အခန်း (၁၃၄)

ချွမ်ဖူလုံ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအပေါင်းသည် ကျုံးရှန်ကို ဝန်းရံလျက် အပေါ်ထပ်သို့ ဦးတည်ကာ တက်လှမ်းလာကြသည်။ ကိုးထပ်မြောက်ရှိ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်းမှ သူတော်စင်သားတော်သည် ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်အမင်း ထင်ရှားလွန်းလှသည်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။

ယခုအချိန်၌ ချွမ်ဖူလုံ စားသောက်ဆိုင်သည် တစ်မြို့လုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိထားရုံသာမက ဟင်းချက်ဖိုအတွင်း၌ အလုပ်များနေသော နိယာမနယ်ပယ် အဆင့် ၂၂ ရှိသည့် စားဖိုမှူး ခေါင်းဆောင်သည်ပင်လျှင် ထိုလွန်ကဲလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံမိသွားသည်။ ထိုစွမ်းအင်သည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သတ္တုကြောပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ချွမ်ဖူလုံ၏ အထပ်တိုင်းတွင် အဆင့်အတန်း အမျိုးမျိုးရှိသော အစီအရင်များကို ချမှတ်ထားသော်လည်း ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အစီအရင် အလွှာလွှာကို ထိုးဖောက်ကာ ကိုးထပ်မြောက်အထိပင် ပျံ့နှံ့လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပထမထပ်ရှိ စားသုံးသူများ မည်မျှအထိ တုန်လှုပ်သွားကြမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။ ချွမ်ဖူလုံ၏ တာဝန်ခံများနှင့် အစောင့်အရှောက်များသည် ကျုံးရှန်ကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ အလယ်တွင် ထားကာ ကိုးထပ်မြောက်သို့ ရိုသေစွာ ပို့ဆောင်ပေးနေကြ၏။

ဤမျှ အင်အားကြီးမားသော လက်စွမ်းမျိုး ပြနိုင်သူသည် သေချာပေါက် တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံနေသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ နောက်မျိုးဆက် ဖြစ်ရပေမည်။ နာမည်ကျော် ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်းပင်လျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁ ဘီလီယံကို ထုတ်ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော်ကိုမူ အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထွတ်အထိပ်အဆင့်နှင့် အဆင့်မြင့်အဆင့်ကြားရှိ အရည်အသွေး ကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန်၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ကြီးမြတ်လှသော သူတော်စင်နယ်မြေတစ်ခု၏ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ မည်သို့သော ခမ်းနားထည်ဝါမှုမျိုးကိုမဆို ကြုံတွေ့ဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ မြင့်မားလွန်းနေသဖြင့် ထိုအထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများက ဤလူများအပေါ် မည်မျှအထိ ရိုက်ခတ်မှု ရှိသွားသည်ကို သူ အနည်းငယ် လျှော့တွက်မိသွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုသည်က မည်သို့မျှ အရေးမကြီးပေ။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျုံးရှန်သည် မိမိစိတ်အလိုရှိရာကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်ပါချေ။

တစ်ခုတည်းသော မသိရသေးသည့်အချက်မှာ စားဖိုမှူးသူတော်စင်၏ ဆက်ခံသူသားတော်သည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ပင်ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ စားဖိုမှူးသူတော်စင်၏ အဓိက လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အမွေအနှစ်များကို ထိတွေ့နေပြီ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် လူအများ၏ ဝန်းရံမှုနှင့်အတူ သူတို့သည် ကိုးထပ်မြောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

“သခင်လေး... ကိုးထပ်မြောက်မှာတော့ မေ၊ လန်၊ ဆင်း၊ ကျူ၊ ဆုန့်၊ ရှီး၊ ယာ၊ ချွမ်၊ လူ ဆိုပြီး အခန်းတွေ ရှိပါတယ်”

“အခန်းတိုင်းရဲ့ ရှုခင်းတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူဘဲ ထူးခြားချက်ကိုယ်စီ ရှိပါတယ်”

“ကျူ အခန်းကလွဲရင် ကျန်တဲ့အခန်းတွေကို သခင်လေး စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”

ကြိုဆိုခဲ့သော စားပွဲထိုးလေးက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထပ်မံ ရှင်းပြနေပြန်သည်။ ကျုံးရှန်ကမူ ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေ၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာမူ မီးခိုးငွေ့ကလေးများအလား ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။ ဤနေရာရှိ ကန့်သတ်ချက် အစီအရင်များသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို အနည်းငယ်မျှပင် ဟန့်တားနိုင်စွမ်း မရှိချေ။ သူသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကိုးထပ်မြောက်၏ ထောင့်အသီးသီးကို စစ်ဆေးပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ဝါးတောတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားသည့် ကျူအခန်းအတွင်းရှိ အကျယ်အဝန်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှ၏။ ထိုနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အပြင်လောကမှ တကယ့် အစစ်အမှန်များကို ယူဆောင်ကာ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေဆီလွှာ၊ ဝါးပင်များ၊ စီးဆင်းနေသော ရေစမ်းများမှာ အပြင်လောကမှ တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်၏။

ကျုံးရှန်၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ဝါးတောအလယ်ရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ကွင်းပြင်နေရာတစ်ခုတွင် ဝါးပင်ကလေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲငယ်လေးတစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ ထိုစားပွဲဝိုင်းတွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံပေါ်၌ အနက်ရောင်စာလုံးဖြင့် စားဖိုမှူး ဟု ရေးထိုးထားသော ကျင့်ကြံသူ သုံးလေးဦး ထိုင်နေကြသည်။ ထိုသူတို့၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ရုပ်ရည်ချောမော ခန့်ညားပြီး ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းပါသော စားဖိုမှူးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်း၏ လက်ရှိ သူတော်စင်သားတော် စားဖိုမှူး ဂျင်ချူရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတော်စင်သားတော်ဟု အမည်တွင်သော်လည်း နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ကြာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်း၏ ထူးခြားသော စည်းမျဉ်းများကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်မှာ သက်တမ်း ငါးသောင်းအထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အနည်းဆုံး နိယာမနယ်ပယ် အဆင့် ၂၈ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသူတော်စင်သားတော်သည် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းခန့် စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဘေးနားရှိ ဝါးပင်မှ ပြုလုပ်ထားသော ဝါးတူတစ်စုံကို ကိုင်ထားသည်။

ဝါးစားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းလျာအမျိုးမျိုး ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူသည် တူကို မလှုပ်ရှားသေးဘဲ အခန်းအပြင်ဘက် ကျုံးရှန်တို့ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေ၏။ အစောပိုင်းက ထွက်ပေါ်လာသော အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၏ အရှိန်အဝါသည် သူ၏ အာရုံကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ဤနေရာရှိ အစီအရင်များကို ကျော်လွန်ကာ အပြင်ဘက်ကို လှမ်း၍ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်အာရုံသည် ကျုံးရှန်ကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ စူးရှတောက်ပလှသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုကိုသာ တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအလင်းတန်းမှာ သူ၏ စိတ်အာရုံကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် အဖြူရောင် မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ချိန်တွင်အဖြူရောင်အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ထိုလူ၏ မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရသေးပေ။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ”

“အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို သုံးပြီး ချွမ်ဖူလုံ ကိုးထပ်မြောက်ကို တက်လာနိုင်မှတော့ သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“စားဖိုမှူးကမ္ဘာငယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးကို ဘယ်တုန်းကများ ဒီလိုလူစားမျိုး ရောက်လာတာပါလိမ့်”

သူသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း အခန်းအတွင်းရှိ အခြားသော ဂိုဏ်းလူကြီးများ၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းမှာ ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်လှပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျူအခန်း၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာသောအခါ ချွမ်ဖူလုံမှ လူအများ ဝန်းရံထားသော သာမန်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်လေး၏ လက်ထဲတွင်လည်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ထားလေသည်။ စောစောက စိတ်အာရုံဖြင့် မမြင်ရသော ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာကို ယခုအခါ သာမန်မျက်စိဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ စားဖိုမှူးဂျင်ရှုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူသည် ချွမ်ဖူလုံရှိ လူအများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျုံးရှန်ထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

“ဒီနေ့တော့ ဧည့်သည်ထူး ရောက်လာတာပဲ”

“ညီလေးက ကြည့်ရတာ အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတယ်... နိယာမနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်တောင် ရောက်နေပြီဆိုတော့ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ”

“အဲဒီအစား ကျူ အခန်းထဲကို လာခဲ့ပါလား... ငါတို့ အတူတူ သောက်စားရင်း စကားပြောကြရင် ပိုပြီး မပျော်စရာ မကောင်းဘူးလား”

သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နားထောင်သူကို နွေဦးလေပြည်အလား ခံစားရစေသည်။

ထိုမျှ ကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် ချွမ်ဖူလုံမှ လူများမှာ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်သွားကြ၏။ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်း၏ သြဇာမှာ လွန်စွာ ကြီးမားသဖြင့် မည်သူမျှ မပြိုင်ရဲကြသလို ဤလူငယ်လေးမှာလည်း အလွန် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မပြဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ဤစားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌ အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည့်အလားပင်။

ထိုအဘိုးအို ပေါ်လာသည်နှင့် ချွမ်ဖူလုံမှ လူအားလုံးသည် ရိုသေစွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။ မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်နေသော စားဖိုမှူး ခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ဒယ်အိုးကို ချထားခဲ့ကာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

“ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖူကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

“အကြီးအကဲ... ဘာလို့ ဒီကို ဆင်းလာတာပါလဲခင်ဗျာ”

ဤအဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော သူတော်စင်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူသည် သေချာပေါက် သူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ဤစားဖိုမှူးကမ္ဘာငယ်အတွင်း၌ သူသည် အလွန် သြဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျုံးရှန်ကမူ ထိုအချက်ကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ဤအဘိုးအို ဆယ်ထပ်မြောက်တွင် နားနေသည်ကို အစောကပင်ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖူသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဒီနေ့...ငါတို့ ချွမ်ဖူလုံကို အရေးပါတဲ့ ဧည့်သည်နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်တည်း ရောက်လာတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပဲ”

“ကိုးထပ်မြောက်ကို တက်လာနိုင်တဲ့အတွက် ဒီနေ့အတွက် ကျုပ် ဖူလင်မင် က တည်ခင်းဧည့်ခံပါရစေ”

ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖူက ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူတော်စင်သားတော်က အလျင်အမြန် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

“မန်‌နေဂျာဖူ က သိပ်အားနာတတ်တာပဲ”

ထို့နောက် ကျုံးရှန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ညီလေး... ကျွန်တော်က ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်သားတော်ပါ... အဓိက ဟင်းလျာရှစ်မျိုးထဲက ခုနစ်မျိုးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ထားပြီးပြီလေ... တစ်ဝိုင်းတည်း အတူတူ ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးကြမလား”

သူတော်စင်သားတော်၏ လေသံမှာလည်း အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသည်။ ချွမ်ဖူလုံမှ လူအားလုံးက ကျုံးရှန်သည် ဤဖိတ်ခေါ်မှုကို သေချာပေါက် လက်ခံလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း ကျုံးရှန် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြရလေသည်။

“သူတော်စင်သားတော်လား... အဲဒီအစား ငါ့အတွက် ထမင်းချက်ပေးတဲ့ စားဖိုမှူး မလုပ်ချင်ဘူးလား”

ကျုံးရှန်၏ စကားအဆုံး၌ ဖူလင်မင်နှင့် သူတော်စင်သားတော် စားဖိုမှူးဂျင်ချူ‌ရှောင်တို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်ပြောင်းသွားတော့သည်။ ကောင်းကင်စားဖိုမှူးဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်သားတော်ကို စားဖိုမှူးအဖြစ် ခိုင်းစေချင်သည်တဲ့လား။ ဤသည်မှာ မည်မျှအထိ မောက်မာလှသော စကားပါနည်း။ ဤကမ္ဘာငယ်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ သေဒဏ်နှင့်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။