အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အပိုင်း (၁၂၉) စွန်းရှု အပြစ်ဝန်ခံခြင်းနှင့် မိသားစုလိုက် အပြစ်ပေးခံရခြင်း

လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အိမ်မက်ထဲမှာ အိမ်မက်လို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝင်္ကပါမျိုးက ခက်ခဲလွန်းတယ်... ရိုးရှင်းတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝင်္ကပါမျိုး ဖန်တီးဖို့ နင် ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်"

"ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝင်္ကပါ ဟုတ်လား"

"The Maze Runner ရုပ်ရှင် ကြည့်ဖူးလား"

"အာ... ကြည့်ဖူးတယ်... အစ်ကိုလင်း ပြောချင်တာက... Maze Runner ထဲကလို ဝင်္ကပါမျိုး ဖန်တီးခိုင်းတာလား"

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝင်္ကပါမျိုးက ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မယ်"

ထိုအခါမှ လျှိုဖိန်ဖိန်တစ်ယောက် လမ်းစရှာတွေ့သွားတော့သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူမ ဒီအစွမ်းကို နိုးထလာပေမယ့် ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲဆိုတာ အစကတည်းက မသိခဲ့ပေ။ လင်းယွမ်၏ အကြံပေးစကားကို ကြားလိုက်ရမှသာ ရုတ်တရက် ဉာဏ်ပွင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ဘေးနားရှိ လုယွီယန်က ရုတ်တရက် ထပြောလာသည်။

"ငါ... ငါ အသံကြားနေရတာလား"

သူမ၏လေသံက အံ့ဩဝမ်းသာမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မယုံနိုင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောပြန်သည်။

"ငါ... ငါ စကားရော ပြောနိုင်နေတာလား"

လင်းယွမ်က သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"လုယွီယန်... ဒီနေရာမှာ နင်က ကြားလည်း ကြားနိုင်သလို စကားလည်း ပြောနိုင်တယ်"

"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြစေချင်တယ်... ဟို စွန်းရှုက နင့်ကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ"

ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ပြောရမည်ဆိုတော့ လုယွီယန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်က တသိမ့်သိမ့် တုန်ယင်လာပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောရှာသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း မသိဘူး... အဲဒီလူက အိမ်ထဲကို ဘယ်လို ဝင်လာလဲ မသိဘူး... သူ့ကို မြင်တော့ ကျွန်မ ထွက်ပြေးဖို့ လုပ်ပေမယ့် သူက အားသန်လွန်းတော့ ကျွန်မကို ဖမ်းမိသွားတယ်"

"သူက ကျွန်မကို ဆိုဖာပေါ် တွန်းလှဲပြီး ဖိထားတယ်... ကျွန်မ အော်ပြီး အကူအညီတောင်းချင်ပေမယ့် အသံထွက်မလာဘူး... ဟင့်... ဟင့်"

စိတ်စွမ်းအင် ဝင်္ကပါထဲတွင် သူမ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်က အထစ်အငေါ့မရှိ ပြောဆိုနိုင်နေသည်။

လင်းယွမ်နှင့် လျှိုဖိန်ဖိန်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"နင်ပြောတာတွေ မှန်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနိုင်မလား"

"မ... မပြနိုင်ပါဘူး"

လုယွီယန်က မျက်လုံးများ နီရဲလျက် မျက်ရည်များ တွင်တွင်ကျနေသည်။ ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားသော ကိစ္စမို့ သူမမှာ ဘယ်က သက်သေအထောက်အထား ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

လျှိုဖိန်ဖိန်က ဒေါသတကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား... အစ်ကိုလင်း... သေချာပေါက် ဟို စွန်းမျိုးရိုးကောင်က လူစိတ်မရှိဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာပဲ"

"အဲဒီလိုလူမျိုးကို အသေရိုက်ပစ်သင့်တာ"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သက်သေမရှိလျှင် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်လိမ့်မည်။

သူက ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ဖြေရှင်းပေးချင်သည်မှာ လူတိုင်း ယုံကြည်လက်ခံမှု ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြက်သတ်ပြီး မျောက်ချောက်သကဲ့သို့ အခြားသူများကိုပါ သတိပေးရန် ရည်ရွယ်သည်။ တိုက် (၇၆) တွင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်၍ မရကြောင်း ပြသလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်။

ထို့နောက် သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လျှိုဖိန်ဖိန်... နင့်ရဲ့ အစွမ်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့... ငါ့နည်းလမ်း စဉ်းစားမိပြီ"

လျှိုဖိန်ဖိန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးသည်။

"အစ်ကိုလင်း... ဘာနည်းလမ်းလဲ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

လျှိုဖိန်ဖိန်က သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်စွမ်းအင် ဝင်္ကပါထဲမှ ပြန်လည်နိုးထလာကြသည်။

လင်းယွမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကောင်မလေး လုယွီယန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသည်။

ကောင်မလေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲနေဆဲပင်။ သူမ စကားပြောချင်သော်လည်း 'အာ... အာ...' ဟူသော အသံသာ ထွက်လာသည်။ သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ခုနက စကားပြောနိုင်ပြီး အခု ဘာကြောင့် ပြန်မပြောနိုင်တော့သည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။

လင်းယွမ်က စွန်းရှုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စွန်းရှု... အကြောင်းစုံကို ငါအကုန်သိပြီးပြီ"

"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ထပ်ပေးမယ်... အခုချက်ချင်း အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရင် ဝန်ခံ... ဒါဆိုရင် ငါ အပြစ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပေးမယ်"

စွန်းရှု၏ ရင်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေပြီး မျက်နှာပျက်လာသည်။

အဖြစ်မှန်ကတော့ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။

သူ့အဖေ စွန်းတ ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူက သူ့ကိုယ်သူ အဆင့်အတန်း မြင့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ကင်းလှည့်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်ကြောင်း အမေဖြစ်သူထံ ပူဆာသော်လည်း ကျန်းလန်ကျွမ်းမှာ လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိပေ။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက အချိန်စောင့်ရန်၊ သူမနှင့် ရန်မေ၊ ဝူချင်းတို့ ပိုမိုရင်းနှီးလာပြီး ခင်မင်မှု ပိုခိုင်မာလာသည့်အချိန်ကျမှ လင်းယွမ်ကို ပြောပေးမည်ဟု ချော့မော့ထားခဲ့ရသည်။

သို့သော် စွန်းရှုမှာ စောင့်နိုင်စွမ်းမရှိတော့။ အိမ်ထဲတွင် နေလာရသည်မှာ ခြောက်လကျော်ပြီ။ ကွန်ပျူတာ မရှိ၊ အင်တာနက် မရှိ၊ ဖုန်းမရှိ။ ရှိသမျှ ကာတွန်းစာအုပ်များနှင့် ဝတ္ထုစာအုပ်အဟောင်းများကိုသာ အခါခါပြန်ဖတ်နေရ၍ ရူးချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ တကယ်ကို ငြီးငွေ့နေပြီ။

ယခင်က အပြင်လောကသည် အလွန်အန္တရာယ်များသဖြင့် အိမ်ပြင်မထွက်ရဲခဲ့။ သို့သော် ယခု အခြေအနေက မတူတော့။ သူ့အဖေက ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ။ သူ့အမေက လင်းယွမ်၏ ဘေးနားတွင် ငါးသတ်ပေးနေရပြီး လင်းယွမ်နှင့် တိုက်ရိုက်စကားပြောနိုင်သူ ဖြစ်နေပြီ။

ရုတ်တရက် သူ့ဘဝက ထူးခြားသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူ အပြင်ထွက်ရဲလာသည်။ အိမ်တံခါးဝမှ ထွက်ရုံသာမက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရာထူးကို အသုံးပြုပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကိုပါ အာဏာပြချင်လာသည်။

ဘေးနားရှိ လူများက သူ့အဖေသည် ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှမှန်း ကြားသည်နှင့် သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးကြရသည်။

အစပိုင်းတွင် စွန်းရှုက အမြတ်အနည်းငယ်သာ ထုတ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ငါးဖမ်းမိလျှင် သူက ငါးအသေး တစ်ကောင်နှစ်ကောင် တောင်းသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်အိမ်တွင် ကာတွန်းစာအုပ်၊ ဝတ္ထုစာအုပ်ရှိလျှင် သူက သိမ်းဆည်းရန် တောင်းယူသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်တွင် မုန့်ရှိလျှင် သူက ဝေစုခွဲပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။

လူတိုင်းက သူ့အဖေမှာ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မငြင်းဆန်ရဲကြ။ ဒေါသကို မြိုသိပ်ပြီး သည်းခံခဲ့ကြရသည်။

ထိုအခြေအနေများကြောင့် စွန်းရှု၏ အသည်းက ပိုကြီးလာသည်။

ကာတွန်းစာအုပ်ထဲမှ အာနီမဲ (Anime) ကောင်မလေးများနှင့် သူ မကျေနပ်နိုင်တော့။ တိုက်ခန်းထဲရှိ မိန်းကလေးများကို မျက်စိကျလာသည်။ သာမန်မိန်းကလေးများကို သူ စိတ်မဝင်စား။ အာနီမဲ (Anime) ပုံစံပေါက်သည့် မိန်းကလေးမျိုးကိုသာ သူ စိတ်ဝင်စားသည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် လုယွီယန်ဟူသော ဆွံ့အနားမကြား ကောင်မလေးမှာ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် မလုပ်ဘဲ နေခဲ့ရသဖြင့် အသားအရေက ဖြူဝင်းနေပြီး ဆံနွယ်နက်နက်များကို ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်ခွဲကာ စည်းနှောင်ထားတတ်သည်။

သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကလည်း ဆယ်ကျော်သက် ကောင်မလေးဆန်ပြီး အာနီမဲ (Anime) ရုပ်သွင်မျိုး ပေါက်နေသည်။

ထိုအချက်က စွန်းရှု၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

သူက လုယွီယန်၏ အိမ်ရှေ့သို့ အကြိမ်ကြိမ်သွားကာ အခြေအနေ အကဲခတ်ခဲ့သည်။

မနေ့ကတော့ အခွင့်ကောင်း ရသွားသည်။ လုတရုံ ငါးမျှားထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက စင်္ကြံလမ်းမှတစ်ဆင့် ခိုးကျော်ကာ ပြုတ်ကျနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုတရုံ အိမ်ခန်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ကူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က အိမ်ထဲတွင် လုယွီယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။ သူ ဘယ်လောက် ဆူညံအောင် လုပ်လုပ် လုယွီယန်က ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လုတရုံက တိုက်ဆိုင်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာရာ မုဒိမ်းကျင့်ရန် ကြိုးစားနေသော စွန်းရှုနှင့် တန်းတိုးတော့သည်။

အဖေအိုကြီးမှာ ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲပြီး စွန်းရှုကို အသေ သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

စွန်းရှုမှာ လူမိသွားသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြရာ မကြာမီ ဝူယင်၊ ဝမ်အန်းနှင့် ဟွမ်ဟန်တို့ ရောက်လာပြီး လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်များ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

စွန်းရှုက မတုံးပေ။ သူလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်ကို လူသိရှင်ကြား အဖြစ်မခံနိုင်မှန်း သူနားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် လုယွီယန်က တံခါးဖွင့်ပေးပြီး သူ့ကို အပေးအယူလုပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုတရုံမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝူယင်နှင့် ဝမ်အန်းတို့ တားထားသဖြင့် ဆက်လက် မရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု လင်းယွမ် ပြန်ရောက်လာပြီး လူတိုင်းရှေ့တွင် အဖြစ်မှန်ကို သိထားကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ စွန်းရှု ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူက သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ရှင်များ၏ အစွမ်းကို နားမလည်သဖြင့် လင်းယွမ်က အမှန်တကယ် သိနိုင်မသိနိုင်ကို မဝေခွဲတတ်ပေ။

စိတ်ထဲတွင် ဗျာများနေပြီး စကားပြောရန် နှောင့်နှေးနေမိသည်။

သူ၏ ပုံစံက ငြင်းလည်း မငြင်းရဲ၊ ဝန်လည်း မခံရဲ ဖြစ်နေသဖြင့် လူတိုင်းက အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားကြသည်။ စွန်းရှု၏ စိတ်ထဲတွင် မရိုးသားမှုများ ရှိနေပြီး ဆွံ့အနားမကြားသည့် ကောင်မလေး လုယွီယန်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ။

ခဏအတွင်းမှာပင် လူအများက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းကြတော့သည်။

"ယုတ်မာလိုက်တဲ့ကောင်... တကယ် သေသင့်တယ်"

"ခွေးမသား... တကယ့်ကို သေသင့်တာ... အစ်ကိုလင်းရေ... အဲဒီကောင်စုတ်ကို ရိုက်သတ်လိုက်တော့"

"လျှိုအားလုံတို့ ဝမ်ကျဲတို့ သေသွားတာ မကြာသေးဘူး... နောက်တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ... အစ်ကိုလင်း... ဒီလိုလူစားမျိုးကို အရှင်မထားသင့်ဘူး... တောက်"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆဲဆိုသံများကြောင့် စွန်းတနှင့် ကျန်းလန်ကျွမ်းတို့လည်း ထိတ်လန့်လာကြသည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက မျက်ရည်များ တွင်တွင်ကျရင်း အော်ပြောသည်။

"သား... တစ်ခုခု ပြောပါဦး... သား အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်လေ"

စွန်းတကလည်း မျက်လုံး ပြူးကျယ်လျက် ကျောက်ခိုင်၏ လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့သားက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားကွ... သူက ဒီလိုအောက်တန်းကျတဲ့အလုပ်မျိုး ဘယ်လုပ်ပါ့မလဲ... မင်းတို့ လျှောက်ပြောမနေနဲ့... ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ"

စွန်းရှုမှာမူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲပေ။

လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

"စွန်းရှု... ငါ သုံးအထိ ရေမယ်... ဒါ မင်းအတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ... ကိုယ့်အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံရင် ဖြေလျှော့ပေးဖို့ လမ်းစ ရှိသေးတယ်"

"ငါ့ဘက်က သက်သေထုတ်ပြရမယ့် အခြေအနေထိ ရောက်လာရင်တော့... မင်းမိဘတွေရဲ့ မျက်နှာကို ငါထောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းယွမ်၏ စကားက စွန်းရှု၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ ခေါင်းမော့လာရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်။

"အစ်ကိုလင်း... ကျွန်... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော့်အမေက အစ်ကို့ဆီမှာ ငါးသတ်ပေးနေတာကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"ကျွန်တော်က တခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... သူ့ကို ရည်းစား စကား လိုက်ပြောချင်ရုံ သက်သက်ပါဗျာ"

သူက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ့စိတ်ကူးကို ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်သည်။

လုယွီယန် ဘေးနားရှိ လုတရုံမှာ ဒေါသအကြီးအကျယ် ထွက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ စွန်းရှုကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

"မင်းအမေလင်... ခွေးမသား တိရစ္ဆာန်ကောင်... ရည်းစားစကားပြောတာ ဒီလိုပြောရသလားကွ"

"မင်း ငါ့ကို အရူးလုပ်နေတာလား... ငါ့အိမ်တံခါးက သော့ခတ်ထားတာ... မင်း ဘယ်လို ဝင်သွားလဲ"

"ငါ့သမီးကို ဆိုဖာပေါ်မှာ ဖိထားပြီး မျက်ရည်ကျအောင် လုပ်တာက ရည်းစားစကား ပြောတာလားကွ"

"သေစမ်း... မင်းလို တိရစ္ဆာန်ကောင်ကို ငါ အသေရိုက်သတ်ပစ်မယ်"

လုတရုံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရင်း စွန်းရှုကို တဘုန်းဘုန်း ကန်ကျောက်နေသည်။

စွန်းရှုမှာ ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးနေရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရသည်။

စွန်းတက သူ့သား အရိုက်ခံနေရသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျောက်ခိုင်၏ ချုပ်နှောင်မှုအောက်မှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း အော်ပြောသည်။

"တော်ကြပါတော့... မရိုက်ကြပါနဲ့တော့... လုတရုံ... ခင်ဗျား မကျေနပ်ရင် ကျုပ်ကို လာလုပ်ပါ... ကျုပ်သားက ငယ်ပါသေးတယ်... သူ နားမလည်လို့ပါဗျာ"

ကျန်းလန်ကျွမ်းလည်း အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး အရိုက်ခံနေရသော သားဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အုပ်မိုးကာ ငိုယိုတောင်းပန်သည်။

"မရိုက်ပါနဲ့တော့... တောင်းပန်ပါတယ်... မရိုက်ကြပါနဲ့တော့ရှင်... အစ်ကိုကြီးလု... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မသား အမှားပါ... မရိုက်ပါနဲ့တော့... ရိုက်ချင်ရင် အမေဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကိုပဲ ရိုက်ကြပါ"

"ကျွန်မ သားကို သေချာ မဆုံးမခဲ့မိလို့ပါ... ကျွန်မ မကောင်းလို့ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်မသားကို လွှတ်ပေးကြပါ... နောက်ဆိုရင် သူ လုံးဝ မလုပ်ရဲအောင် ကျွန်မ သေချာ ဆုံးမပါ့မယ်... တောင်းပန်ပါတယ်"

လုတရုံ၏ ဒေါသများ အတော်အတန် လျော့သွားသော်လည်း မိန်းမသားတစ်ယောက်ကိုတော့ လက်ပါလေ့မရှိသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ဆုံးမမယ် ဟုတ်လား... ဒီကောင် အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... တက္ကသိုလ်တောင် ဘွဲ့ရနေပြီ မဟုတ်လား... ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး မင်းတို့ မဆုံးမခဲ့နိုင်ဘဲနဲ့... အခုမှ ရက်ပိုင်းအတွင်း ဒီလိုမိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင်ကို လူလိမ္မာဖြစ်အောင် ဆုံးမမယ်ပေါ့လေ... ထွီ"

ကျန်းလန်ကျွမ်းက ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် စောင့်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်သည်။

"ကျွန်မတို့ တကယ် ဆုံးမပါ့မယ်... တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးလုရယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်မသားကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ"

လုတရုံမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးရင်း သမီးဖြစ်သူကို သနားကရုဏာ သက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လုယွီယန်မှာ အပြင်လောကမှ အသံများကို မကြားရသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက လူဆိုးကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသလို ကြောက်လန့်သလို ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမက အပြေးအလွှား သွားပြီး လုတရုံ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

"အာ... အာ" ဟု အသံပြုရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် လုတရုံကို ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးစားသည်။

လုတရုံ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်ကျိန်ဆဲပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့သမီး ဘာမှမဖြစ်လို့ ကံကောင်းသွားတယ် မှတ်ပါ... မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ငါ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး မင်းတို့ သားအမိကို သတ်ပစ်မှာ"

သူ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ ခါးကို ကိုင်းညွှတ်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလင်း... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ... ခင်ဗျားက လျှိုအားလုံတို့ ဝမ်ကျဲတို့လို လူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားပါပြီ"

"ခင်ဗျားက တကယ့်ကို ကျွန်တော်တို့ ကောင်းစားရေးအတွက် စဉ်းစားပေးတာပါ... ဒီတိုက်ရဲ့ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းချင်တာပါ... စိတ်ချပါ... နောက်ဆို ခင်ဗျား ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ ခိုင်းပါ"

"တခြားလူတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး... ကျွန်တော် လုတရုံကတော့ ရှေ့ဆုံးကနေ ထွက်ပါ့မယ်"

လင်းယွမ်က သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အစ်ကိုလု... ဘာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ... လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်လို့ ဒီတိုက်ကို ဦးစီးခိုင်းထားတာလေ"

"ကျွန်တော် ဒီတာဝန်ကို ယူထားမှတော့ ဘယ်တော့မှ မျက်နှာလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ဒီတိုက်က ရေမကြီးခင်ကအတိုင်း စည်းကမ်းရှိရမယ်လို့ အားလုံးကို ပြောထားပြီးသားပါ"

"ဒီနေရာမှာ ခိုးမှု၊ လုယက်မှု၊ မုဒိမ်းမှု၊ လူသတ်မှု စတဲ့ မိုက်ရိုင်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူး... ဖြစ်လာခဲ့ရင်လည်း လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူက စွန်းရှုကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလန်ကျွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုပြန်သည်။

"အစ်ကိုလင်း... မောင်လင်းရယ်... ကျွန်မသားလေး တကယ် အမှားပြင်ပါ့မယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... သူ နောက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

စွန်းရှုလည်း အကြောက်တရား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီ။ လင်းယွမ်က လူသတ်လျှင် မျက်တောင်မခတ်ဘူးဆိုတာ သူ ကြားဖူးသည်။

လျှိုအားလုံနှင့် ဝမ်ကျဲတို့၏ လက်အောက်မှ လူသတ်ကောင် ချန်ဟုန်၊ ကျိုးဝမ်တို့တောင် လင်းယွမ် လက်ချက်ဖြင့် သေခဲ့ရသည်လေ။ လင်းယွမ်၏ နာမည်ဆိုးက ပျံ့နှံ့နေပြီးသား။

သူ ကြောက်လန့်တကြား အော်ပြောသည်။

"အစ်ကိုလင်း... အစ်... အစ်ကို ပြောထားတယ်လေ... ကျွန်တော် ဝန်ခံရင် အပြစ်ကို လျှော့ပေါ့ ပေးမယ်ဆို"

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားက အေးစက်နေပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ငါ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာ အမှန်ပဲ"

"ပုံမှန်ဆိုရင် မင်းကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်အတွက် မင်းကို သတ်ပစ်ရမှာ"

"ဒါပေမဲ့ အပြစ်လျှော့ပေါ့ ပေးမယ်လို့ ပြောထားပြီးသားမို့ ငါ့ကတိကို ငါမဖျက်ဘူး"

လင်းယွမ်၏ စကားကြောင့် စွန်းရှု၊ ကျန်းလန်ကျွမ်းနှင့် စွန်းတတို့၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ သန်းလာသည်။

မသတ်ဘူးဆိုရင် ပြီးတာပဲလေ။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက ခေါင်းညွှတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်က သူတို့မိသားစုကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဝဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ခန်းပိုင်ရှင်တို့... စွန်းရှုက မကောင်းမှု ကျူးလွန်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော့်သဘောအရဆိုရင်တော့ သူ့ကို တန်းသတ်ပစ်လိုက်ချင်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူ ကျူးလွန်တာ မအောင်မြင်ခဲ့သလို အပြစ်ကိုလည်း ဝန်ခံခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် သေဒဏ်ကိုတော့ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ တိုက်ထဲမှာ ဆက်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး"

လင်းယွမ်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီးက ထောက်ခံအော်ဟစ်ကြသည်။

"အစ်ကိုလင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီလို အန္တရာယ်ကောင်မျိုးကို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ မထားသင့်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်... မောင်းထုတ်လိုက်... အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ကောင်ကို မောင်းထုတ်"

"နောက်တစ်ခါ ထပ်ကျူးလွန်မလား ဘယ်သူသိမှာလဲ... သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်"

လူအုပ်ကြီး၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စွန်းရှုမိသားစု၏ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် နေရာတိုင်း ရေလွှမ်းမိုးနေပြီး မိုးကလည်း သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေသည်။ တိုက်ထဲမှ မောင်းထုတ်ခံရလျှင် သူတို့ ဘယ်သွားရမည်နည်း။

အဓိကအချက်က ရေထဲတွင် သန္ဓေပြောင်း ငါးများ ရှိနေခြင်းပင်။

ရေထဲ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားလျှင် အရိုးပင် ရှာမရအောင် အစားခံရမည်မှာ သေချာသည်။

ဒါက သူမ၏ သားကို တန်းသတ်လိုက်တာနှင့် ဘာကွာခြားမှု ရှိသနည်း။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မ... မလုပ်ပါနဲ့... အစ်ကိုလင်း... ရှင် ကျွန်မသားကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ... ဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့... ဒါက သူ့ကို သေခိုင်းနေတာနဲ့ အတူတူပဲ"

လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကျန်းလန်ကျွမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကျန်း... လုတရုံသာ အချိန်မီ ပြန်မရောက်လာခဲ့ရင် လုယွီယန်လေး ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ စဉ်းစားဖူးလား"

"ခင်ဗျားသားရဲ့ မုဒိမ်းကျင့်တာကို ခံရရင် သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားမလဲ"

"အခုကျတော့ ခင်ဗျားသားကို သေခိုင်းပါတယ်လို့ လာပြောနေတယ်... ခင်ဗျားသားကရော ဆွံ့အနားမကြားတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ခဲ့သလဲဆိုတာ ပြန်မတွေးဘူးလား"

ကျန်းလန်ကျွမ်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ သူမ ငိုယိုရင်း ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် စောင့်၍ တောင်းပန်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့။

"လင်းယွမ်... ကျွန်မသားက တကယ် နောင်တရနေပါပြီ... သူ အပြစ်ဝန်ခံပြီးပြီပဲ... ဘာလို့ သူ့ကို သေလမ်းပို့ချင်နေရတာလဲ"

"ကျွန်မတို့ လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်... ဒီရက်ပိုင်း စုထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး လုတရုံ သားအဖကို ပေးပါ့မယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မသားကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ"

ပြောရင်းဆိုရင်း ကြမ်းပြင်နှင့် ခေါင်းကို တဒုန်းဒုန်း ဆောင့်နေသဖြင့် နဖူးတွင် သွေးများ စို့လာသည်။

လင်းယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အစ်မကျန်း... ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ပြနေတာလဲ"

"ဒီနေ့ ခင်ဗျားသား အပြစ်လုပ်တယ်... ခင်ဗျားက ခေါင်းနဲ့ ကြမ်းပြင် စောင့်ပြတယ်... ကျွန်တော်က လွှတ်ပေးလိုက်ရမယ်... ဟုတ်လား... ဒါဆို နောက်တစ်ယောက် အပြစ်လုပ်ရင်လည်း ခေါင်းနဲ့ ကြမ်းပြင်စောင့်ပြရုံနဲ့ ကျွန်တော်က လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့မလား"

"အပြစ်လုပ်ပြီး တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ်ဆိုရင် ဒီလောကကြီးမှာ စည်းကမ်းဆိုတာ ရှိဦးမလား... တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိဦးမလား"

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားသားကို သေလမ်းပို့တယ်လို့ မပြောနဲ့... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကိုရော ဒီတိုက်ခန်းထဲက လူတိုင်းကိုရော အစကတည်းက သတိပေးထားပြီးသားပဲ မဟုတ်လား"

"ကျွန်တော် ရှိနေသရွေ့ ဒီတိုက်မှာ မုဒိမ်းမှု၊ လုယက်မှု၊ လူသတ်မှုတွေကို လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောထားပြီးသား... တွေ့တာနဲ့ အရေးယူမယ်လို့လည်း ပြောထားတယ်"

"ခင်ဗျားယောက်ျားကို ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင် ခန့်ပေးတုန်းကလည်း ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မှာခဲ့သားပဲ... ကိုယ့်မိသားစုကို သေချာ ထိန်းပါလို့"

"ဒီတိုက်မှာ ငါးသတ်တတ်တဲ့လူ ရှားလို့လား... ကင်းလှည့်နိုင်တဲ့လူ ရှားလို့လား"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ မိသားစုအပေါ် မကောင်းခဲ့လို့လား"

"လူဆိုတာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ရှိရတယ်လေ... မဟုတ်ဘူးလား အစ်မကျန်း"

လင်းယွမ်က ခေါင်းငုံ့၍ ကျန်းလန်ကျွမ်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်။ လင်းယွမ်ကို ပြန်ပင် မကြည့်ရဲတော့။

အသနားခံရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့သည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။

သူမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို အကူအညီတောင်းသည့် မျက်လုံးများဖြင့် လိုက်ကြည့်သည်။ ချိုင်ကြည်တို့ မိသားစု၊ အထူးသဖြင့် ချိုင်ကြည်၏ နောက်ရှိ ဝူချင်းကို အသနားခံသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။

ဝူချင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ သူမနှင့် အကြည့်ချင်း မဆုံချင်ပေ။

ချိုင်ကြည်၏ မျက်နှာလည်း မကောင်းလှ။ သူ့မိန်းမ ဝူချင်းကို စိတ်ထဲမှ အပြစ်တင်မိသည်။ ဘယ်လိုလူမျိုးနဲ့များ ပေါင်းသင်းခဲ့ရတာလဲဟု တွေးမိသည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရန်မေကို လှမ်းကြည့်ပြန်သည်။

ရန်မေက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

သူမ၏ သားကို ကူညီလိုက်ခြင်းသည် ဟို ဆွံ့အနားမကြား ကောင်မလေးကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရန်မေသည် လင်းယွမ်၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် လင်းယွမ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ဦးစားပေးရမည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်း မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး အကြည့်များက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာသည်။ သူမ အံကိုကြိတ်၍ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရတယ်... ရတယ်လေ... နင်တို့က ငါ့သားကို မောင်းထုတ်ချင်မှတော့... သွားမယ်... သွားကြတာပေါ့"

"ငါပါ ငါ့သားနဲ့အတူ လိုက်သွားမယ်"

ကျောက်ခိုင် ဖမ်းချုပ်ထားသော စွန်းတကလည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း သွားမယ်... ဘာ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်လဲ... မလုပ်ဘူးကွ"

လင်းယွမ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မိဘမေတ္တာတွေက ကြီးမားကြတာပဲ... ကောင်းပြီလေ... ဒီလိုဆိုမှတော့လည်း ကျွန်တော် မတားတော့ပါဘူး... အစ်ကိုချိုင်... သူတို့မိသားစုအတွက် လှေဘုတ်ပြား တစ်ခုလောက် ပြင်ပေးလိုက်ပါ"

ထို့နောက် စွန်းရှု မိသားစုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ခင်ဗျားတို့ကို ရေထဲ ပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်"

ကျန်းလန်ကျွမ်း မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်မိချိန်တွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရင်ထဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံအော်ဟစ်သံများကြားတွင် ဝူယင်နှင့် ဝမ်အန်းတို့က စွန်းရှုကို ဖမ်းချုပ်ပြီး ၁၄ ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းနှင့် စွန်းတတို့ လင်မယားကိုတော့ မည်သူမျှ မချုပ်နှောင်ထားပေ။

လင်မယားနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်က သားဖြစ်သူနောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန် အခန်းပြန်ပြေးလေသည်။

၁၄ ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ချိုင်ကြည်နှင့် ဦးလေးမာတို့က စင်္ကြံလမ်းအပြင်ဘက် ရေပြင်ပေါ်တွင် လှေဘုတ်ပြား တစ်ခုကို ချပေးထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၁၃၀) သန္ဓေပြောင်း ရေခူအုပ်စုနှင့် စွမ်းအားမြှင့်တင်ရန် စီမံကိန်း

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေမှုက ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ ရေကြီးရေလျှံမှုသည် ၁၄ လွှာအထိ တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က စွန်းတကို အလျင်လိုအောင် မတိုက်တွန်းဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ပစ္စည်းပစ္စယများကို သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်သော စွန်းတက ၁၄ လွှာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ထိုအခါမှ လင်းယွမ်က "အမကျန်း... ဒီအထိပဲ ကျွန်တော် လိုက်ပို့တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက လူအုပ်ကြီးကို နာကျည်းပြင်းပြသော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အံကိုကြိတ်ကာ မိုးသည်းထန်နေသည့်ကြားမှ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ လှေဘုတ်ပြားပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။

စွန်းတကလည်း လှေဘုတ်ပြားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ထိုလှေဘုတ်ပြားက အရွယ်အစား ကြီးမားသဖြင့် သူတို့မိသားစု သုံးယောက်လုံးကို ဆံ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စွန်းရှုက လွတ်လပ်ခွင့် ရသွားပြီဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လင်းယွမ်နှင့် အခြားလူများကို အမုန်းကြီး မုန်းနေမိသည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူက ဒေါသကို မပေါက်ကွဲရဲပေ။ လင်းယွမ်ကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ အငြိုးတကြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လှော်တက်ကို ကိုင်ကာ စတင်လှော်ခတ်တော့သည်။

စွန်းတကလည်း လူအုပ်ကြီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ လှော်တက်ကို ကူညီလှော်ခတ်လိုက်သည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက ပစ္စည်းထုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စင်္ကြံလမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူမက လှည့်လိုက်ပြီး စွန်းတနှင့် စွန်းရှုကို "ယောက်ျား... သား... ဒီနေရာက ငါတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့်မပေးမှတော့ တခြားတိုက်ကို သွားကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ... ဘယ်သွားကြမလဲ" စွန်းတက မေးလိုက်သည်။

စွန်းရှုက "တိုက် (၇၅) ကို သွားရအောင်... အဲ့ဘက်ကနီးတယ်" ဟု ပြောသည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါရမ်းလိုက်ပြီး "ဟင့်အင်း... တိုက် (၇၅) ကို မသွားဘူး... အဲဒီဘက်ကလူတွေက လင်းယွမ်နဲ့ သိတယ်... ကျွန်မတို့ ဘေးကပ်ရပ် တိုက် (၈၆) ကို သွားမယ်"

"ဟာ... နည်းနည်း ဝေးမနေဘူးလား" စွန်းရှုက ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

သူ ရေထဲသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အရှည် ၁ ပေကျော်ခန့်ရှိသော သန္ဓေပြောင်း ငါးများက ရေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားမိသည်။

"မင်းအမေ ပြောတာ နားထောင်စမ်း... ပေ (၆၀၀) လောက်ပဲ ဝေးတာ... ဘာ ဝေးတာမှတ်လို့" စွန်းတက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မိသားစု သုံးယောက်သည် လှေဘုတ်ပြားကို လှော်ခတ်ရင်း ဘေးကပ်ရပ် တိုက် (၈၆) ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် လူအတော်များများက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"ဒီ တိရစ္ဆာန်ကောင်လေးကို ဒီတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှာလား"

"ငါ့သဘော ပြောရရင်တော့ ရိုက်သတ်ပစ်သင့်တာ... ဒီကောင်လေးက တခြားနေရာ ရောက်သွားလည်း ဒုက္ခပေးမယ့်ကောင်ပဲ"

"လင်းယွမ်က သဘောကောင်းလွန်းနေတယ်"

"စွန်းတတို့ လင်မယားကလည်း တုံးလိုက်တာ... သားကို ဘယ်လိုတောင် အလိုလိုက်ထားလဲ မသိဘူး"

"စွန်းတက သူ့သားကို အဆုံးမရှိ အလိုလိုက်ထားတာ ငါအစကတည်းက မြင်တယ်... နောက်ကျရင် ပြဿနာတက်မှာပဲလို့ တွေးနေတာ... ကြည့်ပါလား... အခု တကယ် ဖြစ်လာပြီ"

"ဟာ... သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

လူအများ ပြောဆိုနေကြစဉ် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အခြားလူများကလည်း အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စွန်းရှုတို့ မိသားစု၏ လှေဘုတ်ပြား အနီးတစ်ဝိုက် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကြည်လင်နေသော ပူပေါင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေလှိုင်းများ လှုပ်ခတ်နေသည့်ကြားတွင် ထိုပူပေါင်းများသည် လှေဘုတ်ပြားအနီးသို့ တရစပ် တိုးကပ်လာနေကြသည်။

"ဘာကောင်တွေလဲ"

အားကုန် လှော်ခတ်နေသော စွန်းရှုသည် လှော်တက်က တစ်စုံတစ်ခုကို သွားရိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကြည့်လိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

လှေဘုတ်ပြား၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ထီးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အကြည်ရောင် သတ္တဝါဆန်းများက ပြည့်သိပ်နေသည်။

ထိုသတ္တဝါဆန်းများသည် မှိုပွင့်ကဲ့သို့ ခေါင်းကြီးများ ရှိပြီး အောက်ဘက်တွင် အကြည်ရောင် ရေယက်လက်တံများ ပါရှိကာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ပေါ်လာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာများသည် လှေဘုတ်ပြား တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရေ... ရေခူတွေလား"

(ရေခူဆိုတာက Jellyfish ကိုပြောတာပါ။ မြန်မာအခေါ် ရေခူလို့ခေါ်တယ်တဲ့)

စွန်းတကလည်း ထိုအရာများကို မှတ်မိသွားပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ရေခူများမှာ အလွန်ဆုံးမှ လက်ဝါးလောက်သာ ရှိတတ်ပြီး အချို့မှာ ကလေးလက်သီးဆုပ်လောက်သာ ရှိတတ်သည်။

သို့သော် ယခု သူတို့ရှေ့ရှိ ရေခူများမှာ အငယ်ဆုံးအကောင်ပင်လျှင် လူတစ်ပိုင်းခန့် အရွယ်အစား ရှိလေသည်။

အကောင်ကြီးများဆိုလျှင် လေထီးကြီး ဖြန့်ထားသကဲ့သို့ပင် ကြီးမားလှသည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းကလည်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည် "မြန်မြန်... မြန်မြန် လှော်လေ"

သူတို့အနေဖြင့် ဤရေခူများက ဘာလုပ်မည်ကို မသိသော်လည်း ဤမျှများပြားသော ရေခူအုပ်ကြီး ဝိုင်းထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

စွန်းရှုက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကော်လှော်တက်ကို ကိုင်ကာ ရေပြင်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ရေခူအကောင်ငယ်အချို့ကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလုပ်ရပ်က ရေခူများကို ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားစေသည်။

ဝုန်း!

ရုတ်တရက် ရေခူတစ်ကောင်က ရေယက်လက်တံများကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး ရေလှိုင်းတစ်ခုကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ထိုခဏချင်းမှာပင် လှေဘုတ်ပြားက ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး စွန်းတက လှော်တက်ကို ကြောက်လန့်တကြား ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် စွန်းရှုနှင့် ကျန်းလန်ကျွမ်းတို့မှာမူ အငိုက်မိသွားပြီး လှေဘုတ်ပြားပေါ်မှနေ၍ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

ဗွမ်း... ဗွမ်း... ရေထဲသို့ လူနှစ်ယောက် ပြုတ်ကျသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး"

"ယောက်ျား... ဆွဲပါဦး... ကျွန်မကို မြန်မြန် ဆွဲပါဦး"

စွန်းရှုနှင့် ကျန်းလန်ကျွမ်းတို့က ရေထဲတွင် ကူးခတ်ရင်း အော်ဟစ်နေကြသည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက စွန်းတကို အသည်းအသန် အကူအညီ တောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စွန်းတမှာ ချက်ချင်း ပြာယာခတ်သွားသည်။ သူက လှေဘုတ်ပြားကို ကိုင်ထားရင်း သားနှင့် မိန်းမဖြစ်သူတို့ ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည် "မိန်းမ... ခဏလောက် တောင့်ခံထား... ငါ သားကို အရင်ကယ်ပြီးရင် မင်းကို ချက်ချင်း လာကယ်မယ်"

စကားပြောရင်း သူက လှော်တက်ကို သားဖြစ်သူ စွန်းရှုထံသို့ အသည်းအသန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းမှာ ရေထဲတွင် ရေမွန်းပြီး ချောင်းများ အဆက်မပြတ် ဆိုးနေကာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

စွန်းရှုက ဖခင်ဖြစ်သူ ကမ်းပေးလာသော လှော်တက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး လှေဘုတ်ပြားပေါ်သို့ အမြန် တက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်ကျမှ စွန်းတက ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး မိန်းမဖြစ်သူ ကျန်းလန်ကျွမ်းကို ကယ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ခေါင်းပြန်လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျန်းလန်ကျွမ်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။

ပတ်ပတ်လည်တွင် အကြည်ရောင် ရေခူများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ရေခူတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခုကို samar samar မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူရိပ်မှာ သူ၏မိန်းမ ကျန်းလန်ကျွမ်းပင် ဖြစ်သည်!

"မိန်းမ!"

သူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာသို့ အမြန်လှော်ခတ်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် စွန်းရှုက သူ့ကို ဆွဲထားပြီး "အဖေ... အဖေ... မြန်မြန် မောင်း... မြန်မြန် မောင်း... ဒီကောင်တွေ တက်လာနေပြီ" ဟု အော်ပြောသည်။

စွန်းတက လှေဘုတ်ပြား၏ တစ်ဖက်သို့ အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ ရေခူတစ်ကောင်က ရေယက်လက်တံများကို ဆန့်ထုတ်ပြီး လှေဘုတ်ပြားပေါ်သို့ စတင် တွားတက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ့မိန်းမ ကျန်းလန်ကျွမ်းကို မျိုချထားသော ရေခူက ရေအောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်ကို သူ ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေခူမျိုချထားသော ကျန်းလန်ကျွမ်းက ထိုအကောင်၏ ဗိုက်ထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သည်ကို samar samar မြင်နေရသေးသည်။

"မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့"

စွန်းတ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသော်လည်း ရေထဲသို့ဆင်းပြီး မိန်းမဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် သူ မရဲပေ။

သားအဖ နှစ်ယောက်သား ရေခူများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် အသည်းအသန် လှော်ခတ်ကြသည်။

သို့သော် ရေခူများက ပိုမိုများပြားလာပြီး လှေဘုတ်ပြားပေါ်သို့ အကောင်များစွာ စတင် တက်ရောက်လာကြသည်။

လှေဘုတ်ပြားက ထိုအလေးချိန်ကို မည်သို့မျှ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။

ဝုန်း!

နောက်ဆုံးတွင် လှေဘုတ်ပြားက လုံးဝ တိမ်းစောင်းသွားပြီး အကောင်ကြီးသော ရေခူတစ်ကောင်၏ ဆွဲချမှုကြောင့် ဘုတ်ပြားတစ်ခုလုံး မှောက်ကျသွားတော့သည်။

ထိုခဏ၌ စွန်းတနှင့် စွန်းရှု သားအဖနှစ်ယောက် ရေထဲသို့ ထပ်မံ ကျသွားကြသည်။

စွန်းတက တိုက် (၇၆) ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ပြီး "ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး" ဟု အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စွန်းရှုလည်း ရေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေရင်း ကံဆိုးစွာပင် ရေခူတစ်ကောင်၏ ရေယက်လက်တံကို သွားဆွဲမိလိုက်သည်။

သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုလက်တံက သူ့ကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ပေါက်ဝဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆွဲယူသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ပါးစပ်ပေါက်နှင့်တူသော အခေါင်းပေါက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စွန်းရှုသည် အချွဲအကျိများ ပြည့်နှက်နေသော အသားဆိုင်အိအိများဖြင့် ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း အသက်ရှူကျပ်လာပြီး မျက်စိလည်း မမြင်၊ စကားလည်း ပြောမရတော့ပေ။

အပြင်ဘက်မှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသံများကိုသာ samar samar ကြားနေရသည်။

သူ အစွမ်းကုန် ကြောက်လန့်သွားပြီး အကူအညီတောင်းရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် အချွဲအကျိ အများအပြားက သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ဒလဟော ဝင်ရောက်လာသည်။

ငန်ကျိကျိ အနံ့ဆိုးကြီးကြောင့် သူ အန်ချချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသားဆိုင်များက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ညှစ်လိုက်ကြသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အရိုးများ ကျိုးသွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် သူက မရပ်မနား ရုန်းကန်ပြီး ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ထိုအချွဲအကျိများက အာရုံကြောများကို ထုံကျင်စေသော အာနိသင် ရှိပုံရပြီး သူ၏ ခွန်အားများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဦးနှောက်တွင် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်လာမှုကြောင့် သူ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာတော့သည်...

စွန်းတသည်လည်း ၆ ပေခန့်သာ ကူးခတ်ရသေးချိန်၌ ရေခူအကြီးစား တစ်ကောင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူက ရေကူးကျွမ်းကျင်သူမို့ အစွမ်းကုန် ရုန်းထွက်လိုက်ရာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မျောပါနေသော သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို ဖမ်းမိလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား တက်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူက အပြင်းအထန် မောဟိုက်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထီးအကြည်တစ်လက်နှင့် တူသော အကြည်ရောင် ရေခူများက သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေးစွမ်းနေသည်။

သူက တိုက် (၇၆) ဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် လူအများအပြားကလည်း အာမေဋိတ်သံများ ပြုနေကြပြီး အတော်များများက ဒီဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုနေကြသည်။

စွန်းတက သနားစဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်သည် "လင်းယွမ်... မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး... ငါ့ကို ကယ်ပါဦးကွာ"

သူက အသံကုန် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေသော်လည်း လင်းယွမ်က စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ သစ်သားပြားပေါ်တွင် ခြေကားယားလက်ကားယား ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ ကြည့်နေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် မိုးသည်းထန်နေပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများကြောင့် စင်္ကြံလမ်းပေါ်ရှိ လူအများက သူဘာအော်နေသည်ကို မကြားရပေ။

သို့သော် လင်းယွမ်မှာ စိတ်စွမ်းအင် မြင့်မားပြီး အာရုံခံစားမှု ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။

စွန်းတ၏ အကူအညီတောင်းသံကို သူ ကြားနေရသည်။

သို့သော် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ပေါ်မလာပေ။

ကျန်းလန်ကျွမ်း၏ အငြိုးအတေးကြီးသော မျက်ဝန်းများနှင့် စွန်းတ လှေဘုတ်ပြားပေါ် တက်စဉ်က ပြသခဲ့သော နာကျည်းချက်များကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤရေခူများ ပေါ်မလာခဲ့လျှင်လည်း ဤသုံးယောက်ကို ဘေးကင်းစွာ ထွက်သွားခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လူသားများသည်လည်း သန္ဓေပြောင်းလဲ၍ စွမ်းအားများ ရရှိလာကြသည်။

ဤသုံးယောက်က သူ့အပေါ် ကြီးမားသော မလိုမုန်းထားစိတ်နှင့် ရန်လိုမှုများ ရှိနေကြသည်။

အကယ်၍သာ ဤသုံးယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က အစွမ်းထက်သော သန္ဓေပြောင်းစွမ်းရည်မျိုး ရရှိသွားကာ လက်စားချေရန် ပြန်လာခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

သူ့အနေဖြင့် မကြောက်သော်လည်း အမမေတို့၊ တင်းယန်နှင့် ကျောက်ခိုင်တို့အတွက် စိုးရိမ်ရသည်။

ထို့ကြောင့် စွန်းတတို့ သုံးယောက် နာကျည်းချက်များ ထုတ်ပြလိုက်ကတည်းက လင်းယွမ်က သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒီသုံးယောက် ဒီလောက်မြန်မြန် သေသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ခြင်းသာ ရှိသည်။

သူတို့ကို ရေထဲဆင်းအောင် မောင်းထုတ်လိုက်ရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရင်း ရှိသည်။

စွန်းရှုကို ရေထဲဆင်းခိုင်းပြီး ရေထဲတွင် သန္ဓေပြောင်းဖားများအပြင် အခြား အန္တရာယ်များ ရှိမရှိ စမ်းသပ်လို၍ ဖြစ်သည်။

ယခု အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ...

ဤရေထဲရှိ အန္တရာယ်များက သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုများနေသည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ ပြည့်သိပ်နေသော ရေခူများကို ကြည့်ပြီးနောက် ဘေးကပ်ရပ် တိုက် (၈၆) ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားမိသည်။

"ဒီတိုက်ကို ရေလမ်းကနေ သွားလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလောက် ရေခူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ"

ရုတ်တရက် ဘေးနားမှ လူတစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ စွန်းတကို ရေခူအုပ်စုက ရေအောက်သို့ ဆွဲချသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ ကံမကောင်းတော့ပေ။

ရေမျက်နှာပြင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး လှိုင်းလုံးများ ထန်သွားသည်။

စွန်းတ ပြန်ပေါ်မလာတော့ပေ။

"ဘုရားရေ... အဲဒါတွေက ဘာကောင်တွေလဲ"

"စွန်းတတို့ တစ်မိသားစုလုံး... ဒီလိုပဲ သေကုန်ကြပြီလား"

"ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်မှတောင် မရှိသေးဘူး... ပေ ၃၀၀ တောင် ပြည့်ရဲ့လား"

"ကျွတ်... ဒီရေကြီးထဲမှာ ဘာသတ္တဝါဆန်းတွေ ရှိနေတာလဲ"

"လင်းယွမ်တို့တုန်းက ဟိုဘက် တိုက် (၇၅) ကို ဘယ်လိုများ သွားခဲ့ကြတာလဲ... အရမ်း အန္တရာယ်များတာပဲ"

"သွားပါပြီ... နိုင်ငံတော်က ငါတို့ကို ဘာလို့ လာမကယ်နိုင်လဲ ဆိုတာ ဒါကြောင့်ကိုး... ဒီရေပြင်ကြီးက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်"

"ငါတို့ ဒီမှာပဲ အမြဲ ပိတ်မိနေတော့မှာလား... ငါ... ငါ ငါ့မိဘတွေကို သွားရှာချင်သေးတယ်... ဟင့် ဟင့်"

...

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဆွေးနွေးသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အချို့က မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး အချို့က အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြသည်။

လေထုတစ်ခုလုံး မှိုင်းညို့ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလာသည်။

စွန်းရှုတို့ မိသားစု သေဆုံးမှုက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို ပြေပျောက်စေခြင်း မရှိဘဲ ကိုယ်ချင်းစာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကိုသာ ခံစားရစေသည်။

လင်းယွမ်၊ ကျောက်ခိုင်နှင့် တင်းယန်တို့သည်လည်း လှိုင်းထန်နေသော ရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

"ပြန်ကြစို့"

ခဏကြာတော့ လင်းယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

တင်းယန်၊ ကျောက်ခိုင်နှင့် ဦးလေးမာတို့လည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များလည်း စင်္ကြံလမ်းမှ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အချို့သော တိုက်ခန်းပိုင်ရှင်များသာ အပြင်ဘက်မှ မိုးသက်လေပြင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။ လေထုက အနည်းငယ် လေးလံနေသည်။

လင်းယွမ်ကလည်း စကားအများကြီး မပြောဘဲ "ကင်းလှည့်တာကို ပိုစိတ်ချရအောင် လုပ်ကြ... စွန်းရှုရဲ့ ကိစ္စကို လူတိုင်းအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု အနေနဲ့ ဖြစ်စေချင်တယ်" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တခြားလူတွေထက် ပိုမြင့်မြတ်တယ်လို့တော့ ဘယ်တော့မှ မထင်ကြနဲ့"

"ကျွန်တော် ဒီတိုက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ဒီကလူအားလုံး အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ငါးဖမ်းတာကိုပဲ အာရုံစိုက်စေချင်တယ်"

"သဘောပေါက်ကြလား"

လင်းယွမ်၏ လေသံက ပြေပြစ်သည်။ ဒေါသ မပါသလို ခြိမ်းခြောက်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဖြင့် သူ့ရင်ထဲရှိ သဘောထားကို ပြောပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ တည်ငြိမ်သော လေသံက လူတိုင်း၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ချိုင်ကြည်၊ ဦးလေးမာ၊ တင်းယန် စသည့် လင်းယွမ်နှင့် ရင်းနှီးသူများက ဤသို့သော ပုံစံသည် လင်းယွမ် အလွန် အလေးအနက်ထား ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

လင်းယွမ်နှင့် သိပ်မရင်းနှီးသူများလည်း လင်းယွမ်၏ တည်ကြည်လေးနက်မှုကို ခံစားမိကြသည်။

ဝူယင်၊ ဝမ်အန်း၊ ဟွမ်ဟန် စသည့် အဖွဲ့ဝင်သစ်များသာမက ဦးလေးမာ၊ ချိုင်ကြည်၊ ကျောက်ခိုင် စသည့် လူဟောင်းများပါ ချက်ချင်း ကတိပေးကြသည်။

"အစ်ကိုလင်း... ကျွန်တော်တို့ စွန်းတသားလိုမျိုး အလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်တော် ဝူယင် ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ရဲပါတယ်... ဘယ်တော့မှ ဖောက်ပြန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

...

လင်းယွမ်က ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြပြီး "ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်မချတာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ ဘေးနားက လူတွေကို စိတ်ပူတာ"

"တချို့လူတွေက အနေအထိုင် မတတ်ကြဘူး... စွန်းရှုလိုမျိုးပေါ့... သူ့အဖေ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သွားတာနဲ့ မိုးကျရွှေကိုယ် ထင်ပြီး တခြားလူတွေကို အနိုင်ကျင့်ချင်ကြတယ်"

"ကျွန်တော် ပြောထားတဲ့ စကားအတိုင်းပဲ... ကျွန်တော် မတွေ့ပါစေနဲ့... တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ တွေ့ခဲ့ရင် ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ ထောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ကျွန်တော် သေချာ ရွေးထုတ်ထားတဲ့သူတွေပဲ... ကိုယ့်ဘေးနားက မိတ်ဆွေတွေကို သေချာ ထိန်းသိမ်းကြပါ... တကယ်တမ်း ပြဿနာ တက်လာမှ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ကြပါနဲ့"

လူတိုင်းက ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် မိမိတို့ ဘေးနားရှိ လူများထဲတွင် စွန်းရှုကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့သူများ ရှိမရှိ ပြန်လည် စဉ်းစားနေကြသည်။

လင်းယွမ်က "ကဲ... အားလုံးပဲ ပြန်လို့ရပါပြီ... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေလည်း များလှပြီ... ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူကြဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူက အခန်း ၃၂၀၁ ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားရာ လူတိုင်းက သူ့ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

သူ အခန်းထဲ ဝင်သွားမှသာ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ပြီး လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

ချိုင်ကြည်က ထွက်ခွာသွားသော လင်းယွမ်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိသည်။

စောစောက လင်းယွမ် ပြောခဲ့သော စကားများကို အခြားသူများက ကြိုတင် သတိပေးသည်ဟုသာ ထင်ကြသော်လည်း သူကမူ ကျောချမ်းသွားသည်အထိ ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့မိန်းမ ဝူချင်းသည် လင်းယွမ် ပြောသလိုမျိုး အနည်းငယ် အထိန်းအကွပ်မဲ့သည့် ပုံစံ ပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းက ရန်မေနှင့် ရင်းနှီးသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လူဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် ဒီရက်ပိုင်း အနေအထိုင် မတတ် ဖြစ်လာသည်။

ကျန်းလန်ကျွမ်းက သူမကို အကူအညီ လာတောင်းသည့် ကိစ္စကိုကြည့်လျှင် သူမက ကြားထဲမှ ဝင်ပြောပေးနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်နေပြီး ရန်မေကို နားချရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။

ချိုင်ကြည် ထိုအကြောင်း တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲတွင် ဒေါသအလိပ်လိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီ ငတုံးမ"

သူ မနေနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်မိပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကိုယ့်မိန်းမက ဘာလို့ ဒီလောက် အနေအထိုင် မတတ်ရတာလဲ။

လင်းယွမ်က ပုံမှန်အချိန်တွင် လူတိုင်းနှင့် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံပြီး စကားပြောဆို လုပ်ကိုင်ပုံများက သဘောကောင်းလှသည်။

သို့သော် ချိုင်ကြည်က လင်းယွမ်၏ အစကတည်းက ထုတ်ပြခဲ့သော ရက်စက်သည့် တစ်ဖက်ခြမ်းကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပေ။

လျှိုအားလုံနှင့် တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်စဉ်ကဖြစ်စေ၊ ဝမ်ကျဲ လက်အောက်က လူမိုက်များကို သတ်ဖြတ်စဉ်ကဖြစ်စေ...

သူ့လက်က အလွန်ယင်သည်၊ လူသတ်လျှင် ဘယ်တော့မှ သူများလက် မငှားဘဲ ကိုယ်တိုင်သာ သတ်ဖြတ်လေ့ရှိသည်။

ရန်မေ၏ ယောက်ျား လီကျစ်ချန်ဆိုလျှင် ယခုထိ အလောင်းက ဘယ်နားရောက်နေမှန်းပင် မသိရပေ။

ချိုင်ကြည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည် "ပြန်ရောက်ရင် ဒီမိန်းမ္ဓကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမမှ ဖြစ်မယ်... နေသာထိုင်သာ ရှိတာ ဘယ်နှရက်မှ မကြာသေးဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေ့နေပြီ"

သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အိမ်သို့ အမြန် ပြန်လိုက်သည်။

လင်းယွမ် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရန်မေက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး "ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီကို ဘာလို့ ချက်ပြုတ်နေသေးတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရန်မေက အမြန် ပြန်ဖြေသည်။ "မောင်လေး ဟိုဘက်တိုက်မှာ စားခဲ့ပြီးပြီလား... အမက မောင်လေး ဗိုက်ဆာနေမှာ စိုးလို့လေ"

သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ရဲနေပြီး အပြုံးများက မပီပြင်လှပေ။

လင်းယွမ် လျှောက်လာပြီး သူမ၏ သေးကျဉ်သော ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ကာ "စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရန်မေက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ ရင်သားတစ်စုံက တုန်ခါသွားသည်။

သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် "မောင်လေး... တောင်းပန်ပါတယ်... အမ ကျန်းလန်ကျွမ်းနဲ့ အဆက်အဆံ မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ် ရယ်မောလိုက်သည် "ဒါလေး တစ်ခုတည်းနဲ့လား"

ရန်မေက စကားမပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထားက အားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။

လင်းယွမ်က သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း "အဲဒါ အမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... တကယ်တော့ ကျန်းလန်ကျွမ်းတို့ စွန်းတတို့နဲ့တောင် သိပ်မဆိုင်ဘူး"

"သူတို့ လင်မယားရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမှားက စွန်းရှုလို သားမျိုး မွေးထားမိတာပဲ"

"မွေးပြီးတော့ ကောင်းကောင်း မဆုံးမဘဲ အစွမ်းကုန် အလိုလိုက်ထားကြတယ်"

"မိဘက သားသမီးကို အလိုလိုက်လွန်းရင် သတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ... ကျွန်တော် မရှိရင်တောင် ဒီ စွန်းရှုက ပြဿနာ တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခု ရှာမှာပဲ... ကျန်းလန်ကျွမ်းနဲ့ စွန်းတလည်း နောက်ကျရင် ရောပြီး ခံရမှာပဲ"

"အမမေ... ဒီကိစ္စတွေက အမနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးမိတယ်လို့ မတွေးပါနဲ့"

ရန်မေက မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ နီရဲနေသည် "မောင်လေး... မောင်လေး တကယ်ပဲ အမကို အပြစ်မတင်ဘူးလား"

"ကျွန်တော်က ဘာလို့ အပြစ်တင်ရမှာလဲ... အမနဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲဟာ" လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ရန်မေ ပြုံးလိုက်နိုင်ပြီး သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ ကြီးမားသော ရင်သားအစုံကြောင့် ရင်ခွင်ကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မောင်လေးက အမအပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ... ခဏလေး စောင့်နော်... ထမင်း ကျက်တော့မှာ"

လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး လျှပ်စစ်မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်ကာ "ဘာထမင်းလဲ... ကျွန်တော် အခု အစားချင်ဆုံးက အမကိုပဲ" ဟု ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အို"

ရန်မေ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း မျက်နှာရဲတက်လာကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ အချီခံလိုက်ရသည်။

"ဗျိ"

သူမ ဖိနပ်မချွတ်ရသေးခင်မှာပင် ခြေအိတ်ရှည်များ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က သူမ၏ သေးသွယ်သော ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူမအပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်တော့သည်။

...

တစ်ညတာ ကုန်လွန်သွားပြီး မိုးကောင်းကင်က အုံ့မှိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည်။

ရင်ခွင်ထဲတွင် နို့နှစ်ရောင် အသားအရေနှင့် ပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်လေး လှဲလျောင်းနေပြီး လင်းယွမ်က အသာအယာ ပွတ်သပ် ဆော့ကစားနေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်မိုက်နေပြီး တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းကာ မိုးကလည်း မစဲသေးပေ။

လက်ပတ်နာရီသာ မရှိလျှင် ယခု ဘယ်အချိန် ရှိနေပြီမှန်း သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်က သူ့နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ၈ နာရီ ထိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက စနစ်ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။

"စနစ်... အရည်အသွေး ဇယားကွက်ကို ဖွင့်"

အမည် - လင်းယွမ်

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု - ၈.၈

ခွန်အား - ၅.၉

အလျင် - ၅.၈

စိတ်စွမ်းအင် - ၁၁.၁

သိုင်းပညာများ - ကြွက်သားပေါက်ကွဲသိုင်း၊ စိတ်ဝိညာဉ်ရိုက်ခတ်သိုင်း

သန္ဓေပြောင်းလဲနှုန်း - ၂၇%

အမှတ် - ၁၅၂၉ မှတ်

ကံစမ်းမဲမှ ရရှိထားသောပစ္စည်းများ

ဂျုံမှုန့် - (၁) တန်

ဝက်သား - (၁) တန်

မုန့်မျိုးစုံ လက်ဆောင်ထုပ် - (၁) တန်

ကျောက်မီးသွေး - (၁) တန်

ဂလော့ခ် သေနတ်

ဓာတ်ဆီ - (၁) ပုံး...

လင်းယွမ်က အမှတ်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ တိုက် (၇၅) မှ မထွက်ခွာမီ လင်းဆုန့်ယန်တို့ဆီမှ ငါးအကောင် တစ်ရာကျော်ခန့် သတ်ခဲ့ရသဖြင့် ယခင် ကံစမ်းမဲနှိုက်ပြီး ကျန်သော အမှတ်များနှင့်ပေါင်းကာ ၁၀၀၀ ကျော် ပြန်ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ် ချက်ချင်း မဲမနှိုက်သေးဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင် အရည်အသွေး အမှတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လောလောဆယ် စိတ်စွမ်းအင်က ၁၀ မှတ် ကျော်သွားတာကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အရည်အသွေးတွေက နည်းလွန်းနေသေးတယ်"

"လူသားတွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အင်အားက အစွမ်းထက်တယ် ဆိုရပေမယ့် ရေထဲက အကောင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အရမ်း အားနည်းနေသေးတယ်"

အပြင်ဘက် ရေထဲတွင်ရှိသော ဖားမိစ္ဆာများ၊ ရေခူအုပ်စုများကို တွေးမိသောအခါ လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။

"ဖားမိစ္ဆာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ခွန်အားနဲ့ အလျင်ကို မြှင့်တာက အသုံးဝင်သေးတယ်"

"ဒါပေမယ့် မရေမတွက်နိုင်အောင် များတဲ့ ရေခူအုပ်စုတွေနဲ့ တွေ့ရင် ခွန်အားတို့ အလျင်တို့လို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားတွေ မြှင့်ထားရုံနဲ့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ငါသာ ဖောင်လုပ်ပြီး ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ပထမဆုံး ရင်ဆိုင်ရမှာက ဒီရေခူတွေပဲ"

"ဒီသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိမှ ဖြစ်မယ်... မဟုတ်ရင် ဖောင်ကို ဘယ်လောက် ခိုင်အောင် ဆောက်ဆောက် ဒီသတ္တဝါတွေ ဖျက်စီးတာ ခံလိုက်ရမှာပဲ"

"ပြီးတော့ ငါ့အနေနဲ့ ဧရိယာအလိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုး ရှိမှ ဖြစ်မယ်... ဒါမှလည်း ရေထဲသွားရင် ဖောင်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်မှာ"

ဆက်ရန်...