လရောင်အောက်က ဓားသမား
Vol. 26 Ch. 259
ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ရှိသည့် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ မြို့တစ်မြို့ အတွင်းရှိ သာမန်လူများနှင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ပိတ်လှောင်ကာ အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် အစီအရင်တစ်ခု ခင်းကျင်းရန်မှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးရသလောက်ပင် လွယ်ကူလှသည်။
အစီအရင်ကြီး အသက်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းမပေါ်ရှိ သာမန်လူများမှာ ဘာမှမသိဘဲ ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် အန္တရာယ်ကို ပိုမိုအာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသည့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာမူ မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
“လခွမ်း... ဒါက အသေပိတ်အစီအရင်ပဲ...”
“ယောင်ချီက ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးနှစ်ယောက် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်တာကိုတော့ နားလည်နိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အပိုင်းကိုပါ အသက်သွင်းလိုက်ရတာလဲ။ ထွက်ပြေးနေတဲ့သူက ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်လည်း မဟုတ်လောက်ဘူး...”
“ချီးပဲ... ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ဦးနှောက်က ဘာလို့ ဒီနေ့မှ ဒီကို လာခဲ့မိပါလိမ့်...”
လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများက အသက်ကို အမြတ်နိုးဆုံးသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ချင်းယွန်ဘုံထဲ ရှင်သန်နိုင်ရန် မျက်စိကို အမြဲဖွင့်၊ နားကိုအမြဲစွင့်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။ ယခု အခြေအနေမဟန်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အချို့က အစီအရင်၏ အစွန်းဆီသို့ တိုးကပ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဆိုလျှင် မြေလျှိုးအတတ်ကို သုံးပြီး မြေအောက်ထဲသို့ပင် ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။
ယွိလင်းနှင့် ယွိချွမ်တို့က အောက်ဘက်မှ တုံ့ပြန်မှုများကို သတိပြုမိသော်လည်း မစိုးရိမ်ကြပေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဆိုသည်နှင့် ၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်ကောင် တစ်ကောင်ပင် လွတ်ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“တန်ပိုင်... နင် ဒီမြို့ထဲမှာ ရှိနေတာကို ငါသိတယ်...” သူတော်စင် ယွိလင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း လူအုပ်ထဲကနေ ထွက်လာဖို့ ငါ အသက် သုံးရှိုက်စာ အချိန်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ရှေ့ဆုံးမှာရှိတဲ့ ဒီလူတွေကို စပြီးတော့ သတ်ပစ်မယ်။”
သူက ရှေ့တွင်လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော သတိလစ်နေသည့် သာမန်လူများကို လက်ညှိုး ထိုးပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် ခုနက အသံလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် မူးမေ့နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ မြေပြင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ရစ်ပတ်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချက် လှုပ်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပေလိမ့်မည်။ မြို့တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဖိအားက လူတိုင်း၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ အသက်ရှူရန်ပင် သတိထားပြီး အားစိုက်နေရသည်။
“အသက် တစ်ရှိုက်...” ယွိလင်း၏အသံမှာ ရေခဲထက်ပင် အေးစက်နေ၏။
လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မယုံနိုင်ကြပေ။
ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေက သူတော်စင်များက အပြစ်မဲ့တဲ့ သာမန်လူတွေကို တကယ် သတ်တော့မှာလား...
သို့သော် ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မှော်ရတနာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ယွိလင်း၏ နာမည်ဆိုးမှာ ကျော်ကြားလှသည် မဟုတ်ပါလား။
အကယ်၍ လူတစ်သောင်း ပူးပေါင်းလျှင်ပင် မီးတောက်ထဲ တိုးဝင်သည့် ပိုးဖလံများကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သတ္တိရှိသူ အနည်းငယ်က တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း သူတို့၏ အဖော်များက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဆွဲထားကြသည်။
“မင်း ငါတို့ကိုပါ အသေခံခိုင်းချင်နေတာလား...”
လူအုပ်ကြားထဲတွင် တန်ပိုင်က ခေါင်းမော့လိုက်၏။ သူက တိမ်တိုက်များအထက်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေသည့် ယောင်ချီသူတော်စင်များကို နာကျည်းမှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ဒါဟာ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေပေါ့။ ကျင့်ကြံသူအားလုံး အိပ်မက်မက်ကြတဲ့ ဖြောင့်မှန်တဲ့ ဂိုဏ်းကြီးလေ။ အခုတော့ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို ဖမ်းဖို့အတွက် မြို့တစ်မြို့လုံးက အပြစ်မဲ့ သာမန်လူတွေကို သတ်ဖြတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေကြပြီ။
“အသက် နှစ်ရှိုက်...”
ယွိလင်း၏လက်ချောင်း အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွား၏။ နွယ်ပင်များမှာ ပိုမို တင်းကျပ်လာသည်။
သတိလစ်နေသူများ နိုးလာကြပြီး နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ငိုသံမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံ့သွားသည်။ သူ့အမေက ကလေးကို ကာကွယ်ရန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း နွယ်ပင်များက ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။
သူ နောက်ထပ် စောင့်မနေနိုင်တော့ပေ။
တန်ပိုင်က မိမိကြောင့် မြို့တစ်မြို့လုံး သေဆုံးသွားမှာကို ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ အစီအရင် ခင်းထားသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် လမ်းလည်းမရှိတော့။
သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ထွက်ကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ မုတ်ဆိတ်အတုကို ခွာချလိုက်ပြီး ဆံပင်ထုံးကို ဖြေချလိုက်သည်။ သူ၏ ဆံနွယ်နက်များမှာ လေထဲ လွင့်ပျံ့သွား၏။ သူ၏အေးစက်သော မျက်ဝန်းများက ယွိလင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ယောင်ချီက အောက်တန်းစားတွေ။ ကျွန်မ ဒီမှာရှိတယ်...”
သူ၏အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း မြို့တစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။
“ဒါ တရားခံပြေး ပိုစတာထဲက မိန်းကလေးလား။”
“အပြင်မှာ မြင်ရတာ ပိုတောင် လှသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ ယောင်ချီကမှ တကယ့်ဗီလိန် ဖြစ်နေသလိုပဲ။”
“အေး... သတိထားပြော။ သူတော်စင်တွေက နည်းဗျူဟာအရ လုပ်နေတာလည်း ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲဒီ ချစ်စရာမျက်နှာလေးကို အယုံမလွယ်နဲ့။ သူက သွေးအေးလူသတ်သမား ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ။”
တီးတိုးပြောသံများကြားတွင် တန်ပိုင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးထွက်လာသည်။ လူအုပ်၏ အရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်သည်အထိပင်။
“သာမန်လူတွေကို သတ်ဖြတ်တာက ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလား။ ကျွန်မကို ဖမ်းချင်ရင် ကျွန်မကိုပဲ ဖမ်းပေါ့။ ဘာလို့ အပြစ်မဲ့တဲ့ အသက်တွေကို ဒီထဲ ဆွဲထည့်ရတာလဲ။”
“နင်က ဒီလောက်ဆို ထွက်လာဦးပါ့မလား။ ကောင်မစုတ်...”
ယွိလင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုတ်မာသော ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ဝင်းလက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွား၏။
“တကယ်လို့ နင်သာ ကျန်းချီမြို့မှာ ပုန်းမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါက ဒီသတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်ကို သုံးပါ့မလား။ ငါတို့ လာနေတာကို သိနေတာပဲ။ ငါက နင့်ကို ဆွဲထုတ်ရအောင် မလုပ်ဘဲ စောစောစီးစီး လက်နက်ချခဲ့သင့်တာပေါ့...”
တန်ပိုင်က ငြင်းခုံနေခြင်းမှာ အပိုဖြစ်မှန်း သိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အကြည့်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ နားလည်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့တွင် အဖော်မရှိ။ သူက လုံးဝကို တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေ၏။
“ကျွန်မ အပြင်ကို ထွက်လာပြီ။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား။” တန်ပိုင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“လွှတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ သိက္ခာက ဘယ်မှာလဲ။”
ယွိလင်း၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိ။ သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ နွယ်ပင်များမှာ ပိုမို တင်းကျပ်သွားတော့သည်။
ယွိချွမ်က ဂါထာများ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် နွယ်ပင်များ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေအောက်ထဲ ငုပ်လျှိုးနေသော ကျင့်ကြံသူပင် တင်းကျပ်စွာ အချည်ခံထားရပြီး အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရ၏။
“သူတို့တွေ ရူးကုန်ပြီ... တရားခံကိုလည်း မိနေပြီပဲ။ ဘာလို့ ငါတို့ကို သတ်ဖို့ လုပ်နေသေးတာလဲ။”
လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ သတိဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ ဒေါသနှင့် တုန်လှုပ်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒါဟာ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေဆိုတာလား။ မင်းတို့နဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ။...”
“လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့အတွက် မြို့တစ်မြို့လုံးကို အပြတ်ရှင်းမယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ရဲ့ တရားမျှတမှုက ဖင်ထဲ သွားထည့်လိုက်တော့...”
“တောင်းပန်ပါတယ် သူတော်စင်... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”
ဂိုဏ်းဝတ်စုံနှင့် အသက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဒူးထောက်ကာ အသည်းအသန် ဦးတိုက် တောင်းပန်နေသည်။
“ကျွန်တော့်မှာရှိသမျှ အကုန်ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးပါ... ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး စကားတစ်လုံးတောင် အပြင်ကို မပေါက်စေရဘူးလို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကိုတောင် ဖျက်ပစ်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ဝိညာဉ် ထိခိုက်သွားရင်တောင် အခြေခံ ကျိုးပျက်သွားရင်တောင် ဂရုမစိုက်ပါဘူး...”
“အလုပ်ရှုပ်တယ်...” ယွိလင်းက တဟားဟား ရယ်လိုက်၏။ “အားလုံးကို သတ်ပစ်တာက ပိုပြီး လွယ်တယ်။”
ကျန်းချီမြို့ကို သွေးချောင်းစီးစေခြင်းက အထိရောက်ဆုံးသော အဖြေပင်။ နောက်ပိုင်းကျလျှင် အထောက်အထားအချို့ကို လုပ်ကြံဖန်တီးပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းများအပေါ် အပြစ်ပုံချလိုက်ရုံသာ။
အမှန်တကယ်တော့ ဘာမှ လုပ်ကြံနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေကလည်း ပြိုကွဲနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
မကြာမီ ချင်းယွန်ဘုံက ယောင်ချီနှင့် ဖန်ကျင်းတို့၏ လက်အောက်သို့သာ ရောက်ရှိပေတော့မည်။
တန်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွား၏။ ယောင်ချီက ထိုမျှအထိ အောက်တန်းကျလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ လက်နက်ချလိုက်လျှင်ပင် သူတို့က မြို့တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် စီစဉ်နေကြဆဲပင်။
အခြေအနေက ထိုသို့ဆိုလျှင်... သူလည်း အသေခံ တိုက်ခိုက်ပေတော့မည်။
ဒီမှာ သေရတာက အဖမ်းခံရတာထက် ပိုကောင်းတယ်။
တောင်းပန်ပါတယ် အမေ...
သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏အမေကို ကယ်တင်ရန် သူ့တွင် အင်အားမရှိသေးပေ။
ထိုစဉ်...
မြို့စွန်မှ အေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေ ဟုတ်စ။ အဟက်... တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလိုက်တာ။”
လရောင်အောက်တွင် မြို့စွန်ရှိ မြက်ရိုင်းပင်များမှာ လေထဲတွင် အပြင်းအထန် လှုပ်ခါနေသည်။ ၎င်းတို့၏ ငွေရောင်ထိပ်ဖျားများမှာ ကြွေလွင့်နေသော လမှုန်များကဲ့သို့ တောက်ပနေကြ၏။
ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် ဓားကို ပိုက်ထားလျက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မြင်တစ်ခါ မမြင်တစ်ခါနှင့် အချိန်ကာလကြောင့် မှိန်ဖျော့သွားသည့် မင်ခြောက်စက် တစ်ချက်ကဲ့သို့ပင်။
ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေသည့် ယွိလင်းနှင့် ယွိချွမ်တို့သာလျှင် ထိုဓားကျင့်ကြံသူ၏ ပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။
တန်ပိုင်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မြင့်မားလှသော မြို့တံခါးကြီး၏ အပြင်ဘက် အမြင်အရ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်ရသည်။
လေပြင်းတစ်ခု သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွား၏။
သူ မသိလိုက်ဘဲ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်မိသည်။
ထိုခဏချင်းမှာပင် ထိုပုံရိပ်က မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ညာလက်တွင် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေ၏။
တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်းနှင့်...
သူက လမ်းမများကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တန်ပိုင်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။
ထို့နောက် နောက်ဆုံးတစ်လှမ်းဖြင့် သူက တန်ပိုင်၏ အရှေ့သို့ တိုးထွက်လိုက်သည်။
သူ၏ ဆံနွယ်များမှာ မင်ရောင်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေ၏။ သူ၏ ဓားအိမ်မှာ လရောင်ကို ထင်ဟပ် နေသည်။ ဓားပေါ်ရှိ အလှဆင်ကြိုးမှာလည်း မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲလျက် လေထဲတွင် လွင့်နေ၏။
ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားပြီး မာန်ပါလှသည်။ ဓားလက်ကိုင်နှင့် စီးကျနေပုံမှာ ဓားသည်ပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါက်ဖွားလာသကဲ့သို့ပင်။
“ရှင်က ဘယ်သူလဲ။”
ယွိလင်းနှင့် ယွိချွမ်တို့က ထိုဆန်းကြယ်သော ဓားသမား၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အာရုံခံ၍ မရကြပေ။
ထိုသို့ အတိအကျ မသိရခြင်းကပင်... သူ့ကို ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းစေသည်။
“ငါက...”
ချန်ဟွိုက်အန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသော အရောင်မှာ ဓားသွားပေါ်ရှိ ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ အေးစက်လှ၏။
စကားတစ်ခွန်းမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့သည့် ဖိအားများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။
“...ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး ချန်...ဟွိုက်...အန်။”
...