အခန်း (၇၀-၇၂)

အခန်း (၇၀) - အရေးကြီးသော အချိန်၌ ကွပ်ကဲခြင်း

~ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းများ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

အနက်ရောင်သွေး ရေစီးကြောင်း... အရာအားလုံး ပေါင်းစည်းခြင်း... ဒါက ဟန်ပြသက်သက် မဟုတ်‌ပေ။

တကယ်တမ်းတော့ ဒီသိုင်းကွက်က အစွမ်းအနည်းငယ် ရှိပုံတော့ ပေါ်ပါသည်။

သို့ရာတွင်၊... ဒါက တကယ့်ပြဿနာ ဟုတ်ရဲ့လား။

အခြားသူတွေအနေနှင့် လက်နက်ဆန်းတွေ၊ သိုင်းကွက်ဆန်းတွေကို အားကိုးကြသော်လည်း၊ ဒီသိုင်းကွက်၏ စွမ်းအားက အံ့မခန်းလောက်အောင် ကြီးမားနေတာတော့ အမှန်ပင်။

သို့ရာတွင်၊ ဆုမိုလို လူမျိုးကို ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာနိုင်ဦးမည်လဲ။ သူက အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ပြီး၊ 'သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်' ဆိုတာကိုတောင် အမှုမထားဘဲ အနိုင်ယူသွားခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။

ချန်မင်းသခင်ကြီး ကိုယ်တိုင်သာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေမည် ဆိုလျှင်တောင်၊ ဒီသိုင်းကွက်ကို ရင်ဆိုင်သည့် အခါ အစွမ်းကုန် သတိထားရမှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင်... အခုအခြေအနေက ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား တော်တော်များများ သေဆုံးသွားပြီးသော အချိန် ဖြစ်၍၊ ဒီသိုင်းကွက်၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို ထုတ်မသုံးနိုင်လိုက်တာလည်း ပါလေ၏။

အကယ်၍သာ လျူချင်ကုန်းက အခြေအနေမကောင်းတာကို စောစောစီးစီး ရိပ်မိပြီး၊ မျှော်စင်အောက်က ဂိုဏ်းသားတွေကိုပါ ခေါ်ထုတ်ပြီး ဒီသိုင်းကွက်ကို သုံးလိုက်မည် ဆိုလျှင်... ချန်မင်းသခင်ကြီး ငယ်ရွယ်စဉ် အချိန်ကလို စွမ်းအားမျိုး၊ သို့မဟုတ် လျူဆွေဖုန်း ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလျှင်တောင်မှ၊ သူတင်ကိုယ်တင် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ရလဒ်က ဘယ်လိုထွက်လာမလဲ ဆိုတာကို မပြောတတ်ပေ။

သို့သော်... ဒါတွေက စိတ်ကူးသက်သက် အတွေးတွေသာ ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့တွင်မူ ဆုမိုက သူတို့အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ထိုအတွေးများ၊ ခန့်မှန်းချက်များထက် များစွာ သာလွန်နေပါသည်။

သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာတော့သည်။

'ဒီခေတ် လူငယ်တွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ...'

ဆုမိုသည် လျူချင်ကုန်းကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်မင်းသခင်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... ဒီနေရာကို ခင်ဗျားကို ခဏအပ်ခဲ့ပါရစေ... ကျွန်တော် ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့ပါမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ၊ ယန်ရှောင်ယွင်ကလည်း သူ့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူမ၏ မေးခွန်းက တိုတောင်းသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဒီလူရဲ့ စွမ်းအားက အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်... သွေးပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားကို အားကိုးပြီး ဗိုလ်ကျနေတာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းအားက သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေတော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း စံအိမ်၏ အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော တိုက်ခိုက်သံများ ရပ်စဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအစား ပိုးကောင်လေးများနှင့် ငှက်ကလေးများ၏ အသံများကို ပြန်လည်ကြားလာရပြီ ဖြစ်ရာ၊ ရန်သူများ မရှိတော့ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

"ယူချွမ်ဂိုဏ်းက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ကင်းပုန်းဝပ်နေခဲ့မှာ သေချာတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ရှင်းလင်းသွားပုံရတယ်... ဟို 'လော့ကျန်း' ဆိုတဲ့လူ ပျောက်သွားတာကလည်း ဒီကိစ္စနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်"

ဆုမိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီလူတွေက ပြတ်ပြတ်သားသား သတ်ဖြတ်တတ်ရုံသာမကဘူး... စစ်မြေပြင်ကိုပါ သန့်ရှင်းရေး လုပ်သွားကြတယ်... ခြေရာလက်ရာ လုံးဝ မကျန်စေရဘူး... ဒီလောက် စေ့စပ်သေချာတာ တကယ် အံ့သြစရာပဲ"

"တကယ်လို့ ဒီကိစ္စက 'လော့ကျန်း' နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုရင်... ဒီလူကို လျှော့တွက်လို့ မဖြစ်ဘူးနော်"

ယန်ရှောင်ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သတိပေးလိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ နောက်ခံအစစ်အမှန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဲလွန်စတချို့တော့ ကျွန်တော် ရထားပါတယ်"

ဆုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"သဲလွန်စတွေက ရှင်းနေပေမယ့် ယဲ့ယီချန်ကို တွေ့လိုက်ရမှ ကျွန်တော် သတိထားမိတာ... အခုမှ လာပြောနေရင်လည်း သိပ်နောက်ကျသွားသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့လေ"

"ဪ... ပြောပါဦး... ဘယ်သူများလဲ"

"ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူးဗျ... အရင်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်... ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် ရွှမ်ကျီတောင်ကြားကို သွားဖို့ လူစုရဦးမယ်... မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာမခံခရီးစဉ်က ကြန့်ကြာနေတာ ကြာလှပြီ... ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။ ဆုမို ယုံကြည်မှု ရှိနေသမျှ သူမအတွက် လုံလောက်ပါသည်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း သူမက အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုအချိန်ထိ ဆုမို၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ပြီး သူမ ပို၍ပင် စိတ်ချယုံကြည်လာမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်ဘက်သို့ အချိန်မဆွဲဘဲ ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသများ လွှမ်းမိုးနေကြသည်။

ချန်မင်းသခင်ကြီးသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြပြီးဖြစ်ရာ၊ လူအုပ်ကြီးသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်း၏ ယုတ်မာမှု၊ အရှက်မဲ့မှုနှင့် ရက်စက်သော အကြံအစည်များကို ဝိုင်းဝန်း ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြတော့သည်။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်း လှမ်းပြောလိုက်၏။

"လူစွမ်းကောင်းဆု ပြန်လာပြီဟေ့"

"လူစွမ်းကောင်းဆု... ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ယုတ်မာမှုက အကန့်အသတ် မရှိဘူးဗျ... ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ဖြစ်နေပြီ... ကျုပ်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"ဟုတ်တယ်... ယူချွမ်မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ရက်စက်တယ်ဆိုတာ ကျုပ်ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ... သူတို့က ဒီအနောက်တောင်ဒေသကို တိတ်တဆိတ် ရောက်လာပြီး ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ထားနေကြတာ... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ရင် ခဏလေးအတွင်းမှာ ဒီဒေသတစ်ခုလုံး သွေးပင်လယ် ဝေတော့မယ်ဗျ"

"လူစွမ်းကောင်းဆုက သိုင်းပညာ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသလို၊ ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားတဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုလည်း ရှိပါတယ်... ဒီနေ့ ကျုပ်တို့ လွတ်မြောက်လာတာ ခင်ဗျားကြောင့်ပါ... အခု ကျုပ်တို့အားလုံးမှာ ခွန်အားတွေ ရှိနေပေမယ့် ဘယ်လို အကောင်းဆုံး အသုံးချရမလဲ ဆိုတာ မသိကြဘူး... လူစွမ်းကောင်းဆု လမ်းညွှန်ပေးတာကို ကျုပ်တို့ စောင့်မျှော်နေပါတယ်ဗျာ"

တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်ပြောကြရင်း အားလုံး၏ မျက်လုံးများက ဆုမိုထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့က ဆုမိုကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်လိုသည့် သဘော သက်ရောက်နေလေသည်။

ဆုမို ကိုယ်တိုင်လည်း အံ့သြသွားပြီး ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။

"နေကြပါဦးဗျာ... စိတ်အေးအေးထားကြပါ... ကျွန်တော်က သြဇာအာဏာ သိပ်မရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခေါင်းဆောင် လုပ်ရဲမှာလဲ... ချန်မင်းသခင်ကြီး ရှိနေတာပဲ... သခင်ကြီးရဲ့ စီစဉ်မှုကိုပဲ ကျွန်တော်အားလုံး လိုက်နာသင့်ပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး၏ အကြည့်များက ချန်မင်းသခင်ကြီးထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။

ချန်မင်းသခင်ကြီးက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်၏။

"လူငယ်လေးဆုက သိပ်နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ... လူငယ်လေးဆုသာ အသက်အန္တရာယ်ကို မငဲ့ဘဲ ဒီနေရာကို စွန့်စားဝင်ရောက်မလာခဲ့ရင်၊ ဒီအချိန်လောက်ဆို ကျုပ်လည်း အဆိပ်မိပြီး သေနေလောက်ပြီ"

သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"အခု ယူချွမ်ဂိုဏ်း ကြံစည်နေတဲ့ ကိစ္စက ကျုပ်တို့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတဲ့ သူတွေအားလုံးက နောက်ခံတွေ မတူကြပေမယ့်၊ ကျုပ်တို့အားလုံးက ဒီအနောက်တောင်ဒေသ သိုင်းလောကရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ"

"ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသလိုပေါ့... ငှက်သိုက်မှောက်ရင် ဥမကွဲဘဲ မနေဘူး တဲ့... အခုအချိန်ဟာ ယူချွမ်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိသေးတယ်... မြွေတစ်ကောင်က ခေါင်းမပါဘဲ မသွားနိုင်ဘူး တဲ့... လူငယ်လေးဆုက သတ္တိရော၊ ဉာဏ်ပညာပါ ပြည့်စုံသလို၊ ကျုပ်တို့ကိုလည်း ဒုက္ခတွင်းထဲကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်... ဒီအချိန်မှာ ကျုပ်တို့ လိုက်နာရမယ့် အစီအစဉ်ကို လူငယ်လေးဆု ချမှတ်ပေးတာက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ... ကျုပ်တို့အားလုံး သေချာပေါက် လိုက်နာပါ့မယ်"

ဤစကားများသည် ဆုမိုကို အလွန်မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမို ခဏမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ချန်မင်းသခင်ကြီးကို ကယ်တင်ပြီးချိန်တွင်၊ သခင်ကြီး၏ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချပြီး ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်မှ သိုင်းသမားများကို မိမိ၏ မဟာမိတ်များ ဖြစ်လာစေရန် သူ ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။

သိုင်းလောက၏ မုန်တိုင်းများသည် ပြင်းထန်ပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။ ရေစီးကြောင်းထဲတွင် ပါဝင်နေသော အင်အားစုများကို အသုံးမချနိုင်ပါက၊ မိမိကိုယ်ခန္ဓာ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားလျှင်ပင် သံမှိုမည်မျှ ရိုက်သွင်းခံနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူ့တွင် ထိုအကြံအစည် ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ... ချန်မင်းသခင်ကြီးက သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းပင်။

ထို့အပြင် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့အားလုံးက ဤအဆိုပြုချက်ကို သဘောတူနေကြကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါကလည်း ဆုမို လမ်းတစ်လျှောက် တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းကြောင့်လည်း ပါသည်။ ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီးနောက်၊ 'လျူချင်ကုန်း' ကို လက်သီးဖြင့် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် တတ်နိုင်သမျှ သန်မာလေ ကောင်းလေပင်။ ထိုမှသာ သူတို့ ပိုမို ယုံကြည်မှု ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမို၏ နောက်တွင် ရပ်နေရင်း သူမ၏ ရှေ့မှ အမျိုးသားကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အတိတ်က ပုံရိပ်နှင့် ယခု ဆုမိုကို ထပ်တူချ၍ မရတော့။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ ကွေးညွတ်သွားပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ ဆုမိုကို နေရာပေးလိုက်လေသည်။

ဆုမိုသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာတွေနဲ့ သိုင်းလောက မိတ်ဆွေအပေါင်းတို့... ကျွန်တော်က ဗဟုသုတ နည်းပါးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်မို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ မဝါကြွားရဲပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားနေတဲ့အတွက်၊ အချိန်ဆွဲနေတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းက ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲက အခြေအနေကို ပိုပြီး ခန့်မှန်းရခက်စေပါတယ်"

"ဒါကြောင့်... အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ယုံကြည်မှု ပေးအပ်လာမှတော့... ဒီည ကျွန်တော် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ တာဝန်ယူပါရစေ"

"ကောင်းတယ်ဟေ့"

ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အချိန်မှာ တာဝန်ယူရဲတာက ကိုယ့်တာဝန်ကို မရှောင်လွှဲခြင်းပဲ"

"လူငယ်လေးဆု... ကျုပ်တို့ကို လမ်းညွှန်ပေးပါ"

"ကျုပ်တို့အားလုံး ခင်ဗျားစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်"

ရှိနေကြသော သိုင်းသမားများမှာလည်း မြှောက်ပေးရတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆုမိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်... အခု ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာ သုံးခု ရှိပါတယ်"

"ပထမအချက်က ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကုသပေးဖို့ပါ... ကျုပ်တို့ထဲမှာ ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်မှာ အကြာကြီး အဖမ်းခံခဲ့ရသူတွေ ပါသလို၊ အခုလေးတင် တိုက်ပွဲပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ခဲ့သူတွေလည်း ပါပါတယ်... ဒဏ်ရာရထားသူတွေ မနည်းဘူး... အချိန်မဆွဲဘဲ အရေးပေါ် ကုသပေးရပါမယ်"

"ဒုတိယအချက်က စစ်ကူလွှတ်ဖို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ဒါကို စိတ်မြန်လက်မြန် လုပ်လို့မရဘူး... ကျွန်တော်တို့က မဆင်မခြင် ဝင်သွားရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မကယ်နိုင်တဲ့အပြင်၊ ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ မိတ်ဆွေတွေကိုပါ အန္တရာယ် ပေးသလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

"တတိယအချက်က... အကူအညီ တောင်းခံဖို့ပါ... ယူချွမ်မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဒီအနောက်တောင်ဒေသကို အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ ရောက်လာတာ သေချာတယ်...ကျွန်တော်တို့က ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်မှာ လူအများကြီး ဖမ်းမိခဲ့ပေမယ့်၊ အသာစီးရမယ်လို့ တပ်အပ်မပြောနိုင်သေးဘူး... ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲ ဆိုတာကို သေချာ ဆွေးနွေးရဦးမယ်ဗျ... ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲက ရန်သူတွေ သတိထားမိသွားမယ့် သတင်းပေါက်ကြားမှုမျိုး မရှိစေရဘူး... လုံးဝ စိတ်ချရအောင် သေချာ စီစဉ်ရမယ်”

အခန်း (၇၁) - ဖိတ်ကြားချက်

~ဆုမို တင်ပြခဲ့သော အချက် သုံးချက်သည် ရိုးရှင်းသယောင် ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ လုံးဝ မရိုးရှင်းလှပေ။

ပထမအချက် ဖြစ်သော ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသခြင်းသည် အလွယ်ကူဆုံးဟု ထင်ရသော်လည်း အရေးအကြီးဆုံး အချက်ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကသားများ ဆိုသည်မှာ "တစ်ဖက်သားက ကိုယ့်ကို တစ်ပေလောက် လေးစားရင်၊ ကိုယ်က တစ်ပြန်လောက် ပြန်လေးစားတတ်ကြသူများ" ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင်၊ အားလုံးက ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဆုမို၏ ဦးဆောင်မှုအောက်၌ စုစည်းနေကြသည်။ အကယ်၍ ဆုမိုက သူတို့၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့မည် ဆိုပါက၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သစ္စာဖောက်မှုများနှင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဒဏ်ရာရရှိထားလျှင် လှုပ်ရှားသွားလာရာ၌ အဆင်မပြေမှုများ ရှိလာနိုင်ပြီး၊ အဖွဲ့တစ်ခုလုံး၏ ခရီးကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယွီလျိုစံအိမ်တွင် ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး စီစဉ်ပေးနိုင်သူမှာ ယွီလျိုစံအိမ်၏ အိမ်တော်ထိန်းအစစ် 'လျူချင်ကုန်း' သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆုမိုသည် ထိုအချက်သုံးချက်ကို ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ ပထမဦးဆုံး တာဝန်အဖြစ် လျူချင်ကုန်းကို ခေါ်ထုတ်ကာ ယွီလျိုစံအိမ်တွင် လက်ရှိ လူဦးရေ မည်မျှရှိသည်ကို စစ်ဆေးခိုင်းသည်။ ထို့နောက် ရေနွေးကြိုမည့်သူ၊ ထမင်းချက်မည့်သူများကို တာဝန်ခွဲဝေပေးပြီး၊ သိုင်းပညာနှင့် မရင်းနှီးသူများကို ဆေးဝါးများ သွားရောက်ယူဆောင်ခိုင်းကာ သိုင်းသမားများ၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်၊ ပတ်တီးစည်းပေးစေခဲ့သည်။

သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူများကမူ ယွီလျိုစံအိမ်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် စုဝေးပြီး ကျန်ရှိသော အချက်နှစ်ချက်ကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးကြလေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ စစ်ကူလွှတ်ရန် ဖြစ်သည်။

ဆုမို ပြောခဲ့သလိုပင်၊ မဆင်မခြင် စိတ်မြန်လက်မြန်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားပါက အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်။ ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲမှ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများသည် သေဆုံးသွားကြသည် မဟုတ်ပေ။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင်ပင် ပြင်းထန်သော အစီအမံများ ရှိနေမှန်း သိသာနေပြီး၊ တောင်ကြားထဲမှ လူများ၏ ဘေးကင်းရေးကို မည်သူမျှ အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိ။

ဤအချက်သည် ဆုမိုအတွက် အထူး စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် လျူဆွေဖုန်းကို သွေးကျွန်ပြုလုပ်ရန် ဖမ်းဆီးထားခြင်း ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ ရန်သူများကို သတိပေးသလို ဖြစ်သွားပါက မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အမှားအယွင်းမရှိသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲရန် လိုအပ်လေသည်။

ထိုအစီအစဉ်အတွက် အားလုံး၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် လုပ်အားကို ပေါင်းစပ်ရန် လိုအပ်သည်။

တတိယအချက်မှာ ပို၍ ခက်ခဲလေသည်။

အကူအညီ တောင်းခံရာတွင် အဝေးမှလူများကို ခေါ်၍ မရနိုင်။ "အဝေးက ရေနဲ့ အနီးကမီးကို ငြှိမ်းလို့မရဘူး" ဆိုသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် ယွီချင်းတောင်နှင့် နီးစပ်ပြီး လက်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိသော အင်အားစုများကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် 'ပိုယွီဂိုဏ်း'၏ သခင်လေးက ဦးစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ဂိုဏ်းသို့ စာပို့ကာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို စစ်ကူခေါ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းလေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားရန် အလွန် အရေးကြီးသည်။

ယူချွမ်ဂိုဏ်းသည် အနောက်တောင် ဒေသတွင် အခြေကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု မည်မျှ ကျယ်ပြန့်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ဆက်သွယ်ရေးတွင် အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ပါက ဒုတိယအစီအစဉ်သည် သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး၊ ရလဒ်ကို ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သေချာစွာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြရသည်။

ဤအချက်သုံးချက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေကြသဖြင့် ယွီလျိုစံအိမ်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးသည် တစ်ညလုံး စည်ကားနေတော့သည်။

မိုးလင်းရန် နာရီအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည့် အချိန်ရောက်မှ အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပတ်တီးစည်းသင့်သူများကို စည်းပေးပြီး၊ ဆေးသောက်ထားသူများသည် ဆေးစွမ်းပြစေရန် တရားထိုင်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သူ အချို့သည် အနားယူချိန်မရှိဘဲ၊ စာများနှင့် တံဆိပ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယွီလျိုစံအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ သူတို့သည် အနီးအနားဝန်းကျင်မှ အကူအညီများ ရယူရန် တာဝန်ယူသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြခြင်းနှင့် ကြားဝင်ညှိနှိုင်းခြင်းများကို သူတို့၏ တာဝန်အဖြစ် ထားရှိလိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အတူတူ အနားယူနေကြစဉ်၊ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာကြသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆုမိုက တိတ်ဆိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခန်းမထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လူအချို့က သူတို့ထွက်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သော်လည်း၊ ဆုမိုတို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အရေးမလုပ်ကြဘဲ နားလည်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ကြကာ အနားယူခြင်းကိုသာ ဆက်လက် ပြုလုပ်ကြလေသည်။

...

...

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်သည် အချိန်မဆွဲဘဲ ခန်းမဆောင်ကြီးမှ ထွက်လာပြီး ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်ဘက်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က အနည်းငယ် နားမလည်စွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော်လည်း၊ ဆုမို၏ ပိုင်းဖြတ်ထားပုံကို မြင်ရသဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အစောပိုင်း တိုက်ပွဲဖြစ်စဉ်က စိန်သေးလူထူး ချူရှောင်၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် တံခါးမကြီးမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ပြီး၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော တံခါးပေါက်တွင် ခေါင်းပြတ်များ တန်းစီ ချိတ်ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုခေါင်းပြတ်တန်း၏ ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုသူသည် အရပ်ပုပြီး ဆံပင်ပါးပါး၊ ရုပ်ရည် အရုပ်ဆိုးကာ လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ ယပ်တောင်ကို ဖြန့်လိုက်သောအခါ "လူကြီးလူကောင်းဆိုတာ ကျောက်စိမ်းလိုပဲ" ဟူသော စာလုံးကြီး လေးလုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ရှင်လား"

ယန်ရှောင်ယွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဆုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"တကယ်ပဲ... ဒါ ခင်ဗျား တမင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုပဲ"

"ဪ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ကျုပ်က ဘယ်အရာကိုမှ အကြွင်းအကျန် မရှိစေရဘူး ဆိုတဲ့ လူစားမျိုးပါ... ဘယ်တုန်းကများ သဲလွန်စ ချန်ထားခဲ့ဖူးလို့လဲဗျာ"

"အပြစ်အနာအဆာ ကင်းတဲ့သူက အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရင်... အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိလို့ပဲ... အခု ခင်ဗျား ဒီမှာ လာရပ်နေတာက အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်ပဲပေါ့"

ဆုမိုက ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

"ပြီးတော့ အဲဒီ သဲလွန်စက ခင်ဗျား ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

'လော့ကျန်း' ၏ ရှေ့တွင် နာမည်စာရင်း တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးကျင်ကုန်း။

သွေးရောင်စွန်း ရေဘဲဓား လင်းဟုန်ရှ။

အဆိပ်လက် စာပေပညာရှင် ယဲ့ယီချန်။

အကျည်းတန်လူကြီးလူကောင်း လော့ကျန်း။

လက်သီးဘုရင် ဝမ်တိုင်ဟိန်း။

သံမဏိသွေး အာမခံဌာနမှ ယန်ရှောင်ယွင်။

ဇီယန် အာမခံဌာနမှ ဆုမို။

လင်ယွဲ့ နန်းတော်မှ ဝေ...

"ဟားဟားဟား"

'လော့ကျန်း' က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဇီယန်အာမခံဌာနက မင်းလက်ထက်ရောက်ရင် ပျက်စီးတော့မယ်လို့ လူတိုင်း ပြောကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆုမိသားစုကနေ မင်းလို လူစားမျိုး ထွက်လာမယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မထားခဲ့ကြဘူး... ကဲ... သခင်မလေးယန်ရော သဘောပေါက်ပြီလား"

ယန်ရှောင်ယွင် ဒီနေရာကို စရောက်တုန်းက ဒီနာမည်တွေကို မတွေ့ခဲ့ပေ။

ယခု တွေ့လိုက်ရသောအခါ အစပိုင်းတွင် နားမလည်သော်လည်း၊ သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ပြီး အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး"

"အဆိပ်လက် စာပေပညာရှင် ယဲ့ယီချန်က လော့ကျန်းကို လာရှာတာ... ဒါပေမဲ့ ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်ထဲက လူတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး... အတူတူ ရောက်လာတဲ့သူတွေကို အစဉ်လိုက် ရေးထားတာ"

"ယဲ့ယီချန်က ပြောတယ်... လော့ကျန်းက စောစောစီးစီး ရောက်နှင့်နေပြီတဲ့... တကယ်လို့သာ အဲဒါ အမှန်ဆိုရင် သူတို့က ဘာကိစ္စ လော့ကျန်း နာမည်ကို နှစ်ခါ ထွင်းထားကြမှာလဲ"

"သူ့နာမည် ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတော့... အချက်နှစ်ချက် ရှင်းသွားပြီ"

"ပထမအချက်က... ဒါဟာ လော့ကျန်း ယွီလျိုစံအိမ်ကို ပထမဆုံး လာတာပဲ"

"ဒုတိယအချက်က... ယူချွမ်ဂိုဏ်းက ဒီလော့ကျန်း အတုမှန်း မသိဘူး"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

'လော့ကျန်း' က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဆက်ပြောပါဦး"

"ယူချွမ်ဂိုဏ်းက လော့ကျန်း အတုမှန်း မသိဘူးဆိုရင်... ဘာဖြစ်လို့ ဒီည ကျုပ်တို့ကြားထဲမှာ လူတစ်ယောက် ပိုနေရတာလဲ"

"ယူချွမ်ဂိုဏ်းက ဒီလူဟာ လင်ယွဲ့နန်းတော်က ဝေ မျိုးနွယ်မှန်း သိရင်... ဘာလို့ နာမည်အပြည့်အစုံ မသိရမှာလဲ... နာမည်အပြည့်အစုံ အစား မျိုးရိုးနာမည်တစ်ခုတည်း ချန်ထားခဲ့တာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အောင် လုပ်ထားတာပဲ"

"ဒါကြောင့်... ဒီနာမည်ကို တကယ်တမ်း ချန်ထားခဲ့တာက ခင်ဗျားပဲ... ဒါ ခင်ဗျား တမင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သဲလွန်စပဲ"

ယန်ရှောင်ယွင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

"မိန်းကလေးဝေ... ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီပဲ"

ဆုမို ဘာကြောင့် သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီး ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်ဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့ရသည်ကို သူမ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသခြင်းသည် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုကို ပြသခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သေချာပေါက် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမိုက ထိုသဘောထားကို နားလည်သဖြင့် ယခင်က မတွေ့ဖူးသေးသော မိန်းကလေးဝေနှင့် တွေ့ဆုံရန် သူမကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား"

'လော့ကျန်း' က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"သခင်လေးယန်က ဖြတ်ထိုးဉာဏ် ကောင်းသားပဲ... ခေါင်းဆောင်ဆုက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပါပဲရှင်... ဝူတောက်ယိုရဲ့ သား အသုံးမကျတဲ့ ကောင်က ရှင်တို့ရှေ့မှာ ရှက်သင့်တာပေါ့... သူက နည်းနည်းတော့ သတ္တိရှိသား... ညစ်ပတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ မသုံးလို့သာပေါ့... မဟုတ်ရင် ကျွန်မ သူ့ကို တရားသဖြင့် ရှင်းပစ်လိုက်လို့ ရနေပြီ"

ပြောရင်းနှင့် သူမ၏ အသံမှာ အမျိုးသမီးအသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ သပ်လိုက်ရာ လူရေခွံမျက်နှာဖုံး ကွာကျလာသည်။

ဤလူရေခွံမျက်နှာဖုံးသည် အလွန် လက်ရာမြောက်လှပြီး၊ ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် အပြစ်အနာအဆာမရှိ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မျက်နှာဖုံးကို ခွာလိုက်သောအခါ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များ ဖားလျားကျလာပြီး၊ အေးစက်သော်လည်း လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

"လင်ယွဲ့နန်းတော်က ဝေဇီယီ ပါ... ရှင်တို့နှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... အရင်က ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ ရှိခဲ့လို့ ရိုင်းသလို ဖြစ်သွားရင်... ဒီနေရာကနေပဲ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်"

သူမက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဦးခေါင်းကို မြေကြီးနှင့် ထိလုမတတ် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၇၂) - လက်ဆောင်မွန်

~ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ဝေဇီယီ၏ ကြီးမားသော ဂါရဝပြုမှုကို လက်ခံရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြသဖြင့် ဘေးသို့ အသီးသီး ရှောင်ဖယ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝေဇီယီသည် ဆက်၍ ဦးညွှတ်မနေတော့ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

ဤမိန်းကလေးသည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး၊ လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ယွီလျိုစံအိမ်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် လူကြီးလူကောင်း သဏ္ဍာန် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ဆုမိုက သူမကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"နောက်ထပ် သဲလွန်စတစ်ခု လွတ်သွားပြန်ပြီ"

အစောပိုင်းက သူတို့ သုံးယောက်သား ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်ကို စုံစမ်းရန် ပူးပေါင်းခဲ့စဉ်၊ ကင်းလှည့်နေသော ဂိုဏ်းသားအချို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ်က 'လော့ကျန်း' သည် အရိုးကျုံ့ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းပြန်လှန် အသုံးပြုကာ အရပ်ကို တစ်ပေခန့် ရှည်ထွက်အောင် လုပ်ပြခဲ့သည်။ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုလုပ်ရပ်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသဖွယ် အံ့မခန်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း၊ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့... တကယ်ရော တစ်ပေလောက် ရှည်ထွက်လာတာ ဟုတ်ရဲ့လား။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ဝေဇီယီသည် အရိုးကျုံ့ကျင့်စဉ်ကို ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ မူလအရပ်အမောင်းအတိုင်း ပြန်နေလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့တိုင်၊ 'လော့ကျန်း' က အတုအယောင် ဖြစ်နေမှန်း ဘယ်သူက ကြိုသိနိုင်မည်လဲ။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အချက်လေးကို ဘယ်သူက သတိထားမိပါမည်နည်း။

ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်နှင့်အတူ ယွီလျိုစံအိမ် အပြင်ဘက်ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းနေစဉ်၊ သူ့ကိုယ်သူ 'ပွဲပြီးမှ ရောက်လာတဲ့သူ' ဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားသောကြောင့်လည်း ပါဝင်လေသည်။

"ဟားဟား"

ဝေဇီယီက ရယ်မောလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါရှင်... အရိုးကျုံ့ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်သုံးပြီး အရပ်ရှည်အောင် လုပ်လို့ရတယ် ဆိုပေမယ့်၊ အသားတွေ အရိုးတွေ ဆွဲဆန့်ရတဲ့ ဝေဒနာက သာမန်လူတွေ ခံနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးရှင့်... ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက အနာအကျင် ကြောက်တတ်တော့ အဲဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူးလေ"

"ဒါဆိုရင်... ယွီလျိုစံအိမ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ချထားတဲ့ ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကင်းပုန်းတွေကို လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က ရှင်းလင်းလိုက်တယ် ဆိုတဲ့သဘောလား"

ယန်ရှောင်ယွင်က ဝေဇီယီကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

ဝေဇီယီက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်၏။

"လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ မဟုတ်ဘူး... ဝေမိသားစုရဲ့ တပည့်တွေပါ"

"ဝေမိသားစု တပည့်တွေ..."

ဆုမိုသည် ထိုစကားလုံးကို ပါးစပ်ထဲတွင် ရေရွတ်ရင်း လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ လက်အောက်တွင် မည်သူကများ ကိုယ့်မူရင်းဇစ်မြစ်ကို ဖယ်ရှားပြီး 'ဝေမိသားစု' ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို တပ်ရဲပါမည်နည်း။

ယန်ရှောင်ယွင်လည်း ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဝေဇီယီကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

"မိန်းကလေးဝေက ကျွန်မတို့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာဖို့ ဘာတွေများ အကြီးအကျယ် ကြံစည်ထားတာလဲ မသိဘူး"

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပါ"

ယန်ရှောင်ယွင်၏ မေးခွန်းက ဝေဇီယီအတွက် မဆန်းသော်လည်း၊ ဝေဇီယီ၏ အဖြေကမူ ယန်ရှောင်ယွင်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဟုတ်လား"

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဆုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"မိန်းကလေးဝေက တော်တော် အကျပ်ရိုက်နေပုံပဲ... ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ စွန့်စားတော့မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့... ဇီယန်အာမခံဌာန ဆိုတာက နာမည်မကြီးတဲ့အပြင်၊ ကျွန်တော်ကလည်း အရေးမပါတဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်လေး တစ်ယောက်ပါ... ယန်ရှောင်ယွင်က သံမဏိသွေး အာမခံဌာနရဲ့ သခင်မလေး ဆိုပေမယ့်၊ ခင်ဗျားကို ကူညီနိုင်လောက်တဲ့အထိ စွမ်းရည်ရှိလို့လား"

"ခေါင်းဆောင်ဆုက သိပ်နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ"

ဝေဇီယီက ရယ်မောလိုက်၏။

"လောလောဆယ်မှာ ခေါင်းဆောင်ဆုက နာမည်မကြီးသေးဘူး ဆိုတာတော့ ထားပါတော့... ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ နာမည်က မွန်းတည့်နေမင်းကြီးလို တောက်ပမလာရင်တောင်၊ သေချာပေါက် ရေပန်းစားလာမှာပါ"

"ပြီးတော့... သံမဏိသွေး အာမခံဌာနရဲ့ သခင်မလေး ယန်..."

"အဲဒီ ရာထူးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်မ ရှင်နဲ့ လက်တွဲလုပ်ချင်စရာ ကောင်းနေပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက သခင်မလေးယန် စိတ်ဝင်စားလောက်တဲ့ အပေးအယူမျိုး ကျွန်မမှာ မရှိတာပါပဲ"

ယန်ရှောင်ယွင်က ဝေဇီယီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်... မိန်းကလေးဝေဆီမှာ ခေါင်းဆောင်ဆု စိတ်ဝင်စားမယ့် အပေးအယူမျိုး ရှိနေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့"

ဝေဇီယီက ယန်ရှောင်ယွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဆုမိုဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။

သူမ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်ရာ၊ ဆုမိုက ရယ်မောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးဝေ... ပြောချင်တာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါဗျာ"

"ကောင်းပါပြီ"

ဝေဇီယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"လော့ရှားမြို့က လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲမှာ ခေါင်းဆောင်ဆု လုပ်ကြံခံရဖူးတယ် မဟုတ်လား... ခေါင်းဆောင်ဆုလို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူက ဒါဟာ ဝူချန်ဖုန်းရဲ့ လက်ချက်လို့ ယုံကြည်နေမယ် မထင်ဘူး"

"ပြောရခက်သားပဲ"

ဆုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဝူချန်ဖုန်း မဟုတ်ရင်တောင်မှ၊ ဝူတောက်ယိုက သူ့သားအတွက် လမ်းခင်းပေးတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေးဝေ ကိုယ်တိုင်က ဝူတောက်ယိုကို သံမဏိသွေး အာမခံဌာနနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ချင်လို့ လုပ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"

"ဟားဟားဟား"

ဝေဇီယီက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ဆုက ဒီလိုပြောထွက်မှတော့... တကယ်လို့ ဝူတောက်ယိုသာ ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ သေချာပေါက် နားလည်မှာပါ... သွေးနဂါးလှံ ယန်ရီဇီက သူ့ရဲ့ သားမက်လောင်းဖြစ်တဲ့ ရှင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဘောမကျဘူးလို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်နေသလို၊ ဝူချန်ဖုန်းကိုလည်း သခင်မလေးယန်နား ကပ်ခွင့်ပေးထားတယ် ဆိုပေမယ့်..."

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝေဇီယီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယန်ရှောင်ယွင်က ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

ဝေဇီယီ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... ခြေလှမ်းတစ်သောင်းလောက် နောက်ဆုတ်ပြီး တွေးကြည့်ကြရအောင်... ဂိုဏ်းချုပ်ယန်က ခေါင်းဆောင်ဆုကို တကယ်ပဲ မုန်းတီးနေတယ် ဆိုပါစို့... ဒါပေမဲ့ မိသားစုနှစ်ခုကြားက သံယောဇဉ်က ရှိနေတုန်းပဲလေ... ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ သစ္စာရှိ မိတ်ဆွေဟောင်းရဲ့ သားကို သူများလက်နဲ့ သတ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်... ဒီသတင်းထွက်သွားရင် ကြားလို့ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"သွေးနဂါးလှံ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်"

"ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ခံစားချက်တွေကို ဘေးဖယ်ပြီး အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တောင်... ဂိုဏ်းချုပ်ယန်က ဒီလောက် အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး"

"တကယ်လို့ ဝူတောက်ယိုက ဂိုဏ်းချုပ်ယန်နဲ့ ပူးပေါင်းချင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ... ဒါက တစ်ဖက်လူကို မတရားမှု ကျူးလွန်အောင် တွန်းပို့သလို မဖြစ်နေဘူးလား"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝေဇီယီက ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒီအဖြေကို သဘောကျရဲ့လား"

"လက်ခံနိုင်ပါတယ်"

ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပါတယ်"

ဝေဇီယီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံး သိထားသင့်တာက... ဒီကိစ္စဟာ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်... ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ကျွန်မလည်း ဒီကိစ္စထဲ ပါဝင်ပတ်သက်မိသွားတယ်"

"အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး ဘာညာဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ မပြောတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောချင်တယ်..."

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ကူညီ စုံစမ်းပေးနိုင်ပါတယ်... ဒါဟာ ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရဲ့ အစပေါ့..."

"ဪ..."

ဆုမိုက ဝေဇီယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆို မိန်းကလေးဝေက ဒီကိစ္စကနေ အလွယ်တကူ ရုန်းထွက်ချင်တယ် ဆိုတဲ့သဘောလား"

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝေဇီယီက ခေါင်းခါလိုက်၏။

"လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် (၈) ယောက်ထဲမှာ ဝူတောက်ယို အပြင်၊ ကျွန်မရဲ့ အဘိုးလည်း ဒီကိစ္စကနေ မလွတ်ကင်းနိုင်ဘူး... ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြဖို့အတွက်... ခေါင်းဆောင်ဆုအတွက် လက်ဆောင်လေး တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်"

"ဘာလက်ဆောင်လဲ"

"ဆောင်းဦးမိုးစက်၊ ဝိညာဉ်လိုက်ပွဲ၊ ညဉ့်နက်ဥက္ကာပျံ..."

ဝေဇီယီက သူမ၏ ယပ်တောင်ကို 'ဖြောင်း' ခနဲ ခေါက်လိုက်၏။

"ဥက္ကာပျံဓား... ကျန့်မင်"

ခုနစ်ပါးအစွန်းရောက်ခန်းမ၏ ဓားသခင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သတင်းပေးမှုကို ရရှိပြီးနောက် ဆုမို၏ ခရီးစဉ်ကို သိရှိသွားကာ လမ်းခုလတ်မှ ဖြတ်တောက်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဓားသခင်ကို သတင်းပေးခဲ့သူမှာ... ထျန်းယွီမြို့၏ မြို့သခင် ဟွာချန်ယွီ၏ လက်ရုံး၊ 'ဥက္ကာပျံဓား' ကိုင်ဆောင်သူ ကျန့်မင် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"မိန်းကလေးဝေဆီက ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါလား"

ဆုမိုက ဝေဇီယီကို တွေးတွေးဆဆ ကြည့်လိုက်၏။

ဝေဇီယီက ပွင့်လင်းစွာပင် ပြောလိုက်၏။

"လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ခုနစ်ပါးအစွန်းရောက်ခန်းမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေဆိုတာ... လျှို့ဝှက်ချက်လို့ ပြောလို့တောင် မရပါဘူး"

ဆုမို ဤစကားကို ရာနှုန်းပြည့် ယုံကြည်သည်။

ခုနစ်ပါးအစွန်းရောက်ခန်းမသည် ဂိုဏ်းဂဏ ကင်းရှင်းပြီး မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းနှင့်မျှ မပတ်သက်ဘဲ ရပ်တည်နေသည် ဆိုသော်လည်း...

ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ကြီးထွားခွင့် ပေးထားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။

သူတို့၏ အတွင်းပိုင်းတွင် သူလျှိုများ၊ မျက်လုံးများနှင့် နားများကို စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တကယ်တမ်း တစ်ခုခုကို သိချင်သည် ဆိုပါက အလွန် လွယ်ကူသော ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

ဝေဇီယီက ဆက်ပြောသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အဲဒီညက သိုင်းလောက ခရီးကြမ်းမှာ ဓားသခင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပဲ... ထျန်းယွီမြို့ထဲက 'ဆောင်းဦးမိုးစက်၊ ဝိညာဉ်လိုက်ပွဲ၊ ညဉ့်နက်ဥက္ကာပျံ' ဆိုတဲ့လူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်... မြို့သခင်ဟွာ ဒေါသအကြီးအကျယ်ထွက်ပြီး မြို့အနှံ့ ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး"

"နောက်ဆုံးတော့... အဲဒီလူ ကျွန်မလက်ထဲ ရောက်လာတာပဲ"

"ခေါင်းဆောင်ဆု လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့... အဲဒီလူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် လာအပ်ပါ့မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမို၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့အပြင်... ဒီကိစ္စကို သိတဲ့လူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိသေးလဲ"

"... တစ်လောကလုံး သိပြီးသားပါ"

ဝေဇီယီက ပါးစပ်ကို ကာ၍ ပြုံးလိုက်လေသည်။