သိုင်းတာအိုအမှတ်အသား

မိုးပြာသူတော်စင်ဓားအပြင် နောက်ထပ်ကံကောင်းမှုတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်...

၎င်းမှာ ကောင်းကင်တာအို လမ်းစဉ်ဖြစ်၏...

ကျန်းချန်သည် ဤအရာအကြောင်းကို တစ်ခါမျှမကြားဖူးသဖြင့် အောက်ပါဖော်ပြချက်ကိုသာ ကြည့်လိုက်ရသည်...

ကောင်းကင်တာအို လမ်းစဉ်- နတ်ဘုရားတို့၏တာအိုဆွဲဆောင်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသော ရှားပါးရတနာဖြစ်ပြီး သိုင်းတာအိုအမှတ်အသားတစ်ခုကို နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်...

ကျန်းချန်သည် ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို ရတနာတစ်ခုဖြင့် မြှင့်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု အိမ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ...

ကောင်းကင်ကံကြမ္မာအဆင့်၏ နတ်ဘုရားနန်းတော်တွင် သိုင်းတာအို အမှတ်အသားများရှိနေပြီး ထိုအမှတ်အသားများ၏အဆင့်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ သိုင်းတာအိုနားလည်သဘောပေါက်မှုအပေါ်တွင် မူတည်သည်...

သူသည် ရှေးဟောင်းလောကကို တုန်လှုပ်စေသော၊ သိုင်းတာအိုမြစ်ကိုးစင်း စီးဆင်းနေသည့် တောက်ပသောနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို ရရှိထားသည် ဆိုသော်လည်း လက်တွေ့တွင် အမှတ်အသားတစ်ခုချင်းစီ၏အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှပေ...

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ အချိန်တိုတောင်းလှသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်...

သူ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ကျင့်ကြံမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကူးယူခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်၏...

သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်နည်းပါးလှပြီး စိတ်ကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် သိုင်းပညာများကို အလေးအနက်ထား၍ လေ့လာထားခြင်းလည်းမရှိပေ... အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ကျန်းချန်၏အခြေခံမှာ အလွန်အားနည်းလှသည်...

အကယ်၍ ကျင့်ကြံမှုကိုကူးယူစဉ်က တစ်ဖက်လူ၏ သိုင်းတာအိုနားလည်မှုကိုပါ မရရှိခဲ့ပါက သူ၏ တာအိုနားလည်မှုမှာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ထက် ပိုမြင့်လိမ့်မည်မဟုတ်...

တောက်ပသောနတ်ဘုရားနန်းတော်ရှိ သိုင်းတာအိုမြစ်ကိုးစင်းအနက် သုံးစင်းမှာ အမှန်တရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး လေးစင်းမှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့်နှင့် နှစ်စင်းမှာ ဂိုဏ်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်...

အမှန်တရားအဆင့်မှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော သာမန်အဆင့်ထက် တစ်ဆင့်သာမြင့်သည်...

သာမန်အဆင့်ဆိုသည်မှာ သေမျိုးသိုင်းသမားများ၏ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်သာဖြစ်သည်...

အမှန်တရားအဆင့်ရှိသော တာအိုနားလည်မှုမှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အနိမ့်ဆုံးစံနှုန်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်...

ကျွမ်းကျင်အဆင့်မှာ မူလဖြစ်တည်ခြင်းမှ ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်ခြင်းအဆင့်အထိဖြစ်သည်ဟု အကြမ်းဖျဉ်းခန့်မှန်းနိုင်သည်...

ဂိုဏ်းအဆင့်သို့ရောက်ရှိနေသော မြစ်နှစ်စင်းသာလျှင် ကောင်းကင်ကံကြမ္မာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးတွင်ရှိသင့်သော တာအိုနားလည်မှုဟု ဆိုနိုင်သည်...

ဂိုဏ်းအဆင့်အထက်တွင် ဘုရင်အဆင့်ရှိသည်... အိမ်ရှေ့မင်းသားကြီး၏ အမှတ်အသား ၅ ခုအနက် ၄ ခုမှာ ဂိုဏ်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ ဘုရင်အဆင့်ဖြစ်သည်...

ဘုရင်အဆင့်အထက်တွင် သူတော်စင်အဆင့်ရှိပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်မှာ သူတော်စင်ထက်ပင် မြင့်မားသော အဆင့်ဖြစ်သည်...

သိုင်းတာအိုအမှတ်အသားတစ်ခုသည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုလမ်းစဉ်အပေါ် နားလည်မှုသည် လောကရှိ သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအများစုကိုပင် ကျော်လွန်သွားပေလိမ့်မည်...

ယခု သူရင်ဆိုင်နေရသော တစ်ခုတည်းသောပြဿနာမှာ မည်သည့်အရာကို ရွေးချယ်ရမည်နည်း ဆိုသည်ပင်...

သိုင်းတာအိုမြစ်ကိုးစင်းမှာ- သေခြင်းရှင်ခြင်း ၊ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အချိန်၊ ယင်နှင့် ယန်၊ အစွန်းရောက်လေးပါး၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါး၊ ကာမဂုဏ်ခြောက်ပါး၊ စိတ်ခံစားချက် ခုနစ်ပါး၊ အရပ်ရှစ်မျက်နှာဟင်းလင်းပြင်နှင့် နန်းဆောင်ကိုးခုတို့ ဖြစ်ကြသည်...

သေခြင်းရှင်ခြင်းသည် ဖန်တီးခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းလမ်းစဉ်ဖြစ်သည်...

ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အချိန်သည် အချိန်နှင့် နေရာလပ်၏ သိုင်းတာအိုဖြစ်သည်...

ယင်နှင့် ယန်သည် အလင်းနှင့် အမှောင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်...

အစွန်းရောက်လေးပါးမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ဝါးမြိုခြင်း၊ တိုက်စားခြင်းနှင့် ဖန်တီးခြင်းတို့ဖြစ်သည်...

ဓာတ်ကြီးငါးပါးမှာ ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေတို့ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့မှ ဆင်းသက်လာသော ရေခဲ၊ လျှပ်စီး၊ လေ စသည်တို့လည်း ပါဝင်သည်...

လောကဓံစိတ်ခံစားချက် ခုနစ်ပါးနှင့် ကာမဂုဏ်ခြောက်ပါးတို့သည်လည်း သိုင်းတာအိုနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေပြီး ကျင့်ကြံသူများ တာအိုကိုနားလည်သဘောပေါက်၍ အဆင့်တက်ရန် အဓိကအခွင့်အရေးများဖြစ်လေ့ရှိသည်...

အရပ်ရှစ်မျက်နှာဟင်းလင်းပြင်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အစွန်အဖျားများကို ရည်ညွှန်းသည်...

နန်းဆောင်ကိုးခုမှာ သိုင်းတာအိုကို အစီအရင်လမ်းစဉ် သို့မဟုတ် အဆောင်လမ်းစဉ်များဖြင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြစ်သည်...

ဤအမှတ်အသားကိုးခုမှာ အရာအားလုံးကိုခြုံငုံမိစေပြီး သိုင်းတာအို၏အနှစ်သာရကို ဖော်ဆောင်နေသည်...

၎င်းတို့အားလုံးမှာ တစ်မျိုးစီကောင်းမွန်ကြပြီး ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်များရှိ၏... မည်သည့်အရာကိုမဆို အထွတ်အထိပ်သို့ လေ့ကျင့်နိုင်ပါက သေချာပေါက် ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်...

ကျန်းချန်သည် အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက် ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်... အကြောင်းပြချက်မှာရိုးရှင်း၏- ဓာတ်ကြီးငါးပါးသည် အတွေ့ရအများဆုံးဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာရပ်များစွာ အသင့်ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်...

သူသည် သေခြင်းရှင်ခြင်း၊ ယင်နှင့် ယန် သို့မဟုတ် အစွန်းရောက်လေးပါးကဲ့သို့သော အရာများကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့မှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း အလွန်ရှားပါးလှသည်...

ကိုက်ညီသော ကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာများမရှိဘဲ စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ...

ထို့အပြင် မိုးပြာသူတော်စင်ဓားသည်လည်း ဓာတ်ကြီးငါးပါးထဲတွင် ပါဝင်သော လေဓာတ်ပစ္စည်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်...

ဓာတ်ကြီးငါးပါးနယ်ပယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ရာတွင် တိုးတက်မှုမှာ အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်ပေလိမ့်မည်... ဓာတ်ကြီးငါးပါးအမျိုးအစား သိုင်းပညာများ၏စွမ်းအားလည်း များစွာတိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်...

ဤသို့အကျိုးကျေးဇူးများလှသဖြင့် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ကောင်းကင်တာအိုလမ်းစဉ်ကို ထုတ်ယူကာ နတ်ဘုရားနန်းတော်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်၏...

နောက်တစ်ခဏတွင် နတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်အထိ တောက်ပလာတော့သည်...

သိုင်းတာအိုမြစ်ကိုးစင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် စီးဆင်းနေပြီး ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို ကိုယ်စားပြုသော အပြာရောင်မြစ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားမှာ မီးခိုးရောင်မှ ငွေရောင်၊ ထို့နောက် ရွှေရောင်သို့ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်... ထို့အပြင် အရောင်မှာ ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး ပို၍တောက်ပလာသည်...

ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် ဆန်းကြယ်သောကမ္ပည်းစာလုံးများတောက်ပလာပြီး လေထုကိုပင် ဖောက်ထွက်တော့မည့်အတိုင်း တောက်ပနေသည်...

ကောင်းကင်တာအိုလမ်းစဉ် အပြည့်အဝပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ဓာတ်ကြီးငါးပါးမြစ်မှာ ကျန်သောမြစ်ရှစ်စင်းကို လုံးဝကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်... နတ်ဘုရားအဆင့် အမှတ်အသား ဖြစ်ပေါ်လာလေပြီ...

ကျန်းချန်၏စိတ်ထဲတွင် ဓာတ်ကြီးငါးပါးနှင့်ပတ်သက်သော သိုင်းတာအိုနားလည်မှုများစွာ အလိုအလျောက်ပေါ်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်...

ဤခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုခြင်းနှင့် ထိန်းကျောင်းခြင်း သံသရာဖြစ်စဉ်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာမြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ရှိပြီး ၎င်းတို့အပေါ် သူ၏ နားလည်မှုမှာ အဆမတန် တိုးတက်သွားခဲ့သည်...

အရာအားလုံးပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် နှစ်ပေါင်းသိန်းချီ၍ အသက်ရှင်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားသည်...

လက်ထဲရှိဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ အသံတစ်သံမျှ မထွက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏...

ထိုမြောင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ မြေကြီးမဟုတ်ဘဲ သတ္တု (ရွှေဓာတ်) ဖြစ်သွားသည်...

ထိုသတ္တုများကြားတွင် မြစ်တစ်စင်း ကွေ့ဝိုက်၍စီးဆင်းနေသည်...

ထိုမြစ်၏အထက်တွင် ကြာစေ့လေးများကဲ့သို့သော မီးတောက်များ ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသင့်သကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းသည်...

ဓားရှည်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေညင်းတစ်ခုသည် လက်များကဲ့သို့ မြစ်ထဲမှ မီးကြာပန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မတင်လိုက်သည်... ထို့နောက် လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းခဲသွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ရေခဲကြာပန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်...

ရွှစ်

ဆံချည်မျှင်လေးများကဲ့သို့သေးငယ်သော လျှပ်စီးကြောင်းဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် သီးခြားစီကျဆင်းလာပြီး ရေခဲကြာပန်းတစ်ခုချင်းစီကို ထိမှန်သွားသည်၊ သို့သော် မြေပြင်ကိုမူ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်စေပေ...

ဤအရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကျန်းချန်သည် သူ၏ဓားကိုပြန်သိမ်းလိုက်သည်... သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်ကရှိခဲ့သော နောက်ပြောင်တတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ လျော့နည်းသွားပြီး လုံးဝကြည်လင်ပြတ်သားသောအကြည့်များက အစားထိုးဝင်ရောက်လာ၏...

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် မူလအကျင့်ဟောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်...

"တောက်... ဒါက ကြွားဖို့ တကယ်ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ... နောက်ဆို တပည့်တွေရှေ့မှာ ပိုပြီးသရုပ်ပြရမယ်..."

သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းထက် ပို၍အရေးကြီးသောအရာမရှိ...

ထို့နောက်မှသာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်သွားတော့သည်... တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုနှစ်ကြိမ်ဖြင့် ဤအပြန်ခရီးမှာ မြန်ဆန်လှသည်...

သူရင်းနှီးသော ဂိုဏ်းတံခါးဝသို့ရောက်သည်နှင့် အောက်တွင်မျှော်လင့်တကြီးစောင့်ဆိုင်းနေသည့် ကျော့ရှင်းသောပုံရိပ်လေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်...

"ဂိုဏ်းချုပ်..."

ကျိလင်းဟန်၏အသံမှာ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်...

"ဂိုဏ်းချုပ် နောက်ဆုံးတော့ပြန်လာပြီပေါ့..."

သူတို့ဝေးကွာနေခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူမအပြေးလာခဲ့သည်... သို့သော် သူမ၏စရိုက်အရ ယင်ရွှယ်အာကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်းမဖက်နိုင်ပေ...

အစ်ကိုကြီးချန် ကြောင်သွားသည်... ပြင်ပရန်သူတွေများ ကျူးကျော်လာလို့လား...

"တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြားဖြစ်လို့လား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါဆို နင်က ဒီမှာ ငါ့ကိုစောင့်နေတာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

နှစ်ဦးသား ဘေးချင်းယှဉ်၍လမ်းလျှောက်လာကြပြီး ကျိလင်းဟန်မှာ ပျော်မဆုံး တပြုံးပြုံးဖြစ်နေသည်...

အစ်ကိုကြီးချန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ အားမလိုအားမရဖြစ်မိသည်...

မိန်းကလေး... မင်းမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပါရမီရှိတာပဲ၊ မြန်မြန်သွားလေ့ကျင့်စမ်းပါ၊ အပျင်းမကြီးနဲ့... မင်းက ငါ့အတွက် မှတ်တွေအများကြီးရှာပေးနိုင်မယ့် အရင်းအမြစ်ကြီးလေ...

ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခြားတပည့်များမှာလည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သတင်းကြားသည်နှင့် အားလုံးထွက်လာကြသည်...

"နှစ်ရက်တောင် ကြာသွားတာပဲ... ဂိုဏ်းချုပ် ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှပြန်လာတာလဲ..."

"ဟုတ်ပ... ပါယွန်းခန်းမရဲ့ အခမ်းအနားက တကယ်ကိုကြာပုံရတယ်..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ သေချာပေါက် နွေးထွေးစွာကြိုဆိုခံရပြီး ညအိပ်တောင်အဖိတ်ခံရမှာပေါ့..."

"ဂိုဏ်းချုပ်... ပါယွန်းခန်းမရဲ့ အခမ်းအနားက ပျော်ဖို့ကောင်းလား..."

အစ်ကိုကြီးချန်တွေးမိသည်မှာ ထိုအခမ်းအနားသည် လုံးဝပျော်ဖို့မကောင်းသလို မရှည်လျားခဲ့ပေ၊ ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို ညအိပ်မဖိတ်ခဲ့...

ထိုအစား လူအများအပြားက သူ့ကိုသတ်ချင်နေကြခြင်းသာ... အောင်ပွဲပစ္စည်းတွေကို ကောက်မနေခဲ့ရလျှင် သူ အရင်နေ့ကတည်းကပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ...

တပည့်ကျော်များအား ပါယွန်းခန်းမကို သူဖျက်ဆီးခဲ့ကြောင်း ပြောပြရန်ပြင်ဆင်ထားသည်...

ဤသတင်းကြီးသည် သူတို့အပေါ် သေချာပေါက်အမှတ်တိုးစေမည်ဖြစ်ပြီး တပည့်များက သူ့ကို ပို၍ လေးစားအားကျသွားပေလိမ့်မည်...

သို့သော် စကားလုံးများက နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ရောက်မှ သူပြန်ထိန်းလိုက်သည်...

ဤကဲ့သို့သောသတင်းကြီးမှာ မကြာမီပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး တပည့်များမှာလည်း ထိုအချိန်ကျလျှင် အလိုလိုသိသွားကြပေလိမ့်မည်... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အစပြု၍ပြောပြခြင်းထက် သူတို့ဘာသာ သိသွားစေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်...

ဝါး... ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလောက်ကြီးမားဂိုဏ်းကြီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာတောင် ပြန်လာတဲ့အခါ ဘာမှမဖြစ်သလိုတည်ငြိမ်နေလိုက်တာ၊ တစ်ခွန်းမှတောင် ထုတ်မပြောဘူး...

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကြွားလုံးထုတ်ခြင်း၏ အာနိသင်က နှစ်ဆမဖြစ်လော... ဤသို့ တွက်ခြေကိုက်မည့် အလုပ်မျိုးကို လက်လွှတ်၍မဖြစ်ပေ...