အခန်း (၁၃၅)

တက်ကြွနေသော စားပွဲထိုးလေးပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“ဒါ...”

ဆိုင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ တစ်ခဏအတွင်း အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားရလေသည်။ သူတော်စင်သားတော် စားဖိုမှူးဂျင်ချူရှောင် သည် သူ၏ မျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်မိကာ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောသော်လည်း သူ၏ လက်သီးကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ထားလိုက်၏။ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ဒေါသတရားများ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ဆန်းကြယ်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် အလျင်စလို မပြုမူရဲပေ။

ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖူလင်မင်မှာ မည်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနည်း။ စီချွမ်မြို့၏ အချက်အချာကျသော မြို့လယ်တွင် ဤမျှကြီးမားသော ချွမ်ဖူလုံ စားသောက်ဆိုင်ကြီးကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။ သူသည် အချက်အပြုတ်နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွင်သာမက လူမှုဆက်ဆံရေး နယ်ပယ်တွင်လည်း အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ အမျက်ဒေါသကို မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ထုတ်ပြလေ့မရှိဘဲ ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် အနေခက်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်၏။ ထို့နောက် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သဘောထားကြီးဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီညီလေးက စကားပြောတာ ပွင့်လင်းလွန်းနေတာပါ... သူတော်စင်သားတော် စိတ်မရှိပါနဲ့”

“ညီလေး... သူတော်စင်သားတော်ဆိုတာ စားဖိုမှူးကမ္ဘာငယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းနေမှ တစ်ယောက်ပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ အချက်အပြုတ်ပါရမီရှင်ပဲ”

“နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းအတွင်းမှာပဲ အချက်အပြုတ်တာအိုကနေတစ်ဆင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိအောင် ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့သူလေ”

“ညီလေးသာ သူတော်စင်သားတော်နဲ့ အတူတူ စားသောက်ခွင့်ရရင် ညီလေးရဲ့ အချက်အပြုတ်ပညာအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ သေချာပေါက်ဖြစ်မှာပဲ”

ဖူလင်မင်သည် စားဖိုမှူးဂျင်ချူရှောင် ဘက်သို့ သိသိသာသာ ဘက်လိုက်၍ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသည်မှာ အခြားကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်း၏ နောက်ခံမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှပြီး ဤကမ္ဘာငယ်၏ အရေးကြီးဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟူသော သတင်းများကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ထိုဂိုဏ်းအတွင်း၌ အထွတ်အထိပ် အချက်အပြုတ် ရတနာနှစ်ပါးလည်း ထိန်းသိမ်းထားရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤအစွမ်းထက်ဆုံးသော အချက်အပြုတ်ရတနာများသည် စားဖိုမှူးသူတော်စင် အသုံးပြုခဲ့သော မှော်ရတနာများ ဖြစ်ကြပြီး

စုစုပေါင်း ခြောက်ခု ရှိပေသည်။

ကောင်းကင်မှောက် ရသာတစ်ရာယောင်းမ

မြေကမ္ဘာဒယ်အိုး

တိမ်ပင်လယ် ပန်းကန်လုံး

တာအိုသုံးထောင် ရေမှုတ်

မြစ်တစ်ရာပေါင်းဆုံ အင်တုံ

ပြင်းထန်မီးတောက်မီးဖို

ဤရတနာ တစ်ခုစီသည် ထိပ်တန်း ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်ရှိ နတ်ဘုရားလက်နက်များ ဖြစ်ကြပြီး အားလုံးကို ပေါင်းစည်းလိုက်ပါက မဟာတာအိုအဆင့် ရတနာများနှင့်ပင် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျုံးရှန်သည် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖူလင်မင်၏ စကားကို ငြင်းပယ်သည်လည်းမဆို ထောက်ခံသည်လည်း မဟုတ်ဘဲ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း အတူတူ စားကြတာပေါ့”

စကားအဆုံးတွင် ကျုံးရှန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနီးဆုံးရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခု၏ အစီအရင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖူလင်မင်နှင့် စားဖိုမှူးဂျင်ချူရှောင်တို့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လျှင် သူတော်စင်အဆင့်နှင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးမှာ ကျုံးရှန်၏ လက်ထဲတွင် ကြက်ကလေး နှစ်ကောင်ကို ဆွဲယူခံလိုက်ရသည့်အလား မည်သို့မျှ မရုန်းကန်နိုင်ဘဲ အခန်းအတွင်းသို့ ပါသွားလေ၏။ ဘေးနားရှိ ချွမ်ဖူလုံမှ အလုပ်သမားများမှာမူ သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့ လေသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖူလင်မင်နှင့် သူတော်စင်သားတော်တို့၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌လည်း ဘာမျှ မရှိတော့ဘဲ ဗလာဖြစ်သွားရသည်။ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

“ဒါ... နိယာမနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်...”

“မဟုတ်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“စီနီယာ... စီနီယာ... အသက်ချမ်းသာပေးပါ”

ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖူမှာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရရှာသည်။ သူသည် တတိယအဆင့် သူတော်စင်ဖြစ်နေသော်လည်း ဤလူငယ်လေး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရရခဲ့ချေ။ အရာအားလုံးမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ သဘာဝကျလှပြီး သူတို့ ဖမ်းဆုပ်ခံရခြင်းမှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပျက်ရမည့် ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ဤလူငယ်လေးသည် နိယာမနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့် သက်သက်သာ ဖြစ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကြီးမြတ်သောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရပေမည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

“ထမင်းစားကြမယ်ဆို...”

“ဒီနေ့တော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထမင်းတစ်နပ် စားကြတာပေါ့... တခြားအကြောင်းတွေ မပြောဘဲနဲ့”

ကျုံးရှန် ရွေးချယ်လိုက်သော သီးသန့်အခန်းမှာ လန် အခန်း ဖြစ်သည်။ အခန်းအတွင်း၌ သစ်ခွပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပန်းပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ လတ်ဆတ်မွေးပျံ့သော ပန်းရနံ့များမှာ လေထုအတွင်း၌ လွင့်ပျံနေ၏။ ကျုံးရှန်သည် ထိုသူနှစ်ဦးကို ပန်းပင်လယ်အလယ်ရှိ သစ်သားစားပွဲဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးကိုယ်တိုင်လည်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ဖူလင်မင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် အထွတ်အထိပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်သလင်းကျောက် အမြောက်အမြားကို ပုံချပေးလိုက်သည်။ ထိုအရာများ၏ တန်ဖိုးမှာ သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူများကိုပင် ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားပြီး ဟင်းချက်ပေးကြ... ငါ့စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်...”

“အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သူတော်စင်သလင်းကျောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး”

ကျုံးရှန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူတို့ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ချုပ်နှောင်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပေသည်။

ဖူလင်မင်နှင့် သူတော်စင်သားတော် စားဖိုမှူးဂျင်ချူရှောင်တို့သည် သူတို့ရှေ့ရှိ အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျုံးရှန်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာဖြင့် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးမတတ် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ကျုံးရှန်၏ နည်းစနစ်များမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ခုခံလိုစိတ်ပင် မရှိတော့ချေ။ မာနကြီးလှသော သူတော်စင်သားတော်ပင်လျှင် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း အခြားအတွေးများ မတွေးရဲပေ။

နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ အသက်ရှင်နေထိုင်လာခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မရင့်ကျက်သည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့။

သူ၏ နောက်ခံ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်းကို ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ယခုမူ အဝေးမှ ရေသည် အနီးမှ မီးကို မငြှိမ်းသတ်နိုင်ပေ။ သူများအိမ်အောက် ရောက်နေလျှင် ခေါင်းငုံ့ရမည်သာ ဖြစ်၏။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖူကမူ ပို၍ပင် လက်တွေ့ကျကျ တွေးခေါ်တတ်လေသည်။ဤကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် လိမ်ညာပြောဆိုနေရန် မလိုအပ်ဘဲ စိတ်ကျေနပ်အောင် ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်လျှင် ဘေးကင်းမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ အခန်းအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖူသည် ချွမ်ဖူလုံရှိ လူအားလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“အခုချက်ချင်း စားသောက်ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်... ရှိသမျှ ဧည့်သည်အားလုံးကို လျော်ကြေး နှစ်ဆ ပေးပြီး ပြန်ခိုင်းလိုက်တော့... ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီစီနီယာကြီး တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အပြည့်အဝ ဝန်ဆောင်မှု ပေးရမယ်”

“နှစ်တစ်သောင်း ရေခဲတိုက်ထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ရှားပါးပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းမြေအောက်ခန်းထဲက ဝိုင်အကောင်းစားတွေကို အကုန် ထုတ်ခဲ့ကြ”

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားသဖြင့် မည်သူမျှ မငြင်းဆန်ရဲကြချေ။ သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူပင် ဤမျှ တုန်လှုပ်နေရသည့် ကျွမ်းကျင်သူဆိုလျှင် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်မည်မှန်းပင် သူတို့ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်တော့ပါချေ။

ဖူလင်မင်နှင့် သူတော်စင်သားတော်တို့သည် သီးသန့် ဟင်းချက်ဖိုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ မီးဖိုချောင်သည် အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပြီး အစီအရင်များ ရေးထွင်းထားသော မီးဖိုစင် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိကာနက်မှောင်ပြောင်လက်နေသော ဒယ်အိုးအမျိုးမျိုးနှင့် ထူးဆန်းသော ဒီဇိုင်းများ ပါရှိသည့် မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများလည်း ရှိနေသည်။

သူတော်စင်တစ်ပါးနှင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ပါး။

တစ်ဦးက ချွမ်ဖူလုံ၏ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်။

နောက်တစ်ဦးက ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်သားတော်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတော်စင်အဆင့်နှင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိသော အချက်အပြုတ် ပါရမီရှင်နှစ်ဦးသည် အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချက်ပြုတ်ကြ‌ လေတော့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး အလင်းရောင်များ လက်နေသော ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် မိမိတို့ တတ်ကျွမ်းသမျှ ပညာစွမ်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ လက်ရာမြောက် ဟင်းပွဲများကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

အချက်အပြုတ် တာအိုကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ၊ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုများနှင့် တာအိုနိယာမများကို ဟင်းလျာများထဲသို့ ပေါင်းစပ်ချက်ပြုတ်နေကြ၏။ အရသာ အမျိုးမျိုးရှိသော ဝိုင်အိုးများကိုလည်း လန်အခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျုံးရှန်သည် သစ်ခွပန်းပင်လယ်အတွင်း၌ အေးဆေးစွာ အရက်သောက်နေ၏။ ချောမောလှပသော အစေခံမိန်းကလေးများနှင့် အစောပိုင်းက စားပွဲထိုးလေးမှာ သူ၏ ဘေးနားတွင် အနီးကပ် ခစားနေလေသည်။

“စားပွဲထိုးလေး... ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး”

“ဒီစားဖိုမှူးကမ္ဘာငယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှာ အကြီးဆုံးမြို့တော်က ဘယ်မြို့လဲ... အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်အားစုက ဘယ်သူတွေလဲ”

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဘာထူးခြားတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ”

“သေချာ ပြောပြနိုင်ရင် ဆုချမယ်”

ကျုံးရှန်က ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးမေးမြန်းလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဧည့်ခံလာခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်ကာကျုံးရှန်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသော်လည်း ဦးနှောက်ကို အမြန် အလုပ်ပေးလိုက်သည်။

“သခင်လေး... စားဖိုမှူးကမ္ဘာငယ်ရဲ့ အကြီးဆုံးမြို့တော်ကတော့ သူတော်စင်စားဖိုမှူးမြို့တော်ပါ... လူဦးရေ သန်း ၃၀၀၀ လောက် ရှိပါတယ်”

“အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်အားစုကတော့ သူတော်စင်စားဖိုမှူးမြို့တော်မှာ အခြေစိုက်တဲ့ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်းပါပဲ... စားဖိုမှူးဘိုးဘေးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရရှိထားတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်... စားဖိုမှူးဘိုးဘေးရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး အချက်အပြုတ်ရတနာ နှစ်ခုကိုလည်း သူတို့ပဲထိန်းသိမ်းထားပါတယ်”

“ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ရှိပြီး... သူတော်စင်အဆင့်ရှိတဲ့ အချက်အပြုတ်ပညာရှင်ကြီး ဆယ်ပါးတောင် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်”

“ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စဆိုရင်တော့ တကယ်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်... အဲဒါကတော့ နှစ်တစ်သောင်းမှ တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ စားဖိုမှူးဘုရင် ပြိုင်ပွဲကြီး မကြာခင်... စတင်တော့မှာပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျုံးရှန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။