အခန်း (၃၅၈)

ချင်းရှောင်းကောသည် သမားတော် ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ကျောက်ယွီယန်ကို နောက်လှည့်မကြည့်ရဲပေ၊ ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ၏ စိတ်နှလုံး ပျော့ညံ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွီယန်၏ တောင်းဆိုချက်ကို သူမ လက်မခံနိုင်မှန်း သိနေသဖြင့် ချင်းရှောင်းကော တစ်ညလုံး ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်ကာ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမကို ကူညီရန် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲဟုသာ အစဉ်မပြတ် တွေးတောနေမိသည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

ယွီလင်းကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်မသွားနိုင်သဖြင့် ကျောက်ယွီယန်၏ ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုသာ သူမ စဉ်းစားရတော့မည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ ရောဂါမှာ ကုသမရနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။ သူမ ကူညီပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အလုပ်အချို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် နေ့လယ်စာ စားပြီးမှသာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် နေ့လယ်စာ အချိန်မီ ပြန်မလာနိုင်တော့ဟု ထင်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ချိန်တွင် ဟင်းပွဲများကို စားပွဲပေါ်သို့ ချနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီရှို့ကျီသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များကို မျက်စိကျနေတော့သည်။ အနံ့မှာ သူ ရင်းနှီးနေကျ အနံ့မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ၏ မရီးချက်သည့် လက်ရာကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ တကယ်ပင် တောင့်တနေမိသည်။

"မရီး... ကျွန်တော်တို့ မရီးရဲ့ လက်ရာကို ဘယ်တော့ ပြန်စားရမှာလဲ?"

"ဘယ်အချိန်မဆိုပေါ့" ချင်းရှောင်းကောက သူတို့ကို ထမင်းခပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမက အားယူပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီညနေ ကျွန်မ ချက်ပေးမယ်လေ"

"ဒါဆို အကောင်းသားပဲ! ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို နည်းနည်းပဲ စားပြီး ညနေစာအတွက် ဗိုက်ထဲမှာ နေရာချန်ထားရမယ်!"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လီရှို့ကျီသည် အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲ ဝေဖန်တတ်သော်လည်း သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ အစာများကိုတော့ အမြန်ပင် ကုန်အောင် စားလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထင်လို့လားတော့ မသိ၊ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသော ဟင်းပွဲများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုကောင်းလာသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

စားဖိုမှူးများသည် မရီးထံမှ အချက်အပြုတ် နည်းလမ်းအချို့ကို သင်ယူထားကြသည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် လီရှို့ကျီ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း ချင်းရှောင်းကောသည် နေ့တိုင်း ကိုယ်တိုင် မချက်သော်လည်း မီးဖိုချောင်သို့ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသည်။ ထို့ပြင် သူမ ချက်ပြုတ်သည့်အခါတွင်လည်း တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သူမ ချက်ပြုတ်နေသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အာရုံစိုက်ကြည့်လျှင် သူမ အသုံးပြုသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ချက်ပြုတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် သူမထံမှ ပညာအချို့ ရရှိသွားခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

"ဘာလို့ အခုမှ စားတာလဲ?"

"အလုပ်တစ်ခုနဲ့ ကြန့်ကြာနေလို့ပါ"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အစားအသောက်ကိုသာ အာရုံစိုက်သော လီရှို့ကျီနှင့် မတူပေ။ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လေထုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ အစားစားချိန်တွင် ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်သော ဝမ်ရှောက်ယိနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့မှာ ယနေ့တွင် အလွန်ပင် လိမ္မာနေကြသည်။ ချင်းရှောင်းကောက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဟု ပြောသော်လည်း သူကတော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူ တစ်ခုခု မေးလိုက်တိုင်း သူမက လိုအပ်သလို ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အတော်လေး အားယူပြုံးထားရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ သံသယများကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး သတင်းကောင်းကို ခဏနေမှ ပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုသတင်းကို ကြားလျှင် သူမ မည်ကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်သွားမည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ မနက်ခင်းက ကြိုးစားခဲ့သမျှမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် လီရှို့ကျီကို ပြန်မလွှတ်ဘဲ တားထားလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူ့ထံသို့ တွန်းပို့ကာ နေ့လယ်ပိုင်း အိပ်စက်ရန် ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ချင်းရှောင်းကောကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

လီရှို့ကျီမှာ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ပြုံးနေသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ယနေ့ သူ၏ နေ့လယ်စာ အနားယူချိန် အစီအစဉ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ တွန်းပို့မှုဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ တံခါးပိတ်လိုက်စဉ် သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ချင်းရှောင်းကောကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ? မင်းရဲ့ အစားအသောက်ကို ဘာက ထိခိုက်နေတာလဲ?"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

ချင်းရှောင်းကောက ဘာများဖြစ်လို့လဲဟု တွေးနေမိသည်။ ဤကိစ္စကြောင့်ကိုး။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမနက် ကျောက်ယွီယန်ကို ပြဖို့ သမားတော်တစ်ယောက် ရှာပေးခဲ့တယ်"

"အင်း"

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်မေးသည်။ "ပြီးတော့ရော?"

" 'ပြီးတော့' ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒါက ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါပဲ။ ကုသလို့ မရတော့ဘူး"

ကျန်းတန်းဟယ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "ကိုယ် ဒီမနက် ဘာလုပ်နေလဲ သိလား?"

"မသိဘူးလေ"

"ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

"ရှင် အလုပ်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနေမှာပေါ့။ တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ?"

ချင်းရှောင်းကောက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ သူမမှာ ခန့်မှန်းချင်စိတ် လုံးဝ မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ အဖြေကို သဘောမကျပေ။ "ကိုယ် အရိပ်အမြွက် ပေးမယ်။ မနေ့ညက မင်းတွေးနေတဲ့ အရာအတွက် ကိုယ် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ သူမ သူ့ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွီလင်းကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ကိစ္စလား?"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းတန်းဟယ် အလှည့် ရောက်လာသည်။ ခဏလေး မတိုင်ခင်ကမှ ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို လျစ်လျူရှုနေခဲ့သည်။ သူ ယွီလင်းအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ ချက်ချင်း တက်ကြွလာခဲ့သည်။ သူ အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားမိသည်။

"မြန်မြန်ပြောပါဦး ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ"

တစ်ဖက်လူက ထိုင်ချကာ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး ငှဲ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော အလွန်ပင် စိတ်ပူသွားသည်။ သူမ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို အမြန်ပြောရန် တိုက်တွန်းလေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် ပြောပြပါ့မယ်"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို မနေနိုင်မချင်း လှုပ်ခါနေသဖြင့် သူ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို လှုပ်ခါခြင်းအား ရပ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြရန် မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် တစ်မနက်လုံး ကျောက်ယွီယန်နှင့် ယွီလင်းတို့၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူ့စိတ်သည် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသဖြင့် သူ ဘေးကင်းအောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး ကျောက်ယွီယန် ပြောပြခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများမှာ မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိ သူ အတည်ပြုရသည်။ ထို့နောက် ကျောက်မိသားစု သို့မဟုတ် စွန်းမိသားစုမှ ကျန်ရစ်သော မျိုးဆက်များ ရှိမရှိ စုံစမ်းရသည်။ ကျန်ရစ်သူ မျိုးဆက် မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် ရှောက်ကျန့်ကို အသိပေးခဲ့သည်။ သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ရှောက်ကျန့်က ခြွင်းချက်အနေဖြင့် ယွီလင်းကို ကျွန်းပေါ်မှ ထွက်ခွာခွင့် ပြုရန် သဘောတူခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကော အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ် အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အသံအတော်လေး ကျယ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းမှာ သစ်သားကြမ်းပြင် ဖြစ်နေသည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်များ ပေကျံသွားပေလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ် လဲကျသွားချိန်တွင် ချင်းရှောင်းကောကို မထိခိုက်အောင် ကာကွယ်ပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ သူ သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သတိထားဦးလေ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ချင်းရှောင်းကော အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်းက မှိုင်းညို့နေမှုများမှာ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ဒါက ခက်ခဲမယ်လို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"

"ခက်ခဲရင်တောင်မှ ကိုယ်တို့ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားရမှာပေါ့" ကျန်းတန်းဟယ်က သက်ပြင်းချဟန် ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ညဘက် အိပ်မရ ဖြစ်နေတော့ ကိုယ့်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ သူ ယွီလင်းအကြောင်း စပြောကတည်းက သူမ သိနေခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရာရာကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လုပ်ဆောင်တတ်သည်။ သူမ ပြောသမျှကို သူ မှတ်မိနေမည်ဟု သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်စေ ပြောလိုက်သည့် သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းကို သူ မှတ်မိအောင် လုပ်ပေးသည်။ ကိစ္စအသေးအဖွဲလေး ဖြစ်နေပါစေ သူက သူမအပေါ် ထားရှိသော လေးစားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြရန် ၎င်းကို အသုံးပြုတတ်သည်။

ဒါဟာ လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အချစ်မျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလို အချစ်မျိုးနဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရတာ သူမ တကယ်ပဲ ကံကောင်းလှသည်။

သူမ သူ့ကို ထပ်ပြီး ကျေးဇူးမတင်ချင်တော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းတည်းနှင့် သူမ ပြောချင်သည်ကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် သူမအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သမျှမှာ ရိုးရှင်းသော 'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်' ဆိုသည့် စကားလုံးဖြင့် အနှစ်ချုပ်၍ မရနိုင်ပေ။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်"

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ် ကြောင်သွားသည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားသည်။ သူမကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တုန်လှုပ်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ၊ ရှင့်ကို၊ ချစ်တယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။ သူသည် သူမကို ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ ချင်းရှောင်းကော သူ့ကို "ချစ်တယ်" ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကာ ခံစားချက်များမှာ လှိုင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူ တစ်ခုခု လုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တွန်းဖယ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

သူမ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သွားပြီး သူတို့ကို သတင်းကောင်း ပြောပြလိုက်ဦးမယ်!"

ထိုသို့ပြောကာ သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ နောက်ကျောတစ်ခုလုံးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ဖွင့်ထားသော တံခါးမှတစ်ဆင့် ပြူထွက်လာကာ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ မျက်လုံး သုံးစုံစလုံးက စူးစမ်းလိုသော ပုံစံဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြပြီး အထဲဝင်ကာ ပါဝင်ဆင်နွှဲချင်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးနေရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုခေါင်း သုံးလုံးမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ ကျန်းတန်းဟယ် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် စောစောက ခံစားချက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေပြီး သူမ "ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည် ကြားယောင်နေမိသည်။

၎င်းမှာ တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော စကားလုံး သုံးလုံးသာ ဖြစ်သော်လည်း ချင်းရှောင်းကော၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ ၎င်းက သူ၏ နှလုံးသားကို မြန်မြန် ခုန်စေပြီး ခြေထောက်များကို ပျော့ခွေသွားစေသည်။ သူ၏ ခံစားချက်များကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သလို ခံစားရသည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်သွားကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြသလိုက်တော့သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပုန်းနေသော ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် လူကြီးတစ်ယောက်မှာ သူ လျှောက်လာသောအခါ မသိစိတ်ဖြင့် အသက်ရှုအောင့်ထားကြသည်။ တံခါးပိတ်သွားမှသာ သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

သူတို့ အနည်းငယ်မှာ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှက်စရာ တင်ပါး သုံးခုမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှုပ်ယမ်းနေကြသည်။ ၎င်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ တကယ်ပင် သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသဖြင့် မတော်တဆ မြင်မိသူ မည်သူမဆို သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ပြန်ဆေးရပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ ဟာသ မဟုတ်ပေ။ ကလေး တင်ပါးလေး နှစ်ခုမှာ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း၊ ရွံစရာပုံစံပေါက်နေသည်မှာ လီရှို့ကျီ၏ တင်ပါးကြီး ဖြစ်သည်။