အခန်း (၃၅၉)

သို့သော် သူတို့မှာ ချောင်းကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့က စိုးရိမ်နေကြရုံသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဘာကြောင့် တံခါးကို ရုတ်တရက် ပိတ်လိုက်သလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ? ထို့ပြင် စောစောက ထွက်လာသော အသံကျယ်ကြီးမှာလည်း အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ သူတို့ သုံးယောက်မှာ အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထပ်ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ချောင်းကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပါ!

ချင်းရှောင်းကော အပြင်ထွက်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သော်လည်း ကျောက်ယွီယန်ကို ရှာမတွေ့ပေ။ သူမသည် သူတို့၏ နေအိမ်များတွင်ပင် သွားရှာသော်လည်း သူတို့ ထိုနေရာတွင် မရှိကြပေ။ သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ယွီလင်းနှင့် မတော်တဆ တိုးတော့သည်။

"ယွီလင်း"

"ရှင်... သခင်မ? သမီးနာမည်ကို ဘယ်လို သိတာလဲ?"

ယွီလင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်သံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ချင်းရှောင်းကော ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ချင်းရှောင်းကောနှင့် တိုးသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို၊ သူမ၏ နာမည်ကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးဘဲနှင့် သိနေသဖြင့်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အော်..."

ယွီလင်း၏ အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ချင်းရှောင်းကော အမှန်အတိုင်း မပြောချင်တော့ပေ။

"မင်းအမေ ခေါ်နေတာကို ကြားလိုက်လို့ပါ"

ယွီလင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမှ သံသယ မဝင်ပေ။ ထိုအစား သူမသည် နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အော်... ဟဲဟဲ"

"ဒါနဲ့ ယွီလင်း၊ မင်းအမေ ဘယ်မှာလဲ သိလား?"

ချင်းရှောင်းကောသည် လေတိုက်သဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော ယွီလင်း၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်စလေးများကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ယွီလင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်သည်။

"တောင်နောက်ဖက်မှာ ရှိနေမှာပါ၊ အတိအကျတော့ သမီး မသိဘူး"

"တောင်နောက်ဖက်?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့"

ယွီလင်း မျက်နှာနီသွားကာ မော့မကြည့်ရဲတော့ပေ၊ ချင်းရှောင်းကော သူမကို ရယ်မောမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အမေက အမြဲတမ်း တောင်နောက်ဖက်ကို သွားတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီးကိုတော့ လိုက်ခွင့်မပေးဘူး။ အခုတလော သူ အဲဒီကို မသွားတော့တာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ပြန်သွားတယ်"

ဤနေရာတွင် ယွီလင်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဝမ်းနည်းရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် လိမ္မာသော သမီးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့်၊ သူမ၏ အမေနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားရန် စဉ်းစားဖူးသော်လည်း သူမ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ အမေ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထားကို တွေးမိလိုက်တိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မသိစိတ်ဖြင့် တုန်လှုပ်သွားတတ်သည်။ သူမ၏ နောက်သို့ လိုက်ဖို့နေနေသာသာ ထိုနေရာမှာ ရပ်နေဖို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ချင်းရှောင်းကော သူမ ညွှန်ပြသော ဘက်သို့ ကြည့်ကာ တွေဝေသွားသည်။ သူမ ထိုလမ်းကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးပေ။ ထို့ပြင် တောင်နောက်ဖက်တွင် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခု ရှိသည်ဟု ကျန်းတန်းဟယ်ဆီမှ သူမ ကြားဖူးသည်...

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ သူမ သွားသင့်မသွားသင့် ဆုံးဖြတ်ရ ခက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားက အနိုင်ရသွားပြီး မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါဆိုရင် ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်လိုက်မယ်"

ချင်းရှောင်းကော စကားပြောရင်း အရိပ်ထဲတွင် ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယွီလင်း၏ နောက်ထပ် စကားများကြောင့် သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အရင် ပြန်နှင့်ပါလား? အမေက ညနေလောက်မှ ပြန်လာမှာပါ။ သူ ပြန်လာရင် သမီး သူ့ကို သခင်မဆီ လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်"

"ညနေမှလား..."

ချင်းရှောင်းကော တွေဝေသွားကာ သူမကို တစ်လှည့်၊ လမ်းကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ ထိုနေရာသို့ သွားပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ယွီယန်ကို သတင်းပြောပြချင်သည့် စိတ်အပြင် စူးစမ်းလိုစိတ်ကလည်း အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ယွီလင်း၏ အပြောအရ ကျောက်ယွီယန်သည် တောင်နောက်ဖက်သို့ သွားတိုင်း ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်း ယူသွားတတ်သည်။ သူမသည် အချိန်တော်တော်ကြာအောင် ထိုနေရာတွင် နေတတ်ပြီး မိုးချုပ်မှသာ ပြန်လာတတ်သည်။ သူမ ထိုနေရာတွင် ဘာလုပ်နေသနည်း?

"စူးစမ်းလိုစိတ်က ကြောင်ကို သတ်တယ်" ဆိုသော်လည်း လူသားများကြားတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။

ချင်းရှောင်းကော တောင်နောက်ဖက်သို့ ဦးတည်သော လမ်းငယ်လေးပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ တစ်ခုခုကြောင့် သူမ လမ်းလျှောက်လေလေ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြူများ ဝိုင်းနေသလို ခံစားရသည်။

သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ချင်းရှောင်းကော ရပ်တန့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တကယ်ပင် လှပလှသည်။

ချင်းရှောင်းကော သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ချလိုက်ကာ ပို၍ သွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ဆက်လျှောက်လှမ်းရန်တော့ အစီအစဉ် မရှိပေ။ အကယ်၍ ခဏအကြာအထိ ကျောက်ယွီယန်ကို မတွေ့လျှင် သူမ ပြန်လှည့်လာတော့မည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ ကြိုးစားမှုမှာ အရာထင်လာခဲ့သည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် လမ်းလျှောက်လိုက်၊ ခဏနားလိုက်နှင့် သွားနေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ရှေ့နားဆီမှ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ကာ အသံလာရာ အရပ်ကို သေချာစွာ ခွဲခြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် နေရာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထူထပ်သော မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် လမ်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းများနှင့် မြက်ပင်များမှာ ထူထပ်ပြီး စိမ်းလန်းနေသည်။ နင်းခြေခံထားရသော လမ်းငယ်လေး တစ်ခုတည်းသာ ကွဲထွက်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုလမ်းအတိုင်း မီတာအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ကုန်းစောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းအောက်တွင် မြေကွက်လပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုထက် ပိုကြည့်လိုက်လျှင် ဖောင်းကြွနေသော မြေပုံများကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဘာလဲဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသည်။

သူမ ရှာနေသော ကျောက်ယွီယန်မှာ ထိုမြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် အားနည်းသော ပုံစံဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ခြောက်သွေ့သော ပန်းများ၊ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ကိုင်းများ ဝိုင်းရံလျက် သူမသည် ဂေါ်ပြားဖြင့် မြေတူးနေသည်။ သူမ၏ ခြေရင်းတွင် အလျား နှစ်မီတာခန့်နှင့် အနံ တစ်မီတာခန့် ရှိသော ကျင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

အတွေးတစ်ခု ချင်းရှောင်းကော၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောက်ယွီယန်၏ လက်မှာ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီး ဂေါ်ပြားမှာ မြေကြီးထဲတွင် ရပ်သွားသည်။ သူမသည် စကားပြောသူကို မော့ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ချောင်းဆိုးချင်စိတ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တခြားအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ သူမသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးလေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်စိရှင်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မြင်လိုက်သည်။ ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူမ ကုန်းစောင်းအတိုင်း ဆင်းသွားချင်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းကာ မဆင်းလာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူမ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ထပ်မံ ချောင်းဆိုးပြန်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်ပြီး သူမ အပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ကာ ကုန်းစောင်းအတိုင်း ခက်ခဲစွာ တက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူမသည် ချင်းရှောင်းကော ကမ်းပေးသော လက်ကို မြင်သော်လည်း ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ရှောင်လိုက်သည်။ သူမ ချင်းရှောင်းကောကို မုန်း၍ မဟုတ်ဘဲ... သူမ ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် ညစ်ပတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောကတော့ သူမ ဘာတွေးသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ ရှောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်မမှာ ဖုန်တွေ ပေနေလို့ပါ"

"ရပါတယ်"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မြေကြီးများနှင့် မြက်ပင်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ အလုပ်မျိုး လုပ်ဖူးသည်။ သူမ အိမ်မှာ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်စဉ်က ယခု ယွီလင်း (ယွီယန်) ရောက်နေသည့် အခြေအနေထက် ပို၍ ညစ်ပတ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကော ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သူမကို ကိုယ်ချင်းစာမိသည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးသည် မွေးကတည်းက အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း မြင့်မြတ်သော သခင်မတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သည့် အိမ်မှုကိစ္စကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ...

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ယွီယန်သည် ခေါင်းကို ထပ်မံ ငုံ့လိုက်ပြီး သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မညစ်ပတ်ဘူးလား...?"

"ရှင် ဒီကို ရောက်နေတာ..."

မေးခွန်း၏ တစ်ဝက်တွင် ချင်းရှောင်းကော ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒီနေရာက ကောင်းပါတယ်။ ပန်းတွေ၊ စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုတွေ ရှိသလို ပင်လယ်နဲ့ ကောင်းကင်ကိုလည်း ကောင်းကောင်း မြင်ရတယ်။ ကျွန်မ လူအုပ်ကြီးကို မကြိုက်ဘူး"

ကျောက်ယွီယန်၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ အားယူပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကတော့ အဲဒီနေရာပါပဲ"

ချင်းရှောင်းကော ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူမ၏ အမေနှင့် အသက်အရွယ် တူညီပြီး၊ သူမကဲ့သို့ပင် မိခင်တစ်ဦးဖြစ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချင်းရှောင်းကော သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် မတရားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ..." သူမ၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေသည်။ ချင်းရှောင်းကော လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်သမီးကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ချင်းရှောင်းကောက ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုကြောင်း ပြသရန် ပြုံးပြချင်သော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှာ အေးခဲနေခဲ့သည်...

"ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး"

မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိရသော အချိန်တစ်ခုအပြီးတွင် ချင်းရှောင်းကော သူမ၏ ခြောက်ကပ်သော အသံကို ပြန်ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးမှာ လုံးဝ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။ သူမ၏ အသံထဲတွင် ခွန်အားအချို့ ပါဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ...

"ဒီနေရာက မကောင်းဘူး။ သခင်မ မြန်မြန် ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်ယွီယန်သည် မြေဆက်တူးနေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ထိတ်လန့်သွားကာ သူမ၏ လက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။

"ပြန်သွားပြီး ယွီလင်းနဲ့ စကားပြောလိုက်ပါဦး။ သူမ ရှင့်ကို ထားခဲ့ရမယ်ဆိုရင် သူမ ရှင့်ကို တကယ် လွမ်းနေမှာပါ"

သူမ၏ အသံထဲတွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်သော တုန်ရီမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

"... ကောင်းပါပြီ"

ကျောက်ယွီယန်သည် ငေးငိုင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ သမီးနှင့် စကားပြောဆို ရှင်းပြရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဂေါ်ပြားကို ယူကာ ပြန်လျှောက်သွားတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ နောက်မှ နီးကပ်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး ရှေ့မှ ပုံရိပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေမိသည်။ သူမသည် အာရုံပျံ့လွင့်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်လှည့်ကြည့်ခြင်းကို မလုပ်ရဲပေ။

သူမသည် ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာချင်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ မြေဟောင်းပေါ်တွင် မြေသစ်များ ပြန့်ကျဲနေသည့် ကျင်းနှင့်၊ ကမ္ပည်းကျောက်စာ မရှိသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ထပ်နေသော သင်္ချိုင်းဂူများ...

စောစောက သူမတွင် ရုတ်တရက် အသိတစ်ခု ဝင်လာသည်၊ အကယ်၍ သူမ ဤနေရာမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့လျှင် ကျောက်ယွီယန်သည် ဤနေရာမှ ဘယ်တော့မှ ထွက်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းသည် အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု လိုအပ်သည်၊ ထိုမျှော်လင့်ချက်၏ နောက်ဆုံး သတ်မှတ်ချိန်မှာ တစ်ရက်ဖြစ်စေ၊ တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံဖြစ်စေ သို့မဟုတ် တစ်စက္ကန့်မျှသာ ဖြစ်နေပါစေဦးတော့...