အခန်း (၈၂-၈၄)

အခန်း (၈၂) - အစစ်အမှန်ကို အတည်ပြုခြင်း

~ယူချွမ်ဂိုဏ်း ... အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခု၊ အလံသုံးလက်၊ အမိန့်ခြောက်ပါး။

အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုမှာ 'ဟွမ်ချွမ်တပ်ဖွဲ့'နှင့် 'သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့' တို့ ဖြစ်ကြ၏။

အလံသုံးလက်သည် အမိန့်ခြောက်ပါး၏ လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘဲ သီးခြား ရပ်တည်ကြပြီး၊ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်ကိုသာ တိုက်ရိုက် နာခံကြလေသည်။

ဟွမ်ချွမ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်သည် 'ဝိညာဉ်လိုက်အမိန့်' ၊ 'ဝိညာဉ်ခေါ်အမိန့်' နှင့် 'ကိုယ်ပွားအမိန့်' တို့ကို ထိန်းချုပ်သည်။

သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်သည် 'သွေးပြောင်းလဲခြင်းအမိန့်'၊ 'သွေးလောင်အမိန့်' နှင့် 'သွေးခဲအမိန့်’ တို့ကို စီမံခန့်ခွဲသည်။

အမိန့်ခြောက်ပါးတွင် တစ်ခုချင်းစီ၌ တိကျသော တာဝန်များ ရှိကြ၏။ ဝိညာဉ်လိုက်သခင်က 'ရှာဖွေ' သည်။ ဝိညာဉ်ခေါ်သခင်က 'သတ်ဖြတ်' သည်။ ကိုယ်ပွားသခင်က 'ဖုံးကွယ်' သည်။

ကျန်ရှိသော သွေးသုံးပါးအမိန့်တို့သည် ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်အတွက် လိုအပ်သော 'ကုန်ကြမ်း' များကို ရှာဖွေဖြည့်တင်းပေးရန် တာဝန်ယူရသည်။

ကိုယ်ပွားအမိန့်သည် ရုပ်ဖျက်ခြင်းနှင့် ဖုံးကွယ်ခြင်းတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သည်။ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ဤအချက်ကို အပြည့်အစုံ မသိသော်လည်း၊ သိုင်းလောကတွင် အထူးသဖြင့် ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေကြသော ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအဖို့ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။

အသေးစိတ် မသိလျှင်တောင် ကြားဖူးနားဝတော့ ရှိကြ၏။

ထို့ကြောင့် ယန်ရှောင်ယွင် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ၊ သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်များသည် အလိုအလျောက်ပင် ချန်မင်းသခင်ကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ ရွှမ်ကျီတောင်ကြားသည် မကြာသေးမီက အေးချမ်းနေသော်လည်း၊ ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ အပြုအမူများမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

သိုင်းလောကတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပျက်တော့မည်ဟု ပြောထားပြီးမှ၊ ယခုကျတော့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသည် အဘယ်သဘောနည်း။

စာပေအနုပညာကို မြတ်နိုးခြင်းသည် သခင်ကြီး၏ အကျင့်စရိုက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ မသင့်လျော်ပေ။

ထို့အပြင် ကိစ္စက အလွန် အရေးကြီးသည် ဆိုပါက၊ ဘာကြောင့် လူများကို ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲတွင် ဆယ်ရက်၊ လဝက်ကြာအောင် စောင့်ခိုင်းထားရသနည်း။

မကြာသေးမီက သတင်းများအရ၊ ရွှမ်ကျီတောင်ကြား အစည်းအဝေးသို့ လာရောက်ကြသော တချို့လူများ လမ်းခရီးတွင် ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ကြားသိရသည်။

တချို့ကလည်း ရွှမ်ကျီတောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိနေသော သူတို့၏ တပည့်၊ သားသမီးများကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် မိတ်ဆွေဟောင်းများထံမှ စာများ လက်ခံရရှိကြ၏။

သို့သော် ဤနေရာသို့ ရောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ထို 'မျိုးဆက်သစ် လူငယ်' များကို အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသေးပေ။

အစပိုင်းတွင် သူတို့က ချန်မင်းသခင်ကြီး ပြောသော 'အရေးကြီးကိစ္စ' နှင့် သက်ဆိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုထူးဆန်းမှုများ အားလုံးသည် ချန်မင်းသခင်ကြီးထံမှ မြစ်ဖျားခံနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်လာကြ၏။

ယန်ရှောင်ယွင်၏ စကားတစ်ခွန်းသည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ထင်ကြေးပေါင်းစုံကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။

တချို့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး အဆိပ်ပါမပါ ဂရုတစိုက် နမ်းရှုံ့စစ်ဆေးကြည့်ကြ၏။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ဘာမှ ထူးခြားမှု မတွေ့ရပေ။

သို့သော် သဘောမတူသူများလည်း ရှိကြ၏။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သက်သေမခိုင်လုံဘဲ လူတစ်ယောက်ကို စွပ်စွဲတာက သဘာဝကျလို့လား... အိမ်ကထွက်လာရင် များများကြည့်၊ နည်းနည်းပြောပြီး သတိထားရမယ်လို့ မင်းဆရာတွေ မသင်ပေးလိုက်ဘူးလား"

"ကျွန်မလည်း သတိထားချင်တာပေါ့"

ယန်ရှောင်ယွင်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု သတိထားပြီး နှုတ်ပိတ်နေလိုက်ရင်... နောက်ကျမှ ရှင်တို့အားလုံး အဆိပ်မိပြီး ဒုက္ခရောက်နေကြတဲ့အခါ ကျွန်မက ကယ်ရမလား၊ မကယ်ရဘူးလား ဆိုပြီး ဗျာများနေရမှာ စိုးလို့ပါ"

"..."

ထိုလူမှာ စကားပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာကြီး နီရဲနေလေသည်။

သူ တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းထားလိုက်ရသည်။ ဤအခြေအနေတွင် တိုက်ခိုက်လိုက်ပါက၊ နိုင်လျှင်လည်း အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်သည်ဟု အပြောခံရမည်။ ရှုံးလျှင်လည်း တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်ထားသော ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားပေမည်။

ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက်၊ ထောက်ခံသူနှင့် ကန့်ကွက်သူများ ငြင်းခုံကြရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မေးခွန်းတစ်ခုတည်းသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။

"မိန်းကလေး... မင်းမှာ သက်သေရှိလို့လား"

"သက်သေကတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့ရတာပဲ"

ယန်ရှောင်ယွင်က လျူဆွေဖုန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"အရင်တုန်းက ယွီလျိုစံအိမ်ကို ရောက်တုန်းက... ချန်မင်းသခင်ကြီးအစစ်ကို ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားတွေက ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်မှာ ဖမ်းချုပ်ထားပြီး သွေးကျွန်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်... နောက်တော့ ယွီလျိုစံအိမ်က ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားတွေကို ရှင်းလင်းပြီးတဲ့အခါ... ချန်မင်းသခင်ကြီးက ဖမ်းခံထားရတဲ့ သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ရွှမ်ကျီတောင်ကြားကို လာနေပြီ"

"အခုလောက်ဆိုရင် သူတို့တွေ ရွှမ်ကျီတောင်ကြား အဝကို ရောက်လောက်ပြီ... အဲဒီကျရင် ဘယ်သူက အစစ်၊ ဘယ်သူက အတုဆိုတာ ရှင်တို့ကိုယ်တိုင် မြင်ရပါလိမ့်မယ်"

"ဘာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"ယွီလျိုစံအိမ်မှာ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားတွေ ရှိနေတယ် ဟုတ်လား"

"ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်မှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ"

"သခင်ကြီးလျူ... ဒီကိစ္စကို သိပါသလား"

လူအုပ်ကြီးက မေးခွန်းထုတ်ရင်း လျူဆွေဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

လျူဆွေဖုန်းက ယန်ရှောင်ယွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပေါက်ကရတွေ"

ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လျူဆွေဖုန်း ကိုယ်တိုင် ငြင်းဆိုလိုက်သဖြင့်၊ ရှိနေသူ အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပြီး၊ ယန်ရှောင်ယွင်အပေါ် ဒေါသထွက်လာကြ၏။

"ရှီးလင်း ခရမ်းရောင်ဓားဂိုဏ်း ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး... ငါတို့ရှေ့မှာ လာပြီး ဗြောင်လိမ်ဗြောင်စား လုပ်ရဲတာကို ကြည့်ရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ခန့်မှန်းလို့ရတယ်"

"ရယ်စရာပဲ... သခင်ကြီးလျူ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိတဲ့ ယွီလျိုစံအိမ်က ကိစ္စကို မင်းတို့လို ကလေးနှစ်ယောက်က သိတယ်ဆိုတာ ယုံနိုင်စရာလား"

"နေပါဦး... မင်းတို့က တကယ်ရော ခရမ်းရောင်ဓားဂိုဏ်းက ဟုတ်ရဲ့လား... မိန်းကလေး... မင်းမျက်နှာက ငါနဲ့ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

လူအုပ်ကြီး ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေစဉ်၊ ချန်မင်းသခင်ကြီးက စားပွဲကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။

"တော်ကြပါတော့"

သူ့အသံက မကျယ်သော်လည်း ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

အားလုံး အသံတိတ်သွားပြီး ချန်မင်းသခင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူက ယန်ရှောင်ယွင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သံမဏိ သွေးနဂါးလှံ ယန်ရိီဇီ ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ငါ သည်းခံပေးနေခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ သွေးသံရဲရဲ အာမခံဌာနရဲ့ သခင်မလေး ဖြစ်တဲ့ မင်းက ဒီလောက်ထိ ပြဿနာရှာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

သံမဏိ သွေးနဂါးလှံ ယန်ရိီဇီ။

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

"ဪ... သူက ယန်ရိီဇီရဲ့ သမီးပါလား... ဒီကောင်မလေးက ယောက်ျားတွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တယ်လို့ နာမည်ကြီးနေတာ... ဘာလို့ ဒီနေ့မှ လာပြီး ပေါက်ကရတွေ ပြောနေရတာလဲ"

"သူက တကယ်ပဲ သခင်မလေးယန် ဆိုရင်... သူ့ဘေးက လူက ဘယ်သူလဲ"

"ဘယ်သူမှန်း မသိတဲ့ အမည်မဖော်လိုသူ တစ်ယောက်ပဲ နေမှာပေါ့"

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူတွေရဲ့ ပြုစားတာ ခံလိုက်ရလို့... အခုလို စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး လျှောက်ပြောနေတာများလား"

ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာထား ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်မင်းသခင်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ယွီလျိုစံအိမ်မှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးလျူ ကိုယ်တိုင်က ဘာလို့ ဘာမှ မသိရတာလဲ"

"... ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူက ရှင့်လက်ချက်နဲ့ သွေးကျွန် ဘဝ ရောက်သွားပြီလေ"

ယန်ရှောင်ယွင်သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ချလိုက်သည်။

သူမသည် ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်တွင် ချန်မင်းသခင်ကြီး ပြောပြခဲ့သမျှကို တစ်လုံးမကျန် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်နေသူများမှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြ၏။ တချို့က ဒေါသထွက်ကြသည်၊ တချို့က မဲ့ပြုံး ပြုံးကြ၏။ သို့သော် ထိုဒေါသနှင့် အပြုံးများသည် ချန်မင်းသခင်ကြီးကို ဦးတည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယန်ရှောင်ယွင်ကို ဦးတည်နေခြင်း ပင်။

ချန်မင်းသခင်ကြီးသည် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားပုံရပြီး၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းလာသည်။

"တော်ပါတော့... တော်ပါတော့... မင်း ဘယ်ကကြားလာတဲ့ ကောလဟာလတွေကို အဟုတ်မှတ်ပြီး ယုံနေမှန်း မသိပါဘူး"

"မင်း ဒီလို လမ်းမှားရောက်နေတာကို ငါကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး... ငါ့ကို သံသယ ဝင်နေမှတော့... ဒီနေ့ လူစွမ်းကောင်းတွေ ရှေ့မှောက်မှာ ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ဖြစ်တည်မှုကို သက်သေပြရတာပေါ့"

ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ စကားကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

သူ့ကဲ့သို့ သိုင်းလောက ဝါရင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး၏ စွပ်စွဲမှုကို ဖြေရှင်းရန် လူအများရှေ့တွင် သက်သေပြရမည် ဆိုခြင်းမှာ အလွန် သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှသည်။

အကယ်၍ ချန်မင်းသခင်ကြီးက အတုအယောင် ဖြစ်နေလျှင်တော့ ထားပါတော့။ သို့သော် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပါက... ယန်ရိီဇီ ကိုယ်တိုင် လာရောက် တောင်းပန်လျှင်တောင်မှ ကျေအေးနိုင်မည့် ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။

"သခင်ကြီး... ဘာလို့ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်... ကောင်မလေးက ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာပါ... သခင်ကြီး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

"မိန်းကလေးယန်... အမြန်လာပြီး သခင်ကြီးကို တောင်းပန်လိုက်ပါ... ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြရအောင်"

လူအများက ယန်ရှောင်ယွင်ကို အချက်ပြကာ သတိပေးနေကြ၏။

သို့သော် ယန်ရှောင်ယွင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် မေးပါရစေ သခင်ကြီး... ရှင်က ရှင့်ကိုယ်ရှင် အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်လို သက်သေပြမှာလဲ"

"ရုပ်ဖျက်ပညာ ဆိုတာက လူရေခွံမျက်နှာဖုံးကို သုံးပြီး လှည့်စားတာပါပဲ... အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါ... ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်နှာဖုံး ရှိမရှိ ဆိုတာကို"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူက သူ့ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပွတ်သပ်ပြလိုက်သည်။ အရေပြားများ နီရဲလာသည်အထိ ပွတ်သော်လည်း၊ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိပေ။

အကယ်၍ လူရေခွံမျက်နှာဖုံး တပ်ထားပါက၊ အစစ်အမှန် အရေပြားနှင့် ကွာခြားမှု ရှိမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပါက နီရဲသော နေရာနှင့် ဖြူလျော်သော နေရာ ကွဲပြားခြားနားမှု ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုတွင်မူ... ဘာမျှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

ဤအချက် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ယန်ရှောင်ယွင် ပြောသမျှ စကားများသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စွပ်စွဲချက်များ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပြီ ပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ ရှေ့မှ လူသည်... တကယ်ပဲ ချန်မင်းသခင်ကြီး အစစ် ဖြစ်နေသလား။

ထိုအချိန်တွင် ဘေး၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင်... သတိထားမိရုံမျှသာ ရှိသော အပြုံးရေးရေးလေး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

အခန်း (၈၃) - ငါ့နောက်ကို လိုက်လျှင် ကြီးပွားမည်၊ ဆန့်ကျင်လျှင် ပျက်စီးမည်

~"အစ်မယွင်... သွားကြရအောင်"

ဆုမိုသည် အဖြစ်အပျက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။

သူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က နေရာမှ မရွေ့ချင်သေးဘဲ ဆုမိုကိုသာ ကြည့်နေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ထွက်သွားရင်... သူတို့တွေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဒီပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အရှက်တကွဲနဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ... ဆက်နေရင်လည်း အခြေအနေက ပြောင်းလဲလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဆုမိုသည် ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ချန်မင်းသခင်ကြီးထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

"ချန်မင်းသခင်ကြီးက အစစ်အမှန် ဖြစ်နေမှတော့... ယွီလျိုစံအိမ်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာတဲ့ သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေလည်း..."

ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

"နေပါဦး"

သူတို့နှစ်ဦး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချန်မင်းသခင်ကြီး ရုတ်တရက် လှမ်းတားလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဘာများ ထပ်ပြီး ဆုံးမစရာ ရှိသေးလို့လဲ"

ဆုမို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်မင်းသခင်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လူငယ်နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာရတာလဲ... မင်းတို့ ဘယ်ကကြားလာတဲ့ သတင်းမှားတွေလဲတော့ မသိပေမယ့်... အခု ငါ ရှိနေပြီပဲ... လူဆိုးလူယုတ်မာတွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို မင်းတို့ မခံရအောင် ငါ တားဆီးရမှာပေါ့"

သူက စကားခဏရပ်ပြီး ခန်းမထဲရှိ လူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေအပေါင်းတို့... ကျုပ်.. ရွှမ်ကျီတောင်ကြားကို အနယ်နယ်အရပ်ရပ်ကနေ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာဟာ... ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး"

"တကယ်တမ်းတော့... မိစ္ဆာတွေက တရားမျှတမှုကို ကျော်လွန်ပြီး ကြီးစိုးလာနေကြလို့ပါ... ဒါကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

"ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က စိတ်မြန်လက်မြန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပေမယ့်... အခြေခံအားဖြင့် သူတို့က သိုင်းလောကရဲ့ တရားမျှတမှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိနေကြတယ် မဟုတ်လား"

"နည်းလမ်းက ကြမ်းတမ်းကောင်း ကြမ်းတမ်းနိုင်ပေမယ့်... ကျုပ်ကတော့ စိတ်သက်သာရာ ရမိပါတယ်... ကျုပ်တို့ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်က လူငယ်တွေသာ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိကြမယ်ဆိုရင်... သိုင်းလောကကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မစည်ပင်ဘဲ နေမှာလဲ... ပြီးတော့ သိုင်းလောကမှာ ဆက်ခံသူကောင်းတွေ ရှိနေပြီဆိုတာကိုလည်း ပြသရာ ရောက်ပါတယ်"

ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ စကားများသည် ရှိနေသူအားလုံးကို ချက်ချင်း ယုံကြည်လက်ခံသွားစေသည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပါဗျာ... သခင်ကြီးက တကယ် သဘောထားကြီးတာပဲ"

"သ်ိုင်းဆရာကြီးက သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးတယ်ဆိုတာ အရင်တုန်းကတော့ မယုံခဲ့ဘူး... ဒီနေ့တော့ တကယ် ယုံသွားပါပြီ"

"လူငယ်လေးတို့... အထင်လွဲသွားတာပါကွာ... အထင်လွဲမှု သက်သက်ပါပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်"

ချန်မင်းသခင်ကြီးကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အထင်လွဲမှုတွေပါပဲ... လက်ဖက်ရည်က အေးစက်နေပေမယ့်... လက်ဖက်ရည်ကို အရက်သေစာအစား သဘောထားပြီး သောက်လိုက်ကြရအောင်... ရန်ငြိုးတွေကို အပြုံးနဲ့ ဖြေဖျောက်လိုက်ကြစို့... ဘယ်လိုလဲ"

ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ချိုးသွားရသည်။

‘ချန်မင်းသခင်ကြီး... ချန်မင်းသခင်ကြီး...

သူ၏ ပါးနပ်မှုက တိမ်တွေကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်ပြီး မိုးရွာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အဆင့်ပဲ။’

သို့သော် ချန်မင်းသခင်ကြီးက ပရိသတ် ပြောမည့်စကားကို မစောင့်တော့ပေ။

"ကဲ... အားလုံးပဲ... ဒီတစ်ခွက်ကို မော့လိုက်ကြစို့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ဦးဆောင်ပြီး မော့ချလိုက်သည်။

ဤသို့ သောက်သုံးပုံက အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းသယောင် ရှိသော်လည်း၊ ယခု အခြေအနေနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှိသမျှလူတိုင်း ခွက်များကို မြှောက်လိုက်ကြ၏။

ဆုမို၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ရုတ်တရက် နေရာမှာတင် ခဲသွားသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။

သူ့နောက်ကျော မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှမ်ကျီတောင်ကြား ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သို့သော် ထိုလူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် ဆုမိုကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီ ပင်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် မမြင်ရသော်လည်း၊ ဆုမို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မိုးမြေကိုပါ ခွဲခြားပစ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က စကားပြောနိုင်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သူမ ဘာပြောပြော အရာထင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

လူတိုင်း လက်ဖက်ရည်ကို မော့သောက်လိုက်ကြသည်ကို သူမ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရသလို သူမ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

ခန်းမထဲရှိ သိုင်းလောကသားများကလည်း သူတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထိုအကြည့်များ ရောက်လာသည့် တခဏချင်းမှာပင် ဆုမိုကို လွှမ်းခြုံထားသော မမြင်ရသည့် အရှိန်အဝါသည်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"လူငယ်မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်... ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲတာ လေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်... ကဲ... ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး"

"ဟားဟားဟား... ချန်မင်းသခင်ကြီးက သဘောထားကြီးပေမယ့်... မင်းတို့က ဒီလောက် ခေါင်းမာနေစရာ မလိုပါဘူး... ဘယ်ကကြားလာတဲ့ သတင်းလဲ ဆိုတာကို ပြောပြလိုက်ပါလား... ဒါမှ အရင်းအမြစ်ကို ရှာလို့ရမှာပေါ့"

"ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ အလိမ်ခံလိုက်ရတာ နေမှာပါ... တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ပြောပြလိုက်ပါ... ချန်မင်းသခင်ကြီးက အစစ်အမှန် ဖြစ်နေမှတော့... မင်းတို့ ကြားခဲ့သမျှက သေချာပေါက် အမှားတွေပဲ... အဲဒီစကားကို ပြောတဲ့သူက မှားနေတာပါ"

လူတိုင်းက ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို အန္တရာယ်ကို နားမလည်ဘဲ ကောလဟာလတွေကို ယုံပြီး မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်တတ်သော သိုင်းလောက လူငယ်လေးတွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြပုံရသည်။

ဆုမိုသည် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ချန်မင်းသခင်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... နတ်ဘုရားကို လှည့်စားပြီး သရဲတစ္ဆေကိုတောင် လိမ်ညာနိုင်တယ်... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ဉာဏ်များတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

သူတို့ ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်မရှည် ဖြစ်စပြုလာကြ၏။

ထိုစဉ် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ 'ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဘုရားလက်သီး' ရှန်ကွမ်ရွှန်းပင်။ သူက စားပွဲကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တော်ကြပါတော့ကွာ... မင်းတို့ လူငယ်နှစ်ယောက် ဘယ်ကကြားလာမှန်းမသိတဲ့ ကောလဟာလတွေကို... ယွီလျိုစံအိမ်က သခင်ကြီးလျူ ကိုယ်တိုင် ရှိနေတာတောင်မှ ယွီလျိုစံအိမ်ကို ယူချွမ်ဂိုဏ်းက သိမ်းလိုက်ပြီလို့ ဇွတ်ပြောနေကြတယ်"

"ချန်မင်းသခင်ကြီးက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ဖြစ်တည်မှုကို သက်သေပြပြီးပြီ... ဒါကိုလည်း မင်းတို့က လျစ်လျူရှုထားကြတယ်"

"ဒီလို အပြုအမူမျိုးက တကယ့်ကို ပြဿနာရှာတာပဲ... ယုတ္တိမရှိဘူး"

"ချန်မင်းသခင်ကြီးက သဘောထားကြီးလို့ မင်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးထားတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေမယ်ဆိုရင်တော့... ငါ သည်းခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... စည်းကမ်းဆိုတာ ဘာလဲ ငါ သင်ပေးရလိမ့်မယ်"

သို့သော် ဆုမိုက သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ချန်မင်းသခင်ကြီးကိုသာ အေးစက်စွာ ဆက်လက် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့အကြည့်က လျှပ်စီးကြောင်းအလား ထက်မြက်နေပြီး၊ ချန်မင်းသခင်ကြီးကမူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေကို... ခေါင်းဆောင်ဆုက အရမ်း အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ"

ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ စကားက မရှည်သော်လည်း၊ နားထောင်နေသူများ၏ နားထဲတွင် မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အားလုံး အလိုအလျောက်ပင် ချန်မင်းသခင်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သ်ိုင်းဆရာကြီးသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပြုံးနေမှန်း မသိရသော်လည်း၊ ယခုအခါ မျက်လုံးများ ပိတ်လုနီးပါးအထိ ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးရယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့တွနေပြီး၊ ထိုအပြုံးသည် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းကာ အနည်းငယ် ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေလေသည်။

"... သခင်ကြီး... ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ"

လူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်မင်းသခင်ကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ရှားရှားပါးပါး စုဝေးရတဲ့ နေ့ဆိုတော့... အားလုံးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ... ဘယ်လို သဘောရကြလဲ"

အကြံဉာဏ် တောင်းသလို ပြောသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် သူတို့၏ အဖြေကို စောင့်မနေဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်က အရှေ့ဘက်အရပ်က လာခဲ့တာပါ... ဒီအနောက်တောင်ဒေသမှာ ရုန်းကန်နေရတာ နှစ်ပေါင်း (၂၀) ကျော်ပြီ... ရွှမ်ကျီတောင်ကြား ဆိုတဲ့ ဒီအခြေစိုက်စခန်းလေးကို တည်ထောင်ခဲ့တာပေါ့"

"ဒီနေ့... ကျုပ်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူ့ရဲ့ မေတ္တာတရားကို ဒီနေရာအထိ ဖြန့်ကျက်ချင်နေတယ်... တုန်းချန်မြို့ကို ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် လုပ်ပြီး သိမ်းပိုက်ချင်နေတာ"

"ဒီမှာ ရှိနေကြတဲ့ သူတွေအားလုံးက အနောက်တောင် သိုင်းလောကရဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေချည်းပါပဲ... တကယ်လို့ ကျုပ်တို့အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး 'ယူချွမ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း' ထဲ ဝင်လိုက်ကြမယ်ဆိုရင်... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ ဝူရှန်းခန်းမ နဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတို့အပြင် စတုတ္ထမြောက် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"

"ဒါ့အပြင်... ဒီအခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်ကနေ အနောက်တောင်ဒေသ တစ်ခုလုံးကို ကျုပ်တို့ လက်အောက် ရောက်အောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲတော့ဘူး"

"အဲဒီနောက်မှာတော့... ငရဲပြည်က ဘယ်တော့မှ ခမ်းခြောက်မှာ မဟုတ်သလို၊ ယူမင်အင်မော်တယ် နဲ့အတူ အားလုံး ထာဝရ တည်ရှိနိုင်မှာပါ"

"ကဲ... ဘယ်လို သဘောရကြလဲ"

ဒီအဆင့်ရောက်မှတော့ သူက ဖဲချပ်အားလုံးကို လှန်ပြလိုက်ပြီ ပင်။

ရွှမ်ကျီတဲအိမ် အတွင်း၌ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

တချို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြ၏။ တချို့က မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြ၏။ တချို့ကမူ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးကာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ... အတွင်းအားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ သူတို့၏ စွမ်းအင်များ ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ပတ်၍ မရတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်လည် ပြိုလဲကျသွားပြီး၊ ချန်မင်းသခင်ကြီးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်ကြ၏။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ... တကယ်တမ်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

"ငါက ချန်မင်းလေ... ယူချွမ်ဂိုဏ်း၊ သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် လက်အောက်က သွေးအမိန့်သခင် ပဲ"

"ငါ ဘာလိုချင်လဲ ဟုတ်လား"

ချန်မင်းသခင်ကြီးက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"သဘာဝကျကျ ပြောရရင်တော့... ငါ့ အနောက်လိုက်ရင် ကြီးပွားမယ်... ဆန့်ကျင်ရင် ပျက်စီးမယ် ဆိုတာပါပဲ”

အခန်း (၈၄) - လမ်းကြောင်းမတူ သူချင်း၊ မပေါင်းသင်းအပ်

~"ငါ့ အနောက်လိုက်ရင် ကြီးပွားမယ်... ဆန့်ကျင်ရင် ပျက်စီးမယ်"

ရိုးရှင်းသော ဤစကားလုံးရှစ်လုံးသည် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ယန်ရှောင်ယွင် ပြောခဲ့သော စကားများသည် သူတို့၏ နားထဲတွင် ပြန်လည် ကြားယောင်လာသည်။

နောင်တတရားသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဒီရေအလား တိုးဝင်လာသည်။

"ဒါဆို... သူတို့ပြောတာတွေ အကုန် အမှန်တွေ ဖြစ်နေတာလား"

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ နေရာမှာပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် တချို့ကမူ လက်မခံနိုင်သေးဘဲ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောကာ ချန်မင်းသခင်ကြီးကို ပြောလိုက်ကြ၏။

"သခင်ကြီး... နောက်မနေပါနဲ့ဗျာ... ဒါက နောက်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်ပါဘူး"

"ဘာကို နောက်ရမှာလဲကွ"

'ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဘုရားလက်သီး' ရှန်ကွမ်ရွှန်းက ဒေါသတကြီး ထအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီသစ္စာဖောက်ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရပြီ... ဟေ့ကောင်... ခွေးသူခိုး... မင်း လက်ဖက်ရည်ထဲမှာ ဘာတွေ ထည့်ထားတာလဲ"

"လက်ဖက်ရည် ဟုတ်လား"

ချန်မင်းသခင်ကြီးက ပြုံးရင်း ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။

"လက်ဖက်ရည်တင် မဟုတ်ပါဘူး... အမွှေးတိုင်လည်း ပါပါတယ်"

သူက သူ့နောက်ကျောဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အမွှေးတိုင်ထဲမှာ ထည့်ပြီး မီးရှို့ထားတဲ့ ပစ္စည်းက တကယ်တမ်းတော့ အဆိပ်မရှိပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ သောက်လိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ထဲမှာလည်း အဆိပ်မပါဘူး... ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ နှာခေါင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားနိုင်မှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့... အဲဒီ နှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါကျရင်တော့... 'သွေးလောင်မှုန့်' ဆိုတဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုး ဖြစ်သွားတာပါပဲ"

"ဒါကို ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ 'သွေးလောင်အမိန့်သခင်' ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာ... ဒီအဆိပ်မိသွားတဲ့သူတွေက ချက်ချင်းတော့ မသေဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သွေးလောင်ကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုလိုက်ရင်... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးစွမ်းအင်တွေ အားလုံး တစ်ခဏအတွင်း လောင်ကျွမ်းပြီး ပြာကျသွားလိမ့်မယ်"

"အခု မသုံးသေးရင်တောင်မှ... အဆိပ်မိထားတဲ့သူတွေက အတွင်းအား လှည့်ပတ်လို့မရဘဲ သွေးကြောတွေထဲမှာ ပူလောင်တဲ့ ခံစားမှုမျိုး ခံစားရလိမ့်မယ်"

ချန်မင်းသခင်ကြီး ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့... ငါ ဘာပူလောင်မှုမှ မခံစားရပါဘူးကွ"

"တိရစ္ဆာန်ကောင်... မင်းက သွေးလောင်ကျွမ်းတဲ့ ခံစားမှုကို ဘာနားလည်မှာလဲ"

ချန်မင်းသခင်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆုမိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ခေါင်းဆောင်ဆုကိုတောင် ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်... မင်းသာ ကြားဝင်မပေးရင်... သူတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ဖက်ရည်သောက်အောင် လုပ်ဖို့ ငါလည်း ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိဘူး... တစ်ယောက်ပြီးမှ တစ်ယောက် လာသောက်နေရင် ပြဿနာတွေ တက်ကုန်မှာ"

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြောင့်သာ သူတို့တွေ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သွေးလောင်မှုန့်ကို အရက်သောက်သလို မော့ချလိုက်ကြတာလေ"

"ဒါကြောင့်... ယူချွမ်ဂိုဏ်း၊ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခု၊ အလံသုံးလက်၊ အမိန့်ခြောက်ပါးထဲက 'သွေးပြောင်းလဲခြင်းအမိန့်’ ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့... ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဒီကိစ္စကြီး အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးတဲ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှိနေသူများအားလုံး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသူများ ရှိသလို၊ နောင်တရနေသူများလည်း ရှိကြ၏။ တချို့ကမူ 'ယွီလျိုဓားနှလုံးသား' လျူဆွေဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူသည် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လျူဆွေဖုန်းကို ယူချွမ်ဂိုဏ်းက သွေးကျွန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီဟု ယန်ရှောင်ယွင် ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်သတိရလိုက်ကြသောအခါ၊ သူတို့၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးပါ မီးခိုးငွေ့လို လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

ချန်မင်းသခင်ကြီးသည် ထိုဆဲဆိုသံများကို ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ နားထောင်နေသည်။

လူအများ၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရှေ့မှ လူအုပ်ကြီးသည် သေမိန့်ကျပြီးသား အကျဉ်းသားများ ဖြစ်နေသဖြင့် ဒေါသထွက်ရန် မတန်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ပင်။

ထိုအစား သူက ဆုမိုကိုသာ စိတ်ဝင်စားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွီလျိုစံအိမ်ရဲ့ ဓားမြည်းစမ်းရာ မျှော်စင်အောက်မှာတုန်းက တကယ် အန္တရာယ်များခဲ့တာ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် (၂၀) ကျော်ကတည်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အမိန့်နဲ့ အနောက်တောင်ဒေသကို ရောက်လာပြီး ဒီနေ့အတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့တာ"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျုပ်ရဲ့ 'သွေးပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်စဉ်' ကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရတယ်... ကျုပ်တို့ဂိုဏ်း ပြန်လာမယ့်နေ့ကျမှ ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်ရယူဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်ရယူဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်နေပြီ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"အတုအယောင် လော့ကျန်းသာ အသိစိတ်ဝင်ပြီး မကူညီခဲ့ရင်... ကျုပ် ခင်ဗျားတို့လက်ချက်နဲ့ သေသွားလောက်တယ်"

"ကျုပ်ရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင် သနားစရာပါပဲ... နှစ်ပေါင်း (၂၀) ကျော် မတွေ့ရဘဲ နေခဲ့ရတာ... အခုမှ ပြန်တွေ့တုန်း ရှိသေးတယ်"

[ အိမ်တော်ထိန်း လျူချင်ကုန်း အယောင်ဆောင်သူကို ပြောတာပါ။ ]

"မူလကတော့ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေက သိုင်းလောက စည်းမျဉ်းတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝိုင်းတိုက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

သူက အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဆုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆို..ခင်ဗျားက မလွှဲမရှောင်သာလို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးလိုက်ရတာပေါ့"

"ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ"

ချန်မင်းသခင်ကြီးက သက်ပြင်းချသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ သိုင်းပညာက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတာ... တကယ့်ကို မျက်စိဖွင့်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ... အဲဒီအခြေအနေမှာ ကျုပ်သာ မဆင်မခြင်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ရင်... သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ် ရှိမှာပဲလေ"

ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ... ဟို 'လျူချင်ကုန်း' ဆိုတဲ့လူ... ဪ... ခင်ဗျားရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ပေါ့... သူက 'အနက်ရောင်သွေး ရေစီးကြောင်း... အရာအားလုံး ပေါင်းစည်းခြင်း'ကို သုံးခဲ့တာ... ကျွန်တော်နဲ့ ယှဉ်တိုက်ချင်တာအပြင်... ခင်ဗျားရဲ့ အထောက်အထား မပေါ်အောင် ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားတွေကိုပါ ရှင်းပစ်ချင်လို့ ဖြစ်မယ်... ဟုတ်တယ်မလား"

"သူ့မှာ စေတနာတွေ ရှိခဲ့တာ ကျုပ် သိပါတယ်"

ချန်မင်းသခင်ကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘဲ၊ မိတ်ဆွေဟောင်းများ စကားစမြည် ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှိနေသူများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

‘ဒီရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးတွေ ကြားထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်များများ ပါဝင်နေသလဲ။

မမြင်ရတဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်ပွားခဲ့သလဲ။

ဒါပေမဲ့... ချန်မင်းသခင်ကြီးက ပြောတယ်... ခေါင်းဆောင်ဆုက သိုင်းပညာ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတယ်တဲ့လား။’

လူတိုင်းက ဆုမိုကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

‘ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ချန်မင်းသခင်ကြီးတောင် ကြောက်ရလောက်တဲ့ သိုင်းပညာမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။’

"ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ... ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာ နောက်ကျသွားတယ်"

ဆုမိုက လက်လျော့လိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး... ရွှမ်ကျီတောင်ကြားမှာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အသက်ရှင်လျက် ရှိနေတာကိုက ကျုပ် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုနေပါပြီ"

"သခင်ကြီး ပြောတာက... ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူ ကို ပြောတာလား... သခင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို နာမည်တပ်ပြီး ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူကို သွားစုံစမ်းခိုင်းတုန်းက... မရိုးသားဘူးလို့ ထင်မိသား... လိုဏ်ဂူထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ယန္တရားတွေကလည်း မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ"

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူ ပတ်လည်မှာ အစောင့်တွေက တင်းကျပ်လွန်းတယ်... ကျွန်တော် မဝင်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... ဝင်လို့ မရတာ"

"ဪ... ညဘက်ကြီး ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူကို ဖောက်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားတာ သူပါလား"

"သူတို့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြတာလဲ"

"ငါတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို စီနီယာကြီးတွေလို့ ခေါ်နေကြပေမယ့်... ဘာမှ မသိခဲ့ကြတာ ရယ်စရာပဲ"

"တကယ်လို့ သူတို့သာ.. ငါတို့ကို ပြောပြခဲ့ရင်..."

"မင်းက ယုံမှာမို့လို့လား"

"ဒါပေါ့... ငါ ယုံမှာပေါ့ဟ..."

"ပေါက်ကရ... စောစောကတောင်.. မင်း မယုံခဲ့လို့ အခု ဒီအခြေအနေ ရောက်နေရတာလေ"

ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ လူအုပ်ကြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြန်သည်။

ချန်မင်းသခင်ကြီးက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တကယ့် လူအုပ်ကြီးပါပဲ... ခေါင်းဆောင်ဆု... မင်းက ပါရမီရှင်ပဲ... ထူးချွန်တယ်... မင်းက ကျုပ်ရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ကို သတ်ခဲ့ပေမယ့် ကျုပ် မမုန်းပါဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းကို ပိုပြီးတောင် လေးစားမိပါသေးတယ်... ဒါကြောင့် စောစောက မင်းကို မလွှတ်ပေးခဲ့တာက ထွက်သွားမှာ စိုးလို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး... အရေးကြီးဆုံးက မင်းကို တကယ် နေစေချင်လို့ပါ"

"... ဒါက ဗြောင်ကျလွန်း မနေဘူးလား"

"ခေါင်းဆောင်ဆုသာ 'ယူချွမ်သန့်စင်ဆေးလုံး'ကို သောက်ပြီး ယူချွမ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်မယ်... 'သွေးပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်စဉ်' ကို ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်... မင်းကို 'သွေးပြောင်းလဲခြင်းအမိန့်' ရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး... ကျုပ်နဲ့အတူ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတွေကို လက်တွဲဆောင်ရွက်ခွင့် ပေးမယ်"

ချန်မင်းသခင်ကြီးက ဆုမိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရောင်အဝါများ သဲ့သဲ့လေး ပါဝင်နေသည်။

ရှိနေသူများအားလုံး ဆုမိုကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။ ချန်မင်းသခင်ကြီးက ဒီလောက်တောင် ချီးကျူးပြီး ကမ်းလှမ်းနေတဲ့ ဒီလူငယ်လေး ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေကြ၏။

ဆုမိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်ကြီးရဲ့ စေတနာပါတဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုက စိတ်လှုပ်ရှားစရာပါပဲ... မူအရဆိုရင် ဂျူနီယာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငြင်းပယ်တာက ရိုင်းရာကျပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ... ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်း ကျန်နေသေးတယ်"

ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ "ဟမ်... ဘာပြောချင်လို့လဲ"

"လမ်းကြောင်းမတူရင်... အတူတူ မကြံစည်အပ်ဘူးလေ"

ဆုမိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ သေရမယ် ဆိုရင်တောင်မှလား"

ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ အကြည့်များ ပိုမို အေးစက်လာသည်။

"နောင်တမရဘဲ သေပျော်ပါတယ်"

ဆုမိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ထိုစကား၏ သက်ရောက်မှုကမူ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ချက်ချင်းပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ... ဒီလို ဖြစ်ရမှာကွ”