အခန်း (၈၈-၉၀)

အခန်း (၈၈) - ဓားပေးပို့ပြီးပါပြီ

~ရွှမ်ကျီတောင်ကြားအတွင်း၌ တိုက်ပွဲသံများ ကောင်းကင်သို့တိုင် တုန်ဟည်းနေလေ၏။

အစည်းအဝေး တက်ရောက်ရန် ရောက်ရှိနေကြသော သာမန် သိုင်းလောကသားများကိုမူ ရွှမ်ကျီတဲအိမ် အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်၌ နေရာချထားပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် တဲအိမ်အတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်များကို လုံးဝ မသိရှိကြချေ။

ယူချွမ်ဂိုဏ်းအတွက် သူတို့သည် အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျလွန်းသဖြင့် တန်ဖိုးကြီးသော 'သွေးလောင်မှုန့်'အား သုံးစွဲရန် မထိုက်တန်ဟု ယူဆခံထားရသူများ ပင်။

အစပိုင်းတွင် တိုက်ပွဲသံများ ကြားရသောအခါ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများ လာရောက်တိုက်ခိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြ၏။

ရွှမ်ကျီတောင်ကြားမှ လူများနှင့် ပူးပေါင်းပြီး ရန်သူကို တွန်းလှန်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ရန်သူများ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြတော့သည်။

'နဂါးဖမ်းလက်ဝါး' ဟယ်ထုံ၊ 'လေတိုက်ခတ်သံ' ဖုန်းပေရှောင်၊ 'မီးလျှံမြေခွေး' ဟူစန်းညန်...

ဤသူများ အားလုံးသည် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ နာမည်ကျော် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြ၏။

နာမည်နည်းနည်း သေးသူများ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ သူတို့ကို မိစ္ဆာကောင်များဟု သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဖိုယွီဂိုဏ်းချုပ်ပါ ပါဝင်နေခြင်းက အခြေအနေကို ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

ဖိုယွီဂိုဏ်း၏ သခင်လေးကိုလည်း ရွှမ်ကျီတောင်ကြားသို့ ဖိတ်ကြားထားသည်ဟု သတင်းထွက်ခဲ့သော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ယခုမူ ထိုသခင်လေးကို လူအုပ်ကြီးကြားထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ သူနှင့် ရင်းနှီးသူများမှာ ခေါင်းကုတ်နေရရှာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟယ်ထုံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲက တပည့်တွေ အကုန်လုံးက ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားတွေ ရုပ်ဖျက်ထားကြတာ... အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေကို သုတ်သင်ကြ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ကျီတောင်ကြားမှ တပည့်များသည် ငြိမ်ခံနေမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြရာ၊ သူတို့၏ 'အသည်းမည်း လက်ဝါး' များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖုံးကွယ်၍ မရတော့ပေ။

သံသယ ဝင်နေသူများလည်း ချက်ချင်း ယုံကြည်သွားကြ၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရွှမ်ကျီတောင်ကြား တစ်ခုလုံး ဗရုတ်သုက္ခ ဖြစ်သွားပြီး၊ တိုက်ပွဲသံများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

မကြာမီတွင် ရွှမ်ကျီတဲအိမ်၏ တစ်ဝက်ခန့်သည် ဓားချီ နှင့် 'သွေးပင်လယ် ကောင်းကင်ဖာထေးခြင်း ကျမ်း' တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကြောင့် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ အတွင်းဘက်တွင်လည်း ပညာရှင်များ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

အခြေအနေ တစ်ခုလုံး ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာသည်။

ဝေမိသားစု၏ တပည့်များသည် အဓိက လမ်းကြောင်းများ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်မသွားစေရန် စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

လော့ကျင်းကျင်းလည်း လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ သူမ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များသည် ရှေ့တန်းမျက်နှာစာတွင် ပျံဝဲနေသည်။ ရန်သူကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ သူမ၏ လျှပ်တစ်ပြက် တိုက်ခိုက်မှုများက မည်သူ့ကိုမဆို ခေါင်းကိုက်စေနိုင်လေသည်။

သူမ သတိမထားမိလိုက်သော အချိန်တွင်၊ ပညာရှင် အများအပြား လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ခုန်ပျံကျော်လွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား အများအပြား သွေးအန်ပြီး သေဆုံးကုန်ကြ၏။

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖေးယွင်တောင်မှ ဧည့်သည် မိုဖေးနှင့် အခြားသော နာမည်ကျော် စီနီယာ သူရဲကောင်းများ ဖြစ်နေကြ၏။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာဟောင်းများ ရှိနေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။

သူတို့သည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများကြားသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တွေ့သမျှ လူကို တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

လော့ကျင်းကျင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း အစ်ကိုဖြစ်သူကို ရှာဖွေနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ထိုသူ၏ လက်ဝါးတွင် 'အသည်းမည်း လက်ဝါး' အလင်းရောင်များ စုစည်းနေပြီး သူမထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်။

လော့ကျင်းကျင်း သတိထားမိချိန်တွင် လှည့်ကြည့်ရန်သော်လည်းကောင်း၊ တုံ့ပြန်ရန်သော်လည်းကောင်း အချိန်မရတော့ပေ။

ထိုစဉ် 'ရွှမ်း' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပန်းပွင့်တစ်ပွင့် ပျံဝဲလာပြီး၊ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

"ကြယ်ကြွေလက်ညှိုး”

လော့ကျင်းကျင်း အလျင်စလို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ချန်ဖေးယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြနေလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး"

လော့ကျင်းကျင်း သူ့အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်သွားသည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်... ခေါင်းဆောင်ဆုက ကတိတည်ပါပေတယ်... ဒီနေ့ အစ်ကိုကြီးကို ကယ်မယ်လို့ ပြောထားတာ... တကယ်ပဲ ကယ်တင်လိုက်ပြီ"

"ခေါင်းဆောင်ဆုက လူတွေကြားထဲက နဂါးတစ်ကောင်ပဲ... သေချာပေါက် ကတိတည်မှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ညီမလေးသာ အပြင်ကနေ မကြိုးစားပေးရင်... အစ်ကို ဒီနေ့အလင်းရောင်ကို ပြန်မြင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ဖေးယွီ ပြောနေရင်း ရုတ်တရက် လော့ကျင်းကျင်းကို သူ့နောက်ကျောဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဝင်လာသော ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား အများအပြား လွင့်ထွက်သွားကြ၏။

"ဒါ စကားပြောရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး... ရန်သူကို အရင် ရှင်းပြီးမှ အေးဆေး ပြောကြတာပေါ့"

ချန်ဖေးယွီက တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လော့ကျင်းကျင်းကို ခေါ်ကာ လူအုပ်ကြီးကြားသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

...

...

ရွှမ်ကျီတောင်ကြား အတွင်း၌ တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေသည်။ ရွှမ်ကျီတဲအိမ် အတွင်းတွင်မူ ဆုမို၊ ချန်မင်းသခင်ကြီးနှင့် အခြားတစ်ယောက်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြ၏။

"ဒါတွေအားလုံး မင်းလက်ချက်တွေချည်းပဲ"

ချန်မင်းသခင်ကြီးက ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးနေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း မထင်ထားပါဘူးဗျာ"

ဆုမိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ... ကျွန်တော်က ပစ္စည်းလာပို့ရုံ သက်သက်ပါ... ခင်ဗျားတို့သာ လျူဆွေဖုန်းကို မဖမ်းထားရင် ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာမှာတောင် မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရောက်လာမှတော့ ခင်ဗျားတို့ကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ"

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အရဆိုရင်... ကျွန်တော်က ခုခံရင်ခုခံ၊ မခုခံရင် ပူးပေါင်းရမယ် ဆိုတာမျိုးလေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေး အာမခံလုပ်ငန်းလေးပဲ လုပ်ချင်တာ... ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး... ဒါကြောင့်..."

"ဒီနေ့တော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပေါ့... သခင်ကြီး... ကြွပါတော့"

"မောက်မာလိုက်တာ"

ချန်မင်းသခင်ကြီး ဘေးနားရှိ တာအို ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူ တစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာသည်။ သူက ချန်မင်းသခင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်း လုပ်ပုံက လုံးဝ မဟုတ်သေးဘူး... အနှစ် (၂၀) ကျော် အချိန်ယူ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စီမံကိန်းကြီးကွာ... အနောက်တောင်ဒေသမှာ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို သုံးပြီး သိုင်းလောကသားတွေကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်လို့ ရနေတာကို... ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... ကောင်းနေတဲ့ ဇာတ်ကွက်ကို မင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ"

"အခုကြည့်... ကလေး တစ်ယောက်ကတောင် မင်းကို မလေးမစား လုပ်နေပြီ... ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ကောင်လို ဆက်ဆံနေတာ... ဒီလို အနေအထားနဲ့များ ငါ့ကိုကျော်ပြီး ထိပ်သီးခေါင်းဆောင် နေရာကို လုချင်နေသေးတယ်"

"... သွေးလောင်သခင်.. နှစ် (၂၀) ကြာသွားတာတောင် မင်းရဲ့ ပါးစပ်က ပုပ်စော်နံနေတုန်းပဲ"

ပြောရင်း၊ ချန်မင်းသခင်ကြီးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း 'သွေးခဲသခင်'ကို အတုယူသင့်တယ်..."

ပြောရင်းဆိုရင်း သူက အခြား တာအို ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူ တစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသူသည် အဝေးမှ သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်နှင့် လျူဆွေဖုန်းတို့၏ တိုက်ပွဲကို ငေးမော ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သွေးရောင်အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာပြီး၊ ဓားချီများ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဓားရာများ ထင်ကျန်ရစ်ပြီး သွေးရောင် အတွင်းအားများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တိုက်ပွဲကြီးပင်။

အစပိုင်းတွင် သူက တိုက်ပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေကြ... ငါ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သွားပြီး အလစ်ဝင်တိုက်လိုက်ဦးမယ်... သူ သေသွားရင် ငါက သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ် ဖြစ်လာမှာ... အဲဒီကျရင် မင်းတို့ကို စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေနဲ့ ပျော်ပါးခွင့် ပေးမယ်"

ချန်မင်းသခင်ကြီး လန့်သွားပြီး သူ့ကို အမြန် ဆွဲထားလိုက်ရသည်။ ဘေးနားမှ သွေးလောင်သခင်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ"

"ငါ ဘယ်သိမလဲ... မြည်းကန်ခံရလို့ ဦးနှောက်ပျက်သွားတာလား... ကျင့်စဉ် လမ်းမှားရောက်သွားတာလား မသိဘူး... 'သွေးခဲ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ကျမ်း'ရဲ့ နည်းစနစ်တွေက ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်... သူ ရူးသွားရင်လည်း မဆန်းပါဘူး"

"..."

သွေးခဲသခင်က ကျင့်စဉ်ကြောင့် ရူးတာ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ကန်းသွားတာ ဖြစ်မယ်ဟု ချန်မင်းသခင်ကြီး တွေးလိုက်မိသည်။

သူ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်ပြီး၊ ဓားသေတ္တာကို လွယ်ထားလျက် လက်နောက်ပစ် ရပ်နေသော ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒီနေ့ ခင်ဗျား ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်... ကျုပ်တို့ အမိန့်သခင် (၃) ယောက် ပူးပေါင်းပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်တာ မရှိခဲ့တာ ကြာပြီ"

"ဒီနေ့တော့... ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ လက်သီးနဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်လောက်တောင် ထူးခြားလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ဟားဟားဟားဟား"

ယန်ရှောင်ယွင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ဒီနေ့ ကျွန်မကလည်း ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာ စမ်းသပ်ချင်နေတာ"

"ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေကိုတော့ ကျွန်မ တော်တော်များများ မြင်ဖူးပါတယ်"

ပြောရင်း၊ ဝေဇီယီက ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အမိန့်သခင် (၃) ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... တကယ်လို့ ရှင်တို့ ကံဆိုးပြီး ကျွန်မလက်ချက်နဲ့ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်လောက် သေသွားရင်... ဂိုဏ်းပြန်ရောက်တဲ့အခါ လူကြီးတွေကို မျက်နှာပြလို့ ရပြီပေါ့"

ဆုမိုက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သဘောမတူသည့် ပုံစံဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ အခြားလူ တစ်ယောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

ထိုသူသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းလာသော်လည်း၊ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ရွှမ်ကျီတဲအိမ် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက အမိန့်သခင် (၃) ဦးကို ကျော်လွန်သွားပြီး၊ သူတို့ကို အရေးမပါသကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆုမိုထံ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ ဓား... မပို့ရသေးဘူးလား"

"ပို့ပြီးပါပြီ"

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ပို့ပြီးပါပြီ”

အခန်း (၈၉) - ဓားစမ်းသပ်ခြင်း

~တောင်ကြားနက်အတွင်း၌ ဆုမိုသည် လျူဆွေဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးဖြစ်ရာ အစောင့်အရှောက်ပစ္စည်းကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ချေ။

ဓားငှားချင်သူသည် ခေါင်းကိုအသာအယာညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ဓားငှားရန် စကားမဆိုသေးပေ။ သူသည် ခြေဖျားလေးဖြင့် အသာအယာခုန်လိုက်ရုံဖြင့် ရွှမ်ကျီတဲအိမ်၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူသည် ဒူးနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့်ပိုက်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် လျူဆွေဖုန်းတို့၏ တိုက်ပွဲကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။

သူ့မျက်နှာထက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဒေါသတို့အပြင် တတိယမြောက် ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်သော ‘ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု’ က ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်။

“နောက်ထပ် အနည်းငယ်ပဲ... လိုနေသေးတယ်... ဒါကိုမှ ဓားကောင်းတစ်လက်လို့ ခေါ်နိုင်မှာလား... တကယ်တမ်း ဓားကောင်းဆိုတာ ဘာလဲ...”

သူ့မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးနေပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားမှ တိုးညှင်းသော စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဝေဇီယီသည် ဓားငှားချင်သူကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဆုမိုအား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ “သူက တကယ်ပဲ နင့်ဆီလာတာလား”

“သူက ဓားအတွက် လာတာပါ”

ဆုမိုသည် ကျောပေါ်မှ သေတ္တာကို အသာအယာပုတ်လိုက်ပြီး အလွယ်တကူပင် ဖွင့်လိုက်သည်။ သေတ္တာအဖုံးပွင့်သွားသည်နှင့် အတွင်းရှိ ‘နဂါးဟိန်းဓား’ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ဆုမိုသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား လှည့်ကြည့်ကာ...

“အစ်မယွင်... မိန်းကလေးဝေ... တိုက်ပွဲကို အနားကနေပဲ စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ”

ထိုအခါ၊

ယန်ရှောင်ယွင်က တစ်ချက်အော်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ယုံကြည်ချက် ရှိရဲ့လား”

ဆုမိုက ခေါင်းအသာညိတ်ပြ၏။

“ကောင်းပြီလေ”

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆက်မမေးတော့ဘဲ ‘နဂါး ချောက်နက်လှံတံ’ ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဆုမို ရန်သူကို အကဲခတ်နေစဉ် ဘေးမှ အကာအကွယ်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဝေဇီယီသည် ဆုမိုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး “ခေါင်းဆောင်ဆု... သတိထားပါဦး” ဟု ဆိုကာ ရွှမ်ကျီတဲအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပြီး အဝေးမှ စောင့်ကြည့်လေတော့သည်။

ချန်မင်းသခင်ကြီးနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ ဓားငှားချင်သူထံမှ အာရုံလွှဲလိုက်ကြပြီးနောက် ‘သွေးလောင်အမိန့်သခင်’ က ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငယ်ရွယ်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေက သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းလေး နည်းနည်းကို အားကိုးပြီး သိုင်းလောကမှာ ထင်တိုင်းကြဲနိုင်မယ် ထင်နေကြတာပဲ။ ကောင်းကင်ထက်မှာ ကောင်းကင်ရှိတယ်၊ လူထက်မှာ လူရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး။ ဒီလောက်အထိ မောက်မာနေမှတော့ ကောင်းကင်က မင်းကို အပြစ်မပေးရင်တောင် ‘ယူချွမ်’ (ငရဲပြည်) ကတော့ အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်”

‘သွေးခဲအမိန့်သခင်’ က ဆုမိုလက်ထဲရှိ ‘နဂါးဟိန်းဓား’ ကို ကြည့်ကာ မှင်သက်သွား၏။

“ဟွန်း... ဒီဓားကသာ ဆုလာဘ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ငါ့ကို ကူညီပြီး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ပေးမလား၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ခေါင်းဆောင်အသစ်အဖြစ် ခန့်အပ်မလား”

ချန်မင်းသခင်ကြီး တစ်ဦးတည်းသာ မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်ထားသည်။

“သူ့ကို လျှော့မတွက်နဲ့၊ ဒီလူငယ်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး”

“... မင်းကတော့ ထိတ်လန့်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ။ မနေ့ညက မင်း အဲဒီပစ္စည်းကို ယူလာပေးလို့ ခေါင်းဆောင်ကြီးက သဘောကျပြီး မင်းရဲ့ ‘သွေးပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်စဉ်’ ကို အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ။ ငါတို့သုံးယောက် ပေါင်းရင် ဒီလူငယ်လေးကို ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးမှာလဲ”

သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ‘ယူချွမ်ကျင့်စဉ်’ မှ ဆင်းသက်လာသော ‘သွေးပင်လယ် ကောင်းကင်ဖာထေးခြင်းကျမ်း’ ကို ကျင့်ကြံထားသူ ပင်။ အမိန့်သခင် သုံးဦး ကျင့်ကြံသည့် ‘သွေးပြောင်းလဲခြင်း’၊ ‘သွေးခဲခြင်း’ နှင့် ‘သွေးလောင်ခြင်း’ သိုင်းပညာများမှာလည်း ထိုကျင့်စဉ်မှပင် မြစ်ဖျားခံသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးဦး၏ သိုင်းပညာမှာ တစ်မြစ်တည်း ဆင်းသက်လာပြီး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အင်အားကြီးမားလှပေသည်။

ဆုမိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချန်မင်းသခင်ကြီး ဘာကို ယူလာပေးခဲ့သနည်း။ သူ.. ယွီလျိုစံအိမ်တွင် နေခဲ့သည်မှာ ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန်ထက် ပိုသော အခြားအကြံအစည်များ ရှိနေခြင်းလော။

ယခင်က ချန်မင်းသခင်ကြီး သူ့အား ယူချွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့စဉ်က ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ပြီး ယနေ့အဝင်ဝတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ကို ဆက်စပ်ကြည့်ကာ ဆုမို တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားလေသည်။ သို့သော် ယခုမှာ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဓားရိုးကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ချန်မင်းသခင်ကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး ပေါ့ဆမနေသင့်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်” ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် ဓားသိုင်းအသစ်တစ်ခု သင်ယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဓားသိုင်းက တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ပွဲမှာမှ ပိုပြီး နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မှာ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ သခင်ကြီးလျူက သူ့ကို အရင်ဦးအောင် တိုက်နေပြီ။ နောက်ပြီး သူ ဘယ်မှာရှိမှန်းလည်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ရွှမ်ကျီတဲအိမ်ထဲမှာ ခဏလောက် အချိန်ဆွဲနေခဲ့ရတာ။ အခုတော့ စီနီယာကြီး သုံးယောက်နဲ့ ဆုံရတာ ကံကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးနိုင်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့ အစွမ်းကုန် ခုခံပေးကြပါ”

“ရွှစ်...

ဓားအိမ်အတွင်းမှ ‘နဂါးဟိန်းဓား’ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ စူးရှသော အသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ဆုမိုသည် ဓားကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ သိုင်းပညာ မတတ်ကျွမ်းသူတစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။

အပြင်လူက အပေါ်ယံကြည့်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူကမူ နည်းစနစ်ကို ကြည့်သည်။ ဆုမို၏ ဓားစတင် ကိုင်ဆောင်ပုံမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသော အညတရတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။

သွေးလောင်အမိန့်သခင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဓားကိုင်ထားတာက ငါတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့လား။ ကောင်လေး... မင်းဓားနဲ့ ငါ့ကို ထိုးကြည့်စမ်းပါဦး... ငါ ဘယ်လို...”

သူ့စကားမဆုံးမီမှာပင် ဆုမို၏ ဓားသည် တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာတော့သည်။ ဓားသွားမှာ လေထုကို ခွင်းလျက် သူ့မျက်နှာရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ပင်။ ဤကဲ့သို့သော အေးစက်လှသော ဓားချီမျိုးမှာ လောကတွင် တွေ့ရခဲလှပေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် ဓားကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ‘ရွှမ်း’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ သွေးစများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သွေးလောင်အမိန့်သခင်၏ လက်တွင် ဓားဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ပြီ ဖြစ်၏။

“မိုက်ရူးရဲဆန်လိုက်တာ”

သွေးလောင်အမိန့်သခင် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်သွားသည်။ ဆုမို၏ အစောပိုင်း လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုမှာမူ အလွန်ပါးနပ်ပြီး ဝါရင့်လှသည်။ သူ၏ ဓားသိုင်းကွက်မှာလည်း ထူးဆန်းလွန်းလှပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ သူ့ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ပေါ့ဆမိသဖြင့် သူ အမှန်တကယ်ပင် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ ‘သွေးလောင်ကျင့်စဉ်’ မှ အတွင်းအားများကို ဓားသွားပေါ်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး ဆုမို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ရှာလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဆုမိုသည် ဓားရှည်ကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ‘လုံရှန်း ကျင့်စဉ်’ မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားများကြောင့် သူ၏ အတွင်းအားများမှာ မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ ဆုမိုသည် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ဒုတိယမြောက် ဓားကွက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

ရန်သူသည် ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း အရှိန်အဟုန်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ပြတ်တောက်ကာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

အစောပိုင်းက ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ယခုမူ သူ ထိတ်လန့်လာမိသည်။ ဆုမို၏ ပထမဓားကွက်မှာ အားနည်းသယောင် ရှိသော်လည်း အတွင်း၌ စူးရှမှုများ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ဒုတိယဓားကွက်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာမူ ပို၍ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဤဓားသိုင်းမှာ... သတ်ဖြတ်ရန် သက်သက်အတွက်သာ တည်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်

သွေးလောင်အမိန့်သခင်သည် နောက်သို့ ချက်ချင်းခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သွားသော လက်ချောင်းမှ သွေးထွက်သည်ကို အရင်တားလိုက်ရသည်။ သူက အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒီကောင်က တကယ် မလွယ်ဘူး။ ချန်မင်း... သူ့ဓားသိုင်းရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို မင်းသိလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာနေရတာလဲ”

“... ငါလည်း ဘာမှမသိဘူး”

ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ ခေါင်းထဲတွင် ‘ဝီ’ ခနဲ မြည်သွားသည်။ ယွီလျိုစံအိမ်ထဲတွင် ဆုမိုသည် လက်သီးကိုသာ သုံးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အဘယ်ကြောင့် ယခုမှ ဓားကို ရုတ်တရက် ပြောင်းသုံးရသနည်း။ ထိုမျှ ပြင်းထန်ပြီး ရက်စက်သော ဓားသိုင်းမျိုးကိုရော ဘယ်က ရလာသနည်း။

သို့သော် ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ဆုမိုသည် သူ၏ ဓားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာနေပြီ ပင်။ ဤဓားသိုင်းသည် တစ်ကွက်ထက် တစ်ကွက် ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။

တတိယမြောက် ဓားကွက်မှာ ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ကို ခပ်စောင်းစောင်း ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။ စတုတ္ထမြောက် ဓားကွက်ကမူ သွေးခဲအမိန့်သခင်၏ ဘယ်ဘက်လက် အကြောများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြန်သည်။

အမိန့်သခင် သုံးဦးစလုံး၏ သိုင်းပညာမှာ ထူးကဲလှသည်။ ချန်မင်းသခင်ကြီး တစ်ယောက်တည်းပင် အနောက်တောင်ဒေသတွင် နာမည်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏။ သုံးယောက်ပေါင်းလျှင် လျူဆွေဖုန်းကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ဆုမို၏ ရှေ့တွင်မူ သူတို့သည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော သုံးနှစ်သား ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဆုမို၏ ဓားသွားဖြင့် အထိုးခံ၊ အခုတ်ခံနေရရုံသာ ရှိတော့သည်။

ခဏတာမျှ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေတော့၏။ ကံကောင်းသည်မှာ အမိန့်သခင် သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မိစ္ဆာကျင့်စဉ် သုံးမျိုးကို ထုတ်သုံးကာ ‘သွေးပင်လယ် ကောင်းကင်ဖာထေးခြင်းကျမ်း’ မှ ကျင့်စဉ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်းပင်။

ချက်ချင်းပင် ရွှမ်ကျီတောင်ကြားအတွင်း ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ သူရဲကောင်းများကို တိုက်ခိုက်နေသော ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများစွာမှာ ရုတ်တရက် သေဆုံးကုန်ကြ၏။ သူတို့၏ သွေးနှင့် အသက်ရှူသံများမှာ အမျှင်တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမိန့်သခင် သုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။ ထိုစွမ်းအားများဖြင့် သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ကုစားလိုက်ကြ၏။

သို့သော် ဒဏ်ရာများ ကျက်သွားနိုင်သော်လည်း ပြတ်သွားသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ ပြန်မပေါက်လာနိုင်တော့ပေ။ ဆုမို၏ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော ဓားကွက်များရှေ့တွင် သူတို့ သုံးဦးမှာ ယုံကြည်ချက် ကင်းမဲ့နေပြီ ပင်။ ဆုမို၏ ဓားချက်တိုင်းမှာ တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပိုမို ရက်စက်လာသည်။

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အသက်ကို နှုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ပြီး၊ ပုံသဏ္ဌာန်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူရန် ကြံစည်နေသကဲ့သို့ပင်။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဆုမိုသည် ဓားကွက် တစ်ကွက် ထုတ်သုံးလိုက်တိုင်း သူ၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ ပိုမို သိမ်မွေ့နက်ရှိုင်းလာခြင်း ပင်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုဓားသိုင်းကို နှလုံးသားထဲအထိ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားပုံ ရလေသည်။

လင်ယွဲ့ နန်းတော်မှ လာသော ဝေဇီယီ ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ထူးချွန်သော ဓားသမားတစ်ဦး ပင်။ ယခုအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး “ဒါက ဘာဓားသိုင်းလဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမို ယခင်က ပြောခဲ့သော ‘ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်’ ကို သတိရလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမက “ဆုမိုရဲ့ ကံကြမ္မာက ထူးခြားတယ်၊ သူက ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေဆီကနေ ဓားသိုင်း သင်ယူခဲ့တာဆိုတော့ ထူးခြားတဲ့ အချက်တွေ ရှိမှာပေါ့” ဟုသာ မရေမရာ ဖြေလိုက်၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝေဇီယီသည် ထိုအသေးစိတ်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ အကြည့်မှာ တိုက်ပွဲဆီသို့သာ စူးစိုက်ထားပြီး “သူက... လက်လျော့ပေးထားတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်အရ အမိန့်သခင် သုံးဦးမှာ သိုင်းပညာ မြင့်မားကြသော်လည်း ဆုမိုသာ အမှန်တကယ် သတ်ချင်ပါက ယခုလောက်ဆိုလျှင် သူတို့မှာ အလောင်းများ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ပင်။ ဆုမို ဘာကြောင့် တရစပ် ညှာတာနေသလဲ ဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

“ဓားက... အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်သေးဘူး... နောက်ထပ် နေရာလွတ်တွေ ကျန်နေသေးတယ်... ဓားချက် တစ်ချက်တိုင်းမှာ အဲဒီနေရာလွတ်က နည်းနည်းစီ လျော့သွားတယ်... တကယ်လို့ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်သွားရင်တော့...”

ဓားငှားချင်သူသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ခေါင်မိုးပေါ်မှ ဆင်းလာမှန်း မသိရဘဲ ဝေဇီယီ၏ အနားတွင် ရပ်လျက် တိုက်ပွဲကို မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ဝေဇီယီသည် ဓားငှားချင်သူကို မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တကယ်လို့ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။

“... အတိုင်းအဆ မရှိဘူး... အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေလိမ့်မယ်”

ဓားငှားချင်သူ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ပို၍ပင် သတိကြီးစွာ ရှိနေလေတော့သည်။

အခန်း (၉၀) - သေခြင်းတရားကို အာခံသည့် (၁၃) ချက်မြောက် ဓား

~လူတွေကြားမှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ကူးစက်တတ်သည် ဆိုသော်လည်း၊ ယခုအချိန်မှာတော့ သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်သုံးဦး ခံစားနေရသော ပြင်းထန်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို မည်သူမျှ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တော့၏။

ဓားတစ်ချောင်းသာ ကျန်ရစ်သည်။

အချိန်မရွေး သူတို့၏ အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်သော်လည်း၊ ထူးဆန်းစွာပင် မယူသေးသော ဓားတစ်ချောင်း။

သူတို့ တစ်ချိန်က မောက်မာစွာ အသုံးပြုခဲ့သော မိစ္ဆာကျင့်စဉ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်ပြီး၊ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသားများ၏ အသက်ကို စတေးကာ မိမိဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ကုစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော်... ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။

ယူချွမ်ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာသည် အမြဲတမ်း အောက်ခြေလူတန်းစားများကို ဖိနှိပ်ခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသည်။ အားနည်းသူသည် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ပင်။

သူတို့သည် သာမန်ဂိုဏ်းသားများကို ထိုသို့ ဆက်ဆံနိုင်သကဲ့သို့၊ ဒုတိယသခင်ကြီးကလည်း သူတို့ကို ထိုနည်းတူ ဆက်ဆံနိုင်သည်။

အမြင့်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကမူ ဂိုဏ်းသားအားလုံးထံမှ မည်သည့်အရာကိုမဆို ရယူတောင်းဆိုပိုင်ခွင့် ရှိသည်။

သူတို့အမြင်တွင် ဤအရာသည် သဘာဝကျသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ပင်။

ပို၍ပင် လွန်ကဲစွာ၊ ဤအရာသည် သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော ဂိုဏ်းတော်ကြီးအတွက် မိမိကိုယ်ကို ပေးဆပ်ခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ထားကြ၏။

"ယနေ့မှစ၍ ငါ၏ အသက်သည် သူတို့အတွက်၊ သူတို့၏ အသက်သည် ဂိုဏ်းအတွက် ဖြစ်စေရမည်"

ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့က "ယူမင် အင်မော်တယ်၊ ငရဲပြည်သည် ဘယ်တော့မှ မခမ်းခြောက်" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြခြင်း ပင်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ယူချွမ်ကျင့်စဉ်သည် ယူချွမ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို အထက်မှ အောက်အထိ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် ချိတ်ဆက်ပေးထားသည်။

သူတို့သည် ဤအချက်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားကာ ကျေနပ်နေကြ၏။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ... ထိုဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ်ရာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်သည် သူတို့ကို ဘေးကင်းမှု အနည်းငယ်မျှ ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်လျှင်တောင်မှ၊ အသက်တစ်မျှင်ကို ဆွဲဆန့်ထားနိုင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့ရှေ့မှ ဓားတစ်ချောင်းကြောင့် ပင်။ ထိုဓားသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အရောင်မှိန်သွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် မည်မျှကြာအောင် ခံစားနေရသည်ကို မသိတော့။ ခန္ဓာကိုယ်မှ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကိုလည်း မသိတော့။

လက်မောင်းတစ်ဖက်၊ ခြေထောက်တစ်ချောင်း၊ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်၊ သို့မဟုတ် နှာခေါင်းနှင့် နားရွက်များ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဆုမို၏ ဓားချက်တိုင်းသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုစီကို ယူဆောင်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် အသက်ကို မသေစေရန် တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ဆုမိုသည် (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက်ကို ထုတ်သုံးနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းမျိုး နောက်ထပ် ရနိုင်ပါဦးမလား မသိသောကြောင့် ပင်။

ခေါင်းဆောင်သုံးဦးမှာမူ... အသက်ရှင်ချင်ရုံ သက်သက်သာ ရှိတော့သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင်၊ သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ "ယူချွမ်" (ငရဲ) ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို တကယ် နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

ယခုမှသာ အဆုံးအစမရှိသော အမှောင်ထုထဲတွင် ဘက်ပေါင်းစုံမှ နှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ တစ်စက္ကန့်သည် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးနှင့်အတူ သူ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

ဒါသည်ကား... (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက်ပင်

ဆုမို၏ (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ခေါင်းဆောင်သုံးဦးသည် သူတို့ရှေ့မှ ကမ္ဘာလောကကြီး ပြန်လည် ကြည်လင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှုပ်ထွေးပွေလီသော သတ်ကွင်းကြီး မဟုတ်တော့ပေ။

ဓားမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် အာရုံခံစားမှုမျှ မရှိတော့။

ဒါက သူတို့အတွက် အခွင့်အရေး ရပြီဟု ထင်မှတ်မှားစေခဲ့သည်။

သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတွင် တစ်ခဏသည် ထာဝရ ပင်။

ခေါင်းဆောင်သုံးဦးသည် ကျွမ်းကျင်သူများ ပီပီ၊ မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကြီး သုံးမျိုးကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ၊ ရွှမ်ကျီတောင်ကြားအတွင်းရှိ တပည့်များ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကုန်ကြ၏။

ဒါက ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ လူများကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

တိုက်ခိုက်နေရင်းတန်းလန်း ရန်သူက ရုတ်တရက် သေသွားတာ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ ဆန်းကြယ်သော မိစ္ဆာကျင့်စဉ် တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံမိသွားပြီလားဟု သံသယဝင်သွားကြ၏။

ခေါင်းဆောင်သုံးဦး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွေးမြစ်ကြီး တစ်စင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ သူတို့ဘေးတွင် အဆုံးမရှိ လည်ပတ်စီးဆင်းနေသည်။

ဆူပွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝေဇီယီ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"သွေးလှိုင်းလုံးများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်ခြင်း"

အဆုံးအဖြတ် အခိုက်အတန့် ရောက်ရှိလာပြီ ပင်။ ခေါင်းဆောင်သုံးဦးသည် အတွင်းအား အကုန်ထုတ်သုံးပြီး၊ ယူချွမ်ဂိုဏ်းသား ရာကျော်၏ စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ သွေးလှိုင်းလုံးကြီးများ ဖန်တီး၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဆုမို၏ ဓား ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤဓားချက်သည် ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း မရှိပေ။

ဓားချီလည်း သိပ်မပါပေ။

သို့သော် အလွန်အမင်း စင်ကြယ်လှသည်။

ရိုးရှင်းသည့်အထိ စင်ကြယ်သည်။

သာမန် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုလို ထင်ရလောက်အောင် ရိုးရှင်းသည်။

သို့သော် ထိုရိုးရှင်းမှုကပင် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်သုံးမျိုး ပေါင်းစပ်ထားသော သွေးလှိုင်းလုံးကြီးများကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

သွေးလှိုင်းလုံးကြီး မဟုတ်သကဲ့သို့၊ အထူးတိုက်ကွက် မဟုတ်သကဲ့သို့... သာမန် အနီရောင် ပိုးသားစလေး တစ်ခုကို ဓားဖြင့် အသာအယာ ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

မည်သည့် အားစိုက်ထုတ်မှုမျှ မပါဘဲ ဓားသည် သဘာဝကျကျ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထို့နောက် ထိုဓားသည် ရှေ့ဆက်သွားပြီး လူနှစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

သူက လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထိုလူနှစ်ယောက်က ဓားသွားဆီသို့ လည်ပင်းကို ထိုးအပ်လိုက်ပြီး သေချင်စိတ်ပေါက်သွားတာလား ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားသွားသည် ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

အရာအားလုံးက ရိုးရှင်းသည်။ အရာအားလုံးက ယုတ္တိရှိသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားက အခြေခံအကျဆုံး နိယာမတရား တစ်ခုလိုပင်။

ဒါသည်ကား... သေခြင်းတရား၏ နိယာမပင်

ဒါသည် အသက်ကို နှုတ်ယူရန်မှတစ်ပါး အခြားရည်ရွယ်ချက်မရှိသော အဆုံးစွန် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားကွက် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘာဓားသိုင်းလဲ"

ချန်မင်းသခင်ကြီး ချက်ချင်း အသက်မထွက်သေးပေ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် မကျန်တော့ဘဲ၊ စွဲလမ်းမှု တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"သေခြင်းတရားကို အာခံသည့် (၁၃) ချက်မြောက် ဓား"

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ဒီဓားကွက်ကို ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့ပြီ"

ဒီတိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆုမို တော်တော်လေး ကျေနပ်မိသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က လျူဆွေဖုန်းဆီကို ပစ္စည်းပို့ပြီးခဲ့တယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာ စနစ်က ဆုလာဘ် ပေးခဲ့သည်။ ဒါကတော့ 'သေခြင်းတရားကို အာခံသည့် (၁၃) ချက်မြောက် ဓား' ဆိုတဲ့ ဓားသိုင်းကျမ်းပါပင်။

စနစ်က ပေးသော ဆုလာဘ်ဆိုတော့ သေချာပေါက် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်ရှိသည့် ဓားသိုင်းပင်။

သို့တိုင်၊ ဆုမို စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကျင့်ကြံကျင့်ကြံ၊ တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားရ၏။

လက်ချောင်းကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ယားယံသည့်နေရာကို မထိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်လိုက်သည်။ သူ့၌ ပြိုင်ဘက် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှမ်ကျီတောင်ကြားတွင် အခြားအရာများ ရှားပါးချင် ရှားပါးမည် ဖြစ်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကား မရှားပါးချေ။

သို့သော် ဤပြိုင်ဘက်များမှာ အရည်အချင်း အနည်းငယ် ရှိရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့ကို အသုံးပြုပြီး (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက်အထိ ထုတ်သုံးနိုင်မှသာ ဤဓားသိုင်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

အမှန်တကယ်တွင် သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သုံးဦး ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်လျှင် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တွက်ဆခဲ့သည်။

သို့သော် လျူဆွေဖုန်းက သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် စာရင်းရှင်းရန် ရှိနေသဖြင့် ဆုမိုမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ကျန်ရှိသည့် ခေါင်းဆောင်သုံးဦးကိုသာ ဓားစာကျွေးလိုက်ရတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အခက်အခဲ အမျိုးမျိုးကြားမှ ဆုမိုသည် အပြင်းထန်ဆုံး (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက်ကို ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နှမြောစရာ ကောင်းလှပြီး တစ်စုံတစ်ခု မပြည့်စုံသေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ဤဓားကွက်၏ စွမ်းအားမှာ အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်မလာသေးချေ။ ဆယ်ပုံ တစ်ပုံ၊ နှစ်ပုံခန့်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် သူ နားလည်လိုက်သည်မှာ (၇) ချက်မြောက် ဓားကွက်မှစ၍ သူ လက်လျှော့ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့မဟုတ်ပါက ဤသုံးယောက်သည် (၁၅) ချက်မြောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ (၈) ချက်၊ (၉) ချက်ခန့်တွင်ပင် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် (၁၄) ချက်မြောက် ဓားကွက်တွင် ဆုမိုက လက်လျှော့လိုက်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ပင်လယ်ရေကို လွှတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ တရကြမ်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက်မှာ အားနည်းသွားသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုအချိန်က (၁၅) ချက်မြောက် ဓားကွက်သည် ဤသုံးယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အကန့်အသတ် ဖြစ်နေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်ပါ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီနည်းလမ်းနှင့် ဆုမိုဟာ 'သေခြင်းတရားကို အာခံသည့် (၁၃) ချက်မြောက် ဓား' ရဲ့ အနှစ်သာရကို လက်ချောင်းထိပ်မှာတင် အပြည့်အဝ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ပင်။

ဆုမို စကားပြောနေစဉ်မှာပင်၊ ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ လည်ချောင်းထဲမှ ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အသက်ရှူနေသေးသော ချန်မင်းသခင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ရှုံ့တွသွားပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ခြောက်သွေ့သော အလောင်းကောင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အလောင်း၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ သွေးရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး မျဉ်းတစ်ကြောင်းအဖြစ် ဆက်သွားသည်။

ထိုမျဉ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သွေးပင်လယ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်သည် 'သွေးပင်လယ် ကောင်းကင်ဖာထေးခြင်း ကျမ်း' ကို အသုံးပြုပြီး ထိုသွေးအနှစ်သာရကို စုပ်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

လျူဆွေဖုန်း၏ ဓားချီ မြင့်တက်လာပြီး သူ့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်။

ဆုမို ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

ယန်ရှောင်ယွင်ကလည်း ဆုမိုနောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသည်။

ဝေဇီယီလည်း အပျော်ပါချင်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ 'ဓားငှားချင်သူ' ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဓားငှားချင်သူက ဓားငှားဖို့ လိုက်မသွားဘဲ၊ ရွှမ်ကျီတောင်ကြား အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားနေသည်။

"ရှင် ဓားငှားချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝေဇီယီ သရဲမြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဆုမိုက မသိပေမယ့်၊ ဒီလူက ဓားငှားဖို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ပြဿနာရှာခဲ့လဲ ဆိုတာ သူမ သိသည်။

တုန်းချန်က ဂိုဏ်းအသီးသီးက သူ့ကို သည်းခံပေးခဲ့ပေမယ့်၊ သူတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဓားငှားချင်သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ ဝေဇီယီကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ငှားပြီးသွားပြီ"

“...”

ဝေဇီယီ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ ငှားချင်ခဲ့တာက... ဓားမှ မဟုတ်ဘဲ"

ဓားငှားချင်သူက လှည့်ထွက်သွားသည်။

"သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ... ငါ သူ့ကို အကြွေး တစ်ခု တင်သွားပြီလို့... တကယ်လို့ 'ဓားခွဲကျောက်ကမ်းပါး' ကို ရောက်လာခဲ့ရင်... ငါ အရက်တိုက်မယ်... ပြီးတော့ ဓားကောင်း တစ်လက် ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောပေးပါ"

စကားဆုံးသည်နှင့် အရာဝတ္ထု တစ်ခု ဝေဇီယီထံသို့ ပျံဝဲလာသည်။

လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော ဓားသေးသေးလေး တစ်လက် ဖြစ်ပြီး၊ စာလုံးနှစ်လုံး ရေးထိုးထားသည်။

"ဓားခွဲ" ဟူ၍။

"မိုချန်တောင်... ဓားခွဲကျောက်ကမ်းပါး... ရှင်က ပေချွမ် ဓားပျိုးထောင်တဲအိမ်'ကလား"

ဝေဇီယီ၏ မျက်နှာထား ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။