အခန်း (၃၅၂)

ရှောက်ယိသည် သူ့ရဲ့ ကျောရိုးထဲက ချမ်းစိမ့်မှုကို ခံစားမိပြီး လန့်ပြီး ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူက စိတ်သက်သာရာရအောင် ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ အနောက်မှာ သူ့မျက်နှာလေးကို ဖွက်ထားခဲ့သည်။ ဘယ်လိုကိစ္စမှာမဆို သူက ဘာကိုမှ မမြင်နိုင်သည့်အတွက် သူ ကြောက်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။ အကြောင်းကတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို သွားရှုပ်ချင်စိတ် ရှိနေပုံ မရပါ။

လီရှို့ကျီက အံ့သြသွားပြီးနောက် သူက ချောင်းကြည့်ကာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြုံးနေခဲ့သည်။

ရှောက်ယိသည် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို အရင်တစ်ခေါက် ထိုးမိတုန်းက နောက်ပိုင်းမှာ ဆရာဝန်နဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုင်ပင်ခဲ့သည်။ လူများစွာက ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို စတင်ပြီး မေးခွန်းတွေ ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သူ့ကို မြင်ကြသည့် ထိုဆရာဝန်တွေကလည်း အတော်လေးကို ပြောစရာ စကားမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း သူတို့အား သူ့ကို စစ်ပေးဖို့ သူက အတင်းအကြပ် ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆွေးနွေး တိုင်ပင်ပြီးနောက် သူ့အတွက် ဆရာဝန်တွေကို ဆေးတွေ ညွှန်ပေးဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာ ဆရာဝန်တွေက ဆေးများစွာ ညွှန်ပေးခဲ့သည့်အတွက် အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်တွေကို အာဟာရဖြည့်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးတွေကနေ စပြီး နှာခေါင်းသွေးလျှံသည့်အခါမှသာ သူက ဆရာဝန်နဲ့ တွေ့တာကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

အခုဆိုရင် သူ ဒုတိယအကြိမ် ဒဏ်ရာ ရခဲ့သည့်အတွက် သူက ပြဿနာတစ်ခု ထပ်ပြီး ရှာမှာ သေချာသည်။ သူက ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် သူက ပျော်နေခဲ့သည်။ လီရှို့ကျီက ရှောက်ယိကို သိသာတဲ့ အကြည့်တစ်ခုနှင့် စူးစူးရှရှ ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ကျန်းတန်းဟယ်ဆီကနေ ဘာကိုမှ မကြားရသည့်အခါ ရှောင်းကောက ထူးဆန်းနေတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားရတာလဲ။ ခဏကြာပြီးနောက် လီရှို့ကျီရဲ့ ရယ်သံက တစ်ခြားတစ်ဖက်ကနေ ထွက်လာပြီး အဲ့ဒါက သူမကို ပိုပြီး သိချင်စိတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ရှင်တို့ဘက်မှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား။”

အမှန်တရားကို သိရဖို့ သူမရဲ့ စိတ်တွေက ကလိကလိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ရယ်သံက မစဲသွားသည့်အခါ သူမက မနေနိုင်ဘဲ မေးခဲ့သည်။

“ဒါ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”

အခုဆိုရင် ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ နာကျင်မှုက သက်သာသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာ သူက ကျင်တယ်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူက ရှောင်းကောရဲ့ ရယ်သံကို ကြားရသည့်အခါ သူက အတော်လေးကို ကြောက်သွားသည့်အတွက် သူ မြန်မြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟဟ၊ ခယ်မရေ၊ ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ ဥတွေ…”

ကျန်းတန်းဟယ်က မြန်မြန်ပဲ ပြန်တုံ့ပြန်ပြီး လီရှို့ကျီရဲ့ ပါးစပ်ကို ကာလိုက်သည်။ သူက အတော်လေးကို သန်မာသည့်အတွက် သူက ရေထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရေနှစ်လူနီးပါး လုပ်ခဲ့သည်။

“ဘာလဲ”

ရှောင်းကောက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘာအသံတွေ ကြားရလဲဆိုပြီး သူမရဲ့ နားတွေကို စွင့်နေခဲ့သည်။”ဒါက ဘာတွေလဲ။ ဒါက ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ ဘာအကြောင်းလဲ။”

“ဟင့်အင်း၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး….”

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို သွားခိုင်းဖို့ အခွင့်အရေး ယူခဲ့သည်။ သူက ရဲတင်းစွာ ပြုံးပြနေသည့် လီရှို့ကျီကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို ရေထဲသို့ ပြန်ပြီး ဆွဲချသွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက ညှာတာဖို့ တိတ်တဆိတ် တောင်းပန်သည့်အခါ သူက ရပ်လိုက်ရသည်။

ရှောင်းကောက လီရှို့ကျီ ပြောတာကို ကြားခဲ့ရသော်လည်း သူမက တစ်ခုခု လွဲနေတာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမက သူမရဲ့ နားတွေကို စွင့်ကာ ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ရေပွက်သံကိုသာ ကြားခဲ့ရသည်။ အဲ့ဒါအပြင် ထိုနေရာမှာ ဘာသံမှ မကြားခဲ့ရပါ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမက ဘာကိုမှ ထပ်ပြီး မကြားခဲ့ရပါ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် လီရှို့ကျီကို ဥပမာပြတာက အရမ်း သက်ရောက်မှု ရှိတယ်ဟု ထင်နေသည်။ ဘေးနားရှိ ကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့ မြင်ရတဲ့ အရာကြောင့် လန့်နေခဲ့သည်။ လူနှစ်ယောက်က အာရုံမစိုက်ချိန်မှာ သူတို့က တိတ်တဆိတ်နှင့် ကုန်းပေါ်ကို တက်လာပြီး စိတ်သက်သာရာကို ရှာဖို့အတွက် ရှောင်းကောရဲ့ ဘက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ကလေးနှစ်ယောက်ကို မြင်သည့်အခါ သူမက ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ မေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေပုံ ရပြီး သူမကို ပြောပြဖို့ ငြင်းနေခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်လိုပဲ မေးနေပါစေ၊ သူတို့က စကားတစ်ခွန်း ပြောဖို့ကိုတောင် ငြင်းနေခဲ့သည်။ သူမ ဆက်မေးသည့်အခါ သူတို့က ငိုတော့မလိုတောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအရာကို မြင်သည့်အခါ ရှောင်းကောက ရပ်ရုံသာ တက်နိုင်တော့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကလေးနှစ်ယောက်က ရှောင်းကောရဲ့ ဘက်ကို ရောက်သည့်အခါ စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့ကြသည်။ တစ်ခေါက်မှာတော့ သူတို့က ရေထဲမှာ ခွေးလေးတွေလို ကူးခဲ့ကြသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူတို့က လီရှို့ကျီလိုပဲ ရေထဲမှာ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ပေါလောမျောပြီး ကူးခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ရှောင်းကော သူတို့ရဲ့ အဝတ်ဗလာနဲ့ ပုံစံကို မြင်မှာကို စိတ်ထဲမှာ မရှိခဲ့ကြပါ။ လူတွေက အဝတ်ကို သေချာ ဝတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ အဲ့ဒါမှ အဝတ်တွေ စိုသွားရင် အထဲကို မြင်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကလေး နှစ်ယောက်က ထိုအကြောင်းကို မသိခဲ့ကြပါ။ ရှောင်းကောက သူတို့ရဲ့ ရူးမိုက်တဲ့ အပြအမူတွေကို ရယ်တာ မရပ်နိုင်ခဲ့ပါ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် လီရှို့ကျီနှင့် ညှိပြီးသည့်နောက် ရယ်သံက တစ်ဖက်ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ထိုအသံကို အဲ့ဒါကို အတော်လေး မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ ဘယ်လောက်ပဲ အင်တင်တင် ဖြစ်နေပါစေ၊ သူက ထိုနေရာမှာ ထိုင်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် လီရှို့ကျီကို ကြည့်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို ရေမချိုးပေးတာ အချိန်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်အများစုမှာ သူ့ကို ရေချိုးပေးတဲ့သူက ကျန်းတန်းဟယ်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တစ်ခါတစ်လေ ကလေးနှစ်ယောက်က အတူတူ ရေချိုးလေ့ ရှိသည်။ ဒီနေ့မှသာ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်း ပိန်သွားပြီး ရှောက်ယိလည်း အနည်းငယ် ပိန်သွားတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မကြာခင်က ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ စားချင်စိတ် နည်းနေလားဟု သူမက သိချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးက အများကြီး စားခဲ့သည်။ သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်း ပိန်သွားခဲ့သနည်း။ သူ ဖျားနေတာများလား။

“ကျွမ်းကျွမ်း၊ သား နေမကောင်းဘူးလား။”

စိတ်ထဲမှာ ထိုအတွေးနှင့် ရှောင်းကောက မေးခဲ့သည်။ ဒါက တကယ်ကို စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး” မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းက ကျောက်ခဲကို ကိုင်ပြီး သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ “သား နေမကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ရှောင်းကောက သူ့ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ပုတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဗိုက်ကလေးကို ဖိလိုက်သည်။ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု လွဲနေတာမျိုး ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။ ထိုအကြောင်းကို ထားလိုက်ပါ။ သူမက သူ့ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း တိုင်းပေးဖို့အတွက် သမားတော် တစ်ယောက်ဆီ ခေါ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုခရီးအတွင်း အမျိုးသမီး များစွာက ကိုယ်ပိုင် သမားတော်တွေကို သူတို့နဲ့အတူ ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။ သူမ နောက်မှ တစ်ယောက် သွားငှားရမည်။

“မေမေ နောက်မှ သားကို သမားတော်ဆီ ခေါ်သွားမယ်။”

“ဟမ်၊ သားက ဘာလို့ သမားတော်နဲ့ တွေ့ဖို့ လိုမှာလဲ။”

“သားက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပိန်လာလို့။”

“သားက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပိန်လာတာလား”ထိုအချိန်မှာပဲ ရှောက်ယိက လမ်းလျှောက်ပြီး ရှောင်းကောရဲ့ ဘက်မှာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ “ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။”

ကျွမ်းကျွမ်းကလည်း သူ့မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို ခါပြခဲ့သည်။ သူက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပိန်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုလဲ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။

ကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ခေါင်းလေးတွေကို စောင်းပြီး ရှောင်းကောကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က သတင်းစာထဲတွင် ဖော်ပြထားသော အရုပ်လေးတွေလို ချစ်ဖို့ကောင်းနေခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က နားပါးပြီး သူတို့ ပြောနေတဲ့ စကားကို သေချာ ကြားနေခဲ့ရသည်။ သူ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ကျွမ်းကျွမ်းက အရပ်ရှည်လာတာကို သတိမထားမိဘူးလား။”

“ဟမ်” ရှောင်းကောက တကယ် သတိမထားမိခဲ့ပါ။ သူမက ထိုစကားတွေကို ကြားသည့်အခါ သူမက ကလေး နှစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်ကနေ မပြီး သူတို့ရဲ့ အရပ်ကို ယှဥ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ခေါင်းတစ်လုံးရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ပိုရှည်နေခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ခေါင်းကို အံ့ဩတကြီး ပွတ်ကာ သူတို့ရဲ့ ဆံပင်တွေက ကြက်တစ်ကောင်လို ပွသွားမှသာ ရပ်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူး ပြီးသွားသည့်နောက် ကျွမ်းကျွမ်းက အရပ် နည်းနည်းလောက် ပိုရှည်လာခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက အမြဲ သူ့ဘေးနားမှာ ရှိနေသည့်အတွက် သူမက အဲ့ဒါကို သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ ပိုအရပ်ရှည်လာတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က နဂိုအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း ပိုပြီး ပိန်သွားပုံ ရသည်။

“သူက ဒီကျွန်းကို ရောက်လာပြီးကတည်းက နည်းနည်း ပိုထွားလာတယ်။”

ကျန်းတန်းဟယ် စကားပြောပြီးနောက် သူက စကား ဖြတ်ပြောဖို့ လုပ်နေသည့် လီရှို့ကျီကို ငေးကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုလူက သူ့ကို နားလည်ပုံရသည့်အခါ ကျန်းတန်းဟယ်က ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ့အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက ထိုအကြောင်းကို သေချာ တွေးပြီး ပိုပြီး အရပ်ရှည်လာသည့် ကောင်လေးကို ပြန်မခေါ်ခဲ့ပါ။ သူမက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ခံစားချက်တွေကို မျိုသိပ်ထားခဲ့သည်။ ကလေးတွေက တကယ်ကို အကြီးမြန်ကြသည်။

“ဟူး… ကောင်လေးတွေက ဆက်ပြီး ထွားလာကြတာပဲ။ တစ်ချိန်လုံး အိမ်ထဲမှာပဲ နေနေတာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။”

ရှောင်းကောသည် ရုတ်တရက် ကျွမ်းကျွမ်းက သူမနှင့် မနှစ်ကတည်းက အတူတူ ရှိနေခဲ့တာကို သတိရသွားခဲ့ပြီး သူက ထိုအချိန်အတွင်း ကိုယ်အလေးချိန်သာ တက်လာခဲ့သည်။ ဒီနှစ်မှာတော့ သူက ပိုတက်ကြွပြီး အချိန် အများစုကို ဟိုပြေးလိုက်၊ ဒီပြေးလိုက် လုပ်ကာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူက ကောင်းကောင်းလည်း စားသည်။ သို့သော် ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူက ထိုအစား အရပ် ပိုရှည်လာခဲ့သည်။ သူစားသမျှ အရာတွေ အကုန်လုံးက သူ့ရဲ့ အရိုးတွေမှာပဲ အဟာရ သွားဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဲ့ဒါတွေက အဆီအဖြစ် မပြောင်းသွားခဲ့ပါ။

“လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာက တကယ် လိုအပ်တာပဲ။”

ကျန်းတန်းဟယ်က ဟိုးတစ်ဖက်ကမ်းကနေ ပြောခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းက ရှောက်ယိရဲ့ အာရုံကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် မှတ်သားထားခဲ့သည်။ “လေ့ကျင့်ခန်း။”

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှောင်ယိက တိတ်တဆိတ် လက်ဟန်၊ ခြေဟန် အနည်းငယ် လုပ်ခဲ့ပြီး သူက တကယ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းထက် ပိုပြီး အရပ်ပုတာကို သိခဲ့ရသည်။ အရင်တုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အရပ် အတူတူသာ ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးက ရုတ်တရက် ကွာသွားပြီး သူက မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ “ငါတို့က အမြဲတမ်း အတူတူ ကစားနေကြပေမယ့် သူက ဘယ်သူမှမသိအောင် အရပ် နည်းနည်းလေး ပိုရှည်လာတယ်။” သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ သေချာတဲ့ ခံစားချက်လေးတစ်ခု သူ့ဆီမှာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းလည်း မယုံနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မကြာခင်ကမှ သူက တကယ်ကို အမြင်ကျယ်လာတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် အရပ်ရှည်လာတာက သူ့ကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သူ အရွယ်ရောက်လာပြီလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုအတွေးက ကျွမ်းကျွမ်းကို မယုံနိုင်အောင် အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။ ဘေးနားရှိ ရှောက်ယိကိုတော့ ဘယ်သူကမှ သတိမထားမိခဲ့ပါ။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် အရပ်ရှည်လာတာကို ပျော်နေခဲ့သော်လည်း ရှောက်ယိကတော့ တိတ်တဆိတ် သူ့ရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲနေခဲ့ကာ အရပ်ရှည်လာပုံရအောင် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ရေထဲမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေသည့် ကျွမ်းကျွမ်းကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ အပြုံးတွေကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပါ။ သူမက တစ်ချိန်တည်းမှာ ပျော်နေသလို၊ ဝမ်းလည်း ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်။ ကလေးက တကယ်ကို အတော် ရုတ်တရက်ဆန်စွာ ထွားလာခဲ့သည်။ သူမမှာ ရုတ်တရက် အတွေးတွေ ဝင်လာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ ကျွမ်းကျွမ်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မမှီခိုတော့ဘဲ သူမရဲ့ အရှေ့မှာ ဖင်ပြောင်လေးနဲ့ ကလေးကို မြင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ စိတ်အားငယ်တဲ့ အတွေးလေး ဝိုးတိုးဝါးတာက သူမရဲ့ ရင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ရှောင်းကောက ထိုနေရာမှာ လူတစ်ယောက် လိုနေတာကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်လှည့်ပြီး သူမရဲ့ ဘေးမှာ မှိုင်ထွေနေတဲ့ ပုံစံဖြင့် ခံစားချက်တွေကို ထုတ်ပြနေတဲ့ ရှောက်ယိကို တွေ့ခဲ့သည်။

သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချပြီး ညှင်သာစွာ မေးခဲ့သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ရှောက်ယိက သူ့နှုတ်ခမ်းကို သပ်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောပါ။ သူက သူ့ဆံပင်ကိုသာ ဆက်ပြီး ဆွဲနေခဲ့သည်။ ရှောင်းကော သူ့ကို ကြည့်နေရုံဖြင့် အတော်လေးကို နာကျင် ခံစားနေရသည်။ ဒီကလေးက တကယ်ကို သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ အကုန်လုံးကို သုံးနေခဲ့သည်။

“မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ ဆံပင်ကို မဆွဲပါနဲ့တော့။ ကလေးရယ်….”

သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် ရှောင်းကောက သူ့ကို အကြောင်းပြချက် ဆက်မေးခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို အခုချိန်မှာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရှောက်ယိ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာကို သိပြီး ချက်ချင်း သူ့ဆီကို လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူက ညှင်သာစွာဖြင့် ရှောက်ယိရဲ့ မျက်နှာလေးကို ထိကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးခဲ့သည်။ “ ရှောက်ယိ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ရှောက်ယိက ကျွမ်းကျွမ်း ရောက်လာတာကို မြင်သည့်အခါ ပိုပြီးတောင် ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ သူက စိတ်မလုံစွာဖြင့် မေးခဲ့သည်။ “ကျွမ်းကျွမ်း၊ မင်း ငါနဲ့ရော ဆက်ကစားဦးမှာလား။”

“ဆော့ဦးမှာလေ။”

ကျွမ်းကျွမ်းက သူဘာလို့ ဒီလို မေးနေလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း သူက ဘာကိုမှ မတွေးဘဲ ဖြေခဲ့သည်။