အချိန်မှာ ငါတို့ ရောက်လာတာ ကံကောင်းသွားတာပဲ။ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားရင်တော့ ကယ်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည် ချန်မင်း သခင်ကြီးကို ထူမလိုက်ပြီး ကျောပေါ်သို့ လက်ဝါးတင်ကာ အတွင်းအားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထည့်သွင်းပေးလေတော့သည်။

ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ယန်ရှောင်ယွင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ခုနက ချန်မင်း သခင်ကြီး တိုက်ခိုက်လာစဉ်မှာ ဆုမိုသည် သူမအား နောက်သို့ ဆွဲပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကပျာကယာ ဝင်ရောက်မကူညီဘဲ ငွေလှံကို အသင့်ပြင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

လျူချင်ကုန်း ပြောခဲ့သလိုပင် ဤနေရာ၌ အင်အားကြီး ပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ဆုမို တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာ ဆုမိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သော်လည်း၊ ပေါ့ဆမှု တစ်စွန်းတစ်စကပင် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားနိုင်သည်ကို ယန်ရှောင်ယွင် သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘေးမှရပ်ကာ ရန်သူကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခု သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိကြောင်း အချက်ပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဆုမို၏ မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းနေဆဲပင်။

သူသည် ချန်မင်း သခင်ကြီးအား နောက်တစ်ကြိမ် စေ့စေ့စပ်စပ် ထပ်မံ အကဲခတ်လိုက်၏။

သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သတိကြီးစွာ ထားခဲ့ကြသဖြင့်... လူဝှက်ထားနိုင်သော နေရာတိုင်းကို စစ်ဆေးပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ နောက်ဆုံးနေရာပင် ဖြစ်သော်လည်း လျူဆွေဖုန်းကိုမူ မတွေ့ရပေ။

ထို့ကြောင့် လျူဆွေဖုန်းသည် ယွီလျိုစံအိမ်တွင် ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

လျူချင်ကုန်း ပြောသည်မှာ လွန်ခဲ့သော လဝက်က ချန်မင်း သခင်ကြီးသည် လျူဆွေဖုန်းကို တွေ့ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအခန်းထဲရှိ ဓားရာများမှာလည်း ယခုတိုင် ဓားချီများ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ယခုမူ လျူဆွေဖုန်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေပြီး၊ ချန်မင်း သခင်ကြီးမှာမူ ဤနေရာ၌ သွေးကျွန်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းခံနေရတော့၏။

ရွှမ်ကျီတောင်ကြားမှ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သူမှာ မည်သူနည်း ဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

ယင်တောင် သရဲဘုရင်သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကပင် ဖုန်းဟွီတောင်ရှိ ရွှမ်ကျီတောင်ကြားသို့ လာရောက်ရန် ဖိတ်ကြားလွှာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လက လျူဆွေဖုန်းသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် စံအိမ်သို့ ပြန်လာကာ စာတစ်စောင် ရေးသားပြီး ရွှမ်ကျီတောင်ကြားသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်…။

သို့ဆိုပါက... ထိုမတိုင်ခင်ကတည်းက ရွှမ်ကျီတောင်ကြားမှာ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီလား။

အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ချန်မင်း သခင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးရောင်မြူများ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဘေးသို့ အလိုလို ဆန့်ထွက်သွားပြီး လက်ဝါးများမှတစ်ဆင့် သွေးပြောင်းလဲခြင်း အတွင်းအားများမှာ အထပ်ထပ် အခါခါ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအတွင်းအားဆိုးများမှာ လုံးဝ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရေနစ်နေသူတစ်ယောက် အောက်ဆီဂျင် ရလိုက်သကဲ့သို့ အသက်ကို ဝအောင် တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက်၊ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ”