အခန်း (၃၅၇)

ကျန်းတန်းဟယ်လည်း ထထိုင်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒါကို မေးတာလဲ?"

"အို... အရင်ပြောပြပါဦး"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အသာအယာ တွန်းကာ ချော့မော့လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးပြီး သူမကို ဖက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူက သူမကို ဆက်ပြီး စနောက်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ့ကို တွန်းဖယ်ကာ ရှက်ရမ်းရမ်း၍ သူ့ကို ဆိတ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် ပြောစမ်းပါ!"

ကျန်းတန်းဟယ် သူမကို စိတ်မဆိုးစေချင်သဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျိုးက မြို့ဝန် ကျောက်လား။ မင်းပြောတာက ယန်ကျိုးရဲ့ အရင် မြို့ဝန်ကို ဖြစ်ရမယ်။ အခု လက်ရှိ မြို့ဝန်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကျန်းလေ"

"အရင် မြို့ဝန်လား?"

ချင်းရှောင်းကော အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဘယ်တုန်းက အရင် မြို့ဝန် ဖြစ်သွားတာလဲ? သူ အလုပ်ထုတ်ခံရတာလား ဒါမှမဟုတ် ကွယ်လွန်သွားတာလား?

"သူ့အိမ်တော် သိမ်းဆည်းခံရတာ တော်တော်ကြာပြီ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ ၁၀ နှစ်ကျော်လောက် ရှိပြီထင်တယ်"

ချင်းရှောင်းကော အချို့အချက်အလက်များကို တွက်ချက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်ယွီယန်၏ ခင်ပွန်း အိမ်တော် သိမ်းဆည်းခံရသည့် အချိန်နှင့် အတူတူလား? အချိန်တစ်ခုတည်းမှာပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလား? ကျောက်ယွီယန်၏ ခင်ပွန်းက ဤမျှ ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိရန် မည်သည့် ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့သနည်း။

ချင်းရှောင်းကော မည်မျှ စူးစမ်းချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က သူသိသမျှ အကုန်လုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ယန်ကျိုး မြို့ဝန်ကျောက်က အဲဒီအချိန်က နာမည်ကြီးတဲ့ သဘောထားကြီးသူ တစ်ယောက်ပဲ။ သူက ဖြောင့်မတ်တယ်၊ ရိုးသားပြီး ရက်ရောတယ်။ သူ့မှာ သမီး တစ်ယောက်တည်း ရှိပြီး သူမက လျိုကျိုး မြို့ဝန် စွန်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ ပထမ ၁၀ နှစ်မှာ သူတို့ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကြောင့် စွန်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးက မကောင်းတဲ့ အကျင့်အချို့ကို စွဲကပ်သွားတယ်။ သူက စားတယ်၊ သောက်တယ်၊ မိန်းမလိုက်စားပြီး လောင်းကစား လုပ်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက တချို့လူတွေရဲ့ အသုံးချမှုကို ခံလိုက်ရပြီး အဲဒါကြောင့် သူ့တစ်မိသားစုလုံး ပါဝင်ပတ်သက်သွားရတယ်။ ယန်ကျိုး မြို့ဝန် ကျောက်တောင်မှ အထဲကို ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတယ်။ ဘယ်သူမှ မလွတ်ခဲ့ဘူး။ အမျိုးသား အားလုံး အသတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားကြပြီး ငယ်ရွယ်ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကတော့ ရောင်းစားခံလိုက်ရတယ်။ အသက်ကြီးတဲ့ သူတွေကတော့ ဖမ်းဆီးခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ပြည်နှင်ဒဏ် ခံခဲ့ရတယ်"

ကျန်းတန်းဟယ် ပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် မြို့ဝန် ကျောက်ကို လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်တွင် အကျင့်ပျက် ခြစားသော အရာရှိ မရှိကြောင်း ကြားဖူးသည်။ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ပြည်သူများမှာ ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြပြီး လူတိုင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် မြို့ဝန် ကျောက်နှင့် သူ၏ မိသားစု ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရသည့် နေ့တွင် သူ၏ လက်အောက်ရှိ အရပ်သားများသည် သူတို့ကို ပို့ဆောင်ရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဈေးတံခါးဝရှိ ခေါင်းဖြတ်စင်အထိ နောက်ကနေ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်က ဧကရာဇ်သည် ကျောက်မိသားစုကို ကောင်းမွန်စွာ သင်္ဂြိုဟ်ခွင့် မပေးရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အရပ်သားများသည် အရာရှိများ၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူတို့၏ သွေးစွန်းနေသော အလောင်းများကို ဆွဲထုတ်ခဲ့ကြပြီး၊ အရာရှိများကလည်း သူတို့ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှသာ ကျောက်မိသားစုမှာ ကောင်းမွန်သော သင်္ဂြိုဟ်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မည်မျှ မတရားလိုက်သနည်း! တစ်သက်လုံး ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခဲ့သော မြို့ဝန်သည် သူ၏ သမက်ကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

"တကယ့် ပြစ်မှုက ဘာလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ပလ္လင်ကို လုယူဖို့ ကြံစည်မှု"

ချင်းရှောင်းကော အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှုအောင့်လိုက်သည်။

"သူ တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ!"

"သူက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ မြှူဆွယ်မှုကို ခံလိုက်ရတာပါ။ တကယ်တော့ သူက ရိုးသားပြီး တာဝန်သိတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ သူက ဧကရာဇ်ရဲ့ ညီတော်ဆီက မြှူဆွယ်မှုကို ခံလိုက်ရတယ်။ သူ အစပိုင်းမှာ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သတိထားမိတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ လမ်းဆုံးနေပြီလေ"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူ တစ်ခုခုကို ပြောရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည် - ၎င်းမှာ အမှန်တရားကို မစုံစမ်းဘဲ အရာရှိတစ်ဦးကို သတ်ခဲ့သော အရင် ဧကရာဇ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် နန်းတွင်းရှိ အကြီးအကဲများနှင့် ဝန်ကြီးများစွာကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူတို့ကို အချက်တစ်ခုကို သိစေခဲ့သည်။ သူတို့ သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းနေသော ဧကရာဇ်မှာ အဆုံးတွင်တော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှောက်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူများကို သူ အလိုရှိသလို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤကိစ္စကြောင့် နိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးများမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်ခဲ့ကြပြီး ထို့ကြောင့်ပင် ရှောက်ကျန့်အနေဖြင့် ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်း ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော မနေနိုင်ဘဲ လျှာသပ်လိုက်သည်။ ဇာတ်လမ်းက ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကိုး။ မည်မျှ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသနည်း။ အမှားတစ်ခုကြောင့် မိသားစု နှစ်စုစလုံး ပါဝင်ပတ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် မြို့ဝန် ကျောက်အကြောင်း မေးတာလဲ?"

ချင်းရှောင်းကော ဆက်မမေးတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ပြန်မေးလိုက်သည်။

"..."

ချင်းရှောင်းကော ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ကျောက်ယွီယန် ပြောနေသည်မှာ အမှန်တရား ဟုတ်မဟုတ်ကို သိချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အမှန်တရားမှာ ဤမျှ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်ကို နောက်ဆုံးနည်းလမ်းအနေဖြင့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ထံ အပ်နှံခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမ၏ မိသားစုတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေသေးလျှင် သူမ ဤအစီအစဉ်ကို စဉ်းစားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကော ကျန်းတန်းဟယ်ကို အကုန်လုံး ပြောပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ် အပေါ် မှီခိုအားထားမှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ရှိနေသရွေ့ သူမ မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို အားကိုးမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက ချင်းရှောင်းကောအတွက် အဖြေကို ပေးလိုက်သလိုပင် - ဤကိစ္စမှာ တော်တော်လေး ခက်ခဲသည်။

ချင်းရှောင်းကော စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လဲလျောင်းလိုက်သည်။ သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ် အလွန်ပင် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရသည်။ သူက သူမ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"စောစော အနားယူလိုက်ပါ"

နောက်နေ့တွင် ကျန်းတန်းဟယ် မနက်စာ စားပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိတို့က ချင်းရှောင်းကောကို မဏ္ဍပ်သို့ စာသင်ရန် လိုက်ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုကြသော်လည်း သူမက သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ..."

"လိမ္မာပါတယ်။ အမေ လုပ်စရာ အချို့ ရှိလို့ပါ။ ဦးလေး ရှို့ကျီကို သွားရှာလိုက်၊ သူ လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်"

"ဦးလေး ရှို့ကျီနဲ့ အဖေက အပြင်သွားကြပြီလေ။ သူတို့ မရှိဘူး"

"ဒါဆိုရင် အိမ်ထဲမှာပဲ နေကြ"

"ဟာ..."

ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိတို့၏ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာများမှာ ချင်းရှောင်းကောကို စိတ်မပြောင်းလဲစေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ပုခုံးတွန့်ပြကာ သူမ၏ ကူကယ်ရာမဲ့မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သစ်သီးလက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် ရင်းနှီးသော ကင်းစောင့်တစ်ဦးကို တွေ့ကာ ကျောက်ယွီယန်ကို ရှာပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။ ကျောက်ယွီယန်ကို တွေ့လျှင် သူမ၏ နေရာသို့ ခေါ်လာရန်လည်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်းရှောင်းကောသည် သစ်သီးလက်ဖက်ရည်ကို သခင်မယန်၏ နေအိမ်သို့ ယူသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် အစပြု၍ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်မယန်မှာ အလွန် အံ့ဩသွားပုံရသည်။ သူမသည် ချင်းရှောင်းကော လာရောက်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သိချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ဟန်မဆောင်ဘဲ ချင်းရှောင်းကောသည် နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူမ လာရောက်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သခင်မယန်အား ပြောပြလိုက်သည်။

သခင်မယန် ကြားသောအခါ စိုးရိမ်သော ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နေမကောင်းလို့လား?"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး" ချင်းရှောင်းကောက အမြန်ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးဖို့ သမားတော် တစ်ယောက် လိုလို့ပါ။ သခင်မမှာ အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိပြီး သူငယ်ချင်းတွေလည်း အများကြီး ရှိတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် သခင်မဆီကနေ တခြား သခင်မလေးတွေဆီက သမားတော်တစ်ယောက်လောက် ငှားပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ"

"ဒါက ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးပါ၊ ရပါတယ်!"

ဝန်ကြီးချုပ်၏ ဇနီးမှာ အလွန်ပင် ရက်ရောလှသည်။ သူမ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ထရန် ပြင်လိုက်ပြီးမှ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ သူမသည် လှည့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ဝန် ရှိမရှိ စစ်ချင်လို့လား?"

ချင်းရှောင်းကော မျက်နှာ နီမြန်းသွားကာ သူမ၏ မေးခွန်းက ဘာကြောင့် ဤမျှ ရုတ်တရက် ဆန်ရသနည်းဟု တွေးမိသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝန်ကြီးချုပ်၏ ဇနီးမှာ နားလည်သလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ချင်းရှောင်းကောကို ဆွဲခေါ်ကာ ရယ်မောရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

စစ်သူကြီးနှင့် သူ၏ ဇနီးမှာ အလွန် ချစ်ခင်ကြသည်။ ကိုယ်ဝန် ရှိမရှိ စစ်ဆေးခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကော ငေးငိုင်စွာဖြင့် အမျိုးသမီးယန်နောက်မှ တခြား သခင်မတစ်ဦး၏ နေအိမ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသခင်မသည် သူမ၏ သမားတော်ကို ရက်ရက်ရောရော ငှားပေးခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း မသိစိတ်ဖြင့် ချင်းရှောင်းကောတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ဟု ထင်ကာ သူမကို အတော်ကြာ ဂုဏ်ပြုနေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့ကို ကျေးဇူးအထူး တင်ရှိသော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေကို ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်တရားမှာ သူမ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် သူတို့က မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့က အရာရာကို နားလည်သည်ဆိုသော အကြည့်မျိုးဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။ ချင်းရှောင်းကော ထပ်မံ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ရှင်းပြခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ ယုံချင်သလို ယုံကြည်ပါစေတော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မိဘအုပ်ထိန်းမှု အတွေ့အကြုံ အချို့ကို သူမအား နှစ်နာရီခန့် ဝေမျှပေးခဲ့ကြသည်။ ပြီးဆုံးသွားသောအခါမှသာ ချင်းရှောင်းကောသည် သမားတော်ကို သူမ၏ နေအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် အချိန်ရတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အရိပ်အမြွက် အချို့ ပေးခဲ့သည်။ သူမ အများကြီး မပြောသော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင် ပြသမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ့ကို နားလည်စေခဲ့သည်။ တခြားလူ တစ်ယောက်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ ပြောပြခဲ့သည်။

သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်ယွီယန်က အိမ်ထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဘေးတွင်လည်း ကင်းစောင့် အချို့ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ကင်းစောင့်များသည် ချင်းရှောင်းကော ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ချင်းရှောင်းကောကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် စူးရှသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ရှောင်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်မှ သမားတော်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို စစ်ဆေးပေးပါ"

သမားတော်က ထက်မြက်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လူနာကို စစ်ဆေးခြင်းမှလွဲ၍ တခြားအရာအားလုံးမှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

သူ စားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ သမားတော်က ဆေးသေတ္တာထဲမှ ခေါင်းအုံးအသေးလေး တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေသော ကျောက်ယွီယန်ကို ထိုင်ရန် အမြန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျောက်ယွီယန် ဇဝေဇဝါဖြင့် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သမားတော်က သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ တည်ကြည် လေးနက်လာသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် နောင်တရသော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းခါကာ သူ၏ လက်ချောင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် စိုးရိမ်နေသော ချင်းရှောင်းကောကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ... ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ရောဂါက ကုလို့ မရတော့တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ သူမအတွက် ကုသနည်း မရှိပါဘူး"

ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ၏ လက်မောင်းကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ရုပ်လိုက်သည်၊ သူမသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းအပေါ် ဂရုမစိုက်တော့သည့် ပုံစံမျိုးပင်။

ချင်းရှောင်းကော အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား?"

သမားတော်က ခေါင်းခါပြသည်။ "ဒီအခြေအနေကို ပြောင်းလဲဖို့ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး။ ဒီရောဂါက သူမရဲ့ နှလုံးသားကနေ မြစ်ဖျားခံတာပါ။ ဒါ့အပြင် သူမက အလုပ်အလွန်အကျွံ လုပ်ထားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေပါတယ်။ သူမရဲ့ ဝေဒနာတွေနဲ့ အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်တာကိုက အံ့ဩစရာပဲ။ သူမမှာ ရှင်သန်ဖို့ ရက်ပိုင်းပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ အကယ်၍ သူမ ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်မယ်ဆိုရင် အနည်းငယ် ပိုပြီး အသက်ရှည်နိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ သူမ ဆက်ပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်..."

သမားတော်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။