အခန်း (၃၅၆)

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစေခံအမျိုးသမီးသည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ ချင်းရှောင်းကော မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်ကို သူမ အံ့ဩပုံမရပေ။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူမကို အကျပ်ကိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ အသေအချာ ယုံကြည်နေပုံရသည်။

ချင်းရှောင်းကော သူမကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါအရ သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ သူမ ခန့်မှန်းသည်သာ မှန်ခဲ့လျှင် ဤအမျိုးသမီးသည် ဤကျွန်းသို့ မရောက်လာမီက အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ထင်ရှားပြတ်သားလှသည်။ သူမ ငယ်ရွယ်စဉ်က မည်မျှ လှပခဲ့မည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ကိုယ်လုံးမှာ ကိုင်းညွတ်နေသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အချိုးအစား ပြေပြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်က ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သတိကြီးစွာထားပြီး စကားမပြောသေးဘဲ ထိုင်နေလိုက်ကာ တစ်ဖက်လူ အရင်စကားပြောလာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပို၍ စိတ်ပူပန်နေသူက အရင်စကားပြောရစမြဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူက သူမထံမှ တစ်ခုခုကို တောင်းဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ချင်းရှောင်းကော၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်မခံဘဲ မထိုင်ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ အတိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောပြတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်ရင်းမှာ ကျောက်ယွီယန်ဖြစ်သည်။ ခင်ပွန်း၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူထားသဖြင့် လူများက သူမကို သခင်မစွန်းကျောက်ဟု ခေါ်ကြသည်။ ယန်ကျိုးမြို့ဝန်ကျောက်သည် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်ပြီး သူမသည် လျိုကျိုးမြို့ဝန် စွန်း၏ သားနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် မင်္ဂလာရှိသော လက်ထပ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်ထပ်ပြီး ၁၅ နှစ်အတွင်း သူတို့တွင် သားသမီး မထွန်းကားခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် ဇနီးမောင်နှံမှာ သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားများကြောင့် ဆက်ဆံရေးမှာ ဝေးကွာလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့အပေါ် ကြင်နာခဲ့ပါသည်။ လက်ထပ်ပြီး ၁၆ နှစ်မြောက်တွင် သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့သည်။ တစ်မိသားစုလုံး အလွန်ဝမ်းသာသွားကြပြီး ပထမဆုံး ရင်သွေးလေးကို ကြိုဆိုရန် အများကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သမီးလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံး ရင်သွေးဖြစ်သဖြင့် ဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း စွန်းမိသားစုမှာ အလွန်ချမ်းသာသဖြင့် သားယောက်ျားလေး ရရှိရန် အလွန်မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဆန္ဒနှင့် ဘဝမှာ ထပ်တူမကျခဲ့ပေ။ ကျောက်ယွီယန်သည် သမီးကို မွေးဖွားစဉ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်သွားခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ် ကလေးမရနိုင်တော့ပေ။

ထိုသတင်းမှာ တစ်မိသားစုလုံးအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် နေ့တိုင်း မူးရူးပြီး အိမ်ပြန်လာကာ တခြားအမျိုးသမီးများ၏ မြှူဆွယ်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် အလှအပနှင့် အာဏာကို မက်မောသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တစ်မိသားစုလုံး သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်အချို့ သေဆုံးကာ အချို့မှာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေအိမ် သိမ်းဆည်းခံရသောအခါ ကျောက်ယွီယန်နှင့် သူမ၏ သမီးငယ်လေးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံရန် အိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။

ထောင်ထဲတွင် ၅ နှစ်၊ ပြည်နှင်ဒဏ် ၅ နှစ် ခံယူပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဤကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အလုပ်လုပ်နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာသည် သူတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အပြစ်သားများ၏ မိသားစုဝင်များသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရခြင်း သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းများ မရှိတော့ပေ။ အစားအသောက် သို့မဟုတ် ကျန်းမာရေးအတွက် ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။ နောက်နေ့တွင် နေထွက်လာသည်ကို မြင်ရပါ့မလားဟုလည်း ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။ ဘာအတွက်မှ ပူပန်စရာ မလိုဘဲ နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်၊ ဗိုက်ဝအောင်စားကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဤနေရာတွင် သူတို့အတွက် လွတ်လပ်ခွင့် မရှိပေ...

သူမ၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကော သူမကို သနားမိသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ သတိထားမှုကိုတော့ လျှော့မချလိုက်ပေ။ အဆုံးတွင်တော့ တစ်ဖက်လူက ဘာကို ရည်ရွယ်နေသည်ကို သူမ မသိရသေးပေ။

သူမ၏ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် မျက်ရည်များဖြင့် ချင်းရှောင်းကောကို ကြည့်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးကို ခေါ်သွားပေးပါ။ သူမ ကျွန်မလိုပဲ ဒီနေရာမှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိမနေသင့်ပါဘူး"

ချင်းရှောင်းကော သူမကို ချက်ချင်းတားကာ ထူရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက မည်သို့မျှ မထခြင်းပေ။ ချင်းရှောင်းကော သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောမတူမချင်း ထမည်မဟုတ်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"သခင်မ သခင်မ!"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ချင်းရှောင်းကောကို ဆွဲကိုင်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ငိုယိုလေသည်။

"သခင်မ ကျွန်မသမီးကို တွေ့ဖူးပါတယ်။ မြေအောက်ခန်းကို ခေါ်သွားပေးတဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး မိန်းကလေးလေးလေ။ သူမနာမည်က ယွီလင်းပါ။ ဒီနှစ်မှာ သူမ ၁၃ နှစ် ရှိပါပြီ။ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကြင်နာပေးပါ။ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ သခင်မကို ဦးချပါ့မယ်... တောင်းပန်ပါတယ်..."

ချင်းရှောင်းကော သူမကို ထူရန် အမြန်ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။ ချင်းရှောင်းကော မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ ထိုအမျိုးသမီးမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ သူမသည် ထိုအနေအထားအတိုင်းပင် ရှိနေကာ ဆက်ဦးချနေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး ဦးချနေသော အသံမှာ ချင်းရှောင်းကော၏ စိတ်ကို အလွန်ပင် ခံစားရစေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော သူမကို အားကုန်သုံး၍ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။

"အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်မ သေသေချာချာ စဉ်းစားရဦးမယ်"

ယခုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။ သူမမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေကာ နဖူးမှာလည်း ဖူးရောင်နေသည်။ သွေးများသည် သူမ၏ နဖူးမှ နှာခေါင်းရိုးအထိ စီးကျနေသည်။ သူမမှာ မိန်းမောတွေဝေနေသလို ဖြစ်နေသော်လည်း "ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး..." ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ထိုအမျိုးသမီးကို နှစ်သိမ့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်၍တောင်းပန်နေခဲ့သည်။ ချင်းရှောင်းကော၏ နှလုံးသားမှာ ရပ်တန့်သွားတော့မလို ခံစားရသည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ အခြေအနေကို ကိုယ်ချင်းစာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်ပြီး အေးစက်နေမည်ကို တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူမ အလွန်ခံစားရသည်။

နေကောင်းနေသည့် ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ၏ သမီးလေးမှာ သူမနှင့်အတူ ထောင်ထဲတွင်လည်းကောင်း၊ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရစဉ်တွင်လည်းကောင်း အတူရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့နေရခြင်းမှာ မည်မျှ ခံစားရမည်နည်း။ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ကလေးဘဝ အမှတ်တရများမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ မည်သူမဆိုအတွက် တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထွက်ခွာသွားသော ချင်းရှောင်းကော၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်တွေ အများကြီး မကျန်တော့ပါဘူး။ ဘယ်နေ့မှာ အိပ်ပျော်ရင်း သေသွားမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယွီလင်းက ငယ်သေးတယ်။ အကယ်၍ သူမ ဒီလောကကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သေရင်တောင် စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ သေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်းရှောင်းကော ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးသည် မဏ္ဍပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သူမ၏ နောက်ကျောကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ထိန်းမရအောင် ချောင်းဆိုးလေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ သုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်..."

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ နဖူးကို အဝတ်ထူထူဖြင့် ပတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲကာ နေအိမ်သို့ ပြန်လာစဉ် အဝတ်အစားလဲရန် ပြန်လာသော ယွီလင်းနှင့် တိုးတော့သည်။

"အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ယွီလင်းသည် အမျိုးသမီး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ အမေကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်ကာ ထူပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"

အမျိုးသမီးသည် သူမကို မြင်သောအခါ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်သော ပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး၏ လက်များကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

"နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?"

"အမေ... သမီး အလုပ်ခိုးနားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး!"

ယွီလင်းသည် အလွန်ပင် ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းကာ ရှင်းပြလေသည်။

"သမီး ရေခဲခြစ်နေတုန်း အဝတ်တွေ စိုသွားလို့ လာလဲတာပါ"

သူမ စကားပြောနေရင်း သူမ၏ အမေက မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် စိုနေသော အဝတ်များကို ပြရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ကြံလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် စိတ်မရှည်ဟန် ဆောင်ကာ သူမကို တားလိုက်သည်။

"မြန်မြန် သွားပြီး အလုပ်လုပ်စမ်း။ အလုပ်ခိုးမနားနဲ့!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ယွီလင်းက ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်တွင်ရှိသော ယွီလင်းသည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရပြီး လှည့်ကြည့်လာသည်။

"အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"မြန်မြန် သွားစမ်း! မြန်မြန် သွား!"

ယွီလင်းသည် သူမ လှမ်းလိုက်သော ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ အမေအပေါ် အမြဲတမ်း နားထောင်တတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမေ ဘာပြောပြော ယွီလင်းသည် သူမ ခိုင်းသမျှကို အလိုအလျောက် လိုက်နာတတ်သည်။ သူမ၏ အမေက ထွက်သွားရန် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ယွီလင်းသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုပိန်လှီပြီး အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်သည့်အချိန်မှစ၍ ဤမျှထိ ပျော့ခွေသွားသည်ကို သူမ မသိပေ။ သန်းခေါင်ယံအချိန်များတွင် သူမ၏ အမေ မကြာခဏ ချောင်းဆိုးနေသည်ကို သူမ ကြားနေရသည်။

သူမ၏ အမှတ်တရထဲရှိ အမေမှာ အမြဲတမ်း အားနည်းပြီး ချော့မော့ရခက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီး၏ ဦးချသံနှင့် သူမ၏ တောင်းပန်သံများမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာကိုမှ မကြားနိုင်၊ မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အထိမခံတတ်သော လီရှို့ကျီပင်လျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ထမင်းစားပွဲတွင် သူသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို မျက်စိဖြင့် အချက်ပြကာ ဘာဖြစ်သလဲဟု အမြဲ မေးနေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထမင်းဖြူသက်သက်ကိုသာ စားနေပြီး တခြားဘာကိုမှ မစားသော ချင်းရှောင်းကော အတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမအတွက် ငါးအရိုးများကို ဖယ်ပေးကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးနေသည်။ ချင်းရှောင်းကော မှာမူ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးသမျှကို ငေးငိုင်စွာဖြင့် ဆက်စားနေသည်။ သူမ၏ အပြုအမူမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ငါးတစ်တုံး ထည့်ပေးလိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက် ပန်းကန်နှင့် တူကို ချလိုက်သည်။ သူမ ဗိုက်ဝပြီဟု ပြောကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က မည်မျှပင် ခေါ်စေကာမူ သူမ မရပ်တန့်ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ဝမ်ရှောက်ယိတို့၏ ချစ်စဖွယ် အနမ်းများပင်လျှင် သူမကို သူမ၏ ငေးငိုင်မှုထဲမှ ထွက်လာအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်လည်း သူ၏ တူကို ချလိုက်သည်။ အပြင်သို့ ခဏထွက်သွားပြီးနောက် သူမ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဤသို့ ဖြစ်သွားရသနည်း။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက အရင်ကထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်။

...

ယခင်က သူမသည် တုံ့ပြန်မှု ရှိသေးသည်။ ယခုမူ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ညအချိန်တွင် ချင်းရှောင်းကော အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် ကျန်းတန်းဟယ် သူမ၏ ဘေးတွင် လာအိပ်သည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။

သူသည် စကားကို မည်သို့ စတင်ရမည်ဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချင်းရှောင်းကောက ရုတ်တရက် ထထိုင်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ယန်ကျိုးက မြို့ဝန်ကျောက်ကို သိလား?"