အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)
Vol. 7 Ch. 133-134
အပိုင်း (၁၃၃) ဒရုန်းဖြင့် စာပို့ခြင်းနှင့် တိုက် (၇၇)မှ အခြေအနေ
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော တုံယန်က ပြတင်းပေါက်တွင် ကာရံထားသည့် သစ်သားပြားများကို အလျင်အမြန် စတင်ခွာချလေတော့၏။
သူမသည် ပိန်လှီအားနည်းနေသော်လည်း လက်ခြေသွက်လက်စွာဖြင့် သိပ်ပြီးမခိုင်ခံ့လှသော သစ်သားပြားများကို ချက်ချင်းပင် ဖြုတ်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် အပြင်ဘက်ရှိ လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော မိုးကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဒရုန်းရှိရာဘက်သို့ အားကုန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။
"ဒီမှာ... ဒီမှာ"
သူမက အပြင်ဘက်မှ မိုးသည်းထန်နေသည့်ကြားက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အနီးအနားရှိ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသံကို ချက်ချင်း ပြန်နှိမ့်လိုက်ရသည်။
ကုတင်ပေါ်ရှိ တုံကျဲက မျက်လုံးပြူးကာ သူ့အစ်မကို လှမ်းကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ အော်မေးလိုက်သည်။
"မမ... မမ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ"
တုံယန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ဒရုန်း... အပြင်မှာ ဒရုန်းတစ်စင်း ရောက်နေတယ်... သေချာပေါက် အိမ်ရာဝင်းထဲက တခြားတိုက်တွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"
"ရှောင်ကျဲ... ငါတို့ သူနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ်လို့ ရမလားမသိဘူး... သူဆီကနေ စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် တောင်းလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ"
သူမက အလျင်စလို ပြောဆိုရင်း ဒရုန်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေရန် လက်ကို မရပ်မနား ဝှေ့ယမ်းပြနေလေ၏။
သို့သော် လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့နေမှုကြောင့် လင်းယွမ် ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေသော ဒရုန်းက သိပ်ပြီး သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ။
လင်းယွမ်က ဒရုန်းကို ထိန်းချုပ်ရင်း အောက်ဘက်ထပ်များဆီသို့ စတင်ဆင်းသက် လေ့လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက်များကို သစ်သားပြားများဖြင့် ပိတ်ကာထားသည်ကို တွေ့ရပါက သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကျော်သွားလေ့ရှိသည်။
ထိုသို့ ပိတ်ကာထားသော ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို အကဲခတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ကြည့်ရှုနေလည်း အလကားပင် ဖြစ်၏။
ဤတိုက်အဆောက်အအုံအတွင်းမှ အခြေအနေကို လေ့လာနိုင်ရန်အတွက် အကာအကွယ်မဲ့နေသော ပြတင်းပေါက်များ သို့မဟုတ် စင်္ကြံလမ်းကဲ့သို့ ကွင်းပြင်မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒရုန်းက ဝေးရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်နှင့် တုံယန်၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ အပြင်ဘက်မှ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အသံကို မြှင့်ကာ စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့၏။
"မသွားပါနဲ့... မသွားပါနဲ့... ဒီမှာပါ"
သူမ၏ အသံတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသည်ဟု ထင်လိုက်ရခါမှ ထိုမျှော်လင့်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်နေရသည်။
ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုက ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထိုးထွက်လာခဲ့၏။
တုံယန်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူမ၏ အနောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မောင်လေး တုံကျဲက ဘယ်အချိန်က ထလိုက်သည်မသိ၊ လက်ထဲတွင် ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ကိုင်လျက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုဓာတ်မီးမှ အလင်းရောင်သည် လင်းလက်စွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ထိုးထားလေသည်။
တုံယန်တစ်ယောက် သတိဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ မောင်လေးဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"နင် ဓာတ်မီးကို အားသွင်းနိုင်တာ ငါမေ့နေတယ်"
"မြန်မြန်... ရှောင်ကျဲ... ဟိုဒရုန်းဆီကို မီးထိုးပြလိုက်"
တုံကျဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်" ဟု ဆိုသည်။
သူ နိုးထလာခဲ့သည့် အစွမ်းမှာ လျှပ်စစ်အစွမ်း ဖြစ်ပြီး အီလက်ထရွန်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ပြည့်ဝနေချိန်တွင် ထွက်ရှိလာမည့် လျှပ်စစ်ပမာဏကို ချိန်ညှိနိုင်ပြီး ဗို့အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်လေသည်။
ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အိမ်ရှိ မည်သည့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းကိုမဆို သူက အားသွင်းပေးနိုင်သည်။
ဤအစွမ်းက တိုက်ခိုက်ရေးအစွမ်း မရှိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ရေမီးပြတ်တောက်နေသော ရေလွှမ်းမိုးမှု ကပ်ဘေးကာလတွင်မူ သူ့အစွမ်းက အလွန် အသုံးဝင်လှပေသည်။
ဤအစွမ်းကြောင့်ပင် သူနှင့် သူ့အစ်မတို့သည် အစောပိုင်း ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ကာလများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
မီးမွှေးပြီး ချက်ပြုတ်စရာ မလိုဘဲ သူထုတ်လွှတ်သော လျှပ်စစ်ဖြင့် ရေနွေးအိုး တည်နိုင်သလို၊ ငါးပြုတ်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ပျင်းစရာကောင်းသော အချိန်များတွင်လည်း ဤအစွမ်းကို သုံးကာ ဖုန်းများနှင့် ကွန်ပျူတာများကို အားသွင်းပြီး ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်း၊ ဂိမ်းဆော့ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ဖြုန်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့မဟုတ်ပါက ဤလဝက် ကာလအတွင်း အစာငတ်ပြီး မသေလျှင်တောင်၊ အပြင်ဘက်က သတ္တဝါတွေရဲ့ စားသောက်ခြင်း မခံရလျှင်တောင် သူတို့မောင်နှမ ပျင်းပြီး သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
တုံယန်က မောင်လေးကို ဒရုန်းရှိရာသို့ ဓာတ်မီးထိုးခိုင်းထားပြီး သူမက ဧည့်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။
စာကြည့်ခန်းထဲမှ မောင်လေး၏ ပုံဆွဲစုတ်တံများနှင့် အနီရောင် မင်ဖျက်မရသော ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ယူကာ အခန်းထဲသို့ အပြေးပြန်ဝင်လာခဲ့၏။
ထို့နောက် ပြတင်းပေါက် မှန်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီးကြီး နှစ်လုံးကို အမြန် ရေးချလိုက်လေသည်။
"ကယ် ပါ"
အခြား အထပ်များကို စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေသော လင်းယွမ်သည် ရုတ်တရက် မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆောက်အအုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။
သူ အံ့သြသွားပြီး "အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ လူရှိနေတာလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းယွမ်က ဒရုန်းကို ချက်ချင်း ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အလင်းရောင်လာရာဆီသို့ အမြန် မောင်းနှင်သွားလိုက်သည်။
ဒရုန်းကင်မရာမှ ပုံရိပ်များ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆံပင်တိုတိုနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် မှီကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုပြတင်းပေါက် မှန်ပေါ်တွင်လည်း အနီရောင် ဘောပင်ဖြင့် 'ကယ်ပါ' ဟူသော စာလုံးကြီးကို ထင်ရှားစွာ ရေးသားထားလေ၏။
ဒါကိုမြင်တော့ လင်းယွမ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
"သူတို့ အသက်အန္တရာယ် ကြုံနေရတာလား"
"မဖြစ်နိုင်တာ... အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ နေတာတောင် သူတို့ဆီက နေရာလုမယ့်သူ မရှိဘူးလား"
"ပြီးတော့ အခုလို အကူအညီတောင်းနိုင်တယ် ဆိုကတည်းက သူတို့ကို ဘယ်သူမှ ဖမ်းချုပ်မထားဘူးဆိုတာ သေချာတယ်... ဘယ်က အန္တရာယ် ရောက်နေတာလဲ"
သူ တစ်ချက် တွေးတောလိုက်ပြီး "စားစရာ ပြတ်သွားတာလား" ဟု သုံးသပ်လိုက်သည်။
သူ ခန့်မှန်းကြည့်နေသော်လည်း ယုတ္တိမတန်ပြန်ပေ။ အပြင်ဘက် ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲတွင် သန္ဓေပြောင်း ငါးများစွာ ရှိနေပြီး အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် ငါးဖမ်းစား၍ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။
လင်းယွမ် အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေသည်။ ပြဿနာမှာ တစ်ဖက်လူနှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်နည်း။
ဒရုန်းကို အထဲသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်သွားရမည်လား။
ဒါကလည်း သိပ်အသုံးမဝင်လှ။ တစ်ဖက်လူက စာရေးပြီး ပြနိုင်သော်လည်း ကိုယ်ပြောသည့်စကားကို သူတို့ဆီ ရောက်အောင် ပို့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"ကြည့်ရတာ ကြိုးဖုန်း လုပ်ပြီး ပြောမှပဲ ရတော့မယ် ထင်တယ်"
ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီး လင်းယွမ်၏ ဒရုန်းက ပြတင်းပေါက်ဝတွင် တစ်ပတ် ပျံဝဲပြလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြန်လှည့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
ပြတင်းပေါက်ဝရှိ တုံယန် မောင်နှမ နှစ်ယောက်သည် ဒရုန်း ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များပင် ကျလာကြသည်။ သို့သော် ဒရုန်းက မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ဆီသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...
မောင်နှမ နှစ်ယောက်လုံး၏ ရင်ထဲတွင် 'ဒိန်း' ခနဲ ဖြစ်သွားကြရှာသည်။
တုံကျဲက မနေနိုင်ဘဲ "မမ... ဒရုန်းက ဘာလို့ ပြန်သွားတာလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
တုံယန်ကလည်း ထိုဒရုန်းကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေရင်း "တစ်ဖက်လူက ငါတို့ကို မြင်သွားတာ သေချာတယ်... ကြည့်စမ်း... သူ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ထဲကို ဝင်သွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒီဒရုန်း ပိုင်ရှင်က ဟိုဘက်တိုက်မှာ ရှိနေတာပဲ"
တုံကျဲလည်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် မိုးရေထဲ ဖြတ်သန်းသွားသော ဒရုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့လက်ထဲမှ ဓာတ်မီးက မိုးရေထဲရှိ ဒရုန်းဆီသို့ အလင်းထိုးပေးထားဆဲ ဖြစ်၏။
မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်၏ အပေါ်ဆုံးထပ် ပြတင်းပေါက် တစ်ခုတွင် လူရိပ်တစ်ရိပ် ရပ်နေသည်ကို ရေးရေးမျှ မြင်နေရသည်။
"မမ... ဟိုမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်"
"အမလည်း မြင်တယ်... တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ... ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဟိုဘက်တိုက်မှာ သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေ မရှိဘူးလား"
တုံယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
သန္ဓေပြောင်း လူသားများနှင့် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ မည်မျှ အန္တရာယ်များကြောင်း သူမ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ဖူးသည်။
ဟိုဘက်တိုက်က လူက ဘာကြောင့် ပြတင်းပေါက်ဝမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ရပ်နေရဲတာလဲ။
ပြတင်းပေါက်ကိုတောင် ဘာမှ ပိတ်ကာမထားဘူးလား။
"ရှောင်ကျဲ... ဓာတ်မီး ပေးပါဦး"
ထိုသို့ တွေးမိပြီး သူမက ဓာတ်မီးကို လှမ်းတောင်းကာ အလင်းရောင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ဆီသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်လည်း လူရိပ်လူယောင်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ အံ့သြသွားပြီး အခြား အထပ်များကိုပါ လိုက်လံ ထိုးကြည့်လိုက်၏။
အခြား အထပ်များတွင်လည်း လူများ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်ကို ရေးရေးမျှ မြင်ရပြီး၊ အချို့ ပြတင်းပေါက်များတွင် မီးအလင်းရောင်များ ရှိနေကာ မီးမွှေး ချက်ပြုတ်နေကြပုံပင် ရသည်။
"ဟိုဘက်တိုက်မှာ သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေနဲ့ သတ္တဝါတွေ မရှိကြဘူးလား... ဘာလို့ သူတို့က မကြောက်ကြတာလဲ"
တုံယန် စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့နေသော ဤတိုက်တွင် မည်သူမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မီးမွှေးရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။
အပြင်ထွက် သွားလာဖို့ ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင်။
လင်းယွမ်က ဒရုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စာရွက်နှင့် ဘောပင် ရှာကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အမြန် ရေးသားလိုက်လေသည်။
"ဒရုန်းကို သုံးပြီး သတင်းစကား ပို့ရမယ်... အရင်ဆုံး ဟိုဘက်က ဘာအခြေအနေ ရှိလဲ မေးကြည့်ရမယ်"
"နှမြောစရာပဲ... ဒီဒရုန်းက သေးလွန်းတယ်... မဟုတ်ရင် ကြိုးတစ်ချောင်း တိုက်ရိုက် ချည်ပြီး ပို့လိုက်ရင် ကြိုးဖုန်းကနေ တစ်ဆင့် ပြောလို့ရမှာ"
လင်းယွမ်က ကြိုးခွေကို တစ်ဖက်တိုက်ဆီသို့ အားဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး နှစ်ဖက် ဆက်သွယ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သေးသည်။
သို့သော် ထိုနှစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ဖက်လူကလည်း အပြင်ထွက်နိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
ကြိုးခွေကို တစ်ဖက်တိုက်၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်လျှင်လည်း သိပ်ပြီး အရာထင်မည် မဟုတ်။
ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေကို အရင်ဆုံး မေးမြန်းကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
စာတစ်စောင် အမြန်ရေးပြီးနောက် မိုးရေစိုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လင်းယွမ်က ပလပ်စတစ်အိတ် တစ်လုံး ရှာကာ စာရွက်ကို အထဲထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပလပ်စတစ်အိတ်ကို အလုံးသေးသေးလေး ဖြစ်အောင် လုံးလိုက်ပြီး တိပ်ဖြင့် ပတ်ကာ ဒရုန်း၏ အောက်ခြေတွင် ကပ်လိုက်လေသည်။
ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ ပလပ်စတစ်အိတ်က လေတိုက်၍ လွင့်ပါသွားကာ ဒရုန်း၏ ပျံသန်းမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးသောကြောင့် ဖြစ်၏။
အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် လင်းယွမ်က ဒရုန်းကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ဆီသို့ တစ်ဖန် ပျံသန်းစေလိုက်သည်။
တဝီဝီ မြည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာရာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော တုံယန်နှင့် တုံကျဲတို့ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြတင်းပေါက်ဝသို့ ပြေးကြည့်လိုက်ကြသည်။
"မမ... မမ... ဒရုန်း ပြန်လာပြီ"
"အမ မြင်တယ်... မြန်မြန်... နောက်ဆုတ်... နောက်ဆုတ်... သူ အထဲ ဝင်လာတော့မယ်"
တုံယန် အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သလို မောင်လေး တုံကျဲကိုပါ အနောက်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
ဒရုန်းက အခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး လေထဲတွင် တဝီဝီ မြည်ကာ ရပ်တန့်နေသည်။
တုံယန်က ရှေ့သို့ အမြန်တိုးသွားပြီး ဒရုန်းကို လက်ပြလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ... မင်္ဂလာပါ"
သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူမ ဘာပြောသည်ကို လင်းယွမ် ကြားရမည် မဟုတ်ကြောင်း မေ့နေခဲ့သည်။
တုံကျဲက အရပ်ပုသဖြင့် ဒရုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒရုန်းအောက်ခြေတွင် ချည်နှောင်ထားသော ပလပ်စတစ်အိတ်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
"မမ... ဒရုန်းအောက်မှာ ပစ္စည်း ပါလာတယ်"
ထိုစကား ကြားသည်နှင့် တုံယန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဒရုန်းအောက်ခြေတွင် ကပ်ထားသော ပလပ်စတစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး "ဟိုဘက်က ဒရုန်းကို သုံးပြီး ငါတို့နဲ့ ဆက်သွယ်ချင်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူမ ပြေးသွားပြီး ဒရုန်းကို လက်ဖြင့် လှမ်းပင့်လိုက်၏။
သူမ ဒရုန်းကို လှမ်းပင့်လိုက်သည်နှင့် လင်းယွမ်ဘက်မှ ပျံသန်းမှု စနစ်ကို အလိုအလျောက် ပိတ်လိုက်လေသည်။
တုံယန်က အောက်ခြေမှ ပလပ်စတစ်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
စာရွက်ပေါ်တွင် စာလုံးသေးသေးလေးများ ရေးသားထားလေ၏။
"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်က ဒရုန်းပိုင်ရှင် လင်းယွမ် ပါ... လက်ရှိ တိုက် (၇၆) အခန်း ၃၂၀၁ မှာ နေပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
"ခင်ဗျားတို့ 'ကယ်ပါ' လို့ ရေးထားတာ ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ ဘာအခက်အခဲ တွေ့နေလို့လဲ"
"တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ကို ဖမ်းထားတာလား"
"ဒရုန်းက ဘက်ထရီ သိပ်မခံလို့ ခဏခဏ အသွားအပြန် လုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူး... ဆက်သွယ်ရ လွယ်ကူအောင် ကျွန်တော် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ခင်ဗျားတို့တိုက် ခေါင်မိုးပေါ် ရောက်အောင် ပစ်ပေးပါမယ်"
"ခင်ဗျားတို့ အခန်းထဲကနေ ထွက်လို့ရလား... ထွက်လို့ရရင် ကြိုးနဲ့ ရေပုံးကို သုံးပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ ဖုန်းဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာ လုပ်ပြီး ဆက်သွယ်လို့ရတယ်"
"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားတို့ တိုက်ဘက်က အခြေအနေကို အသေးစိတ် ပြောပြပေးနိုင်မလား"
"အစွမ်းနိုးထသူတွေက အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျနေတာလား"
"တကယ်လို့ အစွမ်းနိုးထသူတွေ ရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့မှာ ဘယ်လို အစွမ်းတွေ ရှိလဲ ပြောပြပေးနိုင်မလား"
"နောက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကော ဘယ်လိုလဲ... ဘာအကူအညီ လိုအပ်သလဲ"
...
စာထဲမှ အကြောင်းအရာများက သိပ်မရှည်လျားလှပေ။ လင်းယွမ်က ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်များကို ချရေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဓိက မေးခွန်းများမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်၏ အခြေအနေပင် ဖြစ်၏။
အစွမ်းနိုးထသူတွေ ရှိ၊ မရှိ။
အစွမ်းနိုးထသူတွေမှာ ဘယ်လို အစွမ်းမျိုးတွေ ရှိသလဲ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
စာတစ်စောင်လုံးကို ဖတ်ပြီးသောအခါ တုံယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။
တုံကျဲက အသက် ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း စာတော်တော်များများကို ဖတ်တတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
စာထဲမှ အကြောင်းအရာများကို သူ ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ နုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး "မမ... သူက သားတို့မှာ ဘာအခက်အခဲ ရှိလဲလို့ မေးနေတယ်... သားတို့ကို ကူညီမလို့လားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
တုံယန်က "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မသမာတဲ့ သဘောထား မရှိတာတော့ သေချာတယ်... မဟုတ်ရင် ဒရုန်းကို ဒီထဲ လွှတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"မြန်မြန်... ရှောင်ကျဲ... စာရွက်နဲ့ ဘောပင် သွားရှာချေ... ငါတို့ သူ့ဆီ စာပြန်ရေးရမယ်"
"ဒရုန်း ဘက်ထရီကုန်မှာ ပူစရာမလိုဘူး... နင့်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေကို အားသွင်းပေးနိုင်တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း သူ့ကို ပြောပြရမယ်"
"ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို ပြနိုင်မှသာ တစ်ဖက်လူရဲ့ အကူအညီကို ရနိုင်မှာ"
တုံယန်က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး အတွေးများကို စုစည်းကာ စာပြန်ရေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
အိမ်တွင် စားစရာ မရှိသော်လည်း စာရွက်စာတမ်းနှင့် ဘောပင်များကမူ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။
မောင်လေးက လျှပ်စစ်အစွမ်း နိုးထလာခဲ့၍သာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အိမ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများသည် မီးမွှေးရန် လောင်စာများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးလောက်ပြီ။
"မင်္ဂလာပါ ရှင့်... အစ်ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မက တိုက် (၇၇) က အခန်းပိုင်ရှင် တုံယန် ပါ... ဘေးနားကတော့ ကျွန်မ မောင်လေး တုံကျဲ ပါ"
"ဒရုန်း ဘက်ထရီ ကိစ္စကို ရှင် ပူစရာမလိုပါဘူး... ကျွန်မ မောင်လေးက အစွမ်းနိုးထသူ တစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ အစွမ်းက လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေကို အားသွင်းပေးနိုင်ပါတယ်... ဒီအချက်ကို စိတ်မပူပါနဲ့"
"ကျွန်မတို့ ထမင်းမစားရတာ သုံးရက် ရှိပါပြီ... ရှင့်ဆီကနေ စားစရာ နည်းနည်းလောက် ချေးလို့ ရနိုင်မလားဟင်... ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်... စားလို့ရရင် ပြီးတာပါပဲ"
"အခုချိန်မှာ စားစရာတွေက အရမ်း တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ တကယ်ကို နည်းလမ်း မရှိတော့လို့ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ကို စားစရာ နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ရှင် ဘာပဲ ခိုင်းခိုင်း လုပ်ပေးပါ့မယ်"
"ကျွန်မ မောင်လေးက ရှင့်ရဲ့ ဒရုန်းကို အားသွင်းပေးနိုင်တယ်... ရှင့်ဖုန်းတွေ၊ ကွန်ပျူတာတွေနဲ့ တခြား လျှပ်စစ်ပစ္စည်း ဘာကိုမဆို အားသွင်းပေးနိုင်ပါတယ်... သူက အရမ်း အသုံးဝင်ပါတယ်"
"နောက်ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ် ဆိုတာက အစွမ်းနိုးထသူတွေ အနိုင်ကျင့်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... တိုက်ထဲက သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကြောင့်ပါ"
"ရှင် သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေ အကြောင်း သိလားတော့ မသိဘူး... ကျွန်မတို့ တိုက်ထဲက လူတစ်ချို့ သန္ဓေပြောင်းလဲသွားကြတယ်... တစ်ချို့က အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီး အထူးအစွမ်းတွေ နိုးထလာကြတယ်"
"တစ်ချို့ကတော့ မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးကောင်တွေ ဖြစ်သွားကြတယ်"
"သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးကောင်တွေ အပြင် တိရစ္ဆာန်လေးတွေပါ သန္ဓေပြောင်းလဲကုန်ပြီး လူသားစားတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်လာကြတယ်... တိုက်ထဲမှာ အသက်ရှင်တဲ့သူ သိပ်မရှိတော့ဘူး... အားလုံး အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေကြပြီး အပြင်မထွက်ရဲကြဘူး"
"လူတော်တော်များများလည်း ငတ်သေကုန်ကြပြီ... ကျွန်မတို့လည်း အိမ်ထဲကနေ ထွက်လို့ မရတော့ဘူး... ကျွန်မတို့ အခန်းတံခါးဝမှာ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးကောင် တစ်ကောင် ရှိနေတယ်... သူ့နာမည်က ဝမ်ဆုန့် တဲ့... သူလည်း လူသားစားတဲ့ ဘီလူးကောင် ဖြစ်သွားပြီ... ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး"
"ရှင်ပြောတဲ့ ကြိုးဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းက ကျွန်မတို့အတွက် လုပ်ဖို့ အရမ်းခက်ပါတယ်... ကြိုးကို ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲအထိ ပို့ပေးနိုင်မှသာ ရပါလိမ့်မယ်"
"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ကျွန်မတို့ကို စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် ချေးပေးပါနော်... ရှင့်ကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး... ခန္ဓာကိုယ် ကြေမွသွားရင်တောင် ရှင့်ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"
...
သူမ စာရေးရင်း ရေးရင်း မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။
သူမ ယခု အလိုအပ်ဆုံး အရာမှာ အစားအစာ ဖြစ်သည်။
သုံးရက်လုံးလုံး အစာမစားရဘဲ ရေတစ်ခုတည်း သောက်ပြီး အသက်ဆက်နေရသဖြင့် သူမနှင့် မောင်လေးတို့ တကယ်ကို တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။
မျက်ရည်စများနှင့်အတူ စာရွက်ကို ခေါက်ကာ ပလပ်စတစ်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး တိပ်ဖြင့် ပြန်ကပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒရုန်းကို လက်ဖြင့် ပင့်တင်လိုက်ပြီး မောင်လေး တုံကျဲကို ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ကျဲ... ဓာတ်မီးဖွင့်ပြီး ဟိုဘက်ကို သတိပေးလိုက်"
တုံကျဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ကာ လင်းယွမ် ရှိရာဘက်သို့ အချက်ပြ မီးမှိတ်ပြလိုက်သည်။
လင်းယွမ်က ထိုအချက်ကို သတိထားမိပြီး ဒရုန်းကို ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။
ဒလက်များ တဝီဝီ လည်ပတ်သွားပြီး ဒရုန်းက လေထဲသို့ ပျံတက်သွား၏။
လင်းယွမ်က ထိန်းချုပ်ခလုတ်ကို ကိုင်တွယ်ကာ ဒရုန်းကို အမြန် ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
မကြာမီ ဒရုန်းက သူ့လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
လင်းယွမ်က တစ်ဖက်လူ ရေးလိုက်သော စာကို ယူဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ အကြောင်းအရာများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးအကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"တိုက် (၇၇) ရဲ့ အခြေအနေက ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေတာလား"
"သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေက ကြီးစိုးထားပြီး အခန်းပိုင်ရှင်တွေက အိမ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အသက်ဆက်နေရတာပေါ့"
လင်းယွမ် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာမိသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ယန်မေ သန္ဓေပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရစဉ်က သူ ချက်ချင်း စွန့်စားပြီး သတ်ပစ်ခဲ့၍သာ။
ထို့အပြင် သန္ဓေပြောင်း ကြောင်များ ပေါ်လာစဉ်ကလည်း ထိုတိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ချန်ထား၍ မဖြစ်ကြောင်း သူ သိခဲ့သည်။
သို့မဟုတ်ပါက ထိုသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေက နောက်ဆုံးတွင် လူသားစားသော ဘီလူးကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။
တကယ်လို့သာ သူ့မှာ ကြိုတင်မြော်မြင်မှု မရှိခဲ့ပါက တိုက် (၇၆) ၏ အခြေအနေသည်လည်း ယခု တိုက် (၇၇)နှင့် ဘာမှ ထူးမည် မဟုတ်ပေ။
သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နှုန်းထားသည် လူသားများထက် ပိုမို လျင်မြန်ကြောင်း သိထားရမည်။
၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် မွေးရာပါ အမဲလိုက် သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ကြိမ် သန္ဓေပြောင်းလဲ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ကြုံရသည်နှင့် သတ်ဖြတ်ပုံ နည်းလမ်းများက လူသားများထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာတတ်သည်။
လင်းယွမ် စာကို ချလိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်သည်။
စာထဲမှ အကြောင်းအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တိုက် (၇၇)တွင် အသက်ရှင်သူ သိပ်မရှိတော့ကြောင်း၊ ရှိလျှင်လည်း အိမ်ထဲမှာသာ ခေါင်းဝှက်နေကြရကြောင်း သိသာသည်။
ထိုဘက်တွင် သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးများနှင့် သန္ဓေပြောင်း လူသား အများအပြား ရှိနေပြီး၊ စာထဲမှ ကောင်လေးကဲ့သို့ အစွမ်းနိုးထသူ လူနည်းစုလည်း ရှိနေသည်။
သို့သော် ထိုအစွမ်းနိုးထသူများသည် ထိရောက်သော အစွမ်းမျိုး မရရှိခဲ့ကြသဖြင့် ထိရောက်စွာ ခုခံကာကွယ်မှု မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ စိတ်တိုင်းကျ လူလိုက်စားနေကြခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ဒီလို အဆောက်အအုံမျိုးကို ကိုယ်က အချိန်ကုန်ခံပြီး ကယ်ဆယ်ဖို့ လိုအပ်ပါ့မလား။
သူ တစ်ချက် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ ပေးဆပ်ရမည့် အရာနှင့် ပြန်ရမည့် အကျိုးအမြတ်က ကာမိပါ့မလား။
အထဲတွင် အသက်ရှင်သူ သိပ်မကျန်တော့ပါက မိမိအနေဖြင့် အစွမ်း အများအပြား သုံးစွဲပြီး ဘီလူးများကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ့်အတွက် ငါးဖမ်းပေးမည့်သူ ဘယ်နှယောက် ကျန်နိုင်မည်နည်း။
အထဲတွင် သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးများ သောင်းကျန်းနေသည် ဆိုပါက မိမိ၏ လက်ရှိ အစွမ်းဖြင့် ထိုဘီလူးများကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။
ဒါတွေအားလုံးကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။
အတွေးများ လှည့်ပတ်နေရင်း လင်းယွမ် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ကယ်မယ်"
သူ့မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားသော အရောင်များ တောက်ပါလာသည်။
လူသားချင်း ကိုယ်ချင်းစာသောအားဖြင့် မိမိတတ်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် သူ သိပ်ပြီး ရက်စက်ပြတ်သားလွန်းသူ မဖြစ်ချင်ပေ။
ဒါ့အပြင် တုံယန်၏ မောင်လေး တုံကျဲ ပိုင်ဆိုင်ထားသော လျှပ်စစ်အစွမ်းသည်လည်း သူ့ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် တွန်းအား ဖြစ်စေခဲ့သည်။
မည်သည့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းကိုမဆို အားသွင်းပေးနိုင်သည် ဆိုသည်မှာ လူသား ပါဝါဘဏ် (power bank) တစ်လုံး ရလိုက်သည်နှင့် တူသည် မဟုတ်ပါလော။
မိမိအိမ်ရှိ မီးစက်သည်လည်း အစွမ်း အကန့်အသတ်မရှိ ထွက်နေသည် မဟုတ်၊ ဓာတ်ဆီ ထည့်ပေးရန် လိုအပ်သည်။
ကံစမ်းမဲ နှိုက်သည့် အခါတိုင်းလည်း ဓာတ်ဆီ ပေါက်သည် မဟုတ်ပေ။
အမှတ် တစ်ထောင် သုံးပြီး ဓာတ်ဆီကို သီးသန့် ရွေးချယ် မဲနှိုက်မှသာ ရနိုင်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ လုပ်ခြင်းက တန်ဖိုးချင်း မမျှပေ။ အမှတ် တစ်ထောင် ဆိုသည်မှာ အရေအသွေးမှတ် တစ်မှတ် ရနိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မှ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးများနှင့် သန္ဓေပြောင်း လူသား အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အမှတ်များစွာ ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ လင်းယွမ် အတွက်မူ အမှတ်ရနိုင်မည့် မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမဆို သူ တန်ဖိုးထားရမည် ဖြစ်သည်။
ယခု သူသည် အချိန်လုနေရပြီး အမှတ်များ လုံလောက်စွာ စုဆောင်းကာ အစွမ်းမြှင့်တင်ပြီးသည်နှင့် ဒီတိုက်မှ ထွက်ခွာ၍ မိန်တောင် သို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။
"ဟိုဘက်မှာ အသက်ရှင်သူတွေ ရှိနေသေးတယ် ဆိုကတည်းက သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးတွေက လုံးဝ ခုခံလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး"
"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ရေထဲမှာ မဟုတ်သရွေ့ ငါ မနိုင်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထိအခိုက် မရှိအောင်တော့ ကာကွယ်နိုင်မှာပါ"
ဒီလောက် ယုံကြည်မှုတော့ သူ့မှာ ရှိသည်။ လှေကားခွင်နှင့် ရေထဲ ဆိုသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ချင်း မတူပေ။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေချခွင့် ရသည်နှင့် မည်သည့် သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရဲသော ယုံကြည်မှု သူ့တွင် ရှိသည်။
"အင်း... ဟိုတစ်ခါ စစ်ဘက်သုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လေယာဉ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တဲ့ ငှက်ကြီးနဲ့ ရေအောက်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ရေဘဝဲကြီး တော့ မပါဘူးပေါ့"
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်တွေက တစ်ကောင်က ကောင်းကင်မှာ၊ တစ်ကောင်က ရေအောက်မှာမို့ စစ်မြေပြင်ချင်း မတူသဖြင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။
"ပြီးတော့ ငါ့မှာ မသုံးရသေးတဲ့ အမှတ် ၆၀၀၀ ကျော် ကျန်နေသေးတယ်... အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးကို အရေအသွေးမှတ် အဖြစ် ပြောင်းလိုက်ရင် ငါ နောက်ထပ် အရေအသွေး ၆ မှတ် တိုးလာမယ်... အစွမ်းက အများကြီး တက်လာမှာ"
"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်အစွမ်းနဲ့ဆို တိုက် (၇၇) ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ သိပ်မခက်ခဲလောက်ဘူး"
သူ ခဏမျှ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ် ချလိုက်သည်။
"အခု အဓိက ကျန်နေတဲ့ ပြဿနာက ငါ ဘယ်လို သွားမလဲ ဆိုတာပဲ"
မူလက ကြိုးပစ်ပေးပြီး ကြိုးတန်းကနေ လျှောဆင်းသွားဖို့ စိတ်ကူးထားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ကြိုးကို ဖမ်းပြီး ချည်ပေးမည့်သူ မရှိသဖြင့် ကြိုးတန်းလုပ်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ဒါဆိုရင် ရေပြင်ကနေ ဖြတ်သွားမှပဲ ရတော့မည်။
လင်းယွမ် ခေါင်းငုံ့ပြီး လှိုင်းလေထန်နေသော ရေပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ တည်သွားသည်။
ရေအောက်ထဲတွင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ အလွန် များပြားပြီး ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုး ရှိနေမှန်း မသိနိုင်ခြင်းက သူ အစိုးရိမ်ဆုံး အချက် ဖြစ်သည်။
"ဟို သန္ဓေပြောင်း ရေဘဝဲကြီး ရေအောက်မှာ ရှိနေသေးလား မသိဘူး"
"တကယ်လို့ သန္ဓေပြောင်း ဖားလောက်ပဲ ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စိတ်အစွမ်းနဲ့ 'စိတ်ဝိညာဉ်ရိုက်ခတ်သိုင်း' ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရင် သိပ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"
"ဒါပေမဲ့ ဟို သန္ဓေပြောင်း ရေခူအုပ်စုကိုတော့ သတိထားရမယ်"
လင်းယွမ်က ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ထဲမှ ပေါက်စီအချို့နှင့် ဆန်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပလပ်စတစ်အိတ်ဖြင့် သေချာ ထုပ်ပိုးကာ ဒရုန်းတွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒရုန်းကို မောင်းနှင်ပြီး ထိုပစ္စည်းများကို တစ်ဖက်တိုက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ကို ကယ်ဆယ်ရန် နည်းလမ်း ရှာကြံနေမည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့အားငယ်မနေရန် တစ်ဖက်လူကို အသိပေးလိုက်လေတော့သည်။
ဆက်ရန်...
အပိုင်း (၁၃၄) သတ္တဝါဆန်းများအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်နှင့် ကယ်ဆယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း
"မမ... ဒရုန်း... ဒရုန်းပြန်လာပြီ"
တုံကျဲက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ် မှောက်လျက်သားဖြင့် ဒရုန်းပြန်ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။
တုံယန်ကလည်း ပြတင်းပေါက်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဒရုန်းကို အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်စေလိုက်သည်။
ဒရုန်းအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အစားအသောက်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တုံယန်တစ်ယောက် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာတော့သည်။
"စားစရာတွေ... တကယ် စားစရာတွေပဲ... မောင်လေး... သူတို့ ငါတို့ကို စားစရာတွေ ချေးပေးလိုက်ပြီ"
"ဝူး... ဝူး... မွှေးလိုက်တာ မမရယ်... ပေါက်စီတွေပဲ... သူတို့ဆီမှာ ပေါက်စီတွေတောင် ရှိတာလား"
"ဘုရားရေ... ဟိုဘက်တိုက်ကလူတွေမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစားအသောက်တွေ ရှိနေသေးတာလဲ"
"ဆန်တွေရော... ဆန်တွေရော ပါတယ်"
"ဒီဆန်တွေဆိုရင် ငါတို့ ချွေတာစားရင် နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်တော့ ခံမှာပါ"
"မုန်ညင်းချဉ်... မုန်ညင်းချဉ်တောင် ပါသေးတယ်"
တုံကျဲက အသက်ငယ်သေးသူပီပီ စားစရာများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အထုပ်များကို လှန်လှောကြည့်ရှုကာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့၏။
တုံယန်က မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး လင်းယွမ်ရှိရာ တိုက်အဆောက်အအုံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ တဖွဖွ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"
သူမက ပစ္စည်းများကို ဖြေလိုက်ရာ အတွင်း၌ စာတစ်စောင် ပါလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်လေ၏။ သူမသည် စာကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ဖောက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
စာကို ဖတ်ပြီးသွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြခြင်းနှင့် ဝမ်းသာခြင်း အရိပ်အယောင်များ ယှဉ်တွဲပေါ်လာသည်။
"သူက ငါတို့ကို ကယ်ဆယ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား... ဒါ... ဒါ... သူ တကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား"
တုံယန်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူကသာ တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ဤတိုက်မှ လူများအတွက် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သမ်းလာပြီ ဖြစ်သည်။
"မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေလို့မဖြစ်ဘူး... သူ့ကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်းရှာမှ ဖြစ်မယ်"
သူမ ဦးနှောက်ကို အမြန်အဆန် အလုပ်ပေးလိုက်ပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို ရှာဖွေကာ သူမ ပြောလိုသည်များကို ချက်ချင်း ရေးသားလိုက်လေ၏။
ခဏအကြာတွင် သူမက စာကို ပလတ်စတစ်အိတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ ဒရုန်းပေါ်တွင် ကပ်လိုက်ပြီး ဒရုန်းကို ပြန်လည် လွှတ်တင်ပေးလိုက်သည်။
လင်းယွမ်က ဒရုန်းကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အပေါ်တွင် ပါလာသော စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်လေသည်။
[ အစ်ကိုလင်းယွမ်ရှင့်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မနဲ့ မောင်လေးအတွက် အစားအသောက်တွေ ပေးတဲ့အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီအစားအစာတွေက ကျွန်မတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးလိုက်တာပါ... ]
[ ကျေးဇူးစကား ဆိုရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး... စာတွေ စကားလုံးတွေ ဘယ်လောက်ဖွဲ့ဖွဲ့ ကျွန်မရင်ထဲက ကျေးဇူးတရားကို ဖော်ပြနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ]
[ တကယ်လို့ အခွင့်အရေးရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အသက်နဲ့လဲပြီး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်... ]
[ ရှင်ပြောတဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဝမ်းသာမိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်အနေနဲ့ လုံခြုံရေးကို အထူးဂရုစိုက်စေချင်ပါတယ်... ]
[ ဒီတိုက်ထဲမှာ သတ္တဝါဆန်းတွေ... သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်း တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... သူတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေက ထူးဆန်းပြီး ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်... ]
[ အခု ကျွန်မ ဒီတိုက်ထဲမှာ မြင်ဖူးသမျှ သတ္တဝါဆန်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို စာရင်းပြုစုပေးလိုက်ပါတယ်... ]
[ ဒါ့အပြင် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နေတဲ့ သန္ဓေပြောင်း အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကိုလည်း ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး ရှင်တို့ရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးကို ပူးပေါင်းပါဝင်ဖို့ ပြောထားပါ့မယ်... ]
[ ရှင်တို့ လာမယ်ဆိုတာ သိရင် သူတို့အားလုံး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုကြမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်... ]
[ အောက်ပါအချက်အလက်တွေကတော့ တိုက်ထဲမှာ ကျွန်မ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါဆန်းတွေ အကြောင်းပါ... ]
[ အဓိကအားဖြင့် အန္တရာယ်အရှိဆုံး သတ္တဝါ သုံးမျိုး ရှိပါတယ်... ]
[ ပထမတစ်မျိုးကတော့ သန္ဓေပြောင်း ကြောင်အုပ်စုပါ... ဘယ်အချိန်က စပြီးရောက်နေမှန်း မသိပေမဲ့ တိုက်ထဲမှာ တောကြောင်တွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်... အစတုန်းကတော့ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပါဘူး... ]
[ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီသန္ဓေပြောင်း တောကြောင်တွေက အောက်ထပ်မှာ သန္ဓေပြောင်း ငါးတွေကို စားသောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားတွေ အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာပါတယ်... အစပိုင်းမှာတော့ လူကို မစားကြပါဘူး... ]
[ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က ကြောင်သားစားဖို့ ကြံစည်ပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး အဲ့ဒီကြောင်တွေက လူသားကို စတင် စားသောက်ကြပါတော့တယ်... အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း အခြေအနေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်... ]
[ အခု တိုက်ထဲမှာ သန္ဓေပြောင်းကြောင် ဘယ်နှကောင်ရှိလဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်မ အတိအကျ မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ၁၀ ကောင်ထက် မနည်း ရှိမယ်လို့ ခန့်မှန်းပါတယ်... သူတို့က အရမ်းမြန်ပြီး ခြေသည်း လက်သည်းတွေ သွားတွေက သံမဏိတံခါးတွေကိုတောင် အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲနိုင်တဲ့ လက်နက်တွေ ဖြစ်ပါတယ်... ]
[ နောက်ပြီး ဒီတောကြောင်တွေက အရမ်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး အမဲလိုက်တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေကို နားလည်ကြပါတယ်... သတိထားပါနော်... ]
[ ဒုတိယကတော့ သန္ဓေပြောင်းလူသား ဝမ်ဆုန့်ပါ... သူက အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့ အောက်ထပ်က အိမ်နီးချင်းပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က ရုတ်တရက် သန္ဓေပြောင်းလဲသွားပြီး ကြွက်သားတွေ အဆမတန် ကြီးထွားလာပါတယ်... အခုဆိုရင် သူ့အရပ်က ၁၀ ပေလောက်အထိ ရှိနေပြီး လှေကားလမ်းတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ပါတယ်... ]
[ သူ့ခွန်အားက အရမ်းကြီးမားပြီး လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ နံရံတွေကို ထိုးခွဲနိုင်ပါတယ်... သူက ရှေ့တိုးဝင်တိုက်ရင် သန္ဓေပြောင်း ကြောင်အုပ်စုတောင် သူ့ကို မယှဉ်ရဲကြပါဘူး... တကယ်လို့ သူ့ကို တွေ့ရင် မဖြစ်မနေ ရှောင်တိမ်းပါ... ]
[ သူက လူသား မဟုတ်တော့ပါဘူး... သူ့ဦးနှောက်က ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘဲ အစာစားဖို့အတွက်ဆိုရင် လူကိုတောင် စားပါတယ်... သူ လူကို စားနေတာ... ကျွန်မ မြင်ဖူးပါတယ်... ]
[ တတိယကတော့ ပိုးဟပ် သတ္တဝါဆန်းတွေပါ... ဟုတ်ပါတယ်... ပိုးဟပ်တွေလည်း သန္ဓေပြောင်းသွားပါပြီ... အရင်တုန်းက အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတတ်တဲ့ ပိုးဟပ်တွေက အခုတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါဆန်းတွေ ဖြစ်လာပါပြီ... ]
[ ဒီပိုးဟပ်တွေရဲ့ အရွယ်အစားက လက်သီးဆုပ်လောက် ရှိပြီး တချို့ အကောင်ကြီးတဲ့ဟာတွေဆိုရင် လူခေါင်းလောက်တောင် ရှိပါတယ်... ပါးစပ်တွေက ထက်ရှပြီး အခွံတွေက မာကျောပါတယ်... အုပ်စုလိုက် လာတတ်ပြီး အနည်းဆုံး ၇ ကောင် ၈ ကောင်ကနေ အကောင် ၂၀၊ ၃၀ လောက်အထိ အုပ်စုဖွဲ့ လာတတ်ပါတယ်... ]
......
စာက အတော်လေးရှည်လျားပြီး တိုက် (၇၇) တွင် လက်ရှိ ရှိနေသော အဓိက သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါဆန်းများအကြောင်း အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။
လင်းယွမ်က စာကိုဖတ်ရင်း မျက်နှာတွင် အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေ၏။
"တိုက် (၇၇) က လူတွေ ဘာအကုသိုလ်များ ပြုခဲ့ကြလို့ ဒီလောက်များတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါဆန်းတွေနဲ့ ကြုံနေရတာပါလိမ့်"
လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက် (၇၇) မှ လူများအတွက် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းနည်းမိသွားသည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နေသေးသော သူများမှာ တကယ်မလွယ်ကူလှပေ။
"ပြောရမယ်ဆိုရင် ပိုးဟပ်ဆိုတဲ့ အကောင်မျိုးက တကယ့်ကို အသက်ပြင်းတဲ့ကောင်တွေပဲ... ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မျိုးတုံးမသွားတဲ့အပြင် သန္ဓေပြောင်းလဲမှုတောင် ဖြစ်သွားသေးတယ်"
"ငါတို့ တိုက် (၇၆) မှာရော ဒီအကောင်တွေ ရှိနေမလား မသိဘူး"
လင်းယွမ် တွေးတောနေမိသည်။ ပိုးဟပ်ဆိုသည့် အမျိုးမှာ တစ်သိုက်ဆိုလျှင် အကောင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ ရှိတတ်သည်။ တစ်ကောင်တွေ့ပြီ ဆိုသည်နှင့် သင့်အိမ်တွင် ပိုးဟပ်အသိုက် ရှိနေပြီဟု သေချာပေါက် ပြောနိုင်သည်။
ဤအကောင်တွေက သတ္တဝါဆန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားစေသည်။
"အခွံမာကျောတယ်... ပါးစပ်တွေက ထက်ရှတယ်ဆိုတော့... ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိ မသိဘူး"
လင်းယွမ်က စာတစ်စောင် ပြန်ရေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားရင်း အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း နေ့စဉ် ညနေ သုံးနာရီ၌ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ကြရန် ချိန်းဆိုလိုက်လေ၏။
ထိုအချိန်တွင် ရန်မေက လင်းယွမ်ကို ထမင်းစားရန် လာခေါ်သဖြင့် လင်းယွမ်လည်း ဆွေးနွေးမှုကို အဆုံးသတ်ကာ ဒရုန်းကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
တိုက် (၇၇)၊ အခန်း ၃၂၀၁ ဘက်တွင်တော့ တုံယန်၏ ရင်ထဲမှ အပူမီးကြီး ငြိမ်းအေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ပေါ့ပါးသွားလေသည်။
ကုတင်ပေါ်ရှိ အိတ်ထဲမှ အစားအသောက်များကို ကြည့်ရင်း သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။
"မမ... ရော့... မမ အရင်စား"
တုံကျဲက လိမ္မာစွာဖြင့် ပေါက်စီတစ်လုံးကို တုံယန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် သွားရည်များ တမြားမြား ကျနေသော်လည်း ပထမဆုံး ပေါက်စီကို အမဖြစ်သူအား ဦးစားပေးလေ၏။
တုံယန်မှာ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး ပေါက်စီကို ပြန်တွန်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး... နင် အရင်စား... အမ နင့်အတွက် ရေသွားထည့်ပေးမယ်... နင် အစာမစားရတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီဆိုတော့ အရမ်း အငမ်းမရ မစားနဲ့နော်"
တုံကျဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... မမ အရင်စား... အမြဲတမ်း မမပဲ အပြင်ထွက်ပြီး အစာရှာရတာ... မမက အပင်ပန်းဆုံးပဲဟာ"
မောင်လေး၏ လိမ္မာမှုကို မြင်ရသောအခါ တုံယန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီလာသည်။
ရေကြီးမှု မဖြစ်ခင်တုန်းက မောင်လေးမှာ အလွန် ဆော့ကစားကာ မွှေနှောက်တတ်ပြီး အရာရာတိုင်းတွင် သူမနှင့် အလုအယက် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။
မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ရေကြီးပြီးနောက် အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်နေသော မိဘနှစ်ပါး မတော်တဆမှုဖြစ်ကာ ပြန်မလာနိုင်တော့သည့် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။
သူမတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် အပြန်အလှန် မှီခိုအားပြုရင်း နဂိုက မရင့်ကျက်သေးသော မောင်လေးမှာ လျင်မြန်စွာ အရွယ်ရောက် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။
သူမက မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ တစ်ယောက် တစ်ဝက်စားမယ်... ဟုတ်ပြီလား"
"ဟုတ်"
တုံကျဲ ပြုံးလိုက်သည့်အခါ ကျိုးနေသော ရှေ့သွားတစ်ချောင်းကြောင့် ရယ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။
တုံယန်လည်း လိုက်ပြီး ပြုံးမိသွားသည်။
နှစ်ယောက်သား ပေါက်စီကို ဖဲ့လိုက်ရာ ပူနွေးနေသေးသော ငါးအသား အစာသွပ်မှ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်ကြသည်။ ပြည့်ဝသော ဂျုံမွှေးနံ့က မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို တံတွေး အများကြီး မျိုချမိစေတော့၏။
ဤအချိန်တွင်တော့ အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နှစ်ယောက်သား ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်ကာ ကိုက်ဝါးလိုက်ကြသည်။
ပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် ဂျုံသား၏ မွှေးပျံ့သော အရသာက တံတွေးအင်ဇိုင်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ချိုမြိန်သည့် သကြားအရသာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပင်လယ်ငါး၏ လတ်ဆတ်ချိုမြတဲ့ အရသာနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်းပင် ငိုကြွေးမိကြတော့သည်။
"ဝူး... ဝူး... မမ... အရမ်း... အရမ်း စားလို့ကောင်းတယ်... သား ဒီလောက်စားကောင်းတဲ့ ပေါက်စီမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး... ဝူး... ဝူး... အမေတို့ကို လွမ်းလိုက်တာဗျာ"
တုံကျဲမှာ အသက်ငယ်သေးသူ ဖြစ်ရာ ဤမျှ အရသာရှိသော ပေါက်စီကို စားမိသည့်အခါ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော မိခင်ကို သတိရကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့လေသည်။
မောင်လေး ငိုလိုက်သည်နှင့် တုံယန်လည်း လိုက်ပါ၍ မျက်ရည်ကျလာတော့သည်။ "မောင်လေးရယ်"
မောင်နှမနှစ်ယောက် ဖက်လဲတကင်း ငိုကြွေးရင်း မိသားစုဝင်များကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတခြင်း အောက်မေ့ဖွယ်များထဲတွင် နစ်မြောနေကြလေတော့၏။
......
လင်းယွမ်က ရန်မေ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများကို စားသောက်ရင်း တိုက် (၇၇) သို့ သွားရောက်မည့် ကိစ္စကို စဉ်းစားနေသည်။
စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝူချင်း၊ ချိုင်ယောင်၊ ချိုင်ကြည်၊ ဦးလေးမာ၊ တင်းယန် နှင့် ကျောက်ခိုင်တို့လည်း ထိုင်နေကြသည်။
သူတို့သည် ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး လင်းယွမ်က သူတို့ကို ထမင်းကျွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ လူအများစုမှာ ဆန်နှင့် ဂျုံများကို ထုတ်ယူပြီး ကိုယ့်မိသားစုနှင့်ကိုယ် ပြန်စားရန် ရွေးချယ်ကြသည်။
ယခင် အဖွဲ့ဟောင်းမှ လူများဖြစ်သည့် ချိုင်ကြည်တို့ မိသားစု၊ ဦးလေးမာတို့ မိသားစုနှင့် တစ်ကိုယ်တည်းသမားများ ဖြစ်ကြသော ကျောက်ခိုင်နှင့် တင်းယန်တို့သာ လင်းယွမ်ဆီတွင် စုဝေးစားသောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
စားသောက်နေရင်း လင်းယွမ်က စကားစလိုက်သည်။ "စောစောက ကျွန်တော် တိုက် (၇၇) က လူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရခဲ့တယ်"
သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် လူတိုင်းက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်လာကြသည်။
"တိုက် (၇၇) ဟုတ်လား... ငါတို့ အနောက်ဘက်က တိုက်မလား" အဒေါ်ကြီးလီက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
ဦးလေးမာက ဝင်ပြောသည်။ "အဲ့ဒီဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ... အရင်တုန်းက စစ်တပ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လေယာဉ် ပေါ်လာတုံက တခြားတိုက်တွေမှာ လူတွေ ဝရန်တာထွက်ပြီး အော်ဟစ်ကြတာ တွေ့ရပေမဲ့ တိုက် (၇၇) ဘက်မှာတော့ လူထွက်လာတာ မတွေ့ရသလောက်ပဲ"
ချိုင်ကြည်ကလည်း ဝင်ထောက်သည်။ "ခင်ဗျားပြောမှ ကျွန်တော်လည်း သတိရတယ်... အဲ့တုန်းက ကျွန်တော်လည်း စဉ်းစားနေတာ... အဲ့ဒီဘက်ကလူတွေ အပြင်က လေယာဉ်သံ မကြားရလို့လား... ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်လို့လဲပေါ့... ဒီလောက် အသံကျယ်တာတောင် ဘယ်သူမှ ထွက်မလာကြဘူး... လင်းယွမ်... အဲ့ဒီဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
လင်းယွမ်က ထိမ်ချန်မထားဘဲ သူဒီနေ့ စုံစမ်းရရှိခဲ့သော သတင်းများကို အစအဆုံး အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူပြောပြီးသွားသောအခါ လူအားလုံး၏ မျက်နှာထားများ ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။
တင်းယန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် တိုက် (၇၇) ကို သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါဆန်းတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေက သိမ်းပိုက်ထားပြီပေါ့... အခန်းပိုင်ရှင်တွေက အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေရတာလား... ဒါဆို သူတို့ ဘာစားကြလဲ"
"ဟုတ်ပါ့... ရေကြီးတာကလည်း အခုဆို ခြောက်လလောက် ရှိနေပြီ... သူတို့ဆီမှာ စားစရာ ရှိပါဦးမလား" ကျောက်ခိုင်ကလည်း အံ့သြစွာ ပြောသည်။
"သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ" အဒေါ်ကြီးလီက သနားကရုဏာသက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အစပိုင်းလောက်တုံကတော့ သူတို့လည်း အပြင်ထွက်ပြီး ငါးဖမ်းခဲ့ကြမှာပါ... ဒါပေမဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်း လူသားတွေ ပေါ်လာတာက မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်လောက်တယ်"
သူက လျှောက်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း ဆိုသည်မှာ အချိန်ယူရသည်။
လူဖြစ်စေ၊ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ သန္ဓေပြောင်း ငါးများကို လုံလောက်အောင် စားသောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သန္ဓေပြောင်းလဲမှုနှုန်း အဆမတန် တိုးလာမှသာ အစွမ်းများ နိုးထလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများသည် အစကတည်းက ပေါ်လာခြင်းမျိုး သေချာပေါက် မဟုတ်နိုင်ပေ။
"အစ်ကိုလင်း... ဟိုဘက်ကူးပြီး လူသွားကယ်မလို့လား" ကျောက်ခိုင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
လင်းယွမ် ဒီနေ့ ဒီအကြောင်းအရာကို စဖွင့်သည်မှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်မှန်း သူ သိနေသည်။
လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်နဲ့ အဆက်အသွယ်ရတဲ့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ထဲက မောင်ဖြစ်တဲ့ တုံကျဲ ဆိုတဲ့ကောင်လေးက သန္ဓေပြောင်း အစွမ်း နိုးထထားပြီးပြီ... ပြီးတော့ စိတ်ဝိဉာဉ် ကမောက်ကမဖြစ်တဲ့ အန္တရာယ်ကိုလည်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သတ္တဝါဆန်း မဖြစ်သွားခဲ့ဘူး"
"အဓိကအချက်က သူ နိုးထလာတဲ့ အစွမ်းက လျှပ်စစ်အစွမ်းပဲ"
"လျှပ်စစ်အစွမ်း"
"အဲ့ဒါက ဘာအစွမ်းလဲ"
"လင်းယွမ်... မင်းက အဲ့ဒီလူရဲ့ အစွမ်းကြောင့် သွားကယ်မလို့လား"
လူတိုင်းက ဝိုင်းမေးကြသည်။
လင်းယွမ်က ဖြေသည်။ "အဲ့ဒီလိုချည်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး... ဟိုဘက်မှာ သန္ဓေပြောင်း အစွမ်း နိုးထပြီးသားလူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ... ကျွန်တော် အမြဲ တွေးမိတာက ကျွန်တော်တို့ ဒီကနေ ထွက်ခွာမယ်ဆိုရင် သန္ဓေပြောင်း အစွမ်းပိုင်ရှင် များများ စုစည်းထားနိုင်မှ လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမခံနိုင်မှာ"
"အဲ့ဒီကောင်လေးရဲ့ လျှပ်စစ်အစွမ်းက လျှပ်စစ်ဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်... သူပြောတာက ဘယ်လျှပ်စစ်ပစ္စည်းကိုမဆို သူ အားသွင်းပေးနိုင်တယ်တဲ့... အားသွင်းကြိုး မလိုဘူး... ခေါင်းအပိုတွေ မလိုဘူး... သူ့လက်ချောင်းလေးနဲ့တင် ဘက်ထရီကို အားသွင်းပေးနိုင်ပြီး လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေကို ဓာတ်အား ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်တဲ့"
"ဘာ... အဲ့လို အစွမ်းမျိုး ရှိတယ်လား"
ဒီတစ်ခါတော့ လူတိုင်း ထိုင်မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ ကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာတွင် အံ့သြခြင်းများ ပေါ်လာကြသည်။
ဒီအစွမ်းက တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားသော အရာပင်။
လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကို အားသွင်းပေးနိုင်သည်... လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ပေးနိုင်သည်...။
လင်းယွမ်ဆီတွင် မီးစက်တစ်လုံး ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ ဓာတ်ဆီ အသုံးပြုရသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဓာတ်ဆီ ရှာရခက်ခဲလာပြီ ဖြစ်ရာ ဓာတ်ဆီကုန်သွားလျှင် ထိုမီးစက်မှာ အလှကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သွားတော့မည်။
သို့သော် လူတိုင်းတွင် အသုံးပြုနိုင်သော လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများစွာ ရှိကြသည်။
ဖုန်းဖြစ်စေ၊ ကွန်ပျူတာဖြစ်စေ၊ ရေဒီယို၊ ရေခဲသေတ္တာ၊ မီးဖို... လျှပ်စစ်ပစ္စည်း အားလုံးက ဓာတ်အား လိုအပ်သည်။
တချို့အရာများကို အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် အစားထိုးနိုင်သော်လည်း ကွန်ပျူတာနှင့် ဖုန်းကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော လုပ်ဆောင်ချက် ပါဝင်သည့် အရာများကို မည်သည့်အရာနှင့်မျှ အစားထိုး၍ မရနိုင်ပေ။
လူတချို့၏ ဖုန်းထဲတွင် သူတို့၏ အပျော်ရွှင်ဆုံး အမှတ်တရများကို သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြသည်။
တကယ်လို့သာ ဖုန်းကို အားပြန်သွင်းနိုင်ပြီး ပြန်ဖွင့်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဓိပ္ပာယ် အများကြီး ရှိပေသည်။
ထို့အပြင် အခန်းထဲရှိ ကျောက်စက်ကဲ့သို့သော စက်မှုပစ္စည်းများကိုလည်း လျှပ်စစ်မီးသာရှိလျှင် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
"သေချာလို့လား" တင်းယန် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒရုန်း ဟိုဘက် ရောက်သွားတုံက ဘက်ထရီ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတာ... သူ ကျွန်တော့်ကို အားပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်"
"ဒီအစွမ်းက ရှားတယ်... တကယ်ပဲ ကယ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်" ဦးလေးမာက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။
ချိုင်ကြည်ကလည်း ပြောသည်။ "ရှားတာတင် မဟုတ်ဘူး... ဒီအစွမ်းက အသုံးဝင်တာတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်... အကိုမာ... ကျွန်တော်တို့ ဖောင်မှာ မော်တာ တပ်ထားတာလေ... အဲ့ဒီ ဘက်ထရီတွေ အားသွင်းရဦးမှာ... မီးစက်တစ်လုံးတည်းနဲ့ဆို ဝပ်အား လောက်ပါ့မလား မသိဘူး"
"ဒီလို အစွမ်းပိုင်ရှင်သာ ပါလာမယ်ဆိုရင် ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ဘက်ထရီ အားသွင်းနိုင်မှာမို့ အများကြီး အဆင်ပြေသွားမှာ"
ဦးလေးမာက ပေါင်ကို ဖြောင်းခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ "မင်းမပြောရင် ငါ သတိမရတော့ဘူး... လင်းယွမ်... ဒီအစွမ်းပိုင်ရှင်က တကယ် အရေးကြီးတယ်... သူ့ကို ကယ်ထုတ်နိုင်ရင် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်မှာ"
အဒေါ်ကြီးလီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။ "သားလင်းယွမ်ရယ်... ဟိုဘက်မှာ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေ အဲ့လောက်များတာ... အရမ်း အန္တရာယ်မများလွန်းဘူးလား... တကယ်သွားမယ်ဆိုရင် ဘေးကင်းအောင် ဂရုစိုက်ကြပါကွယ်"
လင်းယွမ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မသေချာဘဲနဲ့ ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူးဗျာ"
"ဒီလိုလုပ်မယ်... ဒီတစ်ခေါက်သွားရင်လည်း အရင်အတိုင်းပဲ... ကျောက်ခိုင် မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"
လင်းယွမ် စကားမဆုံးသေးခင် တင်းယန်က ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်"
လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တင်းယန်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် တင်းယန်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ "လင်းယွမ်... ပြီးခဲ့တဲ့ အမှတ် (၇၅) တိုက်တုံက ကျွန်မ မလိုက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ရှင် ဘာပြောပြော ကျွန်မလိုက်မှာ"
"အိမ်ဘက်မှာလည်း တခြားလူတွေ ရှိနေတာပဲ... ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေကလည်း စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြတယ်... ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး"
"ရှင် ရန်မေကို စိတ်ပူနေတာဆိုရင် သူ့ကို ကျွန်မတို့အခန်းဘက် သွားအိပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"
"ဒါမှမဟုတ် အောက်ထပ်က ဆုန့်ဝမ်နဲ့ လျှိုဖိန်ဖိန်ကို သူ့ဆီလာပြီး အဖော်လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်... သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေပဲ... ရန်မေကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါတယ်"
တင်းယန်က လင်းယွမ် ပြောမည့်စကားများကို ကြိုပိတ်ကာ တစ်ဆက်တည်း ပြောချလိုက်လေသည်။
လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေစဉ် ရန်မေက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောသည်။ "မောင်လေး... အမ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ညကျရင် အမ ဟိုဘက်ခန်း သွားအိပ်လိုက်မယ်... ဒါမှမဟုတ် ဖိန်ဖိန်တို့ ဆုန့်ဝမ်တို့ကို အိမ်လာခေါ်လိုက်မယ်... တင်းယန်ရဲ့ စွမ်းအားတိုးတဲ့အစွမ်းက တိုက်ခိုက်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်... သူလိုက်သွားရင် မောင်လေးကို ကူညီနိုင်မှာပါ"
ရန်မေ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပြောနေမှတော့ လင်းယွမ်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောသာတော့ပေ။
သူ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို နင်ရယ် ကျောက်ခိုင်ရယ်... ငါရယ် သုံးယောက် အတူသွားကြမယ်"
"ဦးလေးမာ... ထုံးစံအတိုင်းပဲ... ကျွန်တော် တိုက် (၇၇) ကို ရောက်တာနဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို တက်ပြီး ကောင်းကင်ကြိုးတံတား ဆောက်မယ်... ခင်ဗျားတို့ ဟိုဘက်ရောက်ရင် ကြိုးချည်ဖို့ လူတစ်ယောက် ချန်ထားပေးဦး"
"စိတ်ချပါ... ငါ့ တာဝန်ထား"
ထမင်းစားရင်း ကယ်ဆယ်ရေး ဗျူဟာကို အခြေခံအားဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ယခင်အတိုင်း ရေလမ်းမှ သွားမည်ဖြစ်ပြီး လှော်တက်ပါ လှေဘုတ်ပြား နှစ်ချပ်ကို ပေါင်းစပ်ထားသော သစ်ဖောင်ငယ်ကို အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။
လင်းယွမ်၏ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲတွင်လည်း အရေးကြုံလျှင် သုံးရန်အတွက် ရေပေါ်ပေါ်နိုင်သော ပစ္စည်းကိရိယာ အများအပြားကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သုံးယောက်သား ခေတ္တ အနားယူကြပြီး ၁၄ ထပ်သို့ သွားရောက် စုဝေးကြသည်။
၁၄ ထပ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသည့်အခါ ကျောက်ခိုင်၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားသည်။ "အစ်ကိုလင်း... ရေတက်တာ အရမ်းမြန်တယ်ဗျ... ၁၄ ထပ်က စင်္ကြံလမ်း ထဲတောင် ရေတွေ ဝင်နေပြီ"
လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မိုးတွေက အဆက်မပြတ် ရွာနေတော့ ရေတွေက ထွက်ပေါက်မရှိဘဲ ရေမျက်နှာပြင်က မြင့်သထက် မြင့်လာမှာပဲ... ဒါကြောင့် ငါတို့ သစ်ဖောင်ကို မြန်မြန်လုပ်ပြီး စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မယ်"
တင်းယန်က ပြောသည်။ "ဦးလေးမာနဲ့ အစ်ကိုချိုင် လုပ်ထားတဲ့ သစ်ဖောင်ကို ကျွန်မ သွားကြည့်သေးတယ်... ပုံစံတော့ မဆိုးဘူး... ဒါပေမဲ့... နည်းနည်း သေးမနေဘူးလား"
လင်းယွမ် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အလျားအနံ ၃၃ ပေ လောက်ရှိတာ မသေးပါဘူး... ဒီထက်ပိုကြီးရင်လည်း လုပ်စရာ ပစ္စည်း မလောက်တော့ဘူး"
"ဒါဆို လူဘယ်နှယောက်လောက် တင်ခေါ်သွားနိုင်မှာလဲ" တင်းယန်က မေးသည်။
"ငါတို့လူတွေရယ်... ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတွေရယ်... အားလုံးခေါ်သွားရင် ပြဿနာ သိပ်မရှိဘူး"
"တခြားလူတွေရော... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မှာလား" တင်းယန် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
သူမက ရက်စက်လွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လူထုဒေါသ ထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်သည်။
တကယ်လို့ သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြလျှင် ဒီနေရာက မင်းမဲ့စရိုက် ဆူပူအုံကြွမှုတွေ ပြန်ဖြစ်လာပြီး ငရဲခန်းအဖြစ် ပြန်ရောက်သွားမှာ စိုးရိမ်စရာပင်။
အခုမှ ရရှိထားသော တည်ငြိမ်သည့် ဘဝလေးမှာ တစ်ဖန် ပြန်ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။
ထိုအခန်းပိုင်ရှင်များသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သဘောတူကြမည် မဟုတ်ပေ။
လင်းယွမ် သူမ ဘာကို စိုးရိမ်နေမှန်း နားလည်သည်။ သို့သော် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်၏။ "ငါ သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက တားနိုင်မှာလဲ"
တင်းယန် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "မိန်တောင်ကို ရောက်ရင်လည်း တောင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ လူအင်အား လိုဦးမှာပဲ... တကယ်လို့ လူများများ ခေါ်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့"
လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါကတော့ ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ပထမတစ်ခေါက် သွားပြီး လမ်းကြောင်းမှာ အန္တရာယ် သိပ်မရှိဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာပြီး လူတစ်သုတ် ထပ်ခေါ်ချင် ခေါ်မှာပေါ့"
တကယ်တော့ ဒီစကားကို သူကိုယ်တိုင်တောင် မယုံပေ။ တိုက်အနီးအနားက ရေထဲမှာတောင် သတ္တဝါဆန်းတွေ အဲ့လောက် များနေတာ။
ပိုဝေးတဲ့ ရေပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပုန်းအောင်းနေမလဲ။
ဒီခရီးလမ်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
ကျောက်ခိုင်က မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောသည်။ "အမတင်းယန်... အမ မမှတ်မိတော့ဘူးလား... အရင်တုန်းက စစ်တပ်လေယာဉ်တွေ လာတုန်းက တချို့လူတွေရဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အမူအရာတွေကိုလေ"
"တချို့လူတွေက ကယ်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ခေါ်သွားချင်ရင်တောင်မှ သူတို့က ကျွန်တော်တို့နဲ့လိုက်ပြီး စွန့်စားချင်မှ စွန့်စားကြမှာ"
တင်းယန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး အရင်တုံက လျှိုချန်ဖာ ကိစ္စကို သတိရကာ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နင်ပြောတာ ဟုတ်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းယွမ်... ကျွန်မ ရှင့်ကို ထောက်ခံတယ်"
လင်းယွမ်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါ့ရင်ထဲမှာ နင်တို့ကသာ ငါ အဂရုစိုက်ဆုံး လူတွေပါ... နင်တို့ ငါနဲ့ လိုက်မယ်ဆိုရင် တခြားလူတွေ လိုက်တာ မလိုက်တာ ငါ့အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး"
နှစ်ယောက်သား ပြုံးလိုက်ကြသည်။ လှေဘုတ်ပြားကို ချလိုက်သည်နှင့် ကျောက်ခိုင်က ရှေ့ဆုံးမှ ပြတင်းပေါက်ကို ကျော်ကာ ဘုတ်ပြားပေါ် ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
လင်းယွမ်နှင့် တင်းယန်တို့လည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်ကြသည်။
ဒီတစ်ခေါက် သူတို့ စင်္ကြံလမ်းဘက်မှ မဆင်းကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိုက် (၇၇) သည် တိုက် (၇၆) ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိသောကြောင့် ၁၄ ထပ်ရှိ လူမနေသော အခန်းတစ်ခန်း၏ မြောက်ဘက် စာကြည့်ခန်းမှ ဆင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သုံးယောက်သား လှော်တက်များကို လှော်ခတ်လိုက်သည်နှင့် လှေဘုတ်ပြားလေးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက် (၇၇) ဘက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။
လင်းယွမ်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ရေအောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံခံလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော တစ်ခေါက်က အတွေ့အကြုံ ရထားသဖြင့် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ စိတ်စွမ်းအင်ကို ကြိုတင်ဖွင့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။
စိတ်စွမ်းအင် ၁၂ မှတ်က သူ့ကို ပေ ၄၀ အကွာအဝေးထိ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ပေးထားသည်။
ရေအောက် အခြေအနေများကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရလေ၏။
ဆက်ရန်...