အခန်း (၂၃၇)

ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဧကရာဇ်သုံးပါးသည် ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲကို ရရှိထားပြီးသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ကျူးဧကရာဇ်ကမူ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည် "တကယ်တော့ ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရန်မဖြစ်ဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားတယ်လေ၊ တကယ်လို့ သူ ဒါကို သိသွားရင်တော့…"

" စိတ်မပူပါနဲ့"

ယွဲ့ဧကရာဇ်က လက်ကို ခန့်ညားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "အရှင်မင်းကြီးက အပေါ်ယံမှာ တားမြစ်ထားတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ ကွယ်ရာမှာ ထောက်ခံနေတာ။ မင်းတို့က သူ့ရဲ့ ကောက်ကျစ်ပုံကို မသိသေးလို့ပါ"

ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်မှ တစ်ဝက်စားထားသော ပုပ်နေသည့် ပန်းသီးတစ်လုံး ကျလာပြီး ယွဲ့ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားသည်။

ယွဲ့ဧကရာဇ်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကာ "တောက်..။ ဘယ်သူ ငါ့ကို ပစ်လိုက်တာလဲ။ သွားပြီ... တော်တော်နာတာပဲ…"

သူသည် မြေပြင်မှ ပုပ်နေသော ပန်းသီးကို ကောက်ယူကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် တရားခံကို လိုက်ရှာသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားသူများထံမှ အကူအညီ တောင်းရန်သာ ရှိတော့သည် "မင်းတို့နှစ်ယောက် မြင်လိုက်လား။ ဒီပန်းသီးနဲ့ ငါ့ခေါင်းကို ဘယ်သူ ထုလိုက်တာလဲ မြင်လိုက်လား"

ဧကရာဇ်နှစ်ပါးစလုံးက ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ "ငါတို့ ဘာမှမမြင်လိုက်ဘူး"

"ထားလိုက်တော့၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့၊ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကြီးကိုပဲ ဆက်ဆွေးနွေးရအောင်"

ယွဲ့ဧကရာဇ်သည် လက်ထဲမှ ပုပ်နေသော ပန်းသီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည် "စောစောက အကြောင်းအရာကို ပြန်စရအောင်။ ငါပြောသလိုပဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက တရားဝင် တားမြစ်ထားပေမယ့် ကွယ်ရာမှာတော့ အားပေးနေတာ။ အခြား အကြောင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ပျော်ချင်လို့နဲ့ ပွဲကြည့်ချင်လို့ပဲ။ အပေါ်ယံမှာတော့ အရှင်မင်းကြီးက တည်တည်ကြည်ကြည်ပုံစံပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ ငါက သူ့ကို အကဲခတ်မိနေတာ ကြာပြီ"

ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်မှ အခြားအရာတစ်ခုသည် ယွဲ့ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်ကျလာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယွဲ့ဧကရာဇ်သည် သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် လှပစွာ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ကျလာသော အရာကို လက်ဖြင့် ဖမ်းလိုက်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်သည် "ဟဲဟဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ငါ့ကို မထိတော့ဘူး"

သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် သူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လိပ်မသားလေး။ မင်းက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိလို့ ရှားစောင်းပင်နဲ့ ပစ်ရတာလဲ။ ငါ့လက်တွေ နာလို့ သေတော့မှာပဲ"

"မင်း တော်တော် ညစ်ပတ်တာပဲ"

"မင်းမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား လုံးဝ မရှိဘူးလား"

ခဏကြာ လိုက်ရှာသော်လည်း ကျူးလွန်သူကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

ယွဲ့ဧကရာဇ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လာကာ လမ်းလျှောက်နေရင်း တတွတ်တွတ် ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည် "တောက်…။ ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်။ မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းထားလိုက်။ သိတာနဲ့ ငါ မင်းကို ဆယ်ဆ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်"

"အစ်ကိုကြီး၊ စောစောက စကားကို ဆက်ရအောင်"

ရှီဧကရာဇ်သည် အတင်းအဖျင်းပြောလိုစိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် ချောင်းဟန့်ကာ အချက်ပြလိုက်သည်။ "စောစောက အရှင်မင်းကြီးက တော်တော် ကောက်ကျစ်တယ်လို့ ပြောတယ်နော်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုမျိုး ကောက်ကျစ်တာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ကိုလည်း ကျော့ကွင်းထဲမကျအောင် ပြောပြပါဦး" ကျူးဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများကလည်း အတင်းအဖျင်း သတင်းကြောင့် တောက်ပနေသည်။

ယွဲ့ဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ "ဒါက... မပြောလို့ မရဘူးလား။ ရှက်စရာကြီး"

"ပြောပါ၊ ငါတို့ တကယ်သိချင်လို့ပါ"

"မပြောရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်တော့ဘူးနော်"

ဧကရာဇ်နှစ်ပါးက ကျယ်လောင်စွာ တိုက်တွန်းလိုက်ကြသည်။

ယွဲ့ဧကရာဇ်သည် သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ၊ မိမိ၏ ကပ်သီးကပ်သတ် ကလဲ့စားချေရေး မစ်ရှင်ကို တွေးတောရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကာ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ အကျဉ်းချုပ်ပဲ ပြောပြမယ်။ ဒါပေမဲ့ နားထောင်ပြီးရင် မရယ်ရဘူးနော်"

ဧကရာဇ်နှစ်ပါးက ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ လုံးဝမရယ်ပါဘူး"

ရှီဧကရာဇ်က ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ဖြည့်ပြောလိုက်သည် "မအောင့်နိုင်ရင်တော့ မပြောတတ်ဘူးနော်"

"အခု ပြောပြမယ်။ တကယ်တော့ တိုက်ပွဲစစချင်းမှာတင် အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို တွေ့သွားတာ။ သူ ငါတို့ကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးတယ်ဆိုတာ မင်းတို့သိလား"

"ဘယ်လို အပြစ်ပေးခံရတာလဲ" ဧကရာဇ်နှစ်ပါးစလုံးက စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် မေးလိုက်ကြသည်။

"အဲဒီအချိန်မှာ သူက ဟို ခွေးဧကရာဇ် လေးပါးကို ငါ့ကို တစ်ယောက်တစ်ခါစီ နမ်းခိုင်းတာပဲ"

"ဟ…."

ဧကရာဇ်နှစ်ပါးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ယွဲ့ဧကရာဇ်မှာ သူ့မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်လိုက်ကာ "ညီအစ်ကိုတို့၊ မင်းတို့ မရယ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်လေ"

"ငါတို့ မရယ်ဘူးလို့ သဘောတူခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မအောင့်နိုင်ရင်တော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ"

"အစ်ကိုကြီး၊ ခဏလေးပဲ အောင့်ထားလိုက်ပါ၊ မကြာခင် ပြီးသွားမှာပါ"

"ဟား ဟား ဟား ဟား….."

ယွဲ့ဧကရာဇ်- "..."

ရယ်ပြီးနောက် ရှီဧကရာဇ်က တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ မင်း တကယ်ပဲ သူတို့ အနမ်းခံလိုက်ရတာလား"

ကျူးဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားကာ "အစ်ကိုကြီး၊ မင်းရဲ့ သိက္ခာတွေ အဖတ်မတင်တော့ဘူးလား"

"မင်းတို့နှစ်ယောက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ တစ်သက်လုံး နာမည်ကျော်ခဲ့တဲ့ ငါက သူတို့ကို ဒီတိုင်း ခံပါ့မလား"

ယွဲ့ဧကရာဇ်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် "ငါက အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်ဘာကိုယ် တွေးလိုက်တယ်၊ အနမ်းခံနေရမယ့်အစား ငါကပဲ စနမ်းလိုက်မယ်ဆိုပြီး။ အဲဒါကြောင့် ငါက သူတို့ လေးယောက်စလုံးကို ပြန်နမ်းလိုက်တယ်"

"F**k…"

"ဟား ဟား ဟား ဟား…."

ယွဲ့ဧကရာဇ်- "..."

ရယ်ပြီးနောက် ကျူးဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ မြန်မြန်ပြောပြပါဦး၊ အဲဒါက ဘယ်လိုခံစားရလဲ"

ယွဲ့ဧကရာဇ်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသော အခြားသူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဧကရာဇ်များစွာသည် နန်းသက်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထူးဆန်းသော ဝါသနာများ ရှိလာတတ်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။ အမျိုးသမီးများကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ အမျိုးသားချင်း ချစ်ကြိုက်သည့် ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ပိုမိုနှစ်သက်လာတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

'ငါ့ရဲ့ ဒီညီလေးကလည်း အဲဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား'

'တကယ်ပဲ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်နိုင်ပြီး နှလုံးသားကိုတော့ မသိနိုင်ပါလား'

သူသည် ထိုကဲ့သို့သော သူနှင့် ဝေးဝေးနေရန် သူ၏ တင်ပါးကို တစ်လှမ်းခန့် တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တိုင်တော့ ဘာမှ သိပ်မခံစားရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလေးယောက်ကတော့ တစ်နေ့လုံး အန်နေကြတာပဲ။ အဲဒါက ငါ ကလဲ့စားချေလိုက်သလိုပဲ၊ ဟားဟား…"

ကျူးဧကရာဇ်က သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို အားကျတယ်"

ထိုနောက် သူတို့ သုံးဦးသည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ပြီးနောက် အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုကာ ဟိုနိုင်ငံငယ်လေး လေးခုမှ ဧကရာဇ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားဧကရာဇ် လေးပါးတို့သည် အခြားစားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၌ ဟော့ပေါ့ စားသောက်နေကြသည်။

ယွဲ့ဧကရာဇ်တို့ သုံးဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။

"ယွဲ့နယ်စား၊ မင်း ပြန်လာပြန်ပြီလား"

"မင်း အခုထိ အရှုံးမပေးသေးဘူးလား"

"ဒီတစ်ခါကော ဘာနဲ့ ပြိုင်ချင်သေးတာလဲ"

ယွဲ့ဧကရာဇ်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ကာ "ဒါပေါ့၊ ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးတွေက ဖြေဖျောက်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မပြိုင်ခင်မှာ လူနှစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒီတစ်ယောက်က ယခင် ရှီနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ် ရှီနယ်စား။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ယခင် ကျူးနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ် ကျူးနယ်စား။ အခု သူတို့က ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းတွေပဲ၊ ဟားဟား…"

ရှီဧကရာဇ်နှင့် ကျူးဧကရာဇ်တို့သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး နိုင်ငံငယ် ဧကရာဇ်များကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နိုင်ငံငယ် ဧကရာဇ် လေးပါးမှာ တစ်ဖန် အံ့အားသင့်သွားကြပြန်သည်။

"မင်းက အကူအညီ နှစ်ယောက်တောင် ခေါ်လာတာလား"

"မင်း တော်တော် မြန်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အကူအညီ နှစ်ယောက် ခေါ်လာရုံနဲ့ ငါတို့ကို နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ဒါက စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ"

"မင်း အခုထိ အရှုံးမပေးသေးဘူး ထင်တယ်"

မိုနိုင်ငံမှ ဧကရာဇ်သည် တူကို ချလိုက်ပြီး အေးစက်သော ရယ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ပြောဦး၊ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ဘာပြိုင်ကြမလဲ"

ယွဲ့၊ ကျူး နှင့် ရှီ ဧကရာဇ် သုံးပါးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည် "ငါတို့တွေ ကြက်တိုက်ကြမယ်"

ထို့နောက် ယွဲ့ဧကရာဇ်က စည်းကမ်းများကို ရှင်းလိုက်ပြသည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီသည် အရပ်သားများထဲမှ တိုက်ကြက် ၅ ကောင်စီ ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၅ ချီတွင် ၃ ချီ နိုင်သူက အနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ရှုံးသည့်အဖွဲ့သည် မိမိမျက်နှာကို မိမိ ပြန်ရိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဒါကို ကြားပြီးနောက် နိုင်ငံငယ်ဘက်က ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ကြက်တိုက်ကြတာပေါ့"

သူတို့သည် အကောင်းဆုံး တိုက်ကြက်များကို ရွေးချယ်ရန် ရွာထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကြသည်။

ထိုသတင်းက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"နယ်စား ငါးယောက်က ပြန်တိုက်နေကြပြန်ပြီ"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီတစ်ခါ ခုနစ်ယောက်ဖြစ်သွားပြီ။ ရှီနယ်စားနဲ့ ကျူးနယ်စားလည်း ပါလာပြီ။ သူတို့က ယွဲ့နယ်စားနဲ့ ပေါင်းပြီး နိုင်ငံကြီးမဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး မိုနယ်စားဦးဆောင်တဲ့ နိုင်ငံငယ်မဟာမိတ်ကို ရင်ဆိုင်နေကြတာ"

"အခုက ၃ ယောက်နဲ့ ၄ ယောက် ဆိုတော့ လူအင်အားချင်းက မတိမ်းမယိမ်းပဲ။ ဒါက ကြည့်လို့ ကောင်းတော့မှာ"

"ဒီတစ်ခါ ကြက်တိုက်ကြမယ်လို့ ကြားတယ်... သူတို့ ဘာပဲပြိုင်ပြိုင် ငါကတော့ အားပေးမှာပဲ"

"အတိအကျပဲ။ သူတို့ ပြိုင်တာကို ကြည့်ရတာ တော်တော် ပျော်စရာကောင်းတယ်"

ထိုဧကရာဇ် ခုနစ်ပါးသည် မဟာရှတွင် အာဏာသိပ်မရှိသော်လည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး ဂုဏ်သတင်း အလွန်ကြီးမားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ရန်ငြိုးများနှင့် ပြိုင်ပွဲများသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် ပြောစမှတ်ပြုစရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်ခုခုဖြစ်တိုင်း မြို့တော်တစ်ခုလုံး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်းက ဖြစ်ပျက်မှုများကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်ကြသည်။

ဤကိစ္စသည် လင်းပိုင်ဖန်၏ နားထဲသို့လည်း သဘာဝကျကျ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဟိုနယ်စားတွေ ပြန်တိုက်နေကြပြန်ပါပြီ။ ဒီတစ်ခါ သူတို့က ကြက်တိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ထားကြပါတယ်။ သူတို့ကို တားဖို့ လိုမလားလို့ပါ" မိန်းမစိုး လျှူက တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် "မြို့တော်က ငြိမ်သက်နေတာ ကြာပြီ။ သူတို့ လုပ်ရပ်တွေက လူတိုင်းအတွက် ဖျော်ဖြေမှု တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ ဝင်တားစရာ မလိုပါဘူး"

"မှန်လှပါ၊ အရှင်မင်းကြီး" မိန်းမစိုး လျှူက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မိန်းမစိုး လျှူက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည် "ဒီမှာ ရှားစောင်းလက်ပတ် တစ်ပင် ရှိဖူးပါတယ်၊ ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်"

လင်းပိုင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "စောစောက ကြွက်ကလေး တစ်ကောင် ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောနေတာ တွေ့လို့၊ ငါကိုယ်တော်ကပဲ တစ်ခုခုနဲ့ လှမ်းပစ်လိုက်တာ။ အပင်စိမ်းတွေ ထပ်ယူလာခိုင်းလိုက်ဦး"

"မှန်လှပါ၊ အရှင်မင်းကြီး" မိန်းမစိုး လျှူက အမိန့်ကို နာခံလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် " ရှားစောင်းပင် အနည်းငယ် ပိုထည့်လိုက်ဦး"

"မှန်လှပါ၊ အရှင်မင်းကြီး"