အခန်း (၃၆၀)

သူတို့ နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ လမ်းဆုံးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ယွီလင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျင်းပျင်းရိရိနှင့် တစ်ခုခု ဆွဲနေသည်။

သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ယွီယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ထိုအရာထက် စိတ်သက်သာရာ ရမှုက ပို၍ များပြားနေသည်။

"ယွီလင်း အပြင်ကို ထွက်သွားပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ရနိုင်တာ ကောင်းပါတယ်။ သူမ အပြစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားစရာ မလိုတော့တာ ကောင်းပါတယ်။ သူမ အမေ့ဘေးမှာ ရှိနေစရာ မလိုတော့တာ ကောင်းပါတယ်။ သူမ အသက်ရှင်သန်နေတာ ကောင်းပါတယ်"

သူတို့ လျှောက်လာသံကို ကြားသောအခါ ယွီလင်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ မြက်ပင်ကို ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမ ပြေးလာကာ အော်လိုက်သည်။

"အမေ..."

သူမ ပြေးလာစဉ် သူမ၏ ဆံပင်စလေးများမှာ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့်အတူ လှုပ်ခါနေသည်။ သူမ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဟင်း..."

ကျောက်ယွီယန်သည် အသံမထွက်ဘဲ ပါးစပ်ဟလိုက်ကာ သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို မှတ်မိနေစေရန် ယွီလင်းကို အငမ်းမရ ကြည့်နေမိသည်။

ချင်းရှောင်းကော ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်နေပြန်သည်။ ထို့နောက် မည်သူ့ကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တခြားအရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယွီလင်းသည် ပြေးလာရင်း သူမ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အမေ... သခင်မက ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ?"

ကျောက်ယွီယန်က သူမကို မဖြေပေ။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ထိကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ရအောင်"

ယွီလင်းသည် သူမ၏ အမေ၏ နူးညံ့သော အသံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ကြောင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရင်းနှီးနေသလိုလိုနှင့် သူစိမ်းဆန်နေသလိုလိုပင်။ ဤခံစားချက်က သူမကို လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရစေသည်။ ထိုအချိန်က သူမ၏ အမေသည် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အမြဲတမ်း အပြုံးရှိပြီး သူမကို အမြဲတမ်း ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပေးတတ်သည်။ သူမ ဝမ်းနည်းသည့် အခါတိုင်း သူမ၏ အမေက သူမကို စိတ်ရှည်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးတတ်သည်။

သူမရဲ့ အမေ... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ!

ယွီလင်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ မျက်ရည်များဖြင့် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အခိုင်အမာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ပြန်ရအောင်"

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အလုပ်များကို ပြီးဆုံးသွားသော ယွီလင်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမ၏ နေအိမ်သို့ စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ သူမကို စောင့်နေမည့် သူမ၏ အမေကို တွေးမိသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စောစောက သူမ၏ အမေက အလုပ်ပြီးလျှင် ချက်ချင်း ပြန်လာရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမတွင် သူမအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

အဝေးမှပင် နွေးထွေးသော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသည့် အိမ်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ယွီလင်း ဝမ်းသာသွားကာ အိမ်အပြန်လမ်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"အမေ..."

ယွီလင်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျောက်ယွီယန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ အသံမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုကျယ်နေသည်။ အကယ်၍ တခြားအချိန်ဆိုလျှင် သူမ၏ အမေက ဤသို့ လုပ်သည်ကို လုံးဝ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် ကျောက်ယွီယန်သည် ယွီလင်းအပေါ် ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့ပြီး သည်းခံပေးနေသည်။ ၎င်းက ယွီလင်းကို လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က အတိတ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရစေသည်။

ထိုအချိန်က ဘဝမှာ ခက်ခဲခဲ့သည်။ သူတို့ တစ်နေ့ သုံးနပ်စာပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ လေထဲမှာ စားပြီး ကွင်းပြင်ထဲမှာ အိပ်ခဲ့ကြရသည်။ နေ့တိုင်း သူတို့သည် ခြေချင်းခတ်ခံရပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ အမေ ဘေးမှာ ရှိနေသဖြင့် သူမ ဘဝကို ခက်ခဲသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။ ထိုအစား သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် အစားအသောက်၊ ရေနှင့် နေစရာ ရှိသော်လည်း သူမ၏ အမေက သူမကို နမ်းခြင်းအား ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းက သံမှိုများကို မျိုချရသထက် ပို၍ ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို သူမအား ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် လှည့်ကြည့်ကာ ယွီလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် အချက်ပြလိုက်သည်။

"လာ... ဒီကို လာပါဦး"

ယွီလင်းသည် လိမ္မာသော ကလေးဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ငယ်သေးသည်။ သူမ အမေ၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမ အများကြီး မတွေးမိပေ။ သူမ၏ အမေသည် သူမ၏ မကြာသေးမီက လိမ္မာမှုကြောင့် သူမအပေါ် ဤမျှ နူးညံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။

ယွီလင်းသည် ကျောက်ယွီယန်၏ ခြေရင်းတွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အထင်ကြီး လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ၏ ကလေးကို တွန့်ဆုတ်စွာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ မတရားမှုများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မိသားစု ပျက်စီးသွားချိန်တွင်ပင် သူမ ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ မခံစားခဲ့ရပေ။

မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့် အရွယ်ရောက်လာသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ ပျော်လည်းပျော်၊ ဝမ်းလည်းနည်းနေမိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူမကို ဘာကြောင့် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့် မပေးရတာလဲ? သူမ ယွီလင်း အရွယ်ရောက်သည်အထိသာ စောင့်ရှောက်ပေးချင်ရုံလေးပါ။ ဤကဲ့သို့သော ဆန္ဒအသေးလေးကိုပင် နောက်ဆုံးတွင် မပြည့်ဝနိုင်ခဲ့ပေ...

"ယွီလင်း၊ အခုကစပြီး သမီး ကောင်းကောင်း နေထိုင်ရမယ်၊ သမီးရဲ့ အလုပ်ကို တာဝန်သိသိ လုပ်ရမယ်။ သမီးဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချတတ်အောင် သင်ယူရမယ်၊ စကားပြောတဲ့အခါမှာလည်း အလိုက်အထိုက် ပြောတတ်ရမယ်။ လူ့နှလုံးသားဆိုတာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲတယ်၊ ဒါကြောင့် စကားပြောတဲ့အခါ သတိထားပါ။ လူတွေက ကြည့်ကောင်းရုံနဲ့ သူတို့ကို မယုံပါနဲ့။ လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို ကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ..."

ဤနေရာတွင် ကျောက်ယွီယန်၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ သွေးများကို ဖိနှိပ်ထားကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အနာဂတ်မှာ ကောင်းကောင်း နေထိုင်ပါ။ မျက်စိကို ဖွင့်ထားပါ။ အနာဂတ်မှာ ချမ်းသာစရာ မလိုပါဘူး။ သမီးကို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဘဝမှာပဲ နေစေချင်တယ်။ သမီး နားလည်လား?"

ယွီလင်း မဖြေပေ။ သူမ ရှင်းပြမရအောင် ဝမ်းနည်းနေမိသည်။ ဖော်ပြမရသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုက သူမကို စကားပြောရန် ခက်ခဲစေသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်လျှင် သူမ၏ အမေကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ထိုမိန်းကလေး ခေါင်းညိတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မညိတ်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောနေသည်။

"အမေ ဒီအဝတ်အိတ်ကို လုပ်ထားတာ ကြာပါပြီ။ ဒါတွေက အရည်အသွေးမြင့် အထည်တွေ မဟုတ်ပေမဲ့၊ အခု အမေ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး အထည်တွေပါပဲ။ အဲဒါတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ပြီးတော့..."

ယွီလင်းသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ စကားတွေ ဆက်တိုက် ပြောနေသော သူမ၏ အမေကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များမှာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာသည်။

ယွီလင်းသည် သူမ၏ အမေမှာ သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ပြောနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဤခန့်မှန်းချက်က သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူမ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အမေ... ရပ်လို့ ရမလား?"

ကျောက်ယွီယန်သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြောနေသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုမူနေထိုင်ပုံမှစ၍ ဘဝတွင် အရာရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံနှင့်၊ သူမ အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် ကြုံတွေ့ရမည့် အခြားကိစ္စရပ်အားလုံးကို ကျောက်ယွီယန်က တစ်ခုခု ကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဤအရာများမှာ သူမ စဉ်းစားမိသမျှ မဖြစ်သေးသော သို့မဟုတ် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာနိုင်သော ကိစ္စများ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော ဘဝအတွေ့အကြုံကို သင်ခန်းစာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယွီလင်းသည် သူမ၏ လမ်းဟောင်းအတိုင်း လိုက်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။ အနာဂတ်တွင် သူမ၏ ကလေးတွင် အမေ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုမိန်းကလေးသည် အနာဂတ်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို သူမကိုယ်တိုင် ဖောက်ထွက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွီယန်မှာ ပြောစရာတွေ အဆုံးမရှိ ရှိနေပုံရသည်။ ယွီလင်း မည်မျှပင် ငိုယိုပြီး ဂျီတိုက်နေပါစေ သူမကို လုံးဝ မထိခိုက်စေပေ။ သူမ စိတ်မအေး ဖြစ်နေရပြီး သူမ ပြောသမျှမှာ မလုံလောက်သေးဟု ခံစားနေရသည်။ အဆုံးတွင်တော့ မည်သူမျှ အနာဂတ်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ မည်မျှပင် ပြင်ဆင်ထားပါစေ နောင်တဆိုသည်မှာ ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ၏ ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လှုပ်ရှားခြင်းအား နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လှိုင်းတစ်ခုက သူမအပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။

"ယွီလင်း... အမေ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ခဏလောက် နားချင်တယ်..."

"အမေ? အမေ! အမေ!"

ယွီလင်း ထိတ်လန့်သွားကာ အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသက်ရှုသံ တိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ထိန်းမရအောင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။

တစ်ခုခုကြောင့် ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အမေ ကွယ်လွန်သွားပြီဟု သူမ ရုတ်တရက် ထင်လိုက်မိသည်။

ဤခံစားချက် မည်သို့ ရောက်လာသည်ကို သူမ မစဉ်းစားနိုင်သေးမီမှာပင် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ စောစောက သူမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားသော အိတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော သူမ၏ အမေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ထလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အသစ်စက်စက် ရောင်စုံ ဂါဝန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို အစီအရီ ခေါက်ထားသည်။

ယွီလင်း၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဂရုတစိုက် မယူလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ဖြန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တိုင်းကြည့်လိုက်သည်။ အရွယ်အစားမှာ ကွက်တိပင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ ၎င်းကို ဂရုတစိုက် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူမ ယခင်က ရောင်စုံ ဂါဝန်တစ်ထည် ဝတ်ရမည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

သူမ မှတ်မိသမျှ ကာလပတ်လုံး သူမ၏ အမေသည် သူမကို တောက်ပြောင်သော အရောင်ရှိသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ခွင့် မပြုခဲ့ပေ၊ ဂါဝန်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမကို အမြဲတမ်း ပွပွနှင့် အရွယ်အစား မတော်သော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစား ပုံစံနှင့် အရောင်များမှာ ယောကျ်ားလေးများနှင့် တူသည်။ အကယ်၍ ဘောင်းဘီရှည်လွန်းလျှင် အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်ဝတ်ရသည်။ သူမသည် ယခုအချိန်အထိ ဤအဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီလင်း ငယ်စဉ်က တခြားလူများ ပစ်ထားသော ဂါဝန်တစ်ထည်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ဝတ်ကြည့်မိသောအခါ သူမ၏ အမေထံမှ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမကို ရိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အမေသည် သူမကို ဖက်ကာ နောင်တရစွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမကို ဂါဝန် လုံးဝ မဝတ်ရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ အမေ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အနည်းငယ် အသက်ကြီးလာပြီး အရာရာကို ပိုမြင်တွေ့လာရသောအခါမှ သူမ၏ အမေ၏ ကောင်းမွန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူမ မှတ်မိသည်မှာ သူမ အသက် ၁၀ နှစ် အရွယ်တွင် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ခင်မင်သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးမှာ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူ ခုနစ်၊ ရှစ်ယောက်၏ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူမ သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရသောအခါ ထိုမိန်းကလေးမှာ တိရစ္ဆာန် တင်းကုတ်ထဲသို့ ပစ်ချခြင်း ခံထားရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးများနှင့် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချို့သော သွေးများမှာ ခဲနေပြီး အချို့သော ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တစ်ချိန်က လှပခဲ့သော ဂါဝန်မှာ ယခုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ပေါ်နေသော အရေပြားများမှာ အမာရွတ်များနှင့် အညိုအမည်း စွဲနေသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယွီလင်းမှလွဲ၍ လူတိုင်း သူမကို ရှောင်ကြသည်။ ယွီလင်း လျှောက်သွားကာ သူမကို ရေတစ်ငုံ တိုက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ ပျက်စီးနေသော မျက်နှာပေါ်မှ သွေးနှင့် မျက်ရည် တစ်စက် စီးကျလာသည်။ သူမသည် သူမ၏ အားအင်အားလုံးကို သုံး၍ စကားလုံး အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အသက်ရှု လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ ယွီလင်း ထိုစကားလုံးများကို မေ့မရသေးပေ။

"ဂါဝန် လုံးဝ မဝတ်ပါနဲ့"

ထိုအချိန်က ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာ ၁၃ နှစ်ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်...